Original subtitles

Ένας τέλειος πλανήτης.

Όλη η ζωή στους ωκεανούς εξαρτάται από τη συνεχή κίνηση του νερού.

Δεν υπάρχουν πέντε ξεχωριστοί ωκεανοί στη Γη, αλλά μόνο ένας ...

των οποίων τα μέρη συνδέονται με ισχυρά, αδιάκοπα ρεύματα.

Κάθε σταγόνα θαλασσινού νερού στη Γη οδηγεί αυτά τα ρεύματα,

και χρειάζονται χίλια χρόνια για να ολοκληρωθεί ένας μόνο κύκλος σε όλη τη γη.

Και όπου υπάρχουν ρεύματα ... υπάρχει ζωή.

Στα ανοιχτά της Νότιας Αφρικής, τα δελφίνια κυνηγούν.

Βρήκαν ένα ρεύμα κρύου νερού

και τώρα ταξιδεύουν κατά μήκος του αναζητώντας φαγητό.

Οι σούλες τα ακολουθούν.

Ξέρουν ότι αυτό είναι ο πιο γρήγορος τρόπος για ένα γεύμα.

Ένα πλήθος σκουμπριών -

ακριβώς αυτό που έψαχναν τα δελφίνια .

Περιβάλλουν τα ψάρια, οδηγώντας τα σε μια κυκλική παγίδα,

και στη συνέχεια τα παγιδέυουν στην επιφάνεια

για να αποτρέψουν τη διαφυγή τους σε βαθύτερα νερά.

Τώρα τα ψάρια βρίσκονται εντός εμβέλειας των σούλων που καταδύονται,

και χτυπούν το νερό με ταχύτητα 50 μιλίων την ώρα.

Μια ξαφνική συγκέντρωση χιλιάδων αρπακτικών

από τη ροή των ρευμάτων.

Τελευταίοι στη γιορτή είναι οι καρχαρίες.

Σε αυτά τα απέραντα ανοιχτά νερά,

η εύρεση τροφής θα ήταν σχεδόν αδύνατη χωρίς ρεύματα,

οι αυτοκινητόδρομοι των θαλασσών που φέρνουν αυτή τη ζωή μαζί.

Όταν το σμήνος έχει διασκορπιστεί,

το μόνο που απομένει είναι τα απομεινάρια να παρασυρθούν προς τα κάτω.

Αποτελούν μέρος μιας αργής, ατελείωτης χιονοθύελλας οργανικών αποβλήτων

που τελικά εγκαθίσταται στον πυθμένα της θάλασσας.

Αλλά δεν μένει εδώ για πάντα.

Τα ρεύματα την ανεβάζουν πίσω στα ηλιόλουστα επιφανειακά νερά ...

όπου τρέφει πολλά φυτοπλαγκτού ...

απλά μικροσκοπικά φυτά που είναι σαν λιβάδια των θαλασσών.

Υπάρχουν χιλιάδες διαφορετικά είδη,

και μαζί παράγουν το μισό από όλο το οξυγόνο της ατμόσφαιρας ...

περισσότερο από όλα τα δάση και τις ζούγκλες μας μαζί.

Και απορροφώντας τον άνθρακα,

είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχός μας στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.

Το πλαγκτόν είναι το θεμέλιο σχεδόν όλης της ζωής στον ωκεανό,

γιατί σε εκείνα τα μέρη όπου τα ρεύματα φέρνουν θρεπτικά συστατικά στην επιφάνεια,

πολλαπλασιάζονται σε εκπληκτικούς αριθμούς ...

πρασινίζοντας τον ωκεανό.

Τα ρεύματα που ταξιδεύουν στους ωκεανούς μας φέρνουν ζωή στις θάλασσες

αλλιώς θα ήταν θαλάσσιες έρημοι.

Τα νησιά Γκαλαπάγκος βρίσκονται στο δρόμο ενός από αυτά,

το βαθύ ρεύμα του Κρόμγουελ

που τρέχει για 6.000 μίλια στον Ειρηνικό.

Καθώς πλησιάζει στο νησί Fernandina,

ανεβαίνει και βγάζει θρεπτικά συστατικά στα ρηχά.

Και φέρνει επίσης ζωή σε αυτό το κατά τα άλλα άγονο νησί.

Ιγκουάνα.

Υπάρχουν χιλιάδες από αυτά.

Και όμως δεν υπάρχει τίποτα στο νησί για να φάνε αυτοί οι χορτοφάγοι.

Ή ... σχεδόν τίποτα.

Οι κορμοράνοι φέρνουν στη παραλία φύκια με τα οποία κάνουν τις φωλιές τους.

Ότι είναι δομικό υλικό για έναν κορμοράνο

είναι τροφή για ένα ιγκουάνα.

Και τα δύο αυτά είδη εξελίχθηκαν εδώ,

αλλά αυτό δεν τους κάνει απαραίτητα καλούς γείτονες.

Δεν πειράζει. Ξέρει που υπάρχει τροφή αλλού.

Είναι θαλάσσιο ιγκουάνα ...

η μόνη σαύρα στον κόσμο που παίρνει την τροφή της από τη θάλασσα.

Τα φύκια στα οποία στηρίζεται απόλυτα

μεγαλώνουν σε αφθονία εδώ

λόγω των θρεπτικών συστατικών που έφερε το ρεύμα Cromwell.

Μόλις βρεθεί στο νερό, έχει μόλις 30 λεπτά για να βρει φαγητό.

Λίγο περισσότερο,

και οι μύες του θα πετρώσουν και θα πνιγεί ...

γιατί, όπως και τα περισσότερα ερπετά, δεν μπορεί να χειριστεί το κρύο.

Το κρύο νερό δεν αποτελεί πρόβλημα για έναν θερμόαιμο κορμοράνο.

Μπορεί να κολυμπάει όλη μέρα,

αλλά μπορεί να κρατήσει την αναπνοή του μόνο για λίγα λεπτά.

Το Ιγκουάνα, από την άλλη, ολοκληρώνει ολόκληρο το μισάωρο ταξίδι του

με μια μόνο ανάσα.

Το επίπεδο πρόσωπο και τα κοφτερά δόντια του

τον κάνουν μια αποτελεσματική μηχανή μαζέματος φυκιών,

αλλά με την ώρα να περνά, πρέπει να τρώει γρήγορα.

Ο κορμοράνος, αφού έπιασε το ψάρι του, επιστρέφει στην επιφάνεια.

Μια τελευταία μπουκιά,

και είναι επίσης ώρα για το ιγκουάνα να κατευθυνθεί προς το σπίτι.

Αλλά για να σταματήσει τους μύες του να σφίξουν στο κρύο νερό,

πρέπει να επιστρέψει γρήγορα.

Έτσι, κατάφερε και έφαγε χωρίς να τον προσέξει κανένα ερευνητικό θαλάσσιο λιοντάρι.

Η ξηρά είναι τώρα μόλις 30 μέτρα μακριά,

αλλά το μεγαλύτερο εμπόδιο έρχεται ακόμα.

Το ορμητικό νερό μάχεται τώρα εναντίον του.

Είναι έξω,

αλλά έμεινε στο κρύο τόσο πολύ που έχασε τη δύναμή του.

Και τα κατάφερε.

Λίγα ερπετά στον πλανήτη πρέπει να δουλέψουν περισσότερο για ένα γεύμα από αυτόν.

Και αύριο, θα πρέπει να το ξανακάνει ...

εκτός αν την επόμενη φορά μπορεί να ξεγελάσει τον γείτονά του.

Πάνω από 100.000 θαλάσσια ιγκουάνα ζουν στη Fernandina ...

και το καθένα οφείλει την ύπαρξή του στο Ρεύμα του Κρόμγουελ

που φέρνει θρεπτικά συστατικά σε αυτές τις ακτές.

Υπάρχει όμως ένα άλλο, πολύ μεγαλύτερο ρεύμα

που μεταφέρει νερό από τον Ειρηνικό στον Ινδικό Ωκεανό.

Σε αυτό το υπέροχο ταξίδι, πηγαίνει στα νησιά της Ινδονησίας,

φέρνοντας μαζί τη ζωή και από τους δύο ωκεανούς.

Το ένα τρίτο όλων των ψαριών του κόσμου ζουν εδώ.

Κάποιοι το αποκαλούν Κοράλλινο Τρίγωνο,

η πιο ποικίλη θαλάσσια περιοχή στη Γη.

Η ποικιλία εδώ είναι εκθαμβωτική, όχι μόνο από κοράλλια,

αλλά και ζώα κάθε είδους.

Λίγοι είναι πιο παράξενοι από τις φλογερές σουπιές.

Πρόκειται για ένα αρσενικό, μήκους μόλις πέντε εκατοστών.

Το κολύμπι ενάντια στο ρεύμα δεν είναι εύκολο όταν είσαι μικρός,

έτσι, αντίθετα, προτιμά να περπατά ...

πολύ, πολύ αργά.

Είναι δάσκαλος του καμουφλάζ.

Αλλά αυτή τη στιγμή θέλει να τον προσέξουν.

Ψάχνει για σύντροφο.

Η πιθανή σύντροφός του είναι ένας γίγαντας σε σύγκριση,

τέσσερις φορές το μέγεθός του.

Όσον αφορά την ερωτοτροπία, το να είσαι επιδεικτικός δεν αρκεί.

Για να την κερδίσει, πρέπει να την μαγέψει.

Ο στόχος του είναι να εναποθέσει λίγο σπέρμα μέσα στο στόμα της.

Κοντά...

αλλά δεν πέτυχε.

Θα πρέπει να αυξήσει την λάμψη του.

Προσπάθεια δύο.

Μπίνγκο!

Η δουλειά του έχει τελειώσει.

Τώρα πρέπει να βρει κάπου να γεννήσει τα αυγά τους.

Ένα παλιό κέλυφος θα είναι ωραίο

αν μπορεί να περάσει τον παρόντα κάτοικο.

Στερεώνει τα αυγά της στην κάτω πλευρά του κελύφους,

όπου θα είναι ασφαλείς από τα αρπακτικά.

Το ρεύμα που φέρνει τόση ζωή στο Κοραλλιογενές Τρίγωνο

τώρα πλένει τα αυγά με καθαρό, οξυγονωμένο νερό.

Μετά από μόλις τρεις εβδομάδες, αρχίζουν να εκκολάπτονται.

Μικρότερο από ανθρώπινο νύχι,

τα εκκολαπτόμενα μεταφέρονται τώρα από το ρεύμα

σε άλλα μέρη του υφάλου.

Και σε λίγους μήνες,

αυτό το νεαρό αρσενικό θα είναι έτοιμο να βρει μια σύντροφο.

Η Γη, όντας τυχερή, έχει έναν δορυφόρο,

το φεγγάρι, το οποίο περιστρέφεται γύρω από τον πλανήτη μας κάθε 27 ημέρες.

Η βαρυτική του έλξη σέρνει τους ωκεανούς μας σε όλο τον πλανήτη ...

και έτσι μας δίνει την παλίρροια.

Σε αντίθεση με τα ρεύματα που αναδεύουν τον ανοιχτό ωκεανό,

οι παλίρροιες έχουν τον μεγαλύτερο αντίκτυπό τους στις ακτές,

ξεπλένοντάς τες με θρεπτικά συστατικά τόσο από τη θάλασσα όσο και από τη στεριά.

Και πουθενά δεν είναι πιο βίαια και δραματικά από εδώ ...

Το Στενό Saltstraumen της Νορβηγίας.

Κάθε έξι ώρες, σχεδόν μισό δισεκατομμύριο τόνοι νερού

έρχονται μέσω ενός καναλιού πλάτους μόλις 150 μέτρων.

Η πολύ στενότητά του επιταχύνει το νερό ...

καθιστώντας αυτό το ισχυρότερο παλιρροϊκό τράβηγμα στον κόσμο.

Τα περισσότερα ζώα που αλιεύονται εδώ θα παρασυρθούν.

Όχι όμως αυτοί οι ειδικοί της παλίρροιας.

Οι Πουπουλόπαπιες είναι από τις λίγες πάπιες που εξαρτώνται πλήρως από τον ωκεανό

για την επιβίωσή τους.

Και είναι το μόνο είδος αρκετά δυνατό

που ζει μόνιμα σε αυτά τα αγωνιστικά νερά.

Αλλά υπάρχει φαγητό εδώ, και σε μεγάλη ποσότητα,

για όποιον μπορεί να το μαζέψει ...

μύδια.

Φιλτράρουν σωματίδια τροφής που τους φέρνει η παλίρροια.

Και στις πάπιες αρέσουν τα μύδια.

Η πρόκληση φτάνει.

Οι πουπουλόπαπιες φαίνεται να είναι τα μόνα πλάσματα

που μπορούν να συγκρατηθούν στα γρήγορα ρέοντα νερά ...

έτσι έχουν τα μύδια όλα για τον εαυτό τους.

Τα καταπίνουν ολόκληρα, κέλυφος και εσωτερικό.

Κάθε πάπια τρώει εκατοντάδες μύδια την ημέρα ...

ένα γλέντι όλο το χρόνο που δεν μπορούν να φτάσουν άλλοι.

Οι παλίρροιες εδώ οφείλουν τη δύναμή τους

στη μοναδική γεωγραφία της ακτογραμμής.

Αλλά αλλού στους ωκεανούς μας, η έκταση της γης επηρεάζει τις παλίρροιες

με πολύ διαφορετικό τρόπο.

Εδώ στις Μπαχάμες,

φαρδιές, ρηχές αμμουδιές σημαίνουν ότι η παλίρροια κινείται απαλά

πάνω στον πάτο της θάλασσας ...

γυρίζοντας μια αμμώδη έρημο

σε έναν πλούσιο υποβρύχιο βιότοπο.

Αυτό είναι το σπίτι των χελιών και των ψαριών-ξυραφιών.

Και φρέσκο ​​φαγητό φθάνει για αυτούς από βαθύτερα νερά δύο φορές την ημέρα.

Η ζωή μοιάζει αβίαστη και απαλή ...

αλλά υπάρχει πρόβλημα στον παράδεισο.

Αυτά τα ρινοδέλφινα τρώνε τα ψάρια-ξυράφια,

και δεν ξεγελιούνται τόσο εύκολα με κόλπα.

Σαρώνουν την άμμο με ηλεκτρικά ρεύματα

για να ανακαλύψουν ακριβώς πού κρύβονται τα ψάρια-ξυράφια.

Αλλά το να γνωρίζεις πού βρίσκονται δεν είναι το ίδιο με το να τους πιάσεις.

Όσο περισσότερο σκάβουν τα δελφίνια, τόσο πιο βαθιά τρυπώνει το ξυράφι.

Αλλά προφανώς δεν είναι αρκετά βαθύ.

Φυσώντας πίδακες νερού στην άμμο

εκθέτει ακόμη και τον πιο δύσκολα προσβάσιμο ψάρι.

Σύντομα, τα δελφίνια έχουν χορτάσει και συνεχίζουν.

Φαίνεται ότι έχουν καθαρίσει την άμμο ...

αλλά εδώ, τουλάχιστον,

πραγματικά υπάρχουν πολλά περισσότερα ψάρια στη θάλασσα.

Πιο κοντά στη γη, οι ίδιες παλίρροιες φέρνουν τροφή

σε ένα από τα πιο απειλούμενα παράκτια μέρη ...

μαγγροβικά δάση ...

λίγο ξηρά ... λίγο θάλασσα.

Τα μαγκρόβια είναι τα μόνα δέντρα που μπορούν να επιβιώσουν σε αλμυρό νερό

και προσαρμόζονται ειδικά σε αυτό που πηγαινοέρχεται δύο φορές κάθε μέρα.

Καθώς πλημμυρίζει το θαλασσινό νερό, τα ψάρια έρχονται μαζί του.

Εδώ, στα πλημμυρισμένα δάση,

μπορούν να βρουν φαγητό και στέγη.

Τα Σαλάχια οδηγούν στην εισερχόμενη παλίρροια.

Ακολουθούν άλλοι.

Μικροί κίτρινοι καρχαρίες, ακόμα μακριά από την πλήρη ανάπτυξη,

ψάχνουν για φαγητό.

Όταν η παλίρροια είναι στο υψηλότερο επίπεδο, ακόμη και ενήλικες κίτρινοι καρχαρίες

μπορουν να μπουν στα μαγκρόβια.

Ένα θηλυκό τριών μέτρων κινείται με προσοχή στα ρηχά.

Δεν μπορεί να μείνει εδώ για πολύ,

αλλά δεν ήρθε εδώ για κυνήγι.

Ήρθε να γεννήσει ...

επιστρέφοντας στον τόπο όπου γεννήθηκε.

Έχει θρέψει τα μικρά μέσα στο σώμα της με έναν πλακούντα,

όπως κάνουμε εμείς.

Τα μαγγρόβια παρέχουν ένα ιδανικό νοσοκομείο για αυτούς,

και η τοποθέτησή τους εδώ τους δίνει μια εξαιρετική αρχή,

αλλά αυτό είναι το τέλος της γονικής φροντίδας της.

Πρέπει να επιστρέψει σε βαθύτερα νερά πριν φύγει η παλίρροια.

Τα μικρά της πρέπει τώρα να τα βγάλουν πέρα.

Τα μικρά ενστικτωδώς καταφεύγουν στις ρίζες των μαγκρόβιων.

Είναι τόσο μικρά που μπορούν να κολυμπήσουν βαθιά σε αυτόν τον μπερδεμένο λαβύρινθο.

Με την παλίρροια να υποχωρεί γρήγορα, ακόμη και αυτοί πρέπει να βρουν μια θέση

όπου δεν θα μείνουν ψηλά και στεγνά ...

ένα μέρος σαν αυτό ...

μόνιμη λίμνη στην καρδιά του μαγγρίβιου δάσους.

Μόνο οι μικρότεροι καρχαρίες μπορούν να φτάσουν εδώ,

και μόνο στις υψηλότερες παλίρροιες.

Τα μικρά θα περάσουν τα επόμενα δύο χρόνια εδώ,

τελειοποιώντας τις δεξιότητες που τους καθιστούν έναν από τους κορυφαίους κυνηγούς του ωκεανού.

Και φαίνεται ...

ότι υπάρχουν πολλά να μάθουν.

Να ένα!

Όλη η ζωή στις ακτές πρέπει να κινείται στον καθημερινό ρυθμό της παλίρροιας,

αλλά οι παλίρροιες δεν είναι ίδιες καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους.

Κάθε μήνα, όταν ο πλανήτης μας, το φεγγάρι και ο ήλιος είναι όλα ευθυγραμμισμένα,

η αυξημένη βαρυτική έλξη προκαλεί ιδιαίτερα υψηλές παλίρροιες.

Και αυτό πυροδοτεί ένα πραγματικά εξαιρετικό γεγονός

σε έναν συγκεκριμένο ύφαλο στον κεντρικό Ειρηνικό.

Χιλιάδες ψάρια χειρουργοί

αρχίζουν να συγκεντρώνονται σε αυτές τις παλίρροιες.

Και τους ακολουθεί ένα από τα μεγαλύτερα ψάρια στη θάλασσα ...

το διαβολόψαρο (σαλάχι μάντα).

Τα διαβολόψαρα περνούν το χρόνο τους κινούμενοι μεταξύ κοραλλιογενών νησιών.

Αλλά είναι μόνο τώρα, όταν η παλίρροια είναι στα υψηλότερα επίπεδα

που τα ψάρια-χειρουργοί έχουν μαζευτεί,

και εμφανίζονται στον συγκεκριμένο ύφαλο.

Ο χρόνος τους είναι τόσο ακριβής

που σπάνια πρέπει να περιμένουν περισσότερο από μία ώρα

για να ξεκινήσει το γεγονός.

Την ακριβή στιγμή που η παλίρροια είναι στο υψηλότερο σημείο της,

το ψάρι χειρουργός αρχίζει να γεννά.

Απελευθερώνουν δισεκατομμύρια αυγά και σπέρμα στο νερό.

Η αναπαραγωγή με αυτόν τον τρόπο δίνει στα γονιμοποιημένα αυγά τους

την καλύτερη πιθανότητα να μεταφερθούν στην παλίρροια

μακριά από αρπακτικά που βρίσκονται τον ύφαλο ...

όλα εκτός από ένα.

Τα διαβολόψαρα μπαίνουν μέσα.

Τρώνε τα αυγά,

φιλτράροντάς τα χρησιμοποιώντας ειδικά προσαρμοσμένα βράγχια.

Αν τα διαβολόψαρα είχαν φτάσει μόλις μία ώρα αργότερα,

δεν θα υπήρχε τίποτα εδώ για να φάνε.

Κανείς δεν γνωρίζει πώς τα διαβολόψαρα είναι τόσο απόλυτα συντονισμένα

με τον ρυθμό των παλιρροιών.

Αλλά εμφανίζονται χωρίς αποτυχία κάθε φορά που το ψάρι αυτό γεννά.

Τα περισσότερα από τα αυγά, ωστόσο, μεταφέρονται στον ανοιχτό ωκεανό

πριν μπορέσουν τα διαβολόψαρα να τα φάνε.

Οι ρυθμοί της παράκτιας ζωής επηρεάζονται από μια άλλη ωκεάνια δύναμη.

Οι άνεμοι φυσούν πάνω από τη θάλασσα και έτσι χτυπάνε την επιφάνεια

και αρχίζει να ανεβαίνει και να πέφτει.

Αυτά τα κύμματάκια μπορεί να ταξιδέψουν μακριά

και φτάνουν στις ακτές ακόμη και των πιο προστατευμένων κόλπων.

Καθώς πλησιάζουν σε ρηχά νερά, μετατρέπονται σε μεγάλα κύματα.

Ένα κοπάδι από σκληροκέφαλα ψάρια,

κοντά στην παραλία του νησιού Lizard της Αυστραλίας.

Η καθαρότητα αυτών των νερών δείχνει ότι δεν έχουν θρεπτικά συστατικά.

Αλλά τα απαλά κύματα εκθέτουν το φαγητό που είναι κρυμμένο στην άμμο,

και αυτό ψάχνουν οι σκληροκέφαλοι.

Αλλά ... πρέπει να προσέχουν.

Ομάδες trevally βρίσκονται στο κυνήγι.

Οι σκληροκέφαλοι ενώνονται μεταξύ τους.

Υπάρχει ασφάλεια όταν είναι πολλοί.

Ωστόσο, είναι ευάλωτοι.

Είναι τόσο μικρά που μπορούν να κολυμπήσουν στα πιο ρηχά νερά ...

ακόμα και στο ίδιο τον όγκο των κυμάτων,

μακριά από τους εχθρούς τους.

Αλλά τα trevally δεν είναι το μόνο μέλημά τους.

Μαυροπτέρυγοι Υφαλοκαρχαρίες

Είναι μεγαλύτερα και πιο δυνατά από τα trevally ...

αλλά όχι τόσο γρήγορα ή τόσο ευκίνητα.

Οι σκληροκέφαλοι τα γνωρίζουν καλά,

αλλά όσο παραμένουν απρόσιτα, δεν έχουν να φοβηθούν.

Τώρα, όμως, οι καρχαρίες και οι trevally ενώνουν τις δυνάμεις τους.

Μαζί, μπαίνουν στα ρηχά,

ο καθένας ψάχνει την ευκαιρία να επιτεθεί.

Κάνουν τα trevally την πρώτη κίνηση ...

και οι σκληροκέφαλοι καταφεύγουν ξανά στα κύματα.

Και αυτό περίμεναν οι καρχαρίες.

Προχωρώντας μπροστά, διώχνουν τους σκληροκέφαλους από το νερό ...

βγαίνοντας σε μια τολμηρή προσπάθεια να μαζέψουν το θήραμά τους.

Οι σκληροκέφαλοι που ξεφεύγουν από τους καρχαρίες

κολυμπάνε πίσω σε βαθύτερα νερά ...

αλλά στα στόματα των trevally.

Τώρα τα υποχωρούντα κύματα βοηθούν να τραβήξουν τους καρχαρίες μεσα στην θάλασσα

σε βαθύτερα νερά.

Μέσα στο χάος, τα θαλασσοπούλια παίρνουν την ευκαιρία τους.

Είναι ένα trevally που τρέφεται σε μόλις δέκα εκατοστά νερού.

Η δύναμη των κυμάτων είναι δραματικά εμφανής

όταν πέφτουν στις ακτές μας.

Αλλά το μεγαλύτερο από όλα ξεκινά πολύ μακριά από τη στεριά, έξω στη θάλασσα.

Μεγάλες καταιγίδες που φυσούν πάνω από την επιφάνεια του ωκεανού

υψώνουν πανύψηλους τοίχους νερού.

Τέτοιες γιγαντιαίες διογκώσεις μπορούν να ταξιδέψουν για χιλιάδες μίλια.

Καθώς πλησιάζουν στη στεριά,

ο ρηχός βυθός της θάλασσας αρχίζει να σέρνεται στην κάτω πλευρά τους,

και ανατρέπονται μπροστά ... σπάνε.

Αυτή η ανάδευση του ωκεανού παράγει μεγάλα πλούτη.

Τα νησιά Φόκλαντ περιβάλλονται μερικά από τα πιο θυελλώδη νερά της Γης ...

ιδανικοί τόποι κυνηγιού για πιγκουίνους αναβάτες βράχων.

Είναι η περίοδος αναπαραγωγής,

και τις τελευταίες δύο εβδομάδες, τα αρσενικά επωάζουν τα αυγά από μόνα τους.

Έχουν περιοριστεί στη φωλιά χωρίς τίποτα να φάνε,

ενώ τα θηλυκά είναι έξω στη θάλασσα και συλλέγουν τρόφιμα.

Σε όλη την αποικία, τα αυγά αρχίζουν να εκκολάπτονται.

Αυτό το αρσενικό έχει τώρα δύο νεαρά να φροντίσει.

Αλλά δεν έχει φαγητό να τους δώσει και δεν μπορεί να τα αφήσει απροστάτευτα.

Δεν μπορεί να κάνει τίποτα παρά να περιμένει.

Τα θηλυκά, μετά από εβδομάδες ψαρέματος στις θυελλώδεις θάλασσες,

τώρα πηγαίνουν στο σπίτι με φαγητό στο στόμα τους.

Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα.

Η αποικία κάθεται στην κορυφή τεράστιων βράχων.

Τα κύματα που κάνουν το φαγητό τόσο καλό εδώ

έχουν γίνει πλέον σημαντικά εμπόδια.

Ο συγχρονισμός είναι ζωτικής σημασίας.

Αν παει πολύ νωρίς ...

μπορεί να σπάσουν τα βράχια.

Πολύ αργά ... και θα μεταφερθούν πίσω στη θάλασσα.

Τα γαντζωμένα νύχια βοηθούν τώρα στην ανάβαση των ολισθηρών βράχων.

Αλλά δεν έχουν ξεμπερδέψει ακόμα.

Η επιτυχία εξαρτάται τόσο από την κρίση ... όσο και από την τύχη.

Ξανά και ξανά, τα κύματα την παρασύρουν πίσω.

Πρέπει να επιμείνει.

Η ζωή των νεοσσών της εξαρτάται από την ασφαλή επιστροφή της.

Τελικά ... τα κατάφερε.

Δεν λέγονται ετσι απλά αναβάτες βράχων.

Με ένα ακόμη άλμα, είναι σπίτι.

Και ακριβώς στην ώρα του.

Οι νεοσσοί της πεινούν απεγνωσμένα.

Αυτό είναι το πρώτο τους κατάλληλο γεύμα.

Οι ωκεανοί έχουν διατηρήσει τη ζωή στον πλανήτη μας για εκατομμύρια χρόνια.

Αλλά σήμερα, υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι αυτό αλλάζει.

Καθώς το κλίμα μας ζεσταίνεται,

τα πολικά φύλλα πάγου λιώνουν με ανησυχητικό ρυθμό.

Μόνο στην Αρκτική, 14.000 τόνοι γλυκού νερού

αδειάζουν στη θάλασσα κάθε δευτερόλεπτο.

Αυτό επιβραδύνει τη ροή των ρευμάτων σε όλο τον κόσμο.

Και αν η ατμόσφαιρα συνεχίζει να ζεσταίνεται,

η κυκλοφορία των ωκεανών θα μπορούσε τελικά να σταματήσει εντελώς.

Οι θάλασσές μας θα έμεναν τότε στάσιμες, απειλώντας τη ζωή μέσα τους.

Και υπάρχουν μέρη στους ωκεανούς σήμερα

όπου αυτό ήδη αρχίζει να συμβαίνει.

Κόλπος της Ταϊλάνδης.

Οι φάλαινες του Έντεν ζουν εδώ για γενιές.

Αλλά ο κόσμος γύρω τους αλλάζει.

Σήμερα, η γεωργική ρύπανση ρέει από τη γη ...

και αρχίζει να πνίγει αυτή τη θάλασσα.

Πολλά ψάρια μένουν τώρα πιο κοντά στην επιφάνεια,

όπου τα νερά εξακολουθούν να περιέχουν αρκετό οξυγόνο για να επιβιώσουν.

Οι φάλαινες της Εδέμ εξαρτώνται από αυτά τα ψάρια.

Καταπίνουν τεράστιες ποσότητες νερού

πριν φιλτράρουν τη λεία τους.

Χρειάζεται πολλή ενέργεια για να περάσει ο όγκος των 15 τόνων στο νερό.

Και με τόσο λίγα ψάρια,

οι ανταμοιβές από αυτό το τάισμα δεν αξίζουν τον κόπο.

Έτσι, για να επιβιώσουν εδώ,

οι φάλαινες έχουν αναπτύξει μια νέα τεχνική κυνηγιού ...

που δεν απαιτεί σχεδόν καμία προσπάθεια.

Απλώς ανοίγουν το στόμα ... και περιμένουν.

Το τρομαγμένο ψάρι πηδάει μέσα στο στόμα της.

Κολύμπώντας δίπλα,

μια άλλη φάλαινα τρομάζει ακόμα περισσότερο με τα ανοιχτά σαγόνια.

Με αυτήν την έξυπνη νέα τεχνική,

Οι φάλαινες του Έντεν βρήκαν τον τρόπο να επιβιώσουν από τις πιέσεις που αντιμετωπίζουν τώρα.

Σε όλο τον πλανήτη, τα ζώα πρέπει να προσαρμοστούν

σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Αλλά η ταχύτητα αυτών των αλλαγών θα είναι πολύ γρήγορη για πολλούς.

Αν μπορούσαμε μόνο να σταματήσουμε την ασυγκράτητη λεηλασία μας του ωκεανού,

οι οικότοποι και τα είδη του θα ανακάμψουν.

Και σε μια εποχή που τα υπερεκμεταλλευόμενα εδάφη μας ήδη μας απογοητεύουν,

αυτό δεν ήταν ποτέ πιο σημαντικό για την ανθρωπότητα από ότι τώρα.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΥΠΟΤΙΤΛΙΣΜΟΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Φώτης Λαμπριανός

www.tvsubtitles.net