Original subtitles

Downloaded from YTS.MX

Official YIFY movies site: YTS.MX

Hallo! Vandaag praten we over Sean O'Casey, de Ierse toneelschrijver.

Hij was een van de eersten die

de ervaringen van de arbeidersklasse weergaf in het Abbey Theatre in Dublin.

Het was de eerste keer dat iemand een stem gaf aan mensen zonder aanzien,

zonder financiële middelen en privileges.

Hij was degene die het mogelijk maakte voor hen…

–Dat bewaren we voor straks. –Ik kan zo lang niet wachten.

Mensen kunnen ons zien, hoor.

–Mike en Sofie! Hou daar mee op! –Sorry.

Heb je oordopjes in, Sofie? Doe ze uit.

De enige toneelschrijver die de arbeiders wilde portretteren, was Sean O’Casey.

We gaan kijken hoe hij de kansarmen weergaf.

–Vond je het leuk? –Je kunt nu niet zomaar weglopen.

Dat ben ik niet van plan.

Ga jij maar, ik kom straks.

Ik ga snel even naar de kiosk. We zijn door onze voorraad... je weet wel.

–Alstublieft. –Kan ik niet met je mee?

Mijn ex werkt daar. Ik wil geen gedoe. Het is hier vlakbij.

Schiet op. En praat niet met haar.

Ik meen het.

Hoi. Ja, het gaat prima. Ik kon even wegkomen.

Ik mis jou ook.

Je weet hoe moeder is. Als ze wist dat ik je sprak…

Ik bel je straks terug.

–Verdomde eikel! –Daarom laat je nooit de groep achter.

– Dat is de eerste regel om te overleven. – Dit is gewoon een buitenwijk!

Weet je dat het daar spookt? Zelf je moeder weet dat.

Denk je dat ze het daarom zo goedkoop kon krijgen?

–Hoe gaat het met haar? –Op dit moment een zes op de rare-schaal.

Er is nog tijd, Cal.

Amen, broeder.

Wat vind je… van het schilderij?

-Een overweldigend gevoel van angst. -Daar ben ik het mee eens.

-Echt? -Nee.

De rode kleur achter het zwarte landschap symboliseert hoop die angst overwint.

Het gaat ook over liefde die de dood overwint.

Misschien een microkosmos van de strijd van vrouwen tegen erfelijke seksisme

die generaties lang is gevoed door de depressie van mannen.

Wie weet? Kunst is subjectief.

-Heb ik het mis? -Ja, totaal niet in de buurt.

De penseelstreken zijn te overdreven. Meer karikatuur dan kunst.

-Je zat niet echt in mijn gedachten. -Sarcastisch.

Waarom ga je niet naar de sportschool om de hoek?

Ik koop wel goth eyeliner voor je. Je bent door je voorraad heen, lijkt het.

-Ik snap niet waarom je zus hier is. -Mam liet me niet gaan zonder haar.

Ze kan niet drinken. Waarom is ze hier?

Ze is zestien. Denk je dat een zestienjarige uit Londen nooit een drankje heeft gehad?

-Lily lijkt eigenlijk wel cool. -Vind je?

-Annuleer de zoektocht. Ik heb hem gevonden. -Waar was je in hemelsnaam?

-Wat deed je daar? -Verkennen. Het is een mooie buurt.

Ja, maar Polly flipte helemaal.

-Damn. Waar is ze? -Boven, denk ik.

-Andrea! -Mam! O nee.

Andrea Luca Carpenese, als je weer verdwijnt, wurg ik je.

Denk je dat hij wordt ontvoerd door een pedofiel? Hij is 19 jaar.

-Ja, maar hij heeft een babyface. -Stop, mam.

De crisis is nu voorbij, dus laat het feest beginnen.

Ja, hier kun je ontspannen en alles over Hackney vergeten.

-Wat er gebeurde met dat arme meisje... -Ja, het is vreselijk.

-Hebben ze het lichaam gevonden? -Nee, Mike is nog steeds geschokt.

-Nu kunnen we in een spookhuis ontspannen. -Nee, Carlo. Het huis is niet behekst.

Stel je voor dat je niet in Engeland bent. Je bent in de Cariben.

In deze villa kun je rusten en misschien ook iets leren.

-Wanneer komt mevrouw Bloomfield? -Zeg maar Nancy. Ze komt later.

-Er was veel verkeer in Kensington. -Jij hangt rond met een beroemdheid?

-Hoe zou ze zijn? -Arrogant, net als andere beroemdheden.

Nee, ze klonk heel aardig. Heel bescheiden.

Mijn favoriete film is "Arrogantie, de hatelijke boom".

-Dat is toch ironisch? -Hoe bedoel je?

-Ik moet je andere telefoon hebben, Andrea. -Oke.

-Je bent niet boos over de telefoon, toch? -Hoe kan ik hier boos zijn?

-Dank je dat je alles hebt geregeld, mam. -Graag gedaan, Chichi.

Let goed op het meisje. Ik denk niet dat ze goed kan opschieten met haar zus.

Raar dat India haar heeft meegenomen. Heb je haar telefoon?

-Wat is hier aan de hand? -Ik heb "Vrijdag de 13e" nog niet gezien.

Jason Voorhees, een van de meest iconische moordenaars.

Ze beweert fan te zijn van seriemoordenaars.

-Een echte sadist. -Sadist.

Je weet niet wat een sadist is. Gebruik woorden die je kent.

Laten we er een gedenkwaardig weekend van maken.

-En je moeder gooide een schoen naar je! -Ze is daar goed in.

-Dat was best sexy. -Kom op!

-Vond je dat opwindend? -Een vurige oudere vrouw? Zeker weten.

Wat is er? Kom op, jongens, er is niets meer om je voor te schamen.

Hoi Lily. Ik weet niet of India het zei, maar iedereen moet zijn telefoon inleveren.

Ik heb er geen. Ik geloof er eigenlijk niet in.

-Geloof je niet in telefoons? -Nee, vraag maar aan India.

Ze zorgen ervoor dat de regering

-Waarom kijk je naar Nancy-video’s op TikTok? -Ik ben geen neanderthaler.

-Waar kijk je naar? -Er staat een man buiten.

Dat is gewoon de tuinman. De verhuurder zei dat hij er zou zijn.

-Wat schrijf je op? -Ik teken.

-Ik wist niet dat je tekende. -Is er nog iets anders, mevrouw Carpanese?

Nee, dat denk ik niet.

-Noem me maar Polly. -Wat jij wilt.

Zij is nog erger dan die andere.

Wie denk je dat geluk heeft dit weekend?

-Geluk? -Je weet wel wat ik bedoel.

Wie gaat er iemand scoren? Wie wordt de uitverkorene?

-Misschien India. -Knap, maar een beetje eng.

-En lesbisch. -Wat?

Heeft ze je niet voorgesteld aan Susie? Je bent geen goede vriend, toch?

Nee, nee. Mensen maken een grapje over jou. Je hebt een onschuldig christelijk imago.

-Wat denk je van Lily? -Ze is echt bijzonder.

-Ze is 16. -Ik ben erbij.

-En mijn moeder dan? -Daar zeg ik geen nee tegen.

-Het is een familiekenmerk om dingen te gooien. -Italiaans temperament.

Ik zie dat je een Italiaanse eikel bent.

-En Nancy? -Een beroemdheid? Dat zou mooi staan op je CV.

-Je bent gek. -Bedankt.

-We hebben Keira blijkbaar gemist. -Echt?

Ah, Andrea Carpenese bloost.

Ik was haar vergeten. We zijn oude vrienden. Het zou vreemd aanvoelen.

Ik heb Haley... Haley, het meisje van werk.

-Luister je nooit? -Ja, als het over vrouwen gaat.

We ontmoetten elkaar op werk. Het is niet officieel, maar wel serieus.

-Weet je moeder het? -Ze wordt gek als ze erachter komt.

-Dat bedoelde ik niet zo. -Dat zei je zelf.

Ga naar je kamer.

Hallo en welkom bij een nieuwe aflevering van Manieren en Etiquette.

Ik, Nancy Bloomfield, leer mensen hoe ze zich sociaal moeten gedragen.

Vandaag gaan we het hebben over relaties.

Op welke leeftijd is het gepast om een relatie te beginnen?

Wat is er, Lily! Wat doe je hier?

-Make-up. -Heb je geen eigen make-up meegenomen?

Moeder zegt dat make-up de imperfecties van zwakken verbergt.

-En je wilt het niet aan je zus vragen? -Ze is niet bepaald gul.

-In plaats daarvan breek je in mijn kamer in? -Hoef ik niemand te zien.

Vader zegt dat vragen altijd fout is.

-Wat een rare familie. -Ja.

Wat luister je eigenlijk?

-Niets. -Zo ziet het er niet uit.

-Het is gewoon muziek. -Ik luisterde vanmorgen naar die podcast.

Ik dacht dat Polly alles in beslag had genomen.

Hij is stuk. Ik kan hem niet verbinden of er foto’s mee maken.

Ik mag hem houden zolang ik hem voor educatieve doeleinden gebruik.

-Oké, bedankt voor de make-up. -Je hebt niet eens gevraagd.

Dat is toch niet Andrea? De perfecte jongen? Niet Andrea.

-Waarom denk je dat... -Je kent mijn zus al 15 jaar.

Ik heb je nog nooit over jongens horen praten.

En nu ben je op vakantie met hem, terwijl je een podcast luistert over het scoren van een jongen.

Wat als het niet Callum is? Dat is duidelijk.

-Is het zo duidelijk? -Ja, voor een meisje.

-Jongens merken het niet eens op. -Godzijdank. Zeg niets tegen India.

Ze haat hem.

Als ze er nu niks van weet, zal ze het uiteindelijk toch ontdekken.

Ik weet het. Bedankt, Lily.

Vandaag hebben we het over relaties.

Op welke leeftijd moet je gaan daten? Hoe ziet de ideale partner eruit?

…je moet minstens 21 zijn. Dat betekent niet dat je niet kunt daten.

Daten zonder druk om seks te hebben is eigenlijk bevrijdend.

Trek je er niets van aan als je als een ‘watje’ wordt gezien.

Jij bent zeker de tuinman. De verhuurder zei dat je hier moest werken.

Ik werk hier altijd.

-Ik ben Polly. Leuk je te ontmoeten. -Charles.

-Werk je hier al lang, Charles? -Ja, een paar jaar.

-Oh? Een of twee? -Tien jaar.

Dat is meer dan een paar jaar.

We zullen uit de weg blijven. Laat het weten als de kinderen je lastigvallen.

-De kinderen? -Ik noem ze kinderen, maar ze zijn 19 en 20.

Het doet me oud voelen.

-Heb je kinderen, Charles? -Ja… een dochter.

-Wat lief. Hoe oud is ze? -De kist wordt er niet lichter op.

Wat dom van me.

Ik zie je later.

Iedereen is zo raar.

Keira. Keira wilde wel iets leuks doen, toch?

-Is het nu al zo erg? -Er zijn pas een paar uur verstreken.

Wachten op een beroemdheid is verrassend saai.

-Raadspelletjes? -Die hebben we al gedaan. Callum verpestte het.

Zijn weigering om de douche-scène uit Psycho na te doen, verpestte onze vriendschap

en beledigde de filmkunst.

-Je hoefde je kleding niet uit te trekken. -Ik neem kunst serieus.

Ik probeer die aanblik te vergeten.

-Mama slaapt. We kunnen doen wat we willen. -Maar er is niets te doen.

-Ik kan jullie over het spookhuis vertellen. -Is Villa Helen behekst?

Neem hem niet serieus.

De man die hier woonde werd gek.

Hij was zakenman en werd rijk, hoewel hij een wees was.

Hij groeide op in de straten van Londen en werd zakkenroller om te overleven.

Een beetje ironisch, toch? Hij was er goed in. Hij maakte een naam voor zichzelf.

Maar alles veranderde toen hij zijn vrouw ontmoette.

-Helen. -De ware.

Zij hield hem in toom. Na hun huwelijk bouwde hij de villa voor haar.

Helaas overleed ze kort na de verhuizing door een ziekte, denk ik.

Hij moet gek van verdriet zijn geworden, want schijnbaar

beweerde hij dat hij haar elke avond kon horen roepen.

Jarenlang zwierf hij rond ’s nachts, op zoek naar zijn vrouw.

Toen hij stierf, beweerden mensen dat hij nog steeds hier was.

Ze zagen hem na zonsondergang, zoekend...

...naar spullen om te stelen, en naar mensen.

-Wauw! -Ja, nietwaar?!

-Dat is de grootste onzin! -Er is 11% kans dat geesten bestaan.

Er is niet genoeg bewijs om het één of het ander te bewijzen.

We waren Andrea aan het zoeken om zeker te zijn dat hij niet werd meegenomen.

Maar jij lijkt wel bezeten.

-Wat bedoel je? -Wat bedoel je?

Zijn moeder kan ons niet horen. Het boeit hier niemand.

Nee, het kan hier niemand wat schelen.

-Dat zie je wel. -Ik zie een meisje van werk.

-Arme meid. -Zeg het niet tegen mijn moeder.

-Alcohol! We hebben alcohol nodig! -Ja! Het is tenslotte vrijdagavond.

Ik ben sinds mijn veertiende niet meer nuchter geweest op vrijdagavond.

Er is geen drank in de kast.

-Alcoholist. -Watje.

-De tuinman. -Is er een tuinman hier?

Zijn naam is Charles. Hij heeft alcohol.

Gebaseerd op mijn observaties

ligt het in de schuur, die hij elke 45 minuten bezoekt.

Waarom kijk je naar die man?

-Hij is knap. -Vrouwen.

Ik kom eraan. Een momentje, alsjeblieft.

Lieve Nancy. Sorry. Heb je lang moeten wachten?

-Jij moet Paula zijn. -Polly.

-Polly. Het is een lange dag geweest. -Ja, je moet uitgeput zijn.

Ja, dat ben ik. Ik heb dringend een drankje nodig ... of vijf.

Het was een grapje, Polly.

Ik ben een grote fan. De kinderen kunnen niet wachten om je te ontmoeten.

-O, bedankt voor je gulle donatie. -Graag gedaan. Kom binnen.

-Is alles in orde? -Ja... Alles is goed.

-Mijn kamer? -Natuurlijk.

-Is dit het? -Ja.

-Heeft iemand de tuinman gezien? -Nee.

Kom op, dit is geen militaire missie.

-Open de deur, Andrea. -Je kunt hem openen.

-Kun jij het niet proberen, Cal? -Wat als het een sexkelder is?

-Wat is een sexkelder? -Ik open de deur wel.

Jullie kunnen zoeken. Ik hou de wacht.

-Wat een puinhoop. -Ja, wat een troep.

Dit is een goed teken.

Laten we de drank vinden.

-Zijn dat vrouwenkleren? -Hij moet wel een player zijn.

-Zullen we het aan Polly vertellen? -Nee, ze is al paranoia genoeg.

-Iets gevonden? -Nog niet.

Het gaat om de reis, niet om de bestemming.

Het zoeken zelf is al leuk.

We hebben allemaal onze eigen missie. Dat is cool.

Ik ben liever cool en dronken dan cool in een vuile schuur.

-Dat meisje van werk... -Ze heet Haley.

-Het is niet Haley van Fairview, toch? -Ja, die.

-Die met die tanden? -Ja, ze was tien. Nu is ze volwassen.

Daar ben ik zeker van.

-Bingo! -Ja, verdomme!

Ik dacht dat we een fles zouden vinden, maar dit is een hele drankwinkel.

-Wat een schok. -Je kunt wel zeggen dat.

-Dat ben jij echt. -Ja. Maar wat hebben we hier?

-Mijn welkomstcadeau? -Ja, mevrouw.

Hm, heerlijk.

Oke, dan zien we elkaar morgenochtend.

-Kun je geloven dat die idioot de drank liet vallen? -Maakt niet uit. We halen morgen wel meer.

-Denk je niet dat de tuinman het merkt? -Hij is te dronken om iets op te merken.

-Fijn dat je hier bent, Ind. -Ik weet, het is altijd goed om mij in de buurt te hebben.

Ik meen het echt.

We hebben elkaar lang niet gezien. Susie en het leven ... je kent het wel.

Ja... Sorry daarvoor.

Ik ben hier als je wil praten.

Dank je, Ind. Het betekent veel voor me.

-Ik dacht dat ik lesbisch was. -Sukkel.

Hoe gaat het met je vader?

Het moet moeilijk zijn voor hem als je weg bent.

Ja, dat is het.

Hij blijft nog steeds mijn vader... Ook al… ik weet het niet.

Bepaalde dingen zijn veranderd.

Toen ik jonger was, ging hij elke zondag naar de kiosk

om een krant te kopen. Hij hield van wandelingen.

Hij kwam altijd terug met drie dingen: de krant, een tijdschrift voor mij

en een roos voor mijn moeder.

Zo’n klein gebaar, dat toen niet veel betekende.

-Maar nu… -Het klinkt speciaal.

Ja, dat was het ook.

Hij heeft het niet meer gedaan, sinds mama…

Ik denk niet dat hij nog het nieuws leest.

Hoe gaat het met jou? Ik weet dat jij en Sophie dicht bij elkaar stonden.

Ja... Het is vreemd.

De ene dag is ze er…

Je mag de hoop niet verliezen. Misschien is ze daar nog steeds.

Precies.

Je bent zo sterk, Ind. Ik wou dat ik zoals jij was.

Nu moeten we slapen. Morgen is een grote dag.

Ben je er nerveus over?

Een beetje, het voelt vreemd. Maar ze is wel een beroemdheid.

Ik wist niet dat je daar om gaf.

Ik ben als Pandora's doos. Open me en zie wat je vindt.

-Goedenacht, Keira. -Goedenacht.

India?

Andrea?

-Goede morgen. -Je liet me schrikken.

-Sorry, Polly. -Je bent net zo vroeg op als ik.

-Mama zegt dat je moet opstaan met de zon. -Ja, natuurlijk.

-Nancy is hier, toch? -Ja. Zin om haar te ontmoeten?

Ik denk dat ze veel wijsheid heeft om met jullie meiden te delen.

-En de jongens? -Jongens blijven jongens.

Wat is er, nerds? Heeft iemand mijn eyeliner gezien?

-Misschien is je voorraad op van gisteravond. -Goede morgen, India schat.

Polly. Beroemdheden slapen vast uit.

-Nancy komt er zo aan. Heb je goed geslapen? -Iemand bonkte op mijn deur vannacht.

-Wat een taalgebruik! -Ik kon daarna niet meer slapen.

Ik hoorde niets. Jij wel, Lily?

-Ze praat met Chucky buiten. -Chucky?

-Charles, de tuinman. -O, dat dus.

-Buongiorno, mamma. -Buongiorno, amore mio.

-Wat is er voor ontbijt? -Wat bedoel je?

Zeg "Heb je goed geslapen, mamma?" Of "Wat ben je mooi, mamma."

-Wat ben je mooi, mamma. -Dank je, Callum.

Heb je mijn borstel gezien, Andrea? Ik dacht dat ik die hier had gelaten.

Waarom zou ik weten waar die is? Vraag het aan Keira wanneer ze komt.

Ik haal haar even op.

-Hoe gaat het? -Het gaat wel, broer.

-Het voelt vreemd. -Ze zal de drank wel verklappen.

Nee, Lily is een beetje apart, maar ze is geen verklikker.

-Ik vertrouw die man niet helemaal. -Nee?

Vindt je niet dat hij er wat oud uitziet?

Omdat hij met Lily praat?

-Hoe wil je je eieren, Callum? -Roerei, alsjeblieft.

Ik weet het niet. Het voelt gewoon niet goed.

Heb je ooit zo'n gespierde tuinman gezien?

Zo zie je er niet uit zonder iets met kinderen te hebben uitgespookt.

Charles is misschien een beetje vreemd, maar hij is vast onschuldig.

-Wat plant je daar? -Meneer Cunningham houdt van bloemen.

-De tuin is prachtig. -Dank je wel.

Wat zit er in de kist?

-Alleen gereedschap. -Leuk.

-Heb je het gezien? -Gezie wat?

Het spook. Jij werkt hier, je hebt vast iets gezien.

Ik heb hier veel gezien. Dingen die je niet kunt verklaren.

Als de duisternis over het huis valt, wordt het... ongemakkelijk.

Wat heb je gezien?

Ik moet mijn werk afmaken. Doe een jas aan.

Ja, natuurlijk. Excuseer me.

-Wat ben je aan het doen? -Vannacht... Ik wil er niet over praten.

Oke. Polly vraagt naar je. Nancy’s eerste les begint zo.

-Ik ben er over vijf minuten. -Oke.

-Gaat het goed met je? -Ja. Maak je geen zorgen om mij.

Goed. Nu zijn we allemaal bij elkaar.

Het is een plezier om de TikTok-sensatie voor te stellen.

De meester van manieren en etiquette.

Mevrouw Nancy Bloomfield

Jullie mogen klappen.

Hallo, allemaal. Leuk om jullie te ontmoeten.

Jullie mogen me Nancy noemen.

Hoffelijkheid en formaliteit zijn twee verschillende dingen.

Polly heeft me uitgenodigd om jullie, jonge mensen, te leren hoe je je moet gedragen.

Nu denken jullie misschien: "Moet die oude heks mij leren hoe ik moet leven?"

Nou, dat kun je wel zeggen.

Ik waardeer je eerlijkheid, mijn vriend. Hoe heet je?

India.

Ik weet niet of je het door hebt,

maar gedrag en etiquette zijn uniek voor onze tijd.

In een tijd waarin alles een prijs heeft,

kost beleefdheid en respect voor elkaar niets.

Inspirerend, niet waar?

-Mevrouw Bloomfield? -Nancy,

Nancy. Wat vind je van lijfstraffen?

-In welke context? -Als ik iemand slecht behandeld heb...

Laten we zeggen dat ik een stoute jongen ben geweest.

Zou je me dan straffen?

Als het je interesseert, kunnen we dit onder vier ogen bespreken.

Maar nu ga ik verder met mijn geplande les.

-...onder vier ogen... -Mond dicht.

Jonge vrienden, dit is de Galateo.

Kudos aan degene die me kan vertellen wat voor soort boek dit is.

-Nu begint het. -Stop.

Hoe heet je, lieverd...? Ga je gang, Lily.

Een Italiaanse gids over manieren, geschreven door de Florentijn Giovanni della Casa, 1558.

Dames en heren. De menselijke encyclopedie.

Goed, helemaal correct.

Ik ben verrast dat je het woord "dames en heren" gebruikte.

-Ik zie alleen jongens en meisjes. -Precies.

Volg me naar de eetkamer, dan gaan we enkele nuttige oefeningen doen.

Ik kom later terug, kinderen.

-Goededag, mevrouw Carpanese. -Meneer Cunningham.

Ik vroeg me al af wanneer je zou langskomen.

-Wat vind je van mijn villa? -Het is prachtig, belissima.

-Behandelt Charles je goed? -Hij is vrij stil.

-Maar ik heb niets te klagen. -Dat is goed om te horen.

Charles is hier al net zo lang als ik. Wat er gebeurd is, was verschrikkelijk.

-Wat bedoel je? -Ben ik vergeten het je te vertellen?

Charles verloor vorig jaar zijn dochter.

-Arme meid, pas 15 jaar oud. -Oh, hemel.

Ja. Wees gewoon geduldig met hem. Hij is een ongevaarlijke kerel.

-Bedankt dat je het me vertelde. -Geen probleem.

De geschiedenis van het huis vol doden is gewoon te vreselijk.

-De geschiedenis van het huis? -Een legende over de vorige eigenaar.

Het spook? Een van de jongens, Callum, praat er veel over.

Een dwaas verhaal.

Nee, nee. Mijn lief, het is waar.

Nou, dan zorg ik wel voor de geesten.

Ik kan je een

-Ik ga terug naar de kinderen. -Natuurlijk. Ik klets maar wat.

Je hebt mijn nummer als je iets nodig hebt.

Ik ben een paar dagen niet bereikbaar. Ik neem mijn zus mee naar de Cotswolds.

-Wat heerlijk. -Cotswolds...

-Ik ga nu terug. -Ja, natuurlijk.

-Geniet van je verblijf. -Dank je.

Nu de introductie is afgelopen, gaan we verder met mijn favoriete deel.

Nu gaan we oefenen wat we hebben gelezen.

We gaan allemaal een lekker diner hebben met prominente gasten.

Het is geweldig om zoveel diners te hebben.

Men weet nooit. Heren, wat doen jullie eerst wanneer jullie dineren met een dame?

-Ze dronken voeren. -Jazeker.

Nee, Callum. Alcoholconsumptie moet matig zijn voor beide geslachten.

Je eerste fout was toen we gingen zitten.

Je moet altijd de stoel van de dame aantrekken.

Moet je die aantrekken? Daar is Callum goed in.

Ik ben een meester in stoelen aanschuiven.

Geweldig. Laat me dat later zien.

Andrea, hoe bereid jij je gasten voor op het diner, als Italiaan?

-Ik leg het bestek op tafel. -Hoe dan?

Bijna goed. Ik zal je nu laten zien hoe je het correct plaatst.

Was er nog iets?

Ik serveer het eten en zeg buon appetito.

Dat was je tweede fout. Galateo benadrukt duidelijk

dat je nooit buon appetito mag zeggen, of bon appétit, zoals velen tegenwoordig doen.

Die uitdrukking komt van rijke landheren die hun dienaren eten gaven

om te verhullen dat ze neerzagen op de armen.

Misschien zouden we een boek moeten vergeten dat honderden jaren geleden is geschreven.

De paus doet het blijkbaar goed.

Ja, de tijden veranderen, India. Het is algemeen bekend

dat de regels in deze tekst zijn gebaseerd op een tijd waarin de rol van vrouwen was...

Kinderen baren en verder zwijgen.

-Ze hadden weinig keus. -Dat klinkt perfect voor mij.

Laten we maar stoppen voor nu.

Voor morgen wil ik dat jullie jullie favoriete delen uit het Galateo-boek aanduiden.

Dank je, Nancy.

Verdorie, het is koud. Laten we die drank pakken en naar binnen gaan.

-Sorry dat ik de fles liet vallen. -Kan gebeuren.

Ze zag er zo mooi uit in die blouse.

Ik kan niet geloven dat ze nog zo fit is.

Ik ben trots op je.

-Hé! -Oh... Hoi, Charles.

Ik denk niet dat we elkaar zijn voorgesteld. Andrea, en dit is mijn vriend Callum.

Hoi, maat. Mooie overall heb je daar.

-Waar gaan jullie heen? -We maken gewoon een wandelingetje.

Het is mooi hier. Heel goed onderhouden, maat.

Het wordt donker. Ik zou niet buiten blijven in het donker.

Waarom niet?

We zouden het nu moeten doen. Kom op, laten we beginnen.

Er klopt iets niet met die vent.

-Keira, kunnen we even praten? -Ja, natuurlijk.

-Ik denk dat ik even ga plassen. -Oké.

Dat is onbeleefd.

-Wat is er? -Gaat het wel? Je leek vanmorgen niet lekker.

-Ik heb niet zo goed geslapen. -Ik ook niet. De bedden zijn keihard.

-We kwamen niet in Charles’ schuur. -Jammer. Ik heb echt een drankje nodig.

Ja, echt wel. Maar het gaat je misschien beter af zonder.

-Wat bedoel je? -Je bent niet echt goed in drinken, toch?

-Nonsens. -Herinner je je Callums 18e verjaardag?

-Je gaf me toen zoveel shotjes. -Wat een avond was dat.

-Dat is gewoon niet oké. -Hoe lang sta je daar al?

-Dat is echt niet oké. -Ja, daar heb je gelijk in.

-Ik ben het eens. Dit kan echt niet. -Wat gaan we eraan doen?

Heb je een babyfoto van Andrea? Weet je, zo eentje waar hij piepklein was?

Nee, helaas. Hij was een schattige baby, maar hij was bang voor camera's.

Dat was mijn beste idee. Wat heb jij?

-We kunnen haar hoofd kaal scheren. -Jezus, dat is gemeen.

Oké. Maar we moeten echt iets bedenken.

We moeten ze laten leren van hun fouten.

-We moeten ze echt domme dingen laten doen. -Goede zet.

Ik ben de slimste hier, toch?

Wat een onzin. Luister hiernaar.

"Hoofdstuk 7. Hoe je je moet kleden om respect te tonen voor anderen."

-Ga toch weg! -Je draagt niet eens dezelfde sokken als ik.

Ja, ik weet het, Andrea. Het spijt me verschrikkelijk.

-Kun je me ooit vergeven? -Nooit.

Dan moeten we maar een duel uitvechten.

-Ik vind Nancy’s online dingen best wel leuk. -Het is saai.

-Waar is Lily? -Waarschijnlijk op haar kamer.

-Hoe gaat het? -Goed, Polly.

Ik vind het geweldig, mam.

Ik weet dat jullie dit niet hadden verwacht.

En ik wil niet die... Hoe zeg je dat?

-Een spelbreker zijn? -Een zure tante.

Een zure tante, ja. Dank je, India.

Ik wil jullie alleen maar beschermen.

Maar jullie zijn nog heel jong.

Het spijt me dat ik zo ben.

Dus om mijn excuses aan te bieden...

Feest er op los! Nancy kunnen we morgen wel denken.

-Dank je, Polly. -Dank je, mam. Dat had echt niet gehoeven.

Ik wilde het graag. Veel plezier!

Nu gaan we ons helemaal lam zuipen!

Wat wil je?

Deze is voor jou. We vinden dat je hem verdient.

Dank je. Ik drink hem morgen.

Vier je iets speciaals?

Ja.

Stop... Ik weet het niet.

Ik ben hier vanwege Keira.

Wat ze ons laat doen, is zo saai.

Ik mis je ook. Ik weet dat het maar een paar dagen zijn.

Heb je mijn moeders ketting gezien, Lily?

-Gaat het wel? -India is weg.

-Wat? Wat bedoel je? -Ik kan haar niet vinden.

Kom op, neem op! Cazzo!

-Waarom antwoorden je ouders niet, Lily? -Ze gaan zondags sporten.

-Ze komen pas morgen thuis. -Gaan ze sporten op zondag? Ma che idiozia!

Er is daarbuiten niets.

Ze is er niet.

-Wat is er aan de hand? -We kunnen India niet vinden.

-We zullen haar vinden. -Makkelijk voor jou om te zeggen. Jullie haten elkaar.

Ik wil haar echt wel vinden. Ze is vast naar de stad gegaan.

-Ik weet wat je wilt zeggen. -Nee.

-Zeg het dan. -Wat als het de geest was?

-Er zijn hier geen geesten! -Is hier een geest?

Praat niet over die verdomde geest!

-Sorry, mam. -Sorry, Pol.

Geen paniek nu. We moeten logisch denken.

Kun jij de tuinman vragen of hij iets gezien heeft, Nancy?

-Doen we. -Oké.

India's telefoon is verdwenen. Wie zou ze gebeld hebben?

-Een vriend, een vriendje? -Ja, Susie.

-Oké, wat is haar nummer? -Kijk niet naar mij.

-En sociale media? -Neen, ze houdt zich een beetje buiten beeld.

-Ga buiten zoeken naar sporen. -We hebben net...

-Ik weet het, ga nog een keer kijken. -Oké, mam.

-Hoe kon ik zo dom zijn? -Het is niet makkelijk met kinderen.

Ik heb er mijn carrière van gemaakt.

Charles.

Charles.

-Vertel me alles. -Wat?

Alles! Ik wil alles weten over de geest en waarom die mijn zus heeft meegenomen.

-Wat is er met je zus gebeurd? -Dat zou jij moeten weten.

Jij weet alles over dit huis en alle rare dingen die hier gebeuren.

Doe niet alsof je dom bent! Vertel het me.

Je bent koppig. Je doet me denken aan iemand.

En dan?

Ik zal eerlijk tegen je zijn. Het is allemaal onzin.

-Wat? -De geest, het verhaal. Het is allemaal verzonnen.

Een leugen die meneer Cunningham bedacht om mensen hiernaartoe te lokken.

-Wat met al onze spullen? -Is de geest een dief?

Ik schaam me ervoor... Ik heb alles gestolen.

Hij laat me dat doen om het verhaal van het huis levend te houden.

Ik begrijp het niet.

Het spijt me echt.

Maar ik heb geen idee wat er met je zus is gebeurd.

Hier.

Ik wilde alles ophalen uit de schuur, morgen.

Maar vandaag... is een belangrijke dag.

Dank je, denk ik.

Wat is dat?

-Een bandenspoor? -Maar er is maar één spoor.

Een motor. Niemand hier heeft een motor.

-Maar je weet wie wel. -Susie.

-Dan is het opgelost. -Laten we het daarbij

-Waarom zou ze Lily achterlaten? -Je weet hoe ze is, Keira.

-Ze flippen om de kleinste dingen. -Ze is een echte dramaqueen.

Laten we Polly nu maar gaan vertellen.

-Kom je? -Ja, over een minuutje.

Zoals je wil.

-Oh! Hé, Callum. -Hoi, Nancy.

-Wat kan ik voor je doen? -Niets bijzonders.

Ik wilde je alleen maar laten weten dat we denken dat India door haar vriend is opgehaald.

Dus, de crisis is voorbij.

-Kom je naar binnen? -Ja...

Ik hou van wat je met deze plek hebt gedaan.

Nancy, Nancy, stop.

-Wat de hel is dit? -Zo ruw wil ik het.

-Pardon? -Zo ruw moeten we het doen.

-Jezus! -Die kan je nu niet meer helpen.

-Dit wordt echt heftig. -Dit gebeurt echt.

-Is dat hoe je het wil? -Harder.

Zo? Moet ik harder?

Andrea? Wat ben je aan het doen?

-Ik kon niet slapen. -Dus besloot je maar Freddy Krueger te spelen?

Ja, zoiets. Waarom kreeg jij de beste kamer?

Ik ben de coolste en de grappigste... en de mooiste.

Dat klopt wel.

Ik was bang vandaag.

Al die tijd terwijl we India zochten,

kon ik alleen maar denken dat het jij had kunnen zijn.

Andrea...

Polly, ben jij als eerste wakker?

Polly? Wat is er aan de hand, Polly?

-Wat is er mis? -Andrea... mi bambino.

-Hij is weg. -Wat? Is hij weg?

-Wat is er aan de hand, Lily? -We kunnen Andrea niet vinden.

-Ik bel de politie. Dit is te gek voor woorden. -Alle telefoons zijn weg.

Niemand weet wat er gebeurd is. Ik ga Charles spreken.

-Waar is Callum? -Volgens mij praat hij met Nancy.

Nancy! Het is Callum, doe open!

Nancy, kom op! Dit is belangrijk. Nancy!

Klaar ermee! Ik kom naar binnen.

-Oh, betrapt. -Wat is dit nou weer?

-Wie is dit nu weer? -Brandon, man. Leuk je te ontmoeten.

-Nancy? -Niet nu, schat. Ik heb een kater.

Gisteren was zwaar. We gingen helemaal los.

Zij ging los, en ik was wakker. Snap je wat ik bedoel?

Ik moet nu gaan. Zie je later, schat.

Je bent mooi.

Leuk je te ontmoeten, kerel. Ciao!

Natuurlijk heeft hij een motor. Wat een eikel!

Dacht je dat jij de enige man in mijn leven was?

-Je bent erg vol van jezelf. -Ga naar de hel!

-Wat is er mis met jou? -Ik wil er niet over praten. Waar is Polly?

Ze slaapt boven. Ik dacht dat ze zou flauwvallen.

Wat een gekke dagen zijn dit.

-Wat is er, Lily? -Ik kan Charles niet vinden.

Eerst India, dan Andrea en nu Charles. Dit slaat nergens op.

-Misschien zit Charles erachter. -Ik geloof niet dat hij het is.

We hebben alleen een gevoel. Geesten hebben geen reden om mensen mee te nemen.

-Het is niet de geest. -Dat dacht je gisteren wel.

Charles zei dat het allemaal onzin was. De eigenaar heeft het verzonnen om mensen te lokken.

-Charles heeft onze spullen. -Wat? Waar zijn de spullen?

Hij zei dat hij ze in de schuur legde. Hij gaf me de sleutel.

-Ik ga mijn ketting halen. -Misschien zijn de telefoons daar ook.

Kom op!

Charles? Charles!

Hij leeft nog. Ik denk dat hij verdoofd is.

Ik haal wat water. Probeer de mobieltjes te vinden.

Lily!

-Nancy, help! -Waar schreeuw je nu om?

Je begrijpt het niet. Nancy, ren!

Oh, een grap. Je mag niet filmen zonder mijn toestemming.

-Wat was dat ding? -Dat was een persoon! Pak het nachtkastje.

De deur! Kunnen we niet via de deur naar buiten?

Polly?

Waarom?

Je hebt geen idee wat een moeder zal doen om haar zoon tegen sletten te beschermen.

Arme Keira. Je hebt altijd zo'n lelijk kapsel gehad.

Ik weet niet wat er gebeurd is.

Hij heeft al onze spullen gestolen. Arme kinderen.

Ik heb hem kunnen overmeesteren, maar het was te laat.

Dank u, mevrouw. Het spijt me van uw verlies.

Andrea. We hebben hem gevonden in een doos in het huis van de tuinman.

-Mam, wat is er gebeurd? -Kom hier, liefje. Mama is hier.