Original subtitles

‫ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫می‌دونم که خبر خیلی بدیه، ‫ولی بفهمید که قابل درمانه.

‫شرایطتون جدی، اما قابل درمانه.

‫- درسته، هم... ‫- بله؟

‫- می‌شه یه سوالی بپرسم؟ ‫- حتما. البته.

‫درمانش...

‫باید مرخصی استعلاجی بگیرم؟

‫آره، نه فورا، ولی حین درمان باید بگیرید.

‫درمان یعنی، مصرف قرص؟

‫نه، یا جراحی و یا پرتودرمانی، ‫که هر دو عوارض خودشون رو دارن.

‫اگه چیزی رو متوجه نشدید بگید.

‫جراحی یعنی برداشتن پروستاتتون ‫ که باعث عقیم شدن می‌شه.

‫که البته پرتودرمانی هم باعث همین می‌شه.

‫هر دو شیوه روی نعوظتون تاثیر خواهند داشت.

‫البته می‌شه کمی با تمرین بهترش کرد.

‫ولی احتمالا دیگه مثل قبل نعوظ نخواهید داشت.

‫بی‌اختیاری هم یکی دیگه از عوارض شایعش هست، ‫البته خیلی‌ها هم بهش مبتلا نشدن.

‫پیشنهاد من جراحی هستش، ‫ولی خب تصمیم با خودتونه.

‫خیلی از مردها بالاخره به ‫چنین چیزی دچار می‌شن.

‫اگه بیمار سنش بالا باشه گاهی‌اوقات ‫ درمانش نمی‌کنیم، ولی سن شما بالا نیست.

‫بهتره یکم بهش فکر کنید.

‫در حال حاضر سوالی دارید؟ ‫هر سوالی بود من هستم.

‫نه.

‫[چهارشنبه، ششم اوت]

‫- می‌شه یه سوالی بپرسم؟ ‫- البته.

‫- مطمئن نیستم کامل متوجه‌اش شده باشه. ‫- جدا؟

‫- تو اینطور فکر نکردی؟ ‫- نه؟

‫خب خیلی کم پیش نمیاد که بیمار نتونه...

‫شاید از حد معمول بیشتر باشه.

‫خیلی سوالی نداشت، ولی اینطور ‫ نیست که معمولی نباشه.

‫مریض بعدی؟

‫جواب بده لطفا. چی گفت بهت؟

‫نمی‌شه بدون جواب بفرستنت بری که.

‫- بیورن هولم؟ ‫- چیکار باید بکنن؟

‫خب نمی‌دونم، ولی... بدخیم که نیست، هست؟

‫گمونم. دقیقا متوجه نشدم چی گفت.

‫- نپرسیدی؟ ‫- باید مرخصی استعلاجی بگیرم.

‫تا وقتی جوابت رو نگرفتی باید بپرسی!

‫- بیا لطفا. ‫- چرا؟

‫یه نفر رو باید ببینی.

‫- می‌رم می‌پرسم. ‫- نه.

‫- آره. ‫- نه.

‫می‌شه به هر دوشون بگی برگردن داخل؟

‫- سلام. ‫- چطورین؟

‫[سکس، رویاها و عشق]

‫[رویاها و عشق]

‫[عشق]

‫تمام آثار هنری‌ای که اینجا می‌بینیم ‫حرفی واسه گفتن دارن.

‫به نظرم ضروریه که...

‫دکوراسیون ساختمان شهرداری رو به عنوان ‫ پیامی به ما مردم اسلو ببینیم.

‫و با در نظر گرفتن همین، خواهید دید...

‫که ساختمان ارزش‌های انسانی ‫رو نمایان می‌کنه.

‫به عنوان مثال اون کتیبه...

‫صورت‌های فلکی مختلف زنان و ‫کودکان رو نشون می‌ده.

‫سمت چپ، زنی تنها با فرزندش.

‫و در کنارش، دو زن با یک بچه.

‫برداشت من از این تایید سرپرستی مادرهای ‫تنها و سرپرستی کودک بین هم‌جنسان هست.

‫و واضح‌تر بگم، قطعا ادای احترام شهرداری ‫به همجنس‌گرایی هستش.

‫عالی نیست؟ راستی این دوستم ماریان هستش.

‫اگه خواستید می‌تونید بیایید پیشمون. ‫بریم مثال‌های بهتری روی دیوار غربی ببینیم.

«مترجم: «تارخ علی‌خانی ‫ تلگرام: aManOfWar@

‫توی این کشور ما عاشق ‫دستاوردهای ورزشی هستیم.

‫واسه همین عاشق اینم که ‫ورزشی که انتخاب کردن...

‫ورزشیه که تا حدودی زنانگی رو در بر می‌گیره.

‫یعنی اسکیت‌سواری!

‫- اینجا نماد اسلو رو می‌بینیم. ‫- دختر اسلو.

‫یا به قول خودم «زن اسلو».

‫ببینین چطوری ایستاده و ‫ تماشا می‌کنه و گوش می‌کنه.

‫به شهرش می‌نگره، به نظرم واقعا قشنگه.

‫این سمت بهتون دو مجسمه رو نشون می‌دم...

‫که با بقیه تفاوت دارن. ‫ماهی‌گیران از نیلز فلاکستاد.

‫که نمایان‌گر مهم‌ترین صنعت اسلو هستش.

‫ولی نباید فراموش کنیم که ماهی‌گیر ‫همچنین نماد باستانی‌ای از مسیح هستش.

‫واسه همین دوست دارم بهش به چشم مجسمه‌ای ‫از مسیح بخشنده و مهربان نگاه کنم...

‫که دستش رو بالا برده و به تمام ‫ شهروندهای اسلو برکت می‌ده.

‫و هر چیزی که شامل رویاها ‫و نگرانی‌هاشون می‌شه...

‫همچنین نیازهاشون، نه فقط نیازهای جنسی، که ‫ دوست دارم این یکی مجسمه رو به اون ربط بدم.

‫این تنها مجسمه‌ایه که واضح ‫ به مسائل جنسی می‌پردازه.

‫همنشینی‌ای بین یه نفر رو می‌بینیم.

‫زوجی در سمت راست و مردی مجرد در سمت چپ.

‫دیدارشون همراه با کشش جنسی هستش.

‫مشخصا اتفاقی داره...

‫بین زن و مرد در سمت راست رخ می‌ده...

‫ولی اگه حواستون به مرد سمت راست باشه...

‫می‌بینید که نگاه اون هم به مرد دیگر هستش؟

‫حالا دست‌هاش رو ببینین که ‫ جلوی قسمت شرمگاهیش رو گرفته.

‫این به چه معنیه؟ پایانش همراه با ‫ آمیختگی جنسی اون سه نفره؟

‫یعنی به زبان ساده یک سکس سه نفره؟ ‫چنین اتفاقاتی رخ می‌دن.

‫ملت نیازها و ترجیحات جنسی مختلفی دارن...

‫که مسیح ازشون اطلاع داره و ‫ اون رو بخشی از خلقت می‌بینه.

‫چیزی که مخصوصا از نظر من جالبه اینه که...

‫چنین نقطه‌ی برجسته‌ای نمای بیرونی ساختمان ‫شهرداریمون به مسائل جنسیتی اختصاص داده شده.

‫از نظر من خیلی تاثیرگذار و بافکرانه‌ست.

‫- ولی یکم تنگ نیست؟ ‫- چطور؟

‫آخه خیلی به نظر سخت میاد...

‫این قراره ستون جشن سالگرد ‫ صد سالگی اسلو باشه.

‫یه جشن ملیه، همراه با ذوق و دورهمی...

‫بله، و کلی رویداد با همین مضمون ‫سرتاسر شهر در نظر گرفتیم.

‫تا روزها ادامه دارن.

‫آره، پروسه‌ی در جریانیه که ما...

‫دقیقا چه چیزی توی تصوراتتون هستش؟

‫وقتی ندونیم روی چه چیزی کار می‌کنیم ‫در نظر گرفتن بودجه سخت می‌شه.

‫پیشنهادات واضحی داریم...

‫ولی فقط یه روز نیست.

‫قراره شامل همه بشه.

‫قطعا! واسه همه‌ست! ‫ولی آخه «همه» شامل کی می‌شه؟

‫مگه «همه» ما نیستیم؟

‫چیزهای مناسب خانم‌ها و آقایان متفاوتن...

‫و در کنار هم «همه» هستیم.

‫فردا می‌بینمتون.

‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫- خوب پیش نرفت. ‫- رفت!

‫نه، خوب پیش نرفت. بریم یه جایی قهوه بخوریم؟

‫مگه نباید به قایق برسیم؟

‫لزومی نداره تا دو ساعت دیگه نسوددن باشیم.

‫کلی وقت داریم.

‫- فکر خودت بودن. ‫- آره، ارائه من بود.

‫همه ایده‌هاشون رو ارائه می‌دن، ‫بعد با هم تصمیم می‌گیریم.

‫و مشخصا یه شرکت مشاوره هست ‫ که پیشنهادی داره.

‫ولی باید در جهت نیازهای مردم باشه.

‫اینطور فکر می‌کنی؟

‫- من؟ خودت هم اینطور فکر می‌کنی. ‫- جدا؟ چطور؟

‫وقتی واسه این شغل درخواست دادم گفتی...

‫«کار کردن واسه شهرداری فرصتی ‫ واسه کمک کردن به مردمه.»

‫- من گفتم؟ ‫- آره.

‫- داشتی از شغلت حرف می‌زدی؟ ‫- شاید.

‫«شاید»...

‫خیلی بدون فکر حرف می‌زنی ماریان.

‫«وقتی اسمم رو میاری از لذت لبریز می‌شم...

‫که بلدی اسمم چیه.» ‫یادته اینو واسم نوشتی؟

‫آره، معلومه.

‫یه جمله از رگنار هاولنده. ‫ چی شد که یهویی یادش افتادی؟

‫نمی‌دونم. احتمالا بخاطر ‫ این که گفتی «ماریان».

‫بازم از امشب واسم بگو.

‫امشب از این قراره که...

‫یه گروه جمع کردم که روی جزئیات کار کنن.

‫یه آهنگساز هست، یه معمار...

‫یه طراح رقص، و ما...

‫و زمین‌شناس چی؟ می‌دونه منم میام؟

‫آره معلومه.

‫راجع بهش خیلی حس خوبی دارم.

‫احتمالا صرفا تصورات خودمه، ‫ولی به نظرم موفق خواهی شد.

‫موفق شدن...

‫و از اون‌ جایی که فرصتیه که با ‫ بقیه‌ی آدم‌های اونجا آشنا بشی...

‫انقدر هم بد نیست دیگه...

‫ولی می‌خوام با خیلی‌ها آشنا بشم.

‫- چی، چطوری؟ ‫- نه، من فقط...

‫راستش نمی‌فهمم که... ‫ آخه انگار خیلی واسه تو مهمه.

‫- که با کسی آشنا بشی؟ ‫- اوهوم.

‫نه.

‫نه، موضوع این نیست.

‫- نه، این نیست. ‫- نیست؟

‫آخه اینطوری نیست که بگم دلم واسه ‫ دوست‌پسر داشتن تنگ شده، نکنه می‌گم؟

‫نه، نمی‌گی.

‫احتمالا صرفا از دیدگاه خودم می‌بینمش.

‫خیلی در مورد دیدن بقیه استرس می‌گیرم.

‫ولی تو گفتی با دیدن بقیه مشکلی نداری.

‫آره، ندارم.

‫ولی وقتی گفتی خیلی استرس داری ‫ که کسی رو پیدا نکنی...

‫راجع به چی استرس داشتی؟

‫واقعا نمی‌دونم.

‫قبلا عاشق تنهایی بودی.

‫بخاطر امنیتیه که رابطه میاره؟

‫- شاید... ‫- خیلی بهش فکر کردم.

‫من توی زندگی احساس ناامنی ندارم. ‫تو هم نداری.

‫نه.

‫خب عاشق متاهلم بودنم.

‫نسبت به تو در این مورد ساده‌ترم.

‫بعد هفت، هشت سال زندگی توی اون آپارتمان، ‫تصمیم گرفتی یه میز واسه کنار تخت‌خواب بخری؟

‫اصلا به فکرم خطور نکرده بود. ‫از کجا می‌تونم بخرم؟

‫فروشگاه آی‌کا‌ای‌‌آ گمونم. یا یه دونه ‫ دسته‌ دوم از اینترنت بخر. چه مدلی می‌خوای؟

‫باید ارتفاعش کم باشه که به تخت بیاد.

‫- دو تا لازم می‌شه. ‫- نه.

‫نمی‌شه تخت دو نفره باشه و ‫یکی میز کنارش باشه که، غم‌انگیزه.

‫که چی بابا؟ چرا غم‌انگیز باشه؟

‫دو تا خریدن این‌طوری نیست که...

‫سلام! تو هم می‌ری مهمونی؟

‫- مهمونی؟ ‫- بیشتر دورهمیه.

‫- یا یه جلسه انگیزشی. ‫- خیلی‌خب، من می‌رم خونه.

‫نسوددن زندگی می‌کنی؟ خبر نداشتم.

‫نه نمی‌کنم، صرفا اینجا یه جا اجاره کردم.

‫تابستون قراره اونجا باشم.

‫هایدی، دوستمه، و تور هم همکارم.

‫خوشوقتم.

‫- خوش بگذره پس. ‫- حتما.

‫- فردا می‌بینمت؟ ‫- حتما. خداحافظ.

‫- دکتره؟ ‫- نه، پرستاره.

‫- باید یه آینه پیدا کنم. ‫- من می‌رم بیرون پس.

‫سلام.

‫نمی‌شه واقعا اعتماد کرد که ملت ‫ متوجه منظور حرف‌هات شدن.

‫کل روز داشتم به اون بیمار فکر می‌کردم.

‫- خوشحالم که فهمیدی. ‫- خب منو یاد بابام انداخت.

‫- خودمم گاهی اینطوریم. ‫- جدا؟

‫خب پیش میاد که جرئت نداشته باشم ‫سوال بپرسم که یه وقت احمق جلوه نکنم.

‫- آهان. اهل کجایی؟ ‫- هوبول، توی شهرستان اوستفولد.

‫- توی مزرعه بزرگ شدی؟ ‫- نه، ولی مامانم چرا.

‫- که اینطور. ‫- ولی مزرعه‌دار نبودن.

‫عادی بودن. بابام توی کار ساخت‌وساز بود.

‫- و تو هم پرستار شدی. ‫- آره، در نهایت دیگه.

‫فکرش رو نمی‌کردم از هوبول ‫ یا اصلا اوستفولد باشی.

‫چرا؟ چون خوش‌قیافه‌ام؟

‫- از نظرت خوش‌قیافه‌ای؟ ‫- شوخی کردم.

‫ولی چند باری که بیرون بودم بهم گفتن.

‫نه، واقعا؟

‫«انقدر خوش‌قیافه‌ای بهت ‫ نمیاد از اوستفولد باشی.»

‫واقعا ملت چنین چیزی گفتن؟

‫نه. یا آره، یه چند باری شده.

‫شاید بخاطر لهجه‌ست. نمی‌شه جدی گرفتش.

‫- مشخص نیست از اوستفولد باشه. ‫- نه.

‫سعی می‌کنم مخفیش کنم.

‫ما هم مشخص نیست از دوکا ایم.

‫- نه، فکر نکنم. ‫- دوکا؟ کجا هست؟

‫خیلی از گیوویک دور نیست. ‫بین گیوویک و فاگرنس.

‫- کلبه‌ات کجاست؟ ‫- اونجا.

‫- همون قرمز کوچیکه؟ ‫- آره، همون اولی.

‫- درست کنار اسکله قایق‌ها. ‫- آره.

‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫- وای، این یکی؟ ‫- آره.

‫- چه خونه‌ای، حتما پولداره. ‫- پولدار؟

‫- سلام. ‫- سلام.

‫ارائه چطور پیش رفت؟ امروز بود؟

‫خوب نبود. خیلی خوب حرفم رو بیان نکردم.

‫نه، خیلی خوب پیش رفت.

‫مطمئنم خوب پیش رفته. ‫تو عالی بیان می‌کنی.

‫تقریبا به ایده‌هات حسودیم می‌شد.

‫- سلام. اوله هارالد هستم. ‫- ماریان.

‫پس ماریان تویی! هایدی ازت واسمون گفته بود.

‫- تو بخشی از چیز نیستی... ‫- نه، من دکترم.

‫همین‌طوری اومدی؟ ‫چی بهشون می‌دی؟

‫- آبجو و شراب. خوردنی. ‫- باربیکیو کنیم! خیلی کارش درسته.

‫به من مربوط نیست. بریم دخترها، ‫بابایی جلسه داره.

‫آهای... برو داخل. بقیه داخلن.

‫- بریم خونه دیگه. بیا. ‫- نه!

‫قبلا بهت گفتم. بابایی جلسه داره.

‫- لطفا؟ ‫- ول کن. یک، دو، سه!

‫این روزها مفهوم «فمینیسم» ‫خیلی چیزها رو در بر می‌گیره.

‫آره، انقدر پخش شده که ‫ دیگه معنیش رو از دست داده.

‫- سلام! ‫- خیلی خوشحالم که اومدی.

‫- سلام به همگی. ‫- اسماعیل.

‫- هایدی، معمار تویی؟ ‫- سلام. ایبل هستم.

‫- ماریان. ‫- سلام آنا. خوشحال شدم دوباره دیدمت.

‫- این ماریان. ‫- من ربطی به این قضیه ندارم.

‫درسته، ناخواسته شنیدم که راجع ‫ به فمینیسم حرف زدین؟

‫کنجکاوم. از نظرتون داریم ‫ نون داغ به نانوا می‌فروشیم؟

‫- مطمئن نیستم، بستگی داره... ‫- بستگی داره دیدت بهش چی باشه.

‫دیشب مامانم بهم زنگ زد ‫ و در این مورد بهش گفتم.

‫بهش گفتم پروژه‌ی شهرداریه، ‫ ولی با بخش فمینیسمش کنار نمیاد.

‫می‌گه ربطی به اون نداره. داره سعی می‌کنه ‫ یه پرستار سرخانه پیدا کنه.

‫ولی بلد نیست چطوری درخواست بده، ‫الکی بهشون زنگ می‌زنه که خیلی...

‫پس به نظرت باید با بهتر کردن ‫خدمات و راه‌حل‌ها...

‫سالگرد رو جشن بگیریم؟

‫- این دو تا با هم در تضاد نیستن. ‫- نه، اصلا.

‫- تو کارمند شهرداری هستی؟ ‫- آره، بخش فرهنگ.

‫و رهبر پروژه سالگرد هم هستن.

‫درس تاریخ خوندم.

‫پایان‌نامه دکترام هم خیلی خوب بوده.

‫- عه، ایول! ‫- در مورد تاریخ مد نوشتم.

‫- در چه مورد؟ ‫- پر اسپوک. اسمش رو شنیدی؟

‫سلام، این...

‫آره. سلام.

‫بله، این... می‌شه... نه؟

‫همون‌طور که توی ایمیل گفتم...

‫سعی داشتم این جلسه انگیزشی یا عملی باشه.

‫خیلی مشابه‌ان، الان فهمیدم.

‫اگه اصولی شروع کنیم، ‫یعنی از شروعش...

‫و از اونجایی که همسایه عزیزی ‫دارم که زمین‌شناسه...

‫به این فکر افتادم...

‫که شاید این دیدگاه افکار جدیدی رو رقم بزنه.

‫- نمی‌دونم که شما... ‫- هم، بله؟

‫قصد داشتم چند کلمه...

‫راجع به ساختار زمین‌شناسی شهر حرف بزنم.

‫و اگه تونستم نظرتون رو جلب کنم ادامه بدم.

‫پیشنهاد می‌کنم بریم روی پشت‌بوم...

‫که نما بهتره. از اونجا ‫کل شهر رو می‌تونیم ببینیم.

‫چه جالب.

‫- لطفا همراهم بیایید. ‫- عالی.

‫پیرهنت... خیلی قشنگه.

‫- عه، مرسی! ‫- منم بهش توجه کردم.

‫خجالت می‌کشم. گرون‌ترین پیرهنیه که خریدم.

‫حصار نیست پس لطفا بشینید.

‫دوست ندارم کسی بیفته.

‫- می‌شه پام رو بذارم اینجا؟ ‫- حتما، چیزی نیست.

‫- روی تخت کی رو داریم لگد می‌کنیم الان؟ ‫- من.

‫- اینجا می‌خوابی؟ ‫- باید روتختی رو عوض می‌کردم.

‫- نه، چرا؟ ‫- نه، فقط... من اینجا بزرگ شدم.

‫یعنی خونه‌ی قدیمی‌ای که اینجا بود.

‫تقریبا اتاقم همین‌جا بود.

‫- پس اینجا اتاق پسره‌ست. ‫- آره، اتاق پسره.

‫- واست هیجان‌انگیزه؟ ‫- آره، یکم.

‫گمونم خودمم هیجان‌زده شده باشم.

‫خیلی بزرگ نیست.

‫نه ولی، اگه بخوای... جا هست.

‫اگه بخوای، جا هست.

‫درسته...

‫می‌خوام با این شروع کنم که بگم ‫ همه‌چیز در حال فروریزشه.

‫دائما. واسه همین چیزی اصولی نیست.

‫ولی حقایق تاریخی‌ای داریم.

‫اسم دیگ اسلو از...

‫تپه‌های نوردمارگا و اکبرگ اومده ‫ که به تپه‌ها می‌رسن...

‫و حالتی مثل یه دیگ به خودشون می‌گیرن.

‫چیزی که امروزه بهش می‌گیم اسلو، ‫از سه نوع سنگ ساخته شده.

‫یه بخش داریم که سنگ بستر هست...

‫که از سنگ‌های سختی ‫مثل گنیس و گرانیت تشکیل شده.

‫این بخش از اوستمارکا ‫تا اکبرگ کشیده شده...

‫و به بونه‌فیوردن سرازیر می‌شه.

‫بعد «مرکز» رو داریم.

‫که بیشتر از سنگ‌های نرم‌تر ‫دوران کامبروسیلورین تشکیل شده...

‫مثل سنگ آهک و تخته‌سنگ، ‫و کلی رسوبات و خاک رس.

‫و اگه به ارتفاعات اطراف نگاه کنیم...

‫مثل نوردمارکا و سورکدالن...

‫بیشتر سنگ‌های آتشفشانی می‌بینیم، ‫مثل گدازه و بازالت.

‫این‌ها سنگ‌هایی هستن که به اصطلاح ‫«رو به بالا میان»...

‫همون‌طور معلم دبیرستان برام توضیح داد.

‫و همه اینا توپوگرافی‌ای رو می‌سازن ‫که شبیه یه دیگه.

‫نمی‌دونم من باید تفسیر کنم که زمین‌شناسی ‫ چه اثری رو زندگیمون داره یا نه.

‫ولی آره، فکر می‌کنم جایی که راه می‌ری، ‫جایی که قدم می‌ذاری...

‫و همین‌طور چیزهایی که دور و برمونه، ‫مثل ساختمون‌ها یا پوشش گیاهی...

‫روی ذهنمون تاثیر می‌ذاره.

‫فکر می‌کنم می‌شه اینو ‫مثل بوی لباس‌های کسی دونست...

‫که از دئودورانت یا عطر ‫یا چیزهای این‌طوری استفاده نمی‌کنه.

‫به اون بو واکنش نشون می‌دی.

‫یه جور شخصیت داره ‫و می‌تونه به چالش بکشت.

‫توی بدنت حسش می‌کنی.

‫و به همون شکل، فکر می‌کنم ‫روی روحمونم اثر می‌ذاره.

‫آره، می‌تونیم بریم پایین. ‫کسی می‌خواد یکم شراب بخوره؟

‫- بله، لطفا. ‫- یا چیز دیگه‌ای؟

‫بریم پایین.

‫مواظب سرت باش.

‫وقتی معمار گفت کسی به مادرش کمک نمی‌کنه...

‫وقتی خیلی چیزها درست کار نمی‌کنن، ‫کل این جشن رو...

‫انگار اصلا بهش فکر نکردم. ‫که تمرکزمون باید جای دیگه باشه.

‫فکر می‌کنم زیادی سختش می‌کنی.

‫این که یه چیز مهم باشه ‫دلیل نمی‌شه چیز دیگه بی‌اهمیت باشه.

‫دائم این پیش میاد. ‫یه ایده واقعا خاص داری...

‫که کاملا مال خودته، ‫ولی بعد تردید میاد سراغت.

‫- آیدا، اینطوری نمی‌شه. ‫- باید خسته‌کننده باشه.

‫نمی‌تونی از مامان فرار کنی. ‫بریم خونه و یه قصه قبل خواب بخونیم.

‫می‌فهمم که لازمه خوب فکر کنی.

‫ مسواک زده بودی و داشتی می‌رفتی بخوابی!

‫بیا بریم یه قصه بخونیم.

‫- بیا بریم. ‫- سلام، سولویگ.

‫- بذار کمکت کنم. ‫- چیزی نیست.

‫باشه. اودا کجاست؟ تنها خونه‌ست؟

‫اودا با گیر خونه‌ست. خوابیدن.

‫- بیا. ‫- چیزی نیست.

‫فقط من خوابم نمی‌بره. ‫بریم خونه عزیزم.

‫- بیا. ‫- می‌تونه اینجا بخوابه. تو برو خونه.

‫- ولی این هفته نوبت منه. ‫- نه، همینطوری می‌مونه.

‫سولویگ، بیا با هم بریم خونه. ‫می‌رم کیفم رو بردارم.

‫- بیرون همه‌چیز خوبه؟ ‫- آره.

‫هیچی براشون درست نکردی؟

‫- من فقط می‌رم. ‫- کار درستی نیست، اوله.

‫پای ماهی داشتیم، نه؟

‫- و شراب سفید. ‫- چه عالی.

‫دوست ندارم غذا رو دور بریزم.

‫- آیدا، چرا نریم خونه عزیزم؟ ‫- سولویگ، بریم.

‫- منم دارم می‌رم. ‫- می‌تونم یه چیزی بپرسم؟

‫- معلومه. ‫- هم مامانم و هم خالم سرطان داشتن.

‫بله؟

‫ببخشید... ‫فقط می‌خواستم بدونم...

‫ببخشید! خوبم.

‫فقط می‌خواستم بدونم ‫هیچ ارتباطی بین سرطان و بی‌خوابی هست؟

‫هیچ مطالعه قطعی‌ای در این مورد نشنیدم.

‫پس نگران نباش.

‫بیا. پس می‌تونی تا قایق بری؟

‫آیدا، فردا می‌بینمت. خوب بخوابی.

‫- باشه، خداحافظ. ‫- قبل چهارشنبه ایمیل می‌زنم.

‫- عالیه. خداحافظ! ‫- تا بعد.

‫- ببخشید بابت این قضیه. ‫- نیازی به معذرت‌خواهی نیست.

‫- سلام! ‫- دلم می‌خواد بیشتر حرف بزنیم.

‫- منم همینطور. ‫- که بفهمم داستانت چیه.

‫نمی‌دونم داستانی دارم یا نه، ولی...

‫این که کی هستی. ‫به هر حال، واقعا از حرف زدن باهات لذت بردم.

‫منم همینطور. ‫خب...

‫- خداحافظ، موفق باشی. ‫- خداحافظ.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫- داری تعقیبم می‌کنی؟ ‫- سوال منم همینه.

‫سه بار تو یه روز؟

‫کجا داری می‌ری؟

‫- بیرون شهر؟ ‫- نه، بیرون نمی‌رم.

‫- خب؟ ‫- جایی نمی‌رم.

‫- فقط سوار کشتی می‌شی؟ ‫- آره.

‫فقط سوار کشتی می‌شم، ‫می‌رم و برمی‌گردم. گاهی این کار رو می‌کنم.

‫مهمونی چطور بود؟

‫مهمونی، خب...

‫در واقع خیلی ناگهانی تموم شد. ‫آره، عجیب بود.

‫فقط رفتم چون هایدی می‌خواست ‫منو با یه همسایه آشنا کنه.

‫و اون... خب، طلاق گرفته ‫و زنش تو خونه بغلی زندگی می‌کنه.

‫- آهان. ‫- سلیقه‌ات نیست؟

‫چرا، کاملا.

‫شاید. ببینیم چی می‌شه.

‫و تو فقط سوار کشتی می‌شی ‫ و می‌ری و برمی‌گردی؟

‫آره، بعضی وقت‌ها که خوابم نمی‌بره ‫و بی‌قرارم...

‫کشتی‌سواری می‌کنم.

‫بیشتر برای این که...

‫- برای این که دنبال مردها بگردم. ‫- خب.

‫- گرایندر رو می‌شناسی؟ یا تیندر، حتما. ‫- معلومه، گرایندر رو هم می‌شناسم.

‫می‌تونی ببینی کی آنلاینه ‫و کی از همه نزدیک‌تره.

‫یه چیزی هست در مورد بودن ‫توی فضای بسته، مثل یه کشتی.

‫می‌تونی ببینی کی اونجاست.

‫و وقتی رو صفحه می‌بینیشون، ‫می‌تونی سرت رو بلند کنی.

‫و شاید درست جلوت باشن.

‫- امشب کسی آنلاینه؟ ‫- نه، الان نه.

‫- ولی پیش میاد؟ ‫- معلومه. زیاد.

‫خب، بعدش چیکار می‌کنی؟

‫هیچی، بعضی وقت‌ها فقط. ‫شاید فقط نگاه رد و بدل کنیم.

‫- یا می‌ریم روی عرشه. ‫- و سکس می‌کنین؟

‫جدا؟ بیشتر فقط حرف می‌زنیم.

‫شاید یه قراری بذاریم.

‫برای من بیشتر هیجانشه.

‫این که تو چشم یکی خیره بشی ‫و بفهمی هر دوتون تحریک شدین.

‫ولی تا حالا تو کشتی نسوددن سکس داشتی؟

‫چند بار. ولی مسیرش انقدر کوتاهه ‫که کار زیادی نمی‌شه کرد.

‫درسته.

‫- یه جورایی مثل کروزینگه. ‫- کروزینگ چیه؟

‫هیچی نمی‌دونی؟

‫یعنی بری جاهای خاص برای سکس اتفاقی.

‫خیلی جاها هست برای کروزینگ. ‫معمولا گوشه‌های خلوت پارک‌ها یا جنگل‌ها...

‫جایی که مردها می‌رن ‫تا مردهای دیگه رو ببینن.

‫و سکس کنن.

‫آره.

‫ولی فقط این نیست. ‫توی این کشتی، بیشتر فقط حرف می‌زنیم.

‫و بعضی وقت‌ها، ‫وقتی تو پارک کروزینگ می‌کنی...

‫می‌شینی و بعد از سکس حرف می‌زنی.

‫و اون صحبت بعد از سکس خیلی خاصه.

‫چون اینا آدم‌هایین ‫که هیچی ازشون نمی‌دونی.

‫شاید اسمشون رو هم ندونی. ‫شاید هیچ‌وقت هم نفهمی.

‫و بودن تو یه فضای خنثی یه جور...

‫- نزدیکی عجیب ولی دلنشین ایجاد می‌کنه. ‫- درسته.

‫که باعث می‌شه باز شدن و حرف زدن راحت باشه.

‫درباره چی حرف می‌زنین؟

‫هرچی. همه جور آدم هست.

‫بعضی‌ها هنوز با خودشون کنار نیومدن.

‫و بعضی‌ها اصلا خودشون رو ‫گی نمی‌دونن.

‫فقط از سکس با مردها لذت می‌برن.

‫و بعضی‌ها خیلی غمگینن ‫و پر از عذاب وجدان.

‫شاید یواشکی از شام خانوادگی یا ‫جشن بچه‌هاشون زدن بیرون...

‫و لازمه راجع بهش حرف بزنن.

‫بعضی‌ها فقط می‌خوان ‫راجع به علنی کردنش حرف بزنن.

‫- ولی تو علنی کردی دیگه، درسته؟ ‫- من؟ آره.

‫برای من راحت بود. ‫ولی داستان‌های عجیب می‌شنوی.

‫پدر و مادرهایی که کلا قطع رابطه می‌کنن.

‫واقعا زشته.

‫امشب، اون مردی که ‫می‌خواستن منو باهاش آشنا کنن، اون...

‫اصلا از اون تیپ مردهایی نبود ‫که حتی بهش فکر کنم.

‫بعد رفتیم روی پشت‌بومش. ‫می‌خواست یه چیزی نشونمون بده.

‫و اونجا، یه دفعه یه حس نزدیکی ‫ شدیدی اومد سراغم.

‫و دیگه دست‌هام رو نتونستم کنترل کنم. ‫زدم به باسنش.

‫- واکنشش چی بود؟ ‫- من هیچ‌وقت چنین کاری نکرده بودم.

‫واکنشش؟ خب، تعجب کرد. منم همینطور.

‫- ولی فکر کنم خوشش اومد. ‫- خودت خوشت اومد؟

‫- آره، خوشم اومد. ‫- خب...

‫چجور مردیه؟

‫یه جورایی هم حقه‌بازه، هم گرم و صمیمی، ‫هم شیطونه، همه با هم.

‫و چجور مردهایی تو رو تحریک می‌کنن؟

‫هیچ ایده‌ای ندارم. کاملا غیرقابل پیش‌بینیه.

‫و تو چی؟ چی تحریکت می‌کنه؟

‫- فکر کنم یه نوع خاصی از پوست. ‫- خب؟

‫خیلی سخته توضیح دادنش.

‫من می‌تونم با... عرق تحریک بشم.

‫پوست قسمت داخلی ران‌ها، وقتی عرق کرده...

‫خب...

‫من می‌تونم با کلی چیز مختلف تحریک بشم.

‫می‌خوای دوباره ببینیش؟

‫اون مرد اهل نسوددن رو؟ ‫آره... آره؟

‫یا نه؟ من...

‫نمی‌دونم. این چیزها همیشه پیچیده می‌شن.

‫کاش می‌شد امشب باهاش سکس کنم...

‫و دیگه هیچ‌وقت نبینمش.

‫چون دنبال رابطه نیستی؟

‫هم آره، هم نه...

‫- میز کنار تخت داری؟ ‫- میز کنار تخت؟

‫آره، دو تا.

‫وقتی تو کلبه‌ام، گذاشتمشون انباری.

‫چرا می‌پرسی؟

‫- اینجا پیاده می‌شی؟ ‫- اوهوم. تو می‌مونی؟

‫موفق باشی.

‫- مرسی. ‫- خداحافظ.

‫سلام.

‫سلام.

‫تا حالا شب خوبی داشتی؟

‫شب خوب؟

‫داشتم کار می‌کردم.

‫- و حالا؟ می‌ری پیش همدمت خونه؟ ‫- نه.

‫نه، همدمی در کار نیست.

‫- چرا انقدر دیر کار می‌کردی؟ ‫- یه مریض داشتم.

‫- من روانشناسم. ‫- وای!

‫آره، واکنش خودمم همینه.

‫وای.

‫خب، چطوره؟

‫الان، حسش مثل کار تو کارخونه‌ست. ‫کار خط تولید.

‫چجوری؟

‫چجوری...

‫منظورم اینه...

‫اگه با این انتظار بزرگ شده باشی...

‫که تو زندگی هیچ‌چیز ‫نباید دردناک یا چالش‌برانگیز باشه...

‫با کوچک‌ترین سختی می‌پاشی.

‫فکر می‌کنی ‫یه روز بد داشتن طبیعی نیست.

‫و فکر می‌کنی باید درمان شی.

‫تقریبا حس می‌کنم گفتنش اشتباهه، ولی من...

‫بعضی وقت‌ها فقط می‌خوام بهشون بگم ‫خودتون رو جمع و جور کنین.

‫خیلی ارزون‌تر درمیاد.

‫خب، من تو گرایندر دیدمت.

‫- من واقعا انقدر علاقه‌ای به... ‫- می‌تونم برم.

‫نه اصلا، راحت باش بمون.

‫غیر از این، دنبال شریک می‌گردی ‫یا فقط سکس؟

‫- «فقط» سکس؟ هیچی «فقط» سکس نیست. ‫- نیست؟

‫خب، نه...

‫فکر نمی‌کنم. حداقل برای بیشتر آدم‌ها.

‫ولی شاید تو کسی باشی که خیلی سکس داره؟

‫آره. فکر کنم من... آره.

‫- با شرکای مختلف؟ ‫- آره.

‫- شریک ثابت نداری؟ ‫- نه، من...

‫- اگه اشکالی نداره، اونجا می‌شینم. ‫- باشه.

‫من راحتم که شریک ثابت نداشته باشم.

‫خب چه حسی داره؟

‫سکس داشتن، این روزها؟

‫خب، اینطوریه که... شوخی می‌کنی؟

‫- نه. ‫- نه؟

‫چه حسی داره این روزها سکس داشتن...

‫خوبه. دقیقا منظورت چیه؟

‫نمی‌دونم... احساس امنیت داری؟

‫امنیت؟ آره.

‫ولی نه، همه این حس رو ندارن.

‫بعضی بدن‌ها انقدر سفتن...

‫که می‌تونی ببینی چقدر زور می‌زنن ‫تا یه چیزی، هرچیزی باشه، بیرون بدن.

‫چه مایع منی باشه، چه احساسات.

‫ولی شاید خیلی پورن دیده باشن.

‫درسته. پس پیشنهادش نمی‌کنی؟

‫پورن؟ چرا.

‫اگه هیچ‌چیز دیگه نباشه، ‫می‌تونه کمک کنه بفهمی چی رو دوست داری.

‫چیزهای عجیب‌و‌غریب؟

‫عجیب‌و‌غریب... ‫خب چی عجیب حساب می‌شه؟

‫این بیشتر ساخته‌ی ذهن نیست؟

‫نمی‌دونم. فکر می‌کنم اکثر چیزها ‫ می‌تونن لذت‌بخش باشن.

‫من از این خوشم میاد ‫که چندتا مرد همزمان منو بکنن.

‫یا روم بشاشن.

‫فکر می‌کنم هر دوش می‌تونه ‫ خیلی تحریک‌کننده باشه.

‫ولی وقتی اتفاق می‌افته، ‫من بهش نمی‌گم عجیب‌و‌غریب.

‫- نه؟ ‫- صرفا خوبه.

‫یا لذت‌بخشه.

‫ولی شاید منظورت از عجیب‌و‌غریب همینه؟

‫نه، من...

‫نمی‌دونم.

‫تو به هیچی علاقه نداری؟ ‫نه به سکس، نه به دوست‌پسر؟

‫مگه اینا در تضادن؟

‫بیشتر آدم‌ها هر دو رو نمی‌خوان؟

‫هم کلی شریک جنسی داشتن ‫و هم یکی که فقط عاشق تو باشه؟

‫- این دوگانگی نیست؟ ‫- لازم نیست باشه.

‫من چه بی‌فکر بودم. نپرسیدم چیکار می‌کنی.

‫یا این که شب خوبی داشتی ‫یا هر چیز دیگه‌ای.

‫ببخشید بابتش. خیلی بی‌ادبانه بود.

‫من معمولا انقدر خودخواه نیستم. ‫خیلی لطف کردی اومدی پیشم.

‫قدردانی می‌کنم، فقط بدون. ‫ولی الان دیگه تقریبا رسیدیم.

‫- فکر کنم برگردم داخل. ‫- باشه.

‫شب خوبی داشته باشی.

‫اسمت چیه؟

‫- بیورن. ‫- بیورن...

‫اسم من توره.

‫متوجه شدم.

‫خداحافظ، تور.

‫خداحافظ، بیورن.

‫من قراره بمیرم؟

‫نه، قرار نیست بمیری.

‫فقط این که...

‫من حس کسی رو ندارم که سرطان داره.

‫نه...

‫می‌دونم که این خبر خیلی دردناکیه.

‫ولی زود اومدی پیش من. ‫زود مراجعه کردی.

‫- حالت خوب می‌شه. ‫- آره...

‫پیش‌آگاهی خیلی خوبه. یادت باشه.

‫ولی گفتین ‫که باید درمان شم، درسته؟

‫بهترین درمان رو برات پیدا می‌کنیم.

‫یعنی یا شیمی‌درمانی، ‫پرتودرمانی یا جراحی، درسته؟

‫احتمالا بله.

‫من نمی‌تونم...

‫من نمی‌تونم این کار رو کنم!

‫نمی‌تونم اون مرد کچلی باشم تو تلویزیون ‫که میاد درباره‌اش حرف می‌زنه.

‫ولی لازم نیست این کار رو بکنی.

‫- نه، هیچ‌کس مجبور نیست این کار رو بکنه. ‫- من اونجوری نیستم!

‫[پنجشنبه، 14 اوت]

‫فکر کنم اون اینجوریه.

‫اینجا نوشته که استندآپ کمدینه.

‫شنیدی اسمش رو؟

‫آره. برات سخته همدلی کردن؟

‫نه، نیست.

‫من باهاش همدلی دارم ‫ولی این براش از نظر مالی سود داره.

‫کلی همدردی تو اینستاگرام می‌گیره، ‫کتاب می‌نویسه...

‫ولی از یه نظر خوبه. شاید به بقیکمک کنه.

‫ولی می‌شه یه نمونه موفق دیگه ‫از این که چطور با بیماری کنار بیای.

‫ممکنه باعث شه بقیه احساس شکست کنن ‫چون انقدر خوب کنار نیومدن.

‫- فهمیدم. ‫- از کجا معلوم. ناهار می‌ری؟

‫نه، مرخصی می‌گیرم.

‫جوزف جای منو پر می‌کنه. اومد.

‫- سلام. ‫- یه جوئل نامی زنگ زد با شما کار داشت.

‫جوئل؟

‫شخصیه. می‌خواست بهش زنگ بزنین.

‫ممکنه هوئل بوده باشه؟ ‫اوله هارالد هوئل؟

‫نشنیدم دقیق.

‫- یه زنگ سریع می‌زنم. ‫- باشه. من رفتم.

‫- باشه، خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫- کسیه که می‌شناسی؟ ‫- شاید؟

‫سلام! منو می‌شناسی؟

‫- از قایق؟ ‫- آره.

‫داری می‌ری خونه؟

‫چیزی شده؟

‫هی... بذار ببینم.

‫- می‌تونی نفس بکشی؟ ‫- نمی‌دونم چی شده.

‫می‌تونی دستت رو بلند کنی؟

‫هی، می‌تونی دستت رو بلند کنی؟ ‫خب، خوبه.

‫- حالم خوبه. ‫- ببین منو.

‫ولی به نظر میاد یه مشکلی هست.

‫خبر بدی شنیدی؟

‫- حالم خوبه. ‫- مطمئنی؟

‫مرسی.

‫- هی... ‫- گوش کن، حالم خوبه.

‫- مطمئنی؟ ‫- آره، کاملا.

‫«من یه عشق ذاتی به انسانیت دارم.

‫به همه‌ی انسان‌ها.

‫و شفقت هم دارم.

‫فکر نمی‌کنم برای بودن فقط با ‫یه مرد ساخته شده باشم.

‫تقریبا بچگانه به نظر میاد که فقط ‫ یه آدم رو دوست داشته باشی.

‫هیچ‌وقت هم نمی‌تونم وفادار باشم.

‫نه به خاطر مردهای دیگه، به خاطر اینه ‫ که من از خیلی آدم‌ها ساخته شدم.»

‫این کدوم کتابه؟

‫یه دفترچه یادداشت. ‫اسمش اتی هیلیسومه.

‫اسمش بود. ‫دارم دفترچه‌ها و نامه‌هاش رو می‌خونم.

‫همین آخری رو تو راه اومدن اینجا خوندم. ‫خیلی دوستش دارم.

‫- فکر می‌کنی مال منه؟ ‫- نمی‌دونم.

‫می‌تونی وقتی تمومش کردم قرضش بگیری.

‫- تو چی می‌خونی؟ اگه چیزی می‌خونی؟ ‫- بیشتر کتاب‌های علمی می‌خونم.

‫خیلی از داستان خوشم نمیاد.

‫«بعد این اتفاق افتاد، بعد اون اتفاق...»

‫- به نظرم واقعی نمیاد. ‫- درسته. ولی دفترچه فرق داره.

‫ذاتی غیرقابل پیش‌بینیه ‫و شامل چیزهای گذشته و حال می‌شه.

‫هیچ منطق بازنگرانه‌ای نداره.

‫من بیشتر درباره سنگ‌ها می‌خونم.

‫درباره سنگ‌ها هم می‌نویسم. ‫فکر کنم بیشتر از خوندن می‌نویسم.

‫- فهمیدم. ‫- معمولا روی اون صندلی می‌شینم.

‫- و می‌نویسم. ‫- درباره سنگ‌ها.

‫درباره سنگ‌ها. با یه پتو روم.

‫امتحانش کن. ‫خیلی راحته.

‫مرسی.

‫پس اینجا می‌شینی ‫با لپ‌تاپت و می‌نویسی؟

‫نه، بیشتر با دست می‌نویسم.

‫جدی؟

‫به ذهنم رسید که دیگه ‫دست‌خط کسی رو نمی‌بینی.

‫خب، این دست‌خط منه.

‫چی فکر می‌کنی؟

‫[به نظرم جدی میاد. اینم دست‌خط من.]

‫مرسی. به نظر میاد...

‫قدیمیه؟

‫- خب، مهم نیست. ‫- ولی باید معذرت بخوام.

‫قرار بود برات شام درست کنم.

‫من آشپزی رو دوست دارم.

‫ولی امروز طبق برنامه پیش نرفت.

‫شام خیلی خوب بود.

‫ولی...

‫اورولوژیست...؟

‫آره، اورولوژیست.

‫داشتم فکر می‌کردم...

‫شکم، این بخش از بدن...

‫ما فکر می‌کنیم خصوصی‌ترین بخشه.

‫می‌تونه منبع لذت باشه.

‫ولی همچنین با ادرار، ‫مدفوع، چیزهایی که زشته، همراهه.

‫برای همین چه درست کار کنه چه نه، ‫همیشه با شرم همراه شده.

‫- ولی... زمین‌شناس؟ ‫- آره.

‫- بگو ببینم. ‫- خب...

‫خیلی‌ها زمین‌شناس می‌شن ‫تا تو صنعت نفت کار کنن.

‫شاید هدف منم همین بود ‫قبل از این که شروع کنم.

‫قبل از این که بفهمم سنگ چیه.

‫- قبل از این که عاشق سنگ بشی. ‫- آره... آره؟

‫الان، سنگ شاید مهم‌ترین چیز زندگیم باشه.

‫و می‌تونم...

‫می‌تونم صدای آواز سنگ‌ها رو بشنوم.

‫اگه من...

‫و عاشق این کارم...

‫اگه روی یه صخره ‫یا یه تپه کنار دریا دراز بکشم...

‫و گوشم رو بچسبونم به سنگ، ‫می‌تونم صداش رو بشنوم.

‫هیچ فکر جادویی‌ای توش نیست.

‫صرفا یه ترکیبه...

‫از حس فیزیکی تماس سنگ با پوست...

‫و همه‌چیزهایی که درباره اون سنگ می‌دونم.

‫فکر کنم یه ادغام میان دانش ‫و حس فیزیکی باشه...

‫که حس یه تپش زنده رو می‌ده.

‫این چیزیه که من می‌تونم بشنوم، ‫ولی تو هم می‌تونی حسش کنی.

‫تو هم می‌تونی بشنویش.

‫این... برای تو هم صدق می‌کنه.

‫وقتی فوق‌لیسانس رو شروع کردم...

‫یه دوستم برام ماکت توپوگرافی اسلو رو ساخت.

‫اون اولین باری بود که ‫بعد شاعرانه‌اش رو کشف کردم...

‫خیلی دوست دارم اون ماکت رو ببینم.

‫- خب، هنوز دارمش. ‫- جدی؟

‫آره؟

‫آره، آره.

‫وای!

‫- خیلی بزرگه! ‫- آره.

‫- قشنگه، نه؟ ‫- خیلی قشنگه!

‫عاشق اینم که گونه‌های مختلف ‫رنگ‌های مختلف دارن.

‫یه حسی از ویژگی‌هاشون می‌گیری.

‫- اون چیه؟ ‫- اون شیل هست.

‫و این یکی؟

‫سنگ آهکه.

‫به چی فکر می‌کنی؟

‫پوستت. خیلی خوشم میاد ازش.

‫و خوشم میاد که انقدر به کارت علاقه‌مندی.

‫جدی؟ من به چیزهای دیگه هم اهمیت می‌دم.

‫چیزی که تو کل دنیا بیشتر از همه دوست دارم، ‫وقت گذروندن با دخترهامه.

‫اونا مهم‌ترین چیز زندگیم هستن.

‫الان نگفتی سنگ‌ها مهم‌ترین چیزن؟ ‫بالاخره سنگ یا بچه‌ها؟

‫هردوش. لازم نیست یکی رو انتخاب کنی.

‫فقط زبانه که ما رو گول می‌زنه ‫که اینطوری فکر کنیم.

‫چیه؟

‫دارم به حرف‌هات گوش می‌کنم. ‫فکر کنم این کتاب رو دوست داشته باشی.

‫ممکنه بخوای شب اینجا بمونی؟

‫آره، خیلی دوست دارم.

‫ولی فکر نکنم بمونم. فکر کنم برم.

‫- اشکالی نداره اینجا بشینم؟ ‫- نه، حتما.

‫- خب... ‫- آره؟

‫- آره... ‫- چی باعث شد بیای این قایق؟

‫رفته بودم دیدن یکی. ‫الان دارم برمی‌گردم خونه.

‫- کی رو دیدی؟ ‫- یه دوست.

‫- شام؟ ‫- یه شام سبک.

‫«شام سبک تو نسوددن»؟

‫شبیه اسم یه آلبوم فولک میاد.

‫شمع، هارمونیکا...

‫- تئوری توطئه. ‫- حتما. من موسیقی فولک دوست دارم.

‫آره، منم همینطور.

‫و تو چی؟ کار کردی امروز؟

‫دارم یه خونه رو بازسازی می‌کنم. ‫کل روز کف‌پوش کار کردم.

‫لعنتی.

‫- قرار بود امروز بارون بیاد. ‫- ناراحتی که نیومد؟

‫وقتی بارون میاد شنا کردن باحاله.

‫وقتی کارم تموم می‌شه، ‫معمولا می‌رم شنا.

‫صاحب‌کارهام یه محل شنا دارن.

‫- تو شنا دوست نداری؟ ‫- عاشق شنام.

‫وقتی شنا نمی‌کنی چیکار می‌کنی؟

‫کار خاصی نمی‌کنم.

‫- جدول حل می‌کنم. ‫- جدول؟

‫- تو هم می‌کنی؟ ‫- نه. من کتاب می‌خونم.

‫آها، فهمیدم.

‫تو دوست داری کلمه‌ها ‫پشت سر هم با یه نظم بیان؟

‫آره.

‫می‌فهمم. من دوست دارم یه ذره آشفته‌تر باشن.

‫یه جور هرج‌ومرج که باید معنیش رو پیدا کنم.

‫درسته.

‫چتری‌هات خیلی قشنگه.

‫- مرسی. ‫- می‌تونم...

‫می‌دونی اگه ماشین داشتیم، ‫چیکار می‌تونستیم بکنیم؟

‫می‌تونستیم بریم خلیج بهشت، ‫شنا کنیم و بعد عشق‌بازی کنیم.

‫می‌تونستیم این کار رو بکنیم.

‫می‌تونستیم، آره.

‫ولی، جاهای دیگه‌ای هم هست ‫غیر از خلیج بهشت.

‫می‌خندی؟ خنده‌دار بود؟

‫نه، فقط خیلی خوشحالم که دیدمت. ‫تا حالا این کار رو نکرده بودم.

‫حداقل نه انقدر خودجوش. تو چی؟

‫آره، معلومه. یا، آره.

‫درواقع خیلی وقت‌ها، یا خب، بستگی داره.

‫الان، زنم رفته خونه پدر و مادرش. ‫پدرش مریضه.

‫واسه همین وقت بیشتری برای خودم دارم.

‫- آهان. ازدواج کردی؟ ‫- معلومه. تو نکردی؟

‫- نه. ‫- فکر می‌کردم هر دومون کرده باشیم.

‫- عه. ‫- خیلی‌خب.

‫باشه، عیبی نداره. ‫ولی قیافت شبیه آدم متاهله.

‫تعجب کردی؟ قیافت متعجبه.

‫متاهل و متعجب؟ آره، شاید یکم تعجب کردم.

‫بیشتر از این بابت که وقتی ‫متاهلی توی تیندری.

‫نمی‌ترسی زنت بفهمه؟

‫اون که توی تیندر نیست، هست؟

‫نمی‌دونم. ولی شاید دوستاش باشن.

‫نه، نه.

‫شاید باور نکنی، ولی واقعا زنم رو دوست دارم.

‫بیست ساله ازدواج کردیم. ‫آخر هفته تو ووس باهمیم.

‫- اهل ووسی؟ ‫- آره، من و زنم هر دو.

‫من تو جایی بزرگ شدم که نیم کیلومتر ‫فاصله خانه تا صندوق پست بود.

‫اون مسیر رو آدم رو عوض می‌کنه.

‫نمی‌تونی تصور کنی ‫چه انتظاراتی تو اون راه شکل می‌گیره.

‫- من اهل دوکام. ‫- خب، پس می‌فهمی چی می‌گم.

‫فکر کنم صندوق پست شما هم ‫خیلی دور بوده.

‫- نه، نیم کیلومتر نه. ‫- خب، ولی منظورم رو گرفتی.

‫پس تو هم می‌فهمی که هیچ ارتباطی...

‫بین انتظارات و زندگی‌ای ‫که نصیبت می‌شه نیست.

‫ولی تو ازدواج نکردی؟ نه؟ باشه.

‫خب، اگه آره. خودت بهتر می‌دونی.

‫ولی حس کردم یه چیز متفاوتی در موردت هست.

‫نمی‌دونم تو چطوری، ‫ولی بیشتر زن‌های مجرد انتظار بیشتری دارن.

‫شاید اعتراف نکنن، ولی...

‫یه دوستی دارم که سر این موضوع ‫خیلی با هم مخالفیم، ولی اون...

‫اون هر زنی که تو تیندر می‌بینه ‫فکر می‌کنه فاحشه‌ست.

‫من هیچ وقت با یه فاحشه نبودم ‫یا نرفتم سراغشون.

‫اون بوده، قبل از تیندر. ولی من نه.

‫اون بهم گفت تیندر براش ‫مثل یه «روسپی‌خونه مجانی»ـه.

‫و از یه نظر، هست. ولی فقط این نیست.

‫چون من زن‌های زیادی می‌بینم ‫که خودشون رو عرضه می‌کنن...

‫ولی توقع‌های بالایی دارن ‫از یه چیز دیگه‌ای...

‫که اصلا نمی‌شه بهش رسید.

‫و این فقط باعث می‌شه احساس گناه کنم.

‫و واسه همین من... نه.

‫باور دارم وقتی آدم متاهله، انتظاراتش کمتره.

‫و این...

‫- بد گفتم؟ ‫- اصلا.

‫نسبت به زنت عذاب وجدان نداری؟

‫معلومه که دارم. خیلی زیاد.

‫معلومه که عذاب وجدان دارم، ‫ولی اون یه چیز دیگه‌ست!

‫شاید فکر کنی من عوضی‌ترین آدم روی زمینم.

‫ولی من این همه نیاز جنسی تو وجودمه.

‫و من...

‫من خیلی آدم‌دوستم! آدم‌ها...

‫تو به نظر آدم خوبی میای، ‫و چیزی که همین الان داشتیم...

‫اون یه چیز کاملا متفاوته با...

‫با هرکس دیگه.

‫پس فکر می‌کنم، ‫چرا باید انقدر اشتباه باشه؟

‫معلومه که عذاب وجدان دارم.

‫فکر کنم یکم خرابش کردی.

‫- چطور؟ چیز اشتباهی گفتم؟ ‫- نه، فقط...

‫فکر کنم باید برم خونه.

‫تو واقعا منو نمی‌شناسی.

‫ولی من...

‫من آدم خوبیم.

‫آره، واقعا باور دارم که هستی. ‫تو آدم خوبی هستی.

‫قطعا. ولی...

‫یکم دیگه نمی‌مونی؟ ‫خیلی گرفته به نظر میای.

‫نه، من... می‌رم خونه.

‫- واسه امشب ممنون. خوب بود. ‫- مرسی.

‫خداحافظ.

‫[یکشنبه، 17 اوت]

‫[دوشنبه، 18 اوت]

‫واقعا گفت تیندر شبیه روسپی‌خانه مجانیه؟

‫- آره. ‫- خب این یعنی تو چی هستی؟ فاحشه؟

‫آره، یا اون. من نیت دیگه‌ای نداشتم.

‫فقط می‌خواستم باهاش سکس کنم.

‫هردومون یه چیز می‌خواستیم، ‫پس همون شد.

‫بعدش، حرف‌هایی زد که هیچ زنی نمی‌زد.

‫ولی مطمئن نیستم این ‫اخلاق‌ها باعث بشه آدم بدی باشه.

‫خب، اون متاهل بود.

‫شاید اگه می‌دونستم، باهاش نمی‌خوابیدم.

‫- این موضوع منو اذیت می‌کنه. ‫- چی اذیتت می‌کنه؟

‫این که مستقیم از بوسیدن اوله هارالد...

‫رسیدی به سکس با یه غریبه‌ی تصادفی ‫کنار اسکله.

‫ولی واقعا کاملا بی‌دردسر بود.

‫فقط منو خیلی خوشحال کرد. ‫یه جور آزادی داشت.

‫یه صمیمیت ساده با یه غریبه ‫می‌تونه خیلی لذت‌بخش باشه.

‫اینطوری می‌گی انگار تا حالا ‫سکس اتفاقی نداشتی، ولی داشتی.

‫شاید به خاطر شرایط بود، ‫این که تو کشتی آشنا شدیم.

‫خیلی راحت‌تر و بی‌قیدتر بود ‫تا یه قرار رسمی.

‫مثل وقتی نیست که تو تیندر ‫قرار می‌ذاری یا تو بار می‌شینی...

‫که شبیه یه معامله‌ست.

‫نه، فقط یه فضای آزاد بود. ‫با شرایط برابر هم رو دیدیم.

‫- حوصله‌ات رو سر بردم؟ ‫- نه، ولی باید بذاری...

‫بذار تو گوشت، چون الان می‌خوان...

‫- سلام. ‫- سلام. سالن‌ها رو دیدم.

‫بد نبودن، ولی خیلی بهتره ‫که اینجا این کار رو انجام بدیم.

‫با یه سیستم صوتی، ‫مردم تو کل شهر می‌تونن بشنون.

‫- پروژه تایید شده؟ ‫- نه.

‫- به نظر میاد رای بیاره که رد بشه. ‫- رد بشه؟ چرا؟ کی؟

‫امروز صبح. می‌خواستم بهت بگم، ‫ولی تو داستان سکست رو گفتی.

‫می‌خوایم به هر حال یه کاری بکنیم. ‫یه حرکت اینجا، یه کنسرت فیلم‌برداری‌شده.

‫می‌تونه خیلی خوب باشه.

‫باید ببینیم از پس چی برمیاییم.

‫هنوز قطعی نشده.

‫الان یه علاقه‌ی زیادی واسه ‫ پروژه‌ای هست که...

‫کناسگورد یه نمایشگاه درباره هنرمندان دوران ‫جنگ جهانی دوم مدیریت کنه. هنر پارتیزانی.

‫می‌رم با کاریلونیست حرف بزنم، ‫بعد دوباره میام بالا.

‫من واسه این خیلی زحمت کشیدم. ‫خیلی بهم انرژی داده بود.

‫و حالا باید با کناسگورد ‫و جنگ جهانی دوم کار کنم؟

‫حس می‌کنم توخالی و خشک شدم. ‫فقط می‌خوام ولش کنم.

‫نمی‌تونی ول کنی.

‫منم از کارهایی که تو می‌کنی، ‫آزرده می‌شم.

‫نمی‌تونم ازش بگذرم، ماریان.

‫مستقیم از بوسه با زمین‌شناس...

‫به سکس با نجار رسیدی!

‫تو، مسئول‌ترین آدمی که می‌شناسم!

‫فکر می‌کنی این بی‌مسئولیتیه؟

‫- نمی‌دونم. ‫- من فکر نمی‌کنم بوده باشه.

‫فکر می‌کنم اصول اخلاقی من ‫خیلی سفت و سختن.

‫ولی راجع به سکس نیستن، ‫راجع به رفتارمون با همدیگه‌ست.

‫دقیقا همون چیزهایی که ‫تو توی تور تالار شهر عالی گفتی!

‫در مورد آزادی حرف زدی، ‫آزادی جنسی...

‫آره، و خیلی از اون چیزها از خودته.

‫همش درباره تو بود. حتما فهمیدی دیگه؟

‫تو کارهایی می‌کنی که ‫من هیچ‌وقت نمی‌تونم بکنم.

‫ولی دوست داشتی بکنی؟

‫نمی‌دونم.

‫فکر کنم یه جورایی تهدیدم می‌کنه، ‫این کارهات.

‫اون آزادیت. ‫اون رفتارت که خط قرمزها رو رد می‌کنه.

‫این منو چی نشون می‌ده؟

‫یه آدم ترسو، سرکوب‌شده، ‫حوصله‌سربر که از زندگی می‌ترسه؟

‫- موضوع این نیست، هایدی. ‫- ته دلم می‌دونم.

‫ولی وقتی باهات حرف می‌زنم، ‫اینطوری فکر می‌کنم.

‫تو باعث می‌شی اینطوری فکر کنم.

‫این به این معنی نیست که ‫زندگیم کسل‌کننده‌ست...

‫صرفا چون با یه نجار تصادفی نمی‌خوابم.

‫خوابیدن با اون نجار...

‫منو آزاداندیش و زندگیم رو عالی نکرد.

‫من حتی انقدرها به سکس علاقه ندارم.

‫فقط مثل هر چیز دیگه‌ای اتفاق افتاد ‫و خیلی لذت بردم.

‫باشه. ولی قضیه واسه من ‫با اوله هارالد هم پیچیده‌ست.

‫اون یه دوسته!

‫من تو کشتی دیدمش.

‫بهش خوش گذشته بود و می‌خواست ‫ دوباره باهات تماس بگیره.

‫جدی؟ خوشحال شدم شنیدم.

‫هایدی، من خیلی ازش خوشم میاد. ‫فکر می‌کنم فوق‌العاده‌ست.

‫چی می‌گی؟ دوباره می‌بینیش؟

‫شاید، از کجا معلوم؟

‫ولی تقریبا مطمئنم که ما زوج نمی‌شیم.

‫وقتی گفت دخترهاش از همه‌چیز ‫براش مهم‌ترن، این برام روشن شد.

‫- چرا؟ می‌خوای تو مهم‌ترین باشی؟ ‫- نه، معلومه که نه.

‫فقط یادم انداخت که این چقدر پیچیده‌ست.

‫دخترهاش باید مهم‌ترین چیز توی زندگیش باشن.

‫ولی اگه یه آدم جدید بیاد توی زندگیشون ‫ ممکنه چنین حسی نداشته باشن.

‫- نباید اینطوری فکر کنی، ماریان. ‫- نه؟ من خودم بچه طلاقم.

‫به بچه‌ها فکر نکردن واقعا خودخواهیه!

‫اگه بخوام با اوله هارالد قرار بذارم، ‫باید وارد زندگیش بشم.

‫این که وارد زندگی کسی بشی، ‫کار خوبی نیست؟

‫بچه‌ها عاشقت می‌شن.

‫آره، شاید، ولی...

‫وارد شدن یعنی قبول کردن مسئولیت.

‫و اون خانواده مشکل داره.

‫دو تا بچه‌ی ناامن و یه همسر سابق ‫ همسایه بغلی که مشروب می‌خوره.

‫فکر می‌کنی سولویگ مشکل الکل داره؟

‫- آره. ‫- من فکر نمی‌کنم.

‫رفتارش دقیقا رفتار یه الکلی بود. ‫منو یاد بابا انداخت.

‫خب، اگه همه‌ی اینا رو می‌بینی، ‫بچه‌های ناامن و...

‫- مگه این دقیقا موقعی نیست که... ‫- یکی باید وارد بشه؟ نه.

‫من مناسب اون مسئولیت نیستم. ‫حرکت مسئولانه اینه که دور بمونم.

‫این دیگه خیلی بدبینانه‌ست، ماریان.

‫من فکر می‌کنم وارد شدن ‫حتی بدبینانه‌تره.

‫نه. نه!

‫من ته دلم حس می‌کنم ‫که اشتباه می‌کنی.

‫اگه بخوام وارد بشم، ‫باید با سولویگ باشه. اون بیشتر نیاز داره.

‫[جمعه، 22 اوت]

‫داری برنامه‌ی عمل‌ها رو بررسی می‌کنی؟

‫- می‌تونم یه چیزی بپرسم؟ ‫- آره.

‫اشکالی داره برم بخش و به بیماری ‫که تازه عمل کرده سر بزنم؟

‫آشناست؟ یا اینجا بوده؟

‫خب، بوده، ولی...

‫- یعنی کسی که باهاش سر و کار داری. ‫- نه، اینجا نه.

‫و من نمی‌شناسمش، نه اینطور که...

‫اولین بار توی کشتی دیدمش.

‫اول تو گرایندر، بعد روی عرشه.

‫هیچی نشد، فقط حرف زدیم، ‫بعد گونه‌ام رو بوسید.

‫همین. و می‌دونه که من اینجا کار می‌کنم.

‫باشه. نمی‌دونم چی بگم.

‫- چرا می‌خوای ببینیش؟ خوشت اومده؟ ‫- نه! نه...

‫- نه. ‫- نه؟

‫فقط می‌خواستم حالش رو بپرسم. ‫صرفا واسه نیت خیر.

‫ولی اگه اشتباه برداشت بشه...

‫فکر می‌کنی اشکالی داره ‫دعوت به شام یکی رو قبول کنم...

‫که تقریبا مطمئنم نمی‌خوام ‫باهاش وارد رابطه بشم؟

‫خب، تا وقتی که برداشت اشتباه بهش ندی...

‫احتمالا همون قبول کردن ‫برداشت اشتباهه.

‫همینه دیگه.

‫خب...

‫به عنوان پرستار شیفت ‫برو، نه به عنوان خودت.

‫باشه.

‫سلام کارینا. فقط دارم به یه مریض سر می‌زنم.

‫برو.

‫سلام. فقط اومدم حال همسایه‌تون رو بپرسم.

‫سلام. فقط گفتم حالت رو بپرسم...

‫شارژر گوشیمو پیدا نمی‌کنم.

‫این یکیه؟

‫آهان، همین‌جاست. ‫می‌تونی برام وصلش کنی؟

‫- مرسی. ‫- می‌ذارمش همین‌جا.

‫شنیدم دیروز عمل داشتی، ‫و این که خوب پیش رفته؟

‫خب، پروستاتم دیگه نیست.

‫- امیدوارم همه‌چیز رو برداشته باشن. ‫- آره، امیدوار باشیم.

‫از کجا فهمیدی اینجام؟

‫خب، من اینجا کار می‌کنم. ‫برنامه عمل‌ها رو بررسی کردم.

‫- اسمم رو نمی‌دونی. ‫- پیدا کردنش سخت نبود.

‫می‌دونم اسمت بیورنه...

‫و بعد از نوبت دکترت تو راهرو دیدمت.

‫بعد از آخرین دیدارمون خیلی بهت فکر کردم.

‫- نباید اونطوری ولت می‌کردم. ‫- بهش فکر نکن.

‫- معلوم بود چقدر ناراحت بودی. ‫- فقط نمی‌خواستم کسی دور و برم باشه.

‫- می‌فهمم. ‫- آره.

‫در هر صورت، عالیه که خیلی زود عمل شدی.

‫- آره، فوق‌العاده بود. ‫- الان چه حسی داری؟

‫بد نیست، جز این که خیلی احساس نفخ دارم.

‫بدترین بخشش همینه.

‫واسه اینه که شکمت رو ‫واسه لاراسکوپی باد می‌کنن.

‫باید راه بری تا بره بیرون. ‫گوز بدی.

‫- آره، همین رو گفتن. ‫- می‌خوای الان یه قدم بزنیم؟

‫- الان؟ ‫- چرا که نه، باهات میام.

‫- ببین، لازم نیست... ‫- بیا دیگه.

‫- فکر نکنم بتونم وایسم. ‫- کمکت می‌کنم. این مال توئه؟

‫آره، ولی...

‫- بیا بریم. ‫- اون یکی رو آروم.

‫مرسی.

‫- و اون یکی. ‫- آره. همین‌جا.

‫- خب، شد. ‫- لطفا اینو نگه دار.

‫حتما. چرخ‌ها قفل شدن.

‫- خب. آماده‌ای؟ ‫- آره.

‫باشه.

‫- یکم دیگه. ‫- فکر کنم می‌خوام برگردم. آره.

‫- باشه؟ ‫- باشه.

‫خب. بد نشد.

‫من که مطمئن نیستم.

‫- کی مرخصت می‌کنن؟ ‫- فکر کنم پس‌فردا.

‫- نه، نمی‌شه. ‫- احتمالا می‌شه.

‫- این از چیزی که فکر می‌کنی زودتر می‌گذره. ‫- جدی می‌گی؟

‫آره.

‫داشتم فکر می‌کردم...

‫کسی رو داری که کمکت کنه؟ ‫مثلا خرید و این چیزها.

‫چند هفته باید از بلند کردن ‫چیزهای سنگین پرهیز کنی.

‫- دوست دارم. ‫- معلومه که داری.

‫یه دوستم گفت ‫کمکم می‌کنه. حالم خوب می‌شه.

‫باشه، خوبه.

‫شمارت چنده؟

‫90-25-22-13.

‫لازم نیست که...

‫- حالا تو هم شماره‌ی منو داری. ‫- باشه.

‫اگه کمکی خواستی ‫برای خرید یا هر چیز دیگه، زنگ بزن.

‫جدی می‌گم. فقط زنگ بزن.

‫بالاخره هردومون تو نسوددن زندگی می‌کنیم.

‫اگه تو سارپس‌بورگ زندگی می‌کردی، ‫اصلا زحمتش رو نمی‌کشیدم.

‫- یادت باشه راه بری، تا گاز تخلیه شه. ‫- نهایت تلاشم رو می‌کنم.

‫- خیلی ممنون. ‫- قابلی نداشت.

‫خیلی لطف کردی اومدی حالم رو پرسیدی.

‫و این که پیشنهاد کمک دادی و اینا.

‫خداحافظ، بیورن.

‫- داری برمی‌گردی نسوددن؟ ‫- آره.

‫برنامه همینه. شاید تو راه یه قهوه بخورم.

‫یا شاید قبل از کشتی یه لیوان آبجو بخورم.

‫نمی‌دونی چه خوش‌شانسی.

‫وقتی نمی‌تونی داشته باشیش ‫چقدر فوق‌العاده به نظر میاد.

‫فقط یه جایی بشین و یه قهوه بخور.

‫به مردم نگاه کن.

‫[بیورن: واقعا کی هستی؟]

‫[تور: تور :)]

‫[بیورن: این برای یه روان‌پزشک کافی نیست.]

‫[بیورن: شاید پیشنهادت برای کمک رو قبول کنم]

‫[تور: خوبه :)]

‫[دوشنبه، 25 اوت]

‫- الوستاد رو دیدی؟ ‫- مریض همین الان اونجاست.

‫ببخشید.

‫من با ایگل یه توافق مشخص داشتم. ‫این برام عجیبه.

‫ما آخر هفته شام خوردیم، ‫گفت... قول داد...

‫- خب، شما به من ارجاع داده شدین. ‫- ارجاع داده شدم به؟

‫اگه بخواین می‌تونم بررسی کنم...

‫- سویلند رو ندیدی؟ ‫- مگه توی اتاق عمل نیست؟

‫فکر می‌کردم باشه. ‫ولی این مریض با ایشون نوبت داشت.

‫حتما یه اشتباهی شده. ‫این خیلی ناراحت‌کننده‌ست.

‫- نمی‌تونین پیجش کنین؟ ‫- وقتی مشغول عمله، نه.

‫- ولی نتایج آزمایش‌هاتون اومده. ‫- نه، نه. می‌خوام از ایگل بگیرم.

‫شاید بتونین پیجش کنین؟

‫می‌تونم بررسی کنم ببینم ‫واقعا تو عمل هست یا نه.

‫خوبه.

‫ما قرار بود عمل رو تو هامبورگ انجام بدیم.

‫- چون اون کلینیک بهترینه. ‫- حتما می‌دونین.

‫- البته به جز کپنهاگن. ‫- اونا هم خیلی خوبن.

‫ولی وقتی با هامبورگ حرف می‌زدیم، ‫گفتم که ما ایگل رو می‌شناسیم.

‫اونا گفتن: «چرا بیایین هامبورگ، ‫وقتی یکی از بهترین‌های اروپا تو نروژه؟»

‫جالب اینه که عموی ایگل، ‫هاکون سویلند، پدر منو درمان کرد.

‫نه برای همین بیماری. اون جراح قلب بود.

‫و کلبه‌اش کنار خونه‌ی والدینم بود، ‫اون بالا توی میسوستر.

‫- فهمیدم. چه تصادفی. ‫- درسته؟

‫ایگل یه جراح فوق‌العاده‌ست، معلومه.

‫همین الان کارش تموم شد. ‫تا چند دقیقه دیگه میاد پایین...

‫یکم تاخیر داشتن.

‫تا ده دقیقه دیگه میاد پایین.

‫مرسی.

‫- پدر سوره تا 105 سالگی زنده بود. ‫- ولی دیگه نیست.

‫بهار فوت کرد، ولی تا آخرین لحظه ‫سرحال و هوشیار بود.

‫- آره، همینطور بود. ‫- کمتر کسی انقدر خوش‌شانسه.

‫- درسته، و برادرش هنوز زنده‌ست. ‫- برادر من نه، عموم.

‫آره، عموی ایشونه. ‫خب، همجنسگراست، ولی...

‫حیفه، چون دیگه وارثی نداره، ولی...

‫هنوز سرحاله، قطعا. ‫ما تو خانواد‌مون خیلی عمر می‌کنیم.

‫- آره... ‫- آره، همینطوره.

‫105 سال؟ بعضی‌ها انقدر نچسبن که بعد ‫حرف زدن باهاشون دلت می‌خواد دوش بگیری.

‫بهت برخورد؟

‫اونم مثل بقیه می‌ترسه همدمش ‫ رو از دست بده. از مرگ می‌ترسه.

‫تو بهت برنخورد؟

‫چون نمی‌خواست معاینه‌اش کنم؟

‫ایگل زبونشون رو بلده. ‫من خوب درکشون می‌کنم.

‫یه چیز دیگه... رفتی اون دوستی که تو ‫گرایندر پیدا کرده بودی رو دیدی؟

‫آره، سر زدم.

‫پیشنهاد دادم تو خرید بهش کمک کنم.

‫یه حد و مرزی هست دیگه، می‌فهمی؟

‫نمی‌شه به کسایی که تو گرایندر می‌بینی ‫پیشنهاد پرستاری خونه بدی.

‫به من ربطی نداره، ‫ولی برای خودم هم همینطوره.

‫منم نمی‌تونم به یکی به خاطر این که کلبه ‫والدینمون کنار همه، امتیاز بدم.

‫- نه... ‫- نه. و یه چیز دیگه.

‫اگه این یه دختر بود ‫که توی تیندر دیده بودی...

‫یه لحظه هم معطل نمی‌کردم، نه می‌گفتم.

‫ولی الان نمی‌گم، که برام گیج‌کننده‌ست.

‫به خاطر اینه که هر دوتون مردین ‫که من اینجوری می‌شم...

‫به هر حال، این مریض آسیب‌پذیره، ‫پس فکر می‌کنم...

‫نه، این...

‫واسه زدن مخش چنین کاری نمی‌کنم.

‫- اصلا علاقه‌ای ندارم. ‫- به من ربطی نداره.

‫و فکر نمی‌کنم سیگنال اشتباهی داده باشم.

‫فقط فکر می‌کنم کمک کردن به کسی ‫برای خرید که اشکالی نداره، نه؟

‫نه، احتمالا حق با توئه.

‫- معلومه که حق با توئه. ولی گوش کن... ‫- چی؟

‫یه چیزی هست که هی تو ذهنمه، باید بگم.

‫یه موضوع جداست، باشه؟

‫هیچ ربطی به گرایندر نداره، ‫ولی چیزیه که زیاد بهش فکر می‌کنم.

‫ما بیماران همجنس‌گرا زیاد داریم.

‫مطمئنم من زودتر از تو تشخیصشون می‌دم.

‫یه نگاه می‌کنم می‌فهمم، ‫و چیزی که می‌بینم اینه که...

‫چون می‌دونم عواقب اون تشخیص ‫ برای اون مردها چیه.

‫و این چیزیه که هیچ‌وقت بهشون نمی‌گی.

‫به ناتوانی جنسی و ناباروری اشاره می‌کنی...

‫ولی تقریبا هیچ نمی‌گی که ‫برداشتن پروستات چه اثری روی سکس داره.

‫نه تنها نعوظت رو از دست می‌دی، ‫چیز رو هم...

‫وقتی رابطه‌ی مقعدی داری، اگه کسی ‫از پشت بگیرتم، رک بگم...

‫آلتش رو فشار می‌ده به پروستاتم.

‫که خیلی لذت‌بخشه.

‫این یه بخش خیلی بزرگ از لذته که...

‫که وقتی پروستات رو برمی‌دارن از بین می‌ره.

‫و این فقط...

‫فکر کنم نسبت به مردهای همجنس‌گرا ‫بیشتر دلم می‌سوزه تا بقیه.

‫چون می‌دونم واقعا در عمل چه معنی‌ای داره.

‫یه جورهایی فقدانش بزرگ‌تره.

‫هیچ‌وقت به این فکر نکرده بودم. ‫متاسفم.

‫اشکالی نداره.

‫و کاملا بی‌ربطه، فقط...

‫نه، نه.

‫انقدر بهش فکر کردم که مجبور شدم بگم.

‫خیلی خوشحالم که گفتی. ‫مرسی.

‫خب، دیگه گفته شد.

‫[سه‌شنبه، 26 اوت]

‫دوستم قرار بود کمکم کنه، ‫ولی مجبور شد سگش رو ببره دامپزشکی.

‫- همونی که قرار بود توی خرید کمکت کنه؟ ‫- آره، فردا می‌ره خرید.

‫ولی اونوقت امشب چیزی نداری.

‫اشکالی نداره.

‫پس من می‌برمت خونه، ‫بعدش برات خرید می‌کنم.

‫- نه، نه. واقعا لازم نیست. ‫- اشکالی نداره. جدی.

‫- سوندت خوبه؟ ‫- خیلی اذیتم می‌کنه، ولی...

‫- خوب محکم شده؟ ‫- هست، سر جاشه.

‫هی...

‫کیسه هنوز پر نیست.

‫یادت دادن چطوری خالیش کنی؟

‫- پوشک هم گرفتی؟ ‫- آره.

‫نسخه هم گرفتی؟

‫هر چی نسخه بود دادن. حتی ویاگرا!

‫- برای این که دوباره نعوظ داشته باشی. ‫- می‌دونم.

‫- وقتی شنیدی ناراحت شدی؟ ‫- آره، می‌شه گفت.

‫ولی نیتشون خیره.

‫خوبه که در موردش حرف زدن. مهمه.

‫فقط باید با ریتم خودت پیش بری.

‫فکر کنم باید بریم.

‫ما تمرکزمون روی اینه که ‫مریض‌ها دوباره خوب بشن.

‫ولی واقعا توانش رو نداریم...

‫که با اندوهی که بعضی‌ها بعد از ‫ عمل حس می‌کنن کنار بیایم.

‫این که یکی بیاد داخل بدنت و چیزی رو برداره ‫ یا تغییر بده...

‫ممکنه حسش... خب مثل تجاوز نباشه...

‫ولی شاید بیشتر شبیه ورود اجباری باشه.

‫بیدار می‌شی و بدنت کاملا فرق کرده.

‫بعضی‌ها یه حس از دست دادن دارن.

‫نمی‌تونیم عوضش کنیم...

‫ولی بهتره بپذیریم که بعضی‌ها ‫ ممکنه غصه بخورن.

‫و اون غصه شاید نیاز به زمان داشته باشه ‫تا خوب شه یا تبدیل به چیز دیگه‌ای بشه.

‫- چیز دیگه‌ای؟ ‫- آره.

‫من دقیق نمی‌دونم، ولی چیزی که یاد گرفتم ‫اینه که بدن یه میدان جنگه.

‫به نفعمونه اینو جدی بگیریم...

‫همه‌چیز رو آروم بپذیریم و باهاش نجنگیم.

‫این فقط درباره بیماری نیست. ‫درباره جنسیت و میل هم هست.

‫زن اولم سرطان داشت.

‫قبل از این که همدیگه رو ببینیم.

‫چند بار ازدواج کردی؟

‫- دو بار. ‫- عه.

‫هیچوقت دوست نداشتی ‫ ازدواج کنی و بچه‌دار بشی؟

‫نه.

‫فکر کنم دوباره می‌تونم ازدواج کنم.

‫چی باعث می‌شه فکر کنی ‫بار سوم جواب می‌ده؟

‫- وقتی عاشق می‌شی اینطوری فکر می‌کنی. ‫- ولی دیدی که چطوری می‌تونه عوض بشه.

‫من نمی‌فهمم چرا مردم ‫این نیاز به ازدواج رو حس می‌کنن.

‫اگه عشق هست و می‌خوای با هم باشی، ‫همین کافی نیست؟

‫یه چیزی در مورد اون قولی ‫ که می‌دی وجود داره.

‫قولی که دو بار شکوندیش...

‫ولی هنوز حاضری ‫بار سوم دوباره بدی؟

‫پس ازدواج با یه دروغ بزرگ شروع می‌شه.

‫و همه می‌دونن که دروغ ‫پایه‌ی سستی برای ساختنه.

‫از نظر من ازدواج یه جور واحد تولیدیه...

‫که هدف اصلیش ‫بچه‌دار شدنه.

‫- تو اینجوری می‌بینیش؟ ‫- آره.

‫در اصل همین‌طوره.

‫با یه پروژه مشترک شروع می‌شه، ‫ولی آخرش میفته گردن بچه‌ها...

‫که پروژه رو ادامه بدن...

‫وقتی والدین دیگه ‫نمی‌تونن یا نمی‌خوان سرمایه‌گذاری کنن.

‫اونا می‌تونن جدا شن و از نو شروع کنن...

‫ولی بچه‌ها تا آخر عمر ‫گیر اون ازدواج می‌مونن.

‫- متاسفم. ‫- صرفا این‌طوری می‌گی دیگه.

‫فقط پر از عذاب وجدان می‌شم. ‫ولی اشکالی نداره.

‫من همیشه همینطوریم.

‫واقعا؟

‫آره، همیشه.

‫پس نباید ازت بخوام ‫با من ازدواج کنی؟

‫اشکالی نداره. ‫هیچوقت این کار رو نمی‌کنم.

‫مرسی.

‫قول می‌دم. ولی...

‫اشکالی داره اگه بگم...

‫عاشق شدم؟

‫اشکالی نداره. ‫می‌تونی بگی.

‫همیشه همینطوری‌ای؟ ‫انقدر مهربون؟

‫همیشه.

‫زندگی خیلی کوتاهه، می‌دونی.

‫بیورن، کیسه‌ات... ‫فکر کنم باید خالی بشه.

‫عه. راست میگی.

‫- کمک می‌خوای؟ ‫- نه، نه.

‫نه! نه...

‫من خوبم. لطفا نیا تو.

‫- هی، می‌تونم... ‫- خوبم.

‫- سطل داری؟ ‫- تو آشپزخونه‌ست.

‫- زیر کابینت. ‫- باشه.

‫- اونایی که تو عکس‌ها هستن کیان؟ ‫- داگ هامرشولد اون یکی رو گرفته.

‫- خوبه. ‫- آره. به نظرم تاثیرگذاره.

‫اون یکی عکس پالمه‌ست.

‫یه جور همجنس‌گرایی ظریف توشه.

‫تو بیمارستان خیلی نخوابیدی.

‫نه.

‫از وقتی عمل کردم زیاد نخوابیدم. ‫ بیدار دراز می‌کشم و فکر می‌کنم.

‫به چی؟

‫به همه‌چیز. که چقدر بی‌معنی بوده.

‫بی‌معنی؟ واقعا اینطوری فکر می‌کنی؟

‫گفتنش وحشتناکه، ولی کم‌کم ‫داره برام روشن می‌شه.

‫صبح روز عملم، داشتم اخبار رادیو ‫ رو گوش می‌کردم.

‫گفتن واکسن ایدز به‌ زودی ‫ در دسترس قرار می‌گیره.

‫جدی؟

‫همه‌گیری کرونا این فرصت رو داد ‫که فناوری ام‌آر‌ان‌ای رو آزمایش کنن.

‫آره شنیدم. عالی نیست؟

‫آره، ولی درست همون روز...

‫«طعنه سرنوشت»، همین نیست؟

‫بعد از این که تابستون 1986 همجنس‌گرا بودنم ‫رو علنی کردم...

‫قبل از این که من به دنیا بیام.

‫- جدی؟ ‫- آره.

‫زود بعدش یه مستند ‫ تلویزیونی درباره ایدز دیدم.

‫مثل فیلم ترسناک بود! ‫حرف‌های معمول اون موقع رو می‌زدن.

‫که ایدز یه بیماری وحشتناک و مرگباره ‫که بیشتر سراغ مردهای همجنس‌گرا می‌ره.

‫و من حس کردم دارم مجازات می‌شم، ‫برای جرئتی که کردم و علنی کردم.

‫که حقم بوده.

‫همه‌چیز برام عوض شد. ‫شدیدا ترسیدم.

‫اگه سکس می‌کردم و یه ذره منی روی پوستم ‫می‌ریخت، همین کافی بود که وحشت‌زده بشم.

‫چه برسه به این که با کسی بخوابم ‫که نخواد کاندوم استفاده کنه.

‫سخت بود که پافشاری کنم، ‫خودمم ازش خوشم نمیومد.

‫بعدش می‌شکستم. ‫همیشه می‌دویدم آزمایش می‌دادم.

‫توی سالن انتظار کلینیک می‌نشستم ‫و احساس کثیفی و شرم داشتم.

‫و اون سه ماهی که طول می‌کشید ‫تا جواب نهایی بیاد...

‫از اضطراب فلج بودم.

‫بین ترس از مرگ و این فکر که...

‫چطور باید به آدم‌های نزدیکم بگم، ‫دست‌به‌دست می‌شدم.

‫شب‌ها بیدار می‌موندم و به پدر ‫و برادرهام فکر می‌کردم...

‫که مجبور می‌شن به بقیه بگن من ایدز گرفتم.

‫آخرش، انقدر فشار و استرس شدید شد...

‫که به نظرم بهتر بود ‫کلا سکس رو کنار بذارم.

‫کلا. ازش بگذرم.

‫از اضطراب خلاص بشم.

‫ولی بعد داروها اومدن. ‫خیلی وقته دیگه حکم مرگ نداره.

‫ولی هنوز می‌ترسی، نه...

‫از این که بیماری‌ای بگیری ‫که مجبور باشی تا آخر عمر دارو بخوری؟

‫و نمی‌دونی چطوری روی بدنت اثر می‌ذاره. ‫عوارض جانبی و...

‫پس پی‌آرای‌پی چی؟ چرا امتحانش نکردی؟

‫قطعا باید می‌کردم. الان می‌فهمم.

‫ولی وقتی اومد، حس کردم قطار رفته.

‫یه جورایی. نمی‌دونم، فقط خیلی... خستم.

‫ولی تو توی گرایندر هستی.

‫فقط برای نگاه کردنه. ‫هیچ کاری نمی‌کنم.

‫خب؟

‫فکر نمی‌کنم چیزی ازم مونده ‫که کسی رو تحریک کنه.

‫وقتی گفتن باید عمل کنم ‫و سویلند گفت...

‫احتمال زیادی هست ‫که دیگه نعوظ نداشته باشم...

‫به نظرم اون کوچیک‌ترین مشکل بود.

‫ولی همون روز که رفتم عمل ‫و احتمال ناتوانی جنسی...

‫یا حداقل عقیم شدن، ‫هیچوقت دیگه انزال نداشته باشم...

‫همون روز، از همه روزها، بهم میگن...

‫که واکسن ایدز احتمالا داره میاد.

‫انگار به نقطه اول برگشتم.

‫به حرف‌هایی که روز اول ‫دیدارمون زدی فکر کردم.

‫که مردم باید خودشون رو جمع‌وجور کنن.

‫منظورم این نیست که تو باید...

‫ولی شاید سعی کنی ‫توی ترحم به خودت غرق نشی.

‫تو هنوز تموم نشدی.

‫حالا بیا تو تخت.

‫- می‌تونی خودت؟ ‫- آره.

‫مرسی.

‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- می‌خوام کنار تو دراز بکشم.

‫- چرا؟ ‫- چون دلم می‌خواد.

‫نمی‌خوام کاری بکنم، ‫فقط می‌خوام کنار تو باشم.

‫نباید از سر ترحم بکنی.

‫نه، می‌کنم چون می‌خوام پیشت باشم.

‫به عنوان یه چیز خوب در نظرش بگیر.

‫به عنوان یه مسکن، واسه هر دومون.

‫جدی می‌گم.

‫صرفا سعی کن آروم باشی.

‫[چهارشنبه، 27 اوت]

‫من می‌رم سر کار.

‫- حالت چطوره امروز؟ ‫- بد نیستم.

‫خوبه، ولی کیسه باید به زودی تخلیه بشه.

‫چیه؟

‫- شاید این الان عجیب باشه. ‫- چی عجیب باشه؟

‫لزومی نداره چون باهام خوابیدی...

‫حس کنی که باید برگردی اینجا.

‫بیورن... بیورن، بیورن، بیورن.

‫باید بیشتر به مردم ایمان داشته باشی.

‫خداحافظ.

‫سلام آیدا.

‫سلام.

‫خیلی وقته اینجا نشستی؟

‫اومدم داخل، ولی هنوز توی تخت بودین.

‫- این هفته پیش مامان می‌مونی. ‫- نمی‌خوام پیش مامان باشم.

‫نه، می‌فهمم، ولی...

‫برو داخل تا بیاییم با هم صبحونه بخوریم.

‫اول با ماریان خداحافظی کنم.

‫ببخشید.

‫لازم نیست عذرخواهی بکنی. ‫من باید عذرخواهی بکنم.

‫آیدا از سحر روی ایوان می‌شینه. ‫می‌ترسه بره توی اتاق خودش...

‫و چون من خوابم معمولا می‌خزه میاد پیش من! ‫این درست نیست!

‫یه کاریش می‌کنیم. با سولویگ حرف می‌زنم.

‫می‌دونی به نظرم بهترین چیز چی می‌بود؟

‫که اگه من و تو یه شب توی ‫ قایق نسوددن آشنا می‌شدیم.

‫تصادفا. به نظرت امکانش هست؟

‫- عه سلام! ‫- سلام!

‫- اینجا نشستی؟ ‫- آره؟

‫- اینجا زندگی می‌کنی؟ ‫- از پیش اوله میای؟

‫- آره. ‫- به آیدا گفتم نره بالا.

‫- ببخشید اگه مزاحم شد. ‫- اصلا. نیازی به عذرخواهی نیست.

‫نه... زود بیدار شدی؟

‫- دارم می‌رم سر کار. ‫- آهان.

‫- پس در هر صورت باید می‌رفتی؟ ‫- آره.

‫- تو هم زود بیدار شدی؟ ‫- از سه صبح بیدارم.

‫- وای! ‫- آره...

‫یه فنجون قهوه می‌خوای؟ ‫یکم پیشم می‌مونی؟

‫- فقط یکم؟ ‫- آره... آره.

‫چه خوب. بیا!

‫بالشتم هست؟ مرسی.

‫بفرما.

‫از سه بیداری؟ مشکل خواب داری؟

‫خیلی.

‫چندین ساله همینم. دکتر هم رفتم.

‫می‌دونی، می‌گن...

‫خواب بد زندگی رو کوتاه می‌کنه. ‫فکر کردن بهش خیلی ناراحت‌کننده‌ست.

‫- درک می‌کنم. ‫- دراز می‌کشی و فکر می‌کنی...

‫«زندگیم داره کوتاه می‌شه.»

‫نمی‌دونم چرا چنین چیزی بهت می‌گن، ‫کمکی که نمی‌کنه.

‫نه.

‫و به نظرم عده زیادی چنین حسی دارن.

‫جامعه‌شناسی؟

‫ آره. آره گمونم باشم.

‫معلم موسیقی بودی، نه؟ ‫وقتی نمی‌تونی بخوابی چیکار می‌کنی؟

‫من روانکاو تعلیم‌دیده‌ی موسیقیم.

‫ولی در حال حاضر بیکارم.

‫اینجا کار پیدا کردن سخته. ‫دارم فکر می‌کنم که برگردم اسلو.

‫توی برگن یه پیشنهاد کاری دیدم.

‫ولی با اوله تصمیم گرفتیم که بخاطر بچه‌ها ‫ نزدیک هم زندگی کنیم.

‫ولی مطمئن نیستم چیز خوبی باشه، ‫می‌فهمی؟

‫گاهی‌اوقات حس می‌کنم زندگی ‫ کردن این پایین...

‫آخه من طبقه اولم دیگه.

‫که من اینجا نشستم که بچه‌ها بتونن ‫بین من و اوله در رفت و آمد باشن.

‫گاهی‌اوقات حس می‌کنم ‫ یه مجازاته. واقعا می‌گم.

‫تو شوهر و بچه‌ای چیزی نداری؟

‫- نه. ‫- نه...

‫خیلی آروم به نظر میای.

‫اولین باری که دیدمت خیلی ‫ آرام به نظر می‌رسیدی.

‫نه.

‫نه، واقعا چنین حسی ندارم.

‫- الان داره گریه‌ام می‌گیره. ‫- ببخشید!

‫اشکالی نداره فقط...

‫دائما حس می‌کنم دارم به یه دیوار می‌خورم.

‫دائما در تلاشم مسیرم رو پیدا کنم.

‫- ببخشید اگه حرف اشتباهی زدم. ‫- نزدی.

‫صادقانه بگم به نظرم مشکلی نداره ‫ که چنین حسی دارم.

‫باید هم همین باشه.

‫ببخشید...

‫لزومی نداره عذرخواهی کنی.

‫شده به نحوی حس کنی که گیر کردی؟

‫توی شرایط، شخصیت و یا انتظاری؟

‫کاملا گیر کردی، فکر می‌کنی که...

‫- چی شد که به اینجا کشید؟ ‫- کاملا. راستش خیلی زیاد.

‫ولی...

‫- ولی گوش کن. ‫- بله؟

‫حتی اگه شرایط غیرممکن به نظر برسه ‫ و ناامیدی‌ها تلنبار بشن...

‫هیچ‌وقت نباید این باور رو از دست بدی ‫که راه خروجی هست.

‫- صرفا باید تحمل کنی؟ ‫- آره.

‫«سرسختیت به مانند روزگارت خواهد بود.»

‫- هایدی؟ ‫- آره، از هایدی بود.

‫من دیگه برم، وگرنه دیرم می‌شه.

‫چرا من و تو و هایدی یه بار دور هم جمع نشیم؟

‫- خیلی خوب می‌شه! ‫- با هایدی بریم اسلو و...

‫- آره. ‫- می‌تونیم بریم بیرون که غذا بخوریم.

‫نمی‌خوام چیزی رو بین تو و اوله خراب کنم.

‫- می‌تونی پشت سر بذاریش. ‫- جدی؟

‫- می‌تونی شماره‌ام رو از هایدی بگیری. ‫- هایدی. بهت زنگ بزنم یا...

‫- من باید برم. ‫- با هایدی حرف می‌زنم پس.

‫- مرسی که پیشم نشستی. ‫- بابت قهوه ممنون.

‫- خوشحال شدم باهات حرف زدم. می‌بینمت! ‫- منم! باشه! خداحافظ!

‫سلام. ‫- مسافر شدی پس؟

‫- نه. ‫- نه؟

‫شب رو خونه‌ی فلانی بودی؟

‫- آره. ‫- اوضاع خوب پیش می‌ره؟

‫- آره. ‫- خوشحال به نظر میای.

‫- صرفا هیجان دارم که می‌رم سر کار. ‫- باشه.

‫نه، راستش واقعا خوشحالم.

‫انگار فکرم باز شده.

‫محشره.

‫- تو چی؟ تو هم خوشحال به نظر میای. ‫- آره؟

‫گمونم باشم دیگه؟ ‫راجع به رفتن سر کار هم هیجان دارم.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫زود بیدار شدی؟

‫با آنا و موسیقیدان‌ها جلسه دارم.

‫خونه‌ی اوله هارالد بودی؟

‫پروژه چطوری پیش می‌ره؟ ‫واسه سالگرد تصمیمی نگرفتن؟

‫چرا، قراره...

‫باشه...

‫آره، دیروز یه جلسه‌ی مزخرف داشتم.

‫ولی در هر صورت اوضاع داره ‫بالاخره اون‌طوری که می‌خوام پیش می‌ره.

‫- وای! ‫- اونطوری که فکر می‌کنی نیست.

‫فهمیدم احمقانست که کلی ‫ پول خرج یه مهمونی کنی.

‫قانعشون کردم که کاری کنن که ارتباط ‫ برقرار کردن با شورا راحت‌تر بشه.

‫که بتونن هر وقت که خواستن کمک بگیرن. ‫خیلی ساده.

‫یه مراسم کوچیک روی سقف ساختمان شهرداری ‫می‌گیریم، همونطور که آنا پیشنهاد داد.

‫یه قطعه نوشتیم که خواننده‌ای ‫ باید اجراش کنه...

‫که باید نمایانگر «دختر اسلو» باشه.

‫یه چیزی مثل روایت روزانه‌اش.

‫الان داریم همین رو تمرین می‌کنیم.

‫این خیلی ساده‌تر و بامعنی‌تره به نظرم.

‫پس دیگه نمی‌خوای استعفاء بدی؟

‫می‌خواستم استعفاء بدم.

‫فکر کن ببین چقدر دستاورد داشتی هایدی.

‫نمی‌شه الان استعفاء بدی. ‫طرز فکر خیلی خوبی داری.

‫به امثال تو توی شهرداری نیاز داریم.

‫این دیگه تازگی داره! ‫«توی شهرداری بهت نیاز داریم.»

‫- تو هم. به تو هم نیاز داریم. ‫- ولی به تو نه؟

‫من؟ البته. من خود شهرداریم.

‫«مترجم: «تارخ علی‌خانی ‫ تلگرام: aManOfWar@

‫ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming