Original subtitles

สหายของฉัน

สุสานอลวน เมืองอลเวง

สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย

คนแปลกหน้าก็ด้วย

วันนี้ผมจะมาเล่านิทานเรื่องแต่งให้ฟัง

ฟังให้ดี

กาลครั้งหนึ่งเคยมีหมู่บ้าน

(ชลมาวารีพลี)

แล้วมีหมู่บ้านข้างๆ

(เมรุดุลเภท)

แล้วก็มีหมู่บ้านข้างๆ อีก

(หมู่บ้านภครมาคีรี)

มีหมู่บ้านเยอะแยะ

แต่มีหมู่บ้านพิเศษแห่งหนึ่ง

(ขอต้อนรับสู่จิตติชัยภูราม)

คือหมู่บ้านจิตติชัยภูราม

ฟังชื่อหมู่บ้านจิตติชัยภูรามแล้ว อย่าเพิ่งดูถูกเชียว

ที่นี่มีประวัติโด่งดัง

หลายศตวรรษก่อน ในช่วงยุคที่มีกษัตริย์ สงคราม และเรื่องพวกนั้น

มีอาณาจักรชื่อว่าชัยตระคีรี

(ชัยตระคีรี)

ปกครองโดยกษัตริย์หนวดเฟิ้ม ชื่อชัยสุระมหาราชา

แต่โชคร้ายที่ฝนไม่ตกมาสามปีซ้อน

จนทั้งอาณาจักรเกิดภาวะภัยแล้งรุนแรง

คนไม่มีอาหารจะกิน ไม่มีน้ําจะดื่ม

คนในอาณาจักรชัยตระคีรีล้มตายไปมากมาย

ในช่วงเวลาที่ยากลําบากเช่นนี้

ราชครูหัวล้านใสปิ๊ง ได้เข้ามาถวายคําแนะนําให้กษัตริย์ว่า

"อย่าถามว่าประเทศนี้ จะให้อะไรท่านบ้าง"

โทษที นั่นมันอับราฮัม ลินคอล์น

ราชครูหัวล้านบอกว่า

"แม่พระธรณีประทานแก่เรา แล้วเราเคยตอบแทนอะไรบ้าง"

กษัตริย์จึงประกาศว่า "ข้าจะขอถวายบัลลังก์ฝังเพชรของข้า"

ราชครูแย้งว่า "บัลลังก์ไม่มีประโยชน์ต่อผืนดิน"

"เรารุ่งเรืองได้ก็เพราะผืนดิน"

"เช่นนั้นเราควรฝังคนตายทั้งหมด ไว้ที่ทิศเหนือของเมือง"

กษัตริย์และประชาชนตกลงกัน และเริ่มฝังศพ

ทันทีที่ประชาชนทําตามคําสั่ง ผ่านไปไม่กี่วันฝนก็ตก แม่น้ําไหลเอ่อ พืชพันธุ์เติบโตดี

ประชาชนมีกินอิ่มท้อง ทําให้อาณาจักรรุ่งเรือง

แต่ภายหลังกลับมีบางคน ที่กบฏและไม่ยอมฝังศพ

เราก็ไม่รู้ว่าเรื่องนั้นเกี่ยวกันมั้ย

แต่จู่ๆ ฝนก็จะหยุดตกอีก

ราชครูหัวล้านก็กลับมาบอกอีกว่า "บอกแล้วไม่ใช่เหรอ"

แล้วทุกคนก็เชื่อฟังอย่างไม่ปริปาก

หลายๆ ปีต่อมา

หลังจากสิ้นยุคกษัตริย์และสงคราม

ไม่มีอาณาจักรแล้ว ผู้คนจะทํายังไงต่อ

ประชาชนจากอาณาจักรนั้น ก็อพยพไปอยู่กันหลายแห่ง

บางคนจากอาณาจักรห่างไกลนั้น

มาตั้งรกรากในหมู่บ้านเล็กๆ ในเตลูกู...

(จิตติชัยภูราม)

นั่นก็คือจิตติชัยภูรามของเรา

นั่นคือสาเหตุที่ขนบธรรมเนียมประเพณีต่างๆ

(คุณเภทดี จันทรายา)

แตกต่างจากที่อื่น

แตกต่างยังไงเหรอ

ถ้ามีใครตายที่นี่

ไม่สนว่าจะวรรณะหรือศาสนาอะไร คนที่นี่ใจกว้างมาก

จะต้องถูกฝังในสุสานตอนเหนือของหมู่บ้าน

ปกติเวลามีคนตาย จะมีการสลัก...

ชื่อ วันชาตะกับวันมรณะไว้ที่หินเหนือหลุมศพ

แต่ที่นี่มีความพิเศษคือ

นอกเหนือจากรายละเอียดทั่วไปแล้ว ต้องอธิบายด้วยว่าคนนั้นตายยังไง

(สาเหตุการตาย เศร้าเพราะผมร่วง)

บอกให้ฟังอีกอย่างก็แล้วกัน ที่นี่ผู้หญิงก็ไปสุสานได้

เป็นสิทธิพิเศษสําหรับสุภาพสตรี

- สวัสดีครับ ท่าน - ไปซะ

ผมลําบากมากเลย ช่วยผมเถอะครับท่าน

- เป็นไงบ้าง - สวัสดี

- จอดๆ - เกิดอะไรขึ้น

ทําไมมาแล้วไม่มีใครทัก

- นี่ สีนุ ลงรถๆ - โอเคลูกพี่

อ้าว คุณป้า เป็นยังไงบ้าง

หลบไปเลยๆ หลบ ให้ผมทําให้

ถอยไป

เอ้า ถือนี่

เอ้านี่

ทําต่อไป

เห็นมั้ยว่าฉลาดแค่ไหน

- มธุภาพ ฉลาดสุดๆ - เป็นไงล่ะ

คนไม่ออกมาทัก เลยบีบให้ต้องทักเสียเลย

ไอ้ขี้เมา ไปกันเร็ว

ตรงนี้คือคุณศุภราช

เขาเป็นผู้ใหญ่บ้านที่เสียชีวิตไป

ทั้งหมู่บ้านออกมาร่วมขบวนแห่ศพ

ผู้ใหญ่บ้านของเรา คุณศุภราชที่รัก

เป็นเรื่องเศร้าที่เขาจากเราไปในวันนี้

ไม่มีคําใดจะบรรยายถึงความยิ่งใหญ่ของเขาได้

เขาตรากตรําทรงงานหนักเพื่อหมู่บ้านและประชาชน

งูใหญ่ขู่ฟ่อออกมาจากหมอก

เขาเกิดเมื่อปี 1932

ใช้เวลาตลอดชีวิตตั้งแต่เด็กทําความดีให้มนุษยชาติ

อะไรล่ะ

ดื่มไป ดื่มสิ ให้ตายเถอะ

ผสมอะไรเข้าไปเนี่ยลุง

ผงขัดฟัน น้ํามันถั่วกับโซดาไฟผสมไว้ในนั้น ดื่มไป

- อร่อยก็เอาไปเลย - อะไรวะเนี่ย

โหย หินอย่างเรี่ยมเลย

นี่ๆ มาดูๆ

ยกระวังๆ นะ ดี มาเลย

ให้ตายสิ

ตายแล้ว อะไรกันเนี่ย

ใหญ่เบอร์นี้เลยเหรอ

เอาไว้ค่อยร้องนะ มาเถอะ คุณนาย

บอกมาก่อนว่าเขาตายยังไง จะได้สลักให้สวยๆ

ลูกสิบอก

ทายาทต้องเป็นคนกําหนดคํา นั่นคือประเพณีเรา

พ่อตายเมื่อคืนเพราะกินอัปมาที่แม่ทํา

อัปมาเนี่ยนะ ปัทมัม

ให้สะกดด้วย อ หรือ ม ดี

หุบปากเลย ยัยเด็กโง่

ทําไมพูดแบบนั้น

คนคิดว่าแม่ฆ่าพ่อกันพอดี

- แล้วไม่ใช่เหรอ - ไม่

คิดให้ดีแล้วบอกอีกทีว่าพ่อตายยังไง

เราเปลี่ยนทีหลังไม่ได้แล้ว

เมื่อคืน ก่อนพ่อเข้านอน เขากินอัปมาที่แม่ทํา

อัปมาอีกแล้วเหรอ

เล่าจากเรื่องที่เกิดหลังกินดีกว่าลูก

หลังจากนั้น พ่อขึ้นไปนอนแล้วก็หลับตายไปอย่างสงบ

ให้สลักดาวเดือนประดับด้วยมั้ย

เดี๋ยว!

เจ้าโง่!

เดี๋ยวลูก รอแม่ก่อน

เขาเป็นผู้ใหญ่บ้านใช่มั้ย สลักดวงจันทร์ไป

นี่เป็นหินหลุมศพที่ใหญ่สุดในหมู่บ้านนี้ครับท่าน

หินหลุมศพฉันต้องใหญ่กว่า ต้องขาวผ่องกว่าด้วย

- เข้าใจนะ - ได้ครับ ท่าน

ยัยนี่น่ะเหรอเป็นผู้ใหญ่บ้าน

ร้องห่มร้องไห้เป็นเด็กๆ เนี่ยนะ

ชีวิตเราพังแน่

- มาอีก - ไม่รอจินนาเหรอ

ยกไปเถอะ คุณศุภราชเป็นผู้ใหญ่บ้านนะ รอไม่ได้

- จะรอเขาเหรอ ยกเถอะ - ยกเลย

ยกๆ

เฮ้ยๆ เดี๋ยว โสร่งจะหลุด

- ไม่ได้ใส่ชั้นในด้วยโว้ย - ใจเย็น

ตายละ

ใครก็ได้ดึงขึ้นมาหน่อย

อะไรกันเนี่ย พ่อจะหล่นแล้ว ระวังสิ

ทําอะไรกันน่ะ ดึงขึ้นมา

เดี๋ยวๆ!

เอาออกมา

- ดึงขึ้นมา - จับแน่นๆ

นี่ เรียกจินนามา

เฮ้ย จินนา

ดึงขึ้นมา

จินนา!

อะไรน่ะ จินนา ต้องมาจากทางนั้นไม่ใช่เหรอ

พอดีแพ้ฝุ่น เลยต้องมาจากด้านนี้ มาเร็ว

- จินนาไปไหน - เอ้า หายไปไหนมา

- นายต้องจัดการเรื่องนี้ - ตายน่ะมันง่าย

การฝังศพยากจะตาย พวกนายจะไปรู้อะไร

คนของเราทําโลงหลุดมือ

ดูสภาพ

เอ๋า ทําไมเริ่มโดยไม่รอ

ดูสิว่าทําอะไรลงไป

เนี่ย ถึงต้องให้คนเป็นงานทํางานตัวเอง

พวกนี้ผูกเงื่อนผิด โง่เอ๊ย

แย่แล้ว

โซมุ ก้าวมาข้างหน้าสองก้าว

นายถอยไปสองก้าว

- แล้วฉันล่ะ - อยู่ตรงนั้นแหละ

เอ้า ดึงได้

ดึง

ทําไมหนักขนาดนี้

กินเยอะจนท้องแตกตายรึเปล่า

ช่างเถอะ จัดไป

เกือบลืมพวงมาลัยแน่ะ

เทพ โปรดอย่าให้เขาเป็นผีมากวนยามดึกเลย

ทําไมถึงได้หนักขนาดนี้นะ

ทุกคนดูสั่งลาแล้วนะ

- คุณศุภราช - ไชโย

- คุณศุภราช - ไชโย

- คุณศุภราช - ไชโย

ถ้าฉันไม่สั่ง ไม่มีใครมีปัญญาทําอะไร

มีแต่คนยืนอึ้งเป็นไอ้โง่กันหมด

สุดท้ายฉันเลยต้องลุกมาทําทุกอย่างเหมือนเคย

- เลิกคุยโอ่ตัวเองได้ละ - เรื่องจริงนะ เชื่อเถอะ

รู้ไหมว่าโลงมันติดในหลุม

โลงเหรอ นั่นแหละปัญหาของการเอาศพใส่โลง

นี่ กินชัทนีย์อีกมั้ย

- เอาครับ คุณแม่ - หมดแล้วย่ะ

ผู้เฒ่าผู้แก่ของฉันพูดเสมอว่า

ถ้าห่อผ้าห่อศพให้ดีๆ

ฝังลงไปมันจะได้เน่าผสมเป็นดินอุดม

ไม่ต้องเรื่องมาก ไม่รู้นะว่าใครเป็นต้นคิดเรื่องโลง

นี่ เอานมเนยอีกมั้ย

ไม่เอาครับผม

อย่าว่าแต่โลงเลย แม่ต้องไปดูหินหลุมศพ

หินหลุมศพมีอะไรให้ดู

เขาซื้อมาจากเมืองมัทราส

หินอ่อนแบบที่นิ่มๆ ลื่นๆ เลยน่ะ

หินเนี่ยนะลื่น หินจะลื่นได้ไง

ถ้ามันลื่นขนาดนั้น แกจะไปไถทุกวันก็ได้สิ

แม่ไม่เอาด้วยหรอก

แม่จะเอาหรือไม่เอาก็ไม่สําคัญ

ไม่ได้ไกลขนาดนั้น เขาเป็นผู้ใหญ่บ้านน่ะ จริงมั้ย

ได้ฝังกลางสุสานเลย

พอที จะไอไปถึงไหน

พอแล้ว ไปกินเถอะไป

เดี๋ยวผมไป วันนี้ยังดี เมื่อวานนี้เลือดออกไม่หยุดเลย

ลูกเอ๊ย แม่มีเรื่องจะขอ

ถ้าแม่ตาย เอาไปฝังที่ดีๆ นะ ได้มั้ย

เอาอีกละ

ใต้ต้นไม้ร่มๆ

แม่อยากนอนอย่างสงบ

เลิกพูดไร้สาระ พูดทําไมน่ะ

อะไรล่ะ ลูก นี่ปวดใจจริงๆ หรือแค่กลัว

ลูก เราเห็นคนตายมาเท่าไหร่แล้ว

นี่มันอาชีพเรา เป็นทางทํามาหากินเรา

ไอ้อารมณ์ทั้งหลาย ความเศร้า ความกลัว ความเจ็บปวดพวกนั้น

อาจมีความหมายต่อชาวบ้าน แต่พวกเราจะสนมันทําไม

- เงียบไปเลย - ว่าไงนะ อย่ามาปากดี

ฉันเป็นแม่น่ะ เคารพกันบ้าง...

ก็อย่ามาไอใส่หน้าสิ

- โอเค ไม่ไอแล้ว แต่ขอแค่อย่างเดียว - อะไร

เมื่อแม่ตาย

หาต้นไม้ เอาต้นไม้เขียวชอุ่ม

แม่อยากนอนใต้ต้นไม้ไปตลอดกาล

- โอเค อยู่นี่แหละ - ตลอดไป

- สวัสดีครับท่าน - สวัสดีครับท่าน

ทําไมไม่มีคนยืนต้อนรับฉัน

(พิธีสาบานตน ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่)

มานี่

ดูสิๆ ถ่ายเลย ถ่าย สวย

เอาเขาไป

ไม่ต้องยืน นั่งลง นั่งๆ

สุดยอด ลูกพี่

เฮ้ย ทางนี้

รอนานรึเปล่า

ไม่ แค่สองนาที

ใช้เวลานานเลยนะ...

คุณนาราสัยยะ...

เงียบ ทุกคนเงียบก่อน หยุดพูดหน่อย

ในหมู่บ้านจิตติชัยภูรามนี้

เราปกครองกันอย่างครอบครัวมาหลายร้อยปี

- ความฉลาด... - พอแล้ว

- ความร่ํารวยหรือความนิยม - หยุด!

ถ้าเราเลือกผู้นําจากคุณสมบัติเหล่านี้

- คนจะแย่งตําแหน่ง - หยุด

แล้วก็เริ่มเล่นการเมืองกัน

เราจึงคิดประเพณีนี้ขึ้นมา

และด้วยประเพณีแต่โบราณ

ลูกสาวคนเดียวของศุภราช คุณอภูรวา

จึงได้รับเลือกเป็นผู้ใหญ่บ้านคนต่อไป

ได้เวลาสาบานตนรับตําแหน่ง

หนู ยกมือขึ้นแล้วพูดตามฉัน

ไม่ใช่ยกเป็นเสาธง แม่หนู ยกขึ้นมาข้างหน้า

เหมือนเวลาสาบานตน

- ซึ่งคือข้าพเจ้า... - ซึ่งคือข้าพเจ้า...

ต้องใส่ชื่อตัวเองเข้าไปก่อน แม่หนู

อภูรวา ซึ่งคือข้าพเจ้า...

- ซึ่งได้สืบทอดอํานาจนี้... - สืบทอดอะไรนะ

ซึ่งได้สืบทอดอํานาจนี้จากผู้เป็นบิดา

ซึ่งได้สืบทอดอํานาจนี้จากผู้เป็นบิดา

- จะไม่นําไปใช้ในทางผิด - จะไม่นําไปใช้ในทางผิด

- ขอสัญญาว่า - จะก่อปัญหา

อะไรนะ จะก่อปัญหา จะก่อปัญหาแบบไหนกัน

เดี๋ยวพายุใต้ฝุ่นจะเข้าเหรอ

ปัญหาใหญ่มากจริงๆ หนีกันเถอะ

ไม่ใช่ "ปัญหา" แม่หนู ต้อง "สัญญา"

ขอสัญญาว่า

- จะทําตามกฎ... - จะทําตามกฎ...

- จะไม่ขัดแย้งกับประชาชน... - จะไม่ขัดแย้งกับประชาชน...

- และปกครองโดยธรรม... - และปกครองโดยธรรม...

- เพื่อประโยชน์ของคนในหมู่บ้าน - เพื่อประโยชน์ของคนในหมู่บ้าน

นี่ แม่หนู

ทั้งหมดนี้เป็นความรับผิดชอบของเธอแล้ว รับไป

ถือไปเลย นั่นแหละ

เอ้า สามคนนี้เคยช่วยทั้งคุณพ่อและคุณปู่มา

มีปัญหาอะไรปรึกษาพวกนั้นได้เสมอ

ทั้งฉลาดและหัวไว โอเคนะ ฉันไปละ แม่หนู

- เอางี้ - ลูกพี่

พวกเราต้องนบนอบให้พ่อนางมาจนเมื่อวาน

ตอนนี้ต้องนบนอบกับแม่สาวโง่นี่อีก

แค่พูดตามที่ผู้เฒ่าบอกยังทําไม่เป็นเลย

จะมาเป็นผู้ใหญ่บ้านเนี่ยนะ

เสาร์นี้นางจะเปิดลานร้องทุกข์วันแรก

ไปก่อกวนด้วยการถามอะไรเพ้อเจ้อดีกว่า

ให้กลัวจนหนีหายไปไม่กลับมาอีกเลย

ขอคั้นน้ํามะขาม คั้นมะขาม มะขาม มะขาม

ทําสตูอร่อยๆ อร่อยๆ

สวัสดีคร้าบ คุณวีรยา เพิ่งเจอลูกชายคุณ

จําสุทธาจากหลังบ้านได้มั้ย

เมื่อก่อนเป็นเด็กท้วม แต่ตอนนี้ลูกชายคุณเริ่มจีบนาง

สมัยก่อน คุณกับแม่ของนาง...

คิดว่าผมไม่รู้ล่ะสิ

จะไปบอกลูกชายคุณยังไงว่านางเหมือนน้องคนละแม่

คุณก็ไม่น่ารีบตาย ช่วยไม่ได้นะ

ฝรั่งๆ กัดๆ

อ้าว ไม่นะ คุณบังคลราช ทําไมทรุด

แสดงว่าดื่มแต่เช้าเลยเหรอ

ทําไมทําตัวเป็นเด็กๆ แบบนี้

ถ้าทรุดอีกรอบ ผมไม่มาคุยด้วยแล้วนะ

เที่ยงครึ่งแล้ว กินข้าวดีกว่าเรา

(คุณรามณะ ผู้ล่วงลับ)

(คุณสุจธา ผู้ล่วงลับ)

อะไร คุณรามณะ

ให้เมียนอนตากแดด แต่ตัวเองนอนร่มๆ น่ะนะ

รู้กันแค่เราสองคนนะ คุณวางแผนไว้งี้ใช่มั้ยล่ะ

เอาต้นไม้เขียวชอุ่ม

- นี่ มาเร็ว - เฮ้ยๆ

- ฉันพูดกับแกอยู่นะ - มาเร็ว

สวัสดีครับ คุณผู้หญิง

เอ้า ทุกคนมาถึงกันแล้ว ลงมาเร็ว

มาเร็วๆ

อุ๊ย

เดี๋ยวสิๆ

อย่ายุ่งได้มั้ย

พวกคุณ ตามมา

เอามาให้เราได้ครับ คุณ

คุณนายส่งให้ฉัน

- เอามานี่ - จริงนะ

เอาร่มมา เอามาให้ฉัน!

- เอาร่มมานี่ - โอ๊ย เลิกทะเลาะกันที

ขาสั่นพั่บๆ เชียว เป็นอะไรไป

พ่อคะ

คือว่า...

หนูไม่อยากเป็นผู้ใหญ่บ้าน

ทําไมต้องกลัว

พ่อจะบอกอะไรให้นะ

ในหมู่บ้านนี้ ถ้าจะมีงานไหน

ที่มีคนเคารพนับถือมากมาย โดยไม่ต้องทํางานจริงจังเลย

ก็คืองานผู้ใหญ่บ้านนี่แหละ

ไม่ใช่แค่นั้น

- คือหนูไม่รู้อะไรเลย... - ไม่จําเป็นต้องรู้อะไรเลย

ตลอดหนึ่งร้อยปีที่ผ่านมา ชีวิตคนก็เหมือนเดิม

คนก็แบบเดิมๆ

ไม่มีอะไรใหม่ต้องทําเพื่อเปลี่ยนชีวิตใคร

ให้ตาย ลืมได้ยังไง

ไปหาช่างซ่อมร่มก่อนเร็ว

ซ่อมแกก่อนน่ะสิ

- ฉันก็บอกมาตลอด - หุบปาก

สวัสดี

สวัสดีค่ะ ทุกคน

ขอต้อนรับสู่การเปิดลานร้องทุกข์ราชบัญชา

ในฐานะของผู้ใหญ่บ้าน ฉันขอถามพวกคุณ

ถ้าใครมีปัญหาอะไรในหมู่บ้านนี้

มาบอกฉันได้

พูดแบบนั้นแล้ว...

ทุกคนจะมองหน้าเราแบบเหวอๆ

ทันทีที่คนเหวอ บอกเขาว่า แล้วเจอกันอาทิตย์หน้าแล้วชิ่งเลย ง่ายจะตาย!

ให้ตายสิ

อาปู บางทีเจ้าภีเมญานั่น

จะตั้งใจให้ลิ่วล้อตั้งกระทู้ถาม ลูกจะต้อง...

พ่อ!

- แม่ - ยืดอกเชิดให้ตัวตรง

โอ๊ย นั่นแหละ

มีอะไร...

มีปัญหาอะไร

มะเขือเทศของเราขายไม่ได้ราคา

ขอแค่สามรูปีต่อกิโลยังไม่ได้เลย

ช่วยแก้ปัญหาหน่อย

เรื่องของซื้อของขาย อะไรก็ตามที่เกี่ยวกับการเงิน

อย่าตอบอะไรตรงๆ

เอาไปเชื่อมกับ...

ปัญหาต่างประเทศโน่นเลย

นั่นเพราะตอนนี้ที่อิหร่านมีสงคราม

- กินมั้ย - ไม่

สงครามในอิหร่านเกี่ยวอะไรกับมะเขือเทศของเรา

เพราะเราส่งออกมะเขือเทศไปที่นั่นน่ะสิ

ถ้ายังเกิดสงครามอยู่

ใครจะมาทําดาลมะเขือเทศหรือมะเขือเทศดอง

ตอบมาหน่อย

ตอบมาสิ

ตอบหน่อย จะแก้ยังไง

- ถ้าสงครามในอิรักยังไม่จบ - อิรักเหรอ เมื่อกี้บอกอิหร่าน

อิรักทําสงครามกับอิหร่านไง ไม่ใช่เหรอ

เพราะงั้นภาวนาให้สงครามสงบก่อน

ทุกคน พูดตามฉัน...

- สงครามในอิหร่าน... - จงเจริญ!

บอกว่า "ควรหยุด"

- สงครามในอิหร่าน... - ควรหยุด!

- สงครามในอิหร่าน... - ควรหยุด!

- สงครามในอิหร่าน... - ควรหยุด!

- สงครามในอิหร่าน... - ควรหยุด!

- สงครามในอิหร่าน... - ควรหยุด!

ท่าทางพ่อสอนมาดีแฮะ

เมื่อมีน้ําฝนขังตัว ยุงกับแมลงก็เยอะขึ้น

เป็นพาหะนําโรคใหม่มา เราจะทํายังไง

แล้วเขาจะถามเรื่องโรคกับการเจ็บป่วย

อย่าเคี้ยวดังสิ

เคี้ยวยังไงให้ไม่ดัง

พูดไปว่านักวิทยาศาสตร์ กําลังทดลองหาทางแก้ พูดอย่างมั่นใจ

ต่อให้ตัวเองไม่เข้าใจก็ทําให้ชาวบ้านเข้าใจ

เขากําลังทําการทดลองเรื่องยุงในเดลี

ฉันเพิ่งอ่านมาเมื่อวาน

ถ้าทดลองสําเร็จ แค่ใส่ยาหยดเดียว

จะกันยุงได้ไปทั้งปี

เมื่อยานี้ขายในตลาดเมื่อไหร่

เราจะขนคนในหมู่บ้านไปกวาดซื้อ ก่อนที่คนอื่นจะซื้อได้

แม่นี่ฉลาดมาก

ว่ากันว่าเก่งภาษาอังกฤษด้วย

- จริงเหรอ - ใช่

ไปหาหนังสือเรียนอังกฤษมาให้เราที

- นี่ - ครับ นาย

ถามคําถามที่โหดว่ามธุภาพ

เอาให้นางสับสนจนตอบไม่ได้

ฉันจะได้เข้าไปพูดแทน

เนี่ย คนของภีเมญาไปต่อไม่ถูกแล้ว

ใครที่ตั้งกระทู้จนนางสะดุดได้

จะได้เข้าดูหนังฟรีตลอดชีวิต

มา เริ่มเลย

ลูกพี่ ให้แล้วอย่าคืนคํานะ ฉันจะถามเอง...

เอ้า นี่ครับ

มีอะไรอีกมั้ย

แค่นี้เหรอ

ออกมาถามข้างหน้านี่

อะไร อย่างนายก็มีปัญหากับเขาเหรอ

อะไร จินนา จะเอาเสียมที่คมกว่านี้หรือไง

ไม่เอาน่า ไม่ใช่ปัญหาของฉัน แต่เป็นเรื่องคนทั้งหมู่บ้าน

เมื่อวานตอนเดินอยู่ในสุสานก็เพิ่งรู้ว่า

เหลือที่อีกแค่สี่ศพเท่านั้น

คือเราเหลือที่ให้ฝังศพได้อีกแค่สี่ศพ

นั่นแหละปัญหา

แต่พ่อ

ถ้ามีใครถามปัญหานอกจากหัวข้อพวกนั้นล่ะ

ถือว่าแกโชคร้าย

พ่อ

ประสบการณ์ 60 ปีของพ่อ ไม่เคยมีใครถามอะไรแบบนั้น

แต่ถ้าเขาถามแก มันก็เป็นชะตาแกสินะ

แปลว่าแกไม่มีทางเลือก

ต้องใช้สมองตัวเอง

ฉันจะทําอะไรได้ถ้าไม่เหลือที่ในสุสาน

เป็นผู้ใหญ่บ้านจะพูดว่า "จะทําอะไรได้" ได้ไง

หัวเราะคิกคักแบบนั้นได้ยังไง ตอบมา

เอ่อ ขอเวลาก่อน

ฉันจะสํารวจปัญหานี้อย่างจริงจัง แล้วไปคิดว่าจะทํายังไง

ต้องการเวลาแค่ไหน

สองวัน ฉันจะตอบภายในสองวัน

เมื่อกี้กระโดดโลดเต้นอะไร

ลูกเป็นกุลสตรีนะ

ลืมไปแล้วเหรอ

นี่เสื้อใหม่ด้วย ออกท่าเสียแม่นึกว่าเสื้อจะขาด

หยุดเลย จะพูดยังไงให้แกเข้าใจ

ฟังแม่ก่อน...

โอ๊ย จะบ้าตาย

ตายๆ ตายแน่

อยากตาย เทพเอ๊ย

โอ๊ย

เนี่ยเป็นเพราะพ่อเลย พ่อ...

ปัญหานี้แปลกชะมัด

- ไม้ไหน - ไม่ใช่นี่ อันนั้น

- นั่นเหรอ - เวร

คนเกิดและตายกันมากว่า 300 ปี

ประชากรก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

แต่พื้นที่มีจํากัด ทํายังไงถึงจะไม่เต็ม

(ข้อสอบเลข)

ตอบหน่อย

- ไม่ได้ท่องหนังสือมา - ไม่ได้ท่องมาเหรอ

คุณปู่ไม่สบายน่ะ เครียดทั้งคืนเลย

ไม่เหลือที่แล้ว

มันไม่ใช่แค่ปัญหาของหมู่บ้านเสียหน่อย เป็นปัญหาของพวกเรา

จะเอาหินหลุมศพไปทําอะไร

ฉันว่าคนควรเริ่มขุดหลุมในสวนหลังบ้าน

ถ้าพวกนั้นฟังแก ทั้งหมู่บ้านก็กลายเป็นสุสาน

เหมือนเราอยู่ท่ามกลางศพคนตาย

จะให้คนอยากฝังที่ไหนก็ได้ตามใจได้ไง

เดี๋ยวอ่านกฎการปกครองจิตติชัยภูรามก็เข้าใจเอง

ไม่มีทางแก้ปัญหาอื่นแล้ว

หลุมศพทุกหลุมควรจะต้องอยู่ในที่เดียว

ทางเหนือของหมู่บ้าน

เอ้า จินนา เดี๋ยวก่อน

- เอ้า ยาต้องกินทุกวันนะ - ได้

แล้วเป็นอะไร คุณป้าไม่ยอมมาตรวจตั้งสองเดือน

คิดว่าอยากเห็นหน้าหมอบ่อยขนาดนั้นเหรอ

อะไรนะ

แม่หมายถึงว่าทุกวันนี้คนในหมู่บ้าน ทําตามคําแนะนําด้านสุขภาพแล้วน่ะ

แล้วมันเป็นเหตุผลกันตรงไหน

ต้องมีคนตายฉันถึงจะได้เงิน

ได้เงินเมื่อไหร่ถึงจะพาแม่มาตรวจได้ไง

กลับไปเถอะๆ

ได้ยินหมอนะ กินยาให้ตรงเวลา

ยาพวกนี้กินไปก็เท่านั้น

เสียเงินเปล่า

แม่ พอเลย

นี่ แล้วไอ้เรื่องที่แม่ขอล่ะว่ายังไง

ต้องรีบกลับบ้านก่อนจะมืด

- ไปกันเถอะ - นี่...

ตั้งใจเปลี่ยนเรื่องเหรอ

เดี๋ยวตีเลย

ไม่ต้องพูดถึงต้นไม้เลย แค่ที่จะฝังยังไม่มี

จินนา เอามือมานี่ เอามา

จะอ้วกเหรอ แป๊บ ไปเอากระโถนให้

ไอ้ลูกโง่! ฟังแม่นะ

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แกต้องฝังแม่ในหมู่บ้านนี้

- สัญญาสิ - ให้ตาย

คนแย่งที่ฝังกันจะตาย แต่แม่ยังจะเอาแต่ใจอีก

นี่ ตระกูลเราทําประโยชน์ให้หมู่บ้านนี้เยอะมาก

รับใช้พวกนั้นมาเป็นร้อยๆ ปี

เราไม่ได้จะอ้อนวอนขอที่ในหมู่บ้านนี้

นั่นมันสิทธิ์ของเรา

ทวนที่แม่พูดมาสิ

- ทวนแต่ต้นเหรอ - คําสุดท้ายพอ

- มันสิทธิ์ของเรา - ใช่ มันสิทธิ์ของเรา

- ไปกันได้ยัง - โอเค ไปกัน

เมื่อกี้ปล่อยมือแม่ มาจับทําไมตอนนี้

คิดไม่ออกเลย พวกคุณคิดออกมั้ย

- อย่างน้อยก็บอกมาหน่อย - ไม่ใช่หน้าที่ผม

ผมมีหน้าที่ทําบัญชีกับงานเอกสาร

- คุณล่ะ - ผมดูแลเรื่องยา

รักษาโรคนิวคาสเซิลในไก่นา ปอดบวมในแกะ

พ่อน่ะ อยู่อีกแค่สองสามปีไม่ได้เหรอ

แล้วถ้า...

ไม่มีสักนิดเลยเหรอ

ได้ไง แล้วมะรืนนี้จะบอกชาวบ้านยังไง

ทําไมถึงต้องวุ่นวายกับเรื่องนี้ขนาดนั้น ทําไมไม่เผาศพกันให้เหมือนที่อื่นๆ

คุณหนู...

ห้ามพูดแบบนั้นอีกนะ

ดีนะที่มีแต่พวกเราตรงนี้ ฝังความคิดนั้นไปเลย

- เราไม่มีที่เหลือจะฝังใครแล้ว - ไม่ตลกนะ

- นี่เป็นประเพณีของหมู่บ้านเรา - ประเพณี

เมื่อหลายร้อยปีก่อน...

ฉันรู้ตํานานดี แต่เปลี่ยนไม่ได้เหรอ

- ไม่ได้ - ไม่ควรเปลี่ยน

ช่วงยุคคุณปู่ ชายจากหมู่บ้านอื่น

- บอกว่าอยากให้เผาศพที่นี่... - ทําให้โกลาหลหนักมาก

เขาโดนเผาบ้านเลย

โดนปาหิน โดนจิกหัว...

แล้วก็โดนไล่ออกจากหมู่บ้าน

เอ้า ฉันไม่เคยรู้

- เพราะไม่เหลือที่ เลยคิดว่าเผา... - คุณหนู!

อย่าได้พูดอย่างนั้น

- ห้ามพูดออกมาเชียว - โอเค ไม่พูดแล้ว

งั้นจะทํายังไงดี

ไม่มีทางเลือกแล้ว

คุณเหรอเนี่ย

คือฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณ

คุณน่ะนะ แล้วทําไมมาที่บ้านผม

ทําไม มาไม่ได้เหรอ

เป็นผู้ใหญ่บ้านไม่ใช่เหรอ ต้องเรียกคนไปหาสิ

- ไม่ใช่ไปหาคนที่บ้าน - เออ จริงด้วย

ลืมไปเลย

ปล่อยให้ยืนอยู่หน้าบ้านได้ยังไง เชิญเข้ามาสิ

ไหนๆ ก็มาแล้ว เชิญเลยๆ

นั่งก่อน

ไม่เป็นไร นั่งเถอะ

ไม่เคยมีใครมาหาเราที่บ้าน เก้าอี้เลยขัดๆ

ทั้งตระกูลคุณรู้จักผมหมดแหละ มีแต่คุณที่ไม่รู้

พูดจริงๆ นะ

ผมฝังทั้งคุณปู่คุณย่า คุณยายของคุณ

แล้วไม่นานนี้ก็ฝังคุณพ่อ ฝังหมด

จะบอกอะไรให้นะ ตอนฝังคุณปู่นั่นแหละ

ที่พ่อพาไปที่สุสานและเริ่มสอนทุกอย่าง

จินนาเป็นเด็กฉลาดมากจ้ะ

เรียนรู้เร็วสุดๆ

หนูชอบดื่มชาไหมจ๊ะ

ดูเหมือนจะชอบ

อย่าถือนะ...

ผมแค่บอกเฉยๆ ว่าผมรู้จักครอบครัวคุณขนาดไหน

บอกละเอียดยิบเลยด้วย

ฉันเข้าใจดีแล้ว

คุณมาที่นี่ทําไม

คุณบอกว่าในสุสานไม่มีที่เหลือแล้วใช่มั้ยล่ะ

เราเลยไปหาที่ใหม่ทั่วหมู่บ้าน

แต่หาไม่ได้เลยแม้แต่ตารางฟุตเดียว

ไม่รู้จะทํายังไงแล้ว

ถ้าหาทางแก้ไม่ได้ภายในวันมะรืน

ทุกคนควักสมองฉันออกมากินแน่

- ห้าที่ที่เหลือ... - ไม่ใช่ห้า เหลือแค่สี่

- อ้อ สี่หรือห้า - ไม่ ผมรู้ดี แค่สี่เท่านั้น

เอ้า โอเค สี่ก็สี่

พูดว่าห้าเพราะร้อนใจ

จะร้อนใจทําไม ตอนนี้เหลือที่ให้ตั้งสี่คน

สี่คนนั้นไม่ตายวันเดียวกันหรอก ป่านนั้นก็ยังมีเวลาคิด

ก็จริง แต่มีเวลาแค่ไหนกัน

- จะบอกได้ยังไงล่ะ - ใช่มั้ยล่ะ

ทํารายชื่อให้ฉันหน่อยได้มั้ย

ด้านหนึ่งเขียนชื่อคนในหมู่บ้านที่ใกล้ตาย

เอามาเป็นชื่อเลย

อีกด้านคือประมาณว่าจะอีกนานแค่ไหนกว่าจะตาย

ประเมินได้ด้วยเหรอ

ไม่มีใครทํารายชื่อแบบนั้นได้หรอก

ไม่มีคนอื่นทําได้ มีแค่คนเดียว

- ใครเฝ้าดูการตายอย่างใกล้ชิดที่สุด - ใคร

คุณไง

จริงด้วย มีแต่แกเท่านั้นที่จะทําได้

ใช่

แค่เห็นหน้าพวกนั้นก็รู้แล้วว่ากําลังใกล้ตายไหม

- ก็อาจจะจริง... - ไม่ใช่ "อาจจะ" แต่จริงเลย

เอามาส่งภายในพรุ่งนี้นะ

ทําอะไรน่ะ จะให้นิ่มก็ต้องบดหนักๆ บดอีก

จิตติ เฮ้ย จิตติ

เฮ้ย ไอ้โง่ มานี่สิ

- จิตตินี่ใคร ฉันชื่อจินนา - จริงเหรอ

ฉันเริ่มแก่แล้วน่ะนะ ก็หลงๆ ลืมๆ ชื่อคน

(คนใกล้ตาย)

จินนากับฉันเตรียมรายชื่อมาอย่างหนัก

พวกนาย หยุดก่อน

ในรายชื่อนั้น...

มีชื่อคนแปดคนจากหมู่บ้านเรา

ที่จะตายในไม่กี่ปีข้างหน้า

ตอนนี้เหลือที่ฝังสี่ที่

ดังนั้นจากรายชื่อนี้

จะไม่มีปัญหาไปจนถึงปีหน้าหรือปีครึ่ง

ตอนนี้ยังไม่ต้องกังวล

ลูกพี่

ระหว่างนั้น มาร่วมมือกันหาทางแก้ดีกว่า

ถ้าไม่มีคําถามอะไรแล้ว เอาไว้ประชุมกันใหม่

ผู้ใหญ่บ้าน

สงสัยนิด

ถ้าบอกว่าเหลือสี่ที่ แต่มีแปดชื่อ

ใครจะได้ที่สี่ที่นี้

แบบใครจะได้ก่อน

ถามอะไรแบบนั้น

ถามได้ไงว่าใครจะได้ก่อน

คนที่ตายก่อน...

ก็ต้องได้ที่ฝังก่อนไง

มาก่อนได้ก่อนใช่ไหมล่ะ

มาก่อน ได้... อะไรนะ

ฟังนะ แม้แต่ในวัดยังไม่มีมาก่อนได้ก่อนเลย

ใช่ไหมล่ะ ถ้าทําแบบนั้นทําไมถึงมีทางเดินวีไอพี

ทางพิเศษในวัดอะไรแบบนั้น ถูกไหม

- นางรู้ว่ายุ่งกับใครอยู่ - ประเด็นคืออะไร

ค่อยเข้าประเด็นหน่อย

ทุกคนในหมู่บ้านนี้รู้จักตระกูลและประวัติเราอย่างดี

- รู้ใช่ไหม - รู้

ดังนั้นเราต้องฝังคุณปู่ของฉันตรงนี้ก่อน

ส่วนที่ที่เหลืออีกสามจุดค่อยไปแย่งกันเอง

ในนั้นมีกี่ชื่อ

แปดชื่อ

เขียนชื่อฉันไปด้วย ภีเมญา

จะเป็นทั้งหมดเก้าชื่อ

ดูสบายดีจะตาย จะเกิดอะไรขึ้นกับคุณเร็วๆ นี้

ถ้าไม่เร็วๆ นี้ก็อีกห้าปี ไม่ใช่ห้าปีก็อีกสอบปี

หลุมศพฉันควรอยู่ในหมู่บ้านนี้

ในจิตติชัยภูรามนี่ จบข่าว

ฉันจะทํายังไง ถ้าใครๆ ก็พูดแบบนี้หมด

"ใครๆ" นี่ใครกันบ้าง

ใครๆ กับฉันมันเหมือนกันตรงไหน ตอบมาสิ

เกลือกับการบูร ดูเผินๆ อาจจะเหมือนกัน

แต่รสชาติต่างกันโดยสิ้นเชิง

ใช่ไหมล่ะ ฌานมุคาม

ว่ามา

ในหมู่คนทั้งหมด ผู้ประเสริฐจะโดดเด่น...

"ผู้ประเสริฐ" แปลว่า... แปลว่าเรา! ตระกูลเรา!

ลืมแล้วเหรอว่าใครบริจาคที่ให้ทําสุสานหมู่บ้าน

บรรพบุรุษของฉันบริจาคที่ผืนนั้นให้คนในหมู่บ้าน

บางคนก็เที่ยวพูดเรื่องตระกูลและประวัติอะไรไป

แต่มันมีค่าพอที่จะงัดข้อกับเราได้เหรอ ตอบมา!

อย่าลบหลู่คนบ้านเรา

หยุด

หยุดนะ

หยุด

หยุด

ลืมตอนที่ขาหักไปแล้วเหรอ

ถ้าคุณภีเมญาขมวดคิ้วก็ต้องเจองี้

อะไรนะ ขมวดคิ้ว

ถ้าคุณมธุภาพหมดความอดทน กระสุนฝังหัวแน่

จะยิงคนสักกี่คน

คนของเราเก็บศพเรียบได้ในครึ่งชั่วโมง

พูดว่าเก็บศพนี่หมายความว่ายังไง จะเก็บใคร

- พอแล้ว หยุดเลย - เฮ้ย

นี่ก็ไม่มีที่จะฝังอยู่แล้ว ยังพูดเรื่องฆ่าคนอีกเหรอ

ไอ้คนไร้สติ เวร

แล้วจะยังไงกัน ไอ้โง่

ไร้ประโยชน์สิ้นเชิง

- ขอโทษ ลูกพี่ ขอโทษ - ขอโทษอะไร

นี่มันเมืองคนบ้าที่ตั้งฉันขึ้นมาเป็นราชินีคนเพี้ยน

บ้าบอที่สุด ใครเขาทะเลาะแย่งที่ในสุสานกัน

ถ้าทุกคนต้องการที่ ฉันจะทํายังไงได้

อยากจะตะโกนใส่หน้าทุกคน "หุบปาก ไม่งั้นแม่จะตบ"

แต่ก็กลัวเกินจะพูด

นั่งก่อน มานั่งก่อน เดี๋ยวบอกให้

รู้รึเปล่า เราเรียนโรงเรียนเดียวกันมา

นายพูดเรื่องอะไรน่ะ

ลองฟังก่อน

ไม่ใช่แค่เรียนที่เดียวกัน แต่นั่งม้าตัวเดียวกันเลย เราเป็นเพื่อนกัน

- เป็นเพื่อนกันเหรอ - ฟังนะ อาปู

ตอนเด็กผมเรียกคุณแบบนั้น คุณอาจจําไม่ได้

แต่วันหนึ่งครูบอกให้เราวาดรูป ระบบย่อยอาหารมนุษย์

แต่คุณวาดรูปไม่เก่ง

คุณกลัวว่าครูเห็นแล้วจะตี

แต่ผมวาดรูปเก่งมาก เลยเอารูปให้คุณแทน

คุณเอารูปนั้นไปส่งครู ครูประทับใจจนบอกว่า

"เธอวาดรูปเก่งมาก" ให้คนทั้งชั้นปรบมือให้ด้วย

- จริงเหรอ - จริง

ครูเอาช็อกโกแลตให้ด้วย จําไม่ได้เหรอ

พอหลังเลิกเรียน คุณวิ่งเข้ามาแล้วบอกว่า

"จินนา ถ้าเธอไม่ช่วยฉันเรื่องวาดรูป ครูจะทําอะไรกับฉันก็ไม่รู้

ฉันไม่รู้จะทํายังไงเลย"

วันนั้นคุณพูดอะไรไว้เยอะมาก

อาจจะจําไม่ได้

แต่วันนั้นคุณก็สัญญากับผมเอาไว้

"จินนา วันนี้นายช่วยฉันไว้เยอะมาก

หลังจากนี้ถ้าต้องการความช่วยเหลือ บอกนะ ฉันพร้อมช่วย"

นั่นแม่ผม วันนั้นคุณก็เจอ

แม่ป่วยหนักมาก

ไม่รู้ด้วยซ้ําว่าจะตายเมื่อไหร่

ความต้องการสุดท้ายของแม่คือ ได้ฝังศพในสุสานของหมู่บ้าน

จินนา คุณก็เอากับเขาด้วยเหรอ

อย่าพูดอย่างนั้น แต่คุณทําได้ใช่มั้ยล่ะ

ทําไม่ได้ ฉันตัดสินใจด้วยอคติไม่ได้

ขอโทษ อย่าถือสาเลย

ไม่เป็นไร

แล้วคุณจะทํายังไง

จะทําให้ทุกคนสมหวังก็ไม่ได้

จินนา...

ฉันจําเรื่องที่คุณพูดไม่ได้เลย

- ตอนนั้นเราอยู่ชั้นไหน - น่าจะประถมสี่

หลังจากนั้นไม่ได้เรียนต่อเหรอ

หลังจากนั้นพ่อก็ตาย ผมต้องมารับช่วงงานต่อ

เหมือนที่คุณรับงานของคุณพ่อต่อนั่นแหละ แบบเดียวกันเป๊ะ

ราตรีสวัสดิ์

แต่บางทีผมก็รู้สึกนะว่า...

ถ้าพ่ออยู่ต่ออีกหน่อย ผมก็อาจเรียนได้อีกนิด

แล้วจะได้มีเพื่อน

แต่ชะตากําหนดมาแล้ว จะทํายังไงได้

บาย

ขอประกาศให้ชาวบ้านทุกคนรับรู้

ผู้ใหญ่บ้านของเรา คุณอภูรวา

จะฟังไหมเนี่ย เรื่องของตัวเองนะ เลิกหนวกหู

ผู้ใหญ่บ้านของเรา คุณอภูรวา

ขอให้ทุกคนมาประชุมกันตอนเก้าโมงเช้า

เราจะจับฉลากแบ่งที่ในสุสานที่เหลืออยู่สี่ที่

(ฉลองงานจับฉลากที่ฝังศพในจิตติชัยภูราม)

หลบหน่อย

โห

อะไรเนี่ย ฝีมือใคร

ฝีมือเรา

- คุณเนี่ยนะ - สวยใช่มั้ยล่ะ

ตอนนี้ปัญหายังไม่เยอะพออีกเหรอ

กระปุกฉลากครับ

ผมมีหน้าที่ต้องทํา ขอตัวก่อน

เกิดอะไรขึ้น ทําไมต้องเครียดขนาดนี้

ทั้งหมดนี่มันอะไรกัน

ไม่เป็นไร คุณทําได้

เอ้า มาทําอะไรน่ะ

มาประชุมทําไม

ก็ต้องมาดูสิว่าจับฉลากได้รึเปล่า

เฮ้อ ก็ได้ นั่งเลย

นั่งก่อน

- เอาบ้างไหม - ไปตายเลย

- มาจากหมู่บ้านไหนนะ - สัทธยาเภท

เป็นผู้จัดหาไมโครโฟนกับลําโพง ให้กับงานในทุกหมู่บ้านแถวนี้

ว่าแต่วันนี้มีงานอะไรกัน

วันนี้งานจับฉลาก

ชิงที่สี่จุดที่เหลือในสุสาน

เดี๋ยว แต่งหน้ามาเพื่อการนี้น่ะนะ

แต่ช่างเถอะ ยังไงก็เงิน

เอ้า ถือหน่อย

ขอต้อนรับทุกท่าน

วันนี้เป็นวันพิเศษของหมู่บ้านเรา

อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนหรือหลังจากนี้

นี่คือการจับฉลากชิงโชค แบ่งที่ในสุสานของหมู่บ้าน

ในโหลนี้มีชื่อคนเก้าชื่อ

สาวน้อย สาวน้อยคนนี้จะเลือกขึ้นมาสี่ชื่อ

แล้วในสี่ชื่อนั้นจะได้ที่ในสุสานไป

เลือกชื่อแรกแล้วครับ

อยากรู้ไหมว่าชื่อใคร

อ่านมาเลย คุณอภูรวา

- คุณนายสวาร์นัมบา - คุณนายสวาร์นัมบา

ให้ตายสิ

ผู้ชนะปรบมือด้วยความดีใจ

คนอื่นก็อย่าเพิ่งผิดหวัง

ยังเหลือโอกาสชนะได้อีกสามครั้ง

อาจเป็นคุณ ชื่อคุณอาจเป็นชื่อถัดไป

ชื่อคุณอาจเป็นชื่อถัดไป

คุณนายบงคาราม

คุณนายบงคาราม

คุณแม่มือทอง

แล้วคนก็มาหาว่าฉันงี่เง่า

ฉลากคนที่สองก็ยังเป็นผู้หญิง

เหมือนที่นี่ผู้หญิงคุมนะ

คุณผู้ชายทําอะไรกันอยู่ ต้องกระดิกหนวดแล้ว

ต้องชนะฉลากเพื่อเป็นเกียรติศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย

คุณราชภาพ

ราชภาพ

ลูกพี่ เดี๋ยวก่อน ลูกพี่ๆ

เดี๋ยวก่อน

เดี๋ยว

อยากรู้ไหมว่าผู้โชคดีคนสุดท้ายเป็นใคร

(ภีเมญา)

คุณอภูรวา

คุณอภูรวา บอกชื่อหน่อย

คุณนายคนธรรพ์

คุณนายคนธรรพ์ สุภาพสตรีคนสําคัญได้ไป

ขอเสียงปรบมือหน่อย

ขอเสียงปรบมือหน่อย

จุดได้แล้ว

ไปกันเลย

มธุภาพ แค่จุดประทัดยังไม่พอ

- จะเอาอะไร - จัดเลี้ยงใหญ่ๆ

เอาเหล้าเยอะๆ

ได้ โอเค

ฟังนะทุกคน คืนนี้มีปาร์ตี้ที่บ้านฉัน ดื่มเลยไม่อั้น

- ไปกันทุกคน - ไปกันให้หมด

- คุณภีเมญา เชิญคุณด้วยนะ - ทุกคนไปให้หมด

ต้องไปนะ

ลูกพี่ได้

เข้าไปข้างในสิ ไปเลย

กินให้เต็มที่

- ญาติๆ มา - เดี๋ยวรับแขกเอง

เป็นไงบ้าง

เอาไปให้แขก

กินๆ

เอ้า ดื่มอยู่รึเปล่า ดื่มอีกๆ ดื่มเลยๆ

- เอาไปเสิร์ฟทุกคนด้วย - ได้เลย ลูกพี่

อย่าให้แก้วแตกนะ

มาเลย เร็ว

เฮ้ย หยุดก่อนๆ

รสชาติอย่างกับน้ําเปล่า

เหล้าก็ต้องดื่มแล้วร้อนลิ้นสิ

- ใครเป็นคนต้ม - ตรงนั้น

ง่วงจังเลย...

มานอนตอนนี้ได้ยังไง

ผู้ใหญ่บ้านต้องไปร่วมงานทุกงาน

รู้ไหมว่าหนูไม่ได้นอนมานานแค่ไหน

หนูจะนอนให้อิ่ม ไม่ต้องปลุกจนกว่าจะสิบโมงพรุ่งนี้ ออกไปซะ

ว่าไงลุง สวัสดี

สูตรฉันเป็นยังไงบ้าง

- หลบไป - อะไรล่ะลุง

ฉันจะต้มเหล้าของชายชาตรีเท่านั้น

- ไม่ได้นะ - ถอยไป

อะไรเนี่ย ลุง ทําอะไรน่ะ

คนยังต้องดื่มนะ

ทําอะไรน่ะ ลุง

- ถอยไป ไปให้พ้น - ลุง คนต้องดื่มเหล้านี้

ลุง ฟังกันหน่อย ลุง

ลุง นี่ต้องให้ชาวบ้านกิน

เฮ้ย ทุกคน มานี่ จับเขาไว้หน่อย

- เนี่ย เครื่องดื่มสมชาย - มาเร็ว ลุง

ตาแก่นั่นทําพังทั้งหม้อ ต้องโยนทิ้งละ

ทําไมถึงใส่รองเท้าแตะในนี้ สงสัยเป็นเคล็ดลับความอร่อย

บอกแล้วว่าเช้านี้ไม่ต้องปลุก

เกิดอะไรขึ้น

นี่ จินนา เฮ้ย จินนา

- มาเร็วเข้า - เกิดอะไรขึ้น

วันนี้งานเพียบเลย มาเร็ว

ถอยหน่อย หลบที

- หลบไปสิ - หลบเลย

พวกเขาดื่มเยอะเกินจนตาย

เอ้ย ตายตามธรรมชาติน่ะ ตายพร้อมกันสี่คน

- สี่คนเหรอ - สี่คนเหรอ

ตายได้ไง พวกนี้ไม่ได้อยู่ในรายชื่อ

แล้วคนที่จับสลากได้ที่ฝังแล้วล่ะ

ตายแล้ว ตายไปแล้ว ตายหมดแล้ว

ตายจริง

คุณมธุภาพ เอาอะไรให้พวกนั้นกิน โธ่ ตายหมดแล้ว

แล้วที่เหลือล่ะ ไม่มีอาการอาเจียนหรือท้องร่วงนะ

ถ้ามีอาการรีบบอก จะได้พาไปส่งโรงพยาบาล

- อะไร ฌานมุคาม - ครับท่าน

อยู่อย่างสงบโดยไม่ดื่มจะดีที่สุด

พูดได้ดี! โชคดีที่เราไม่ได้มาร่วมงาน

เทพโปรด

สหาย ผมมาอีกแล้ว

นั่นเป็นวันที่จิตติชัยภูรามโศกเศร้าอย่างหนัก

เป็นวันที่คนทั้งหมู่บ้านซึ่งเจอการตายมานับไม่ถ้วน

ร้องห่มร้องไห้ขมขื่นนัก กับการตายของคนสี่คน

ในวันนั้น เป็นวันที่ชาวบ้าน ทุกข์หนักกว่าครอบครัวคนตายอีก

ฉันจะเศร้าทําไม ฉันมาจากการัมเชษฐ์

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แกต้องฝังแม่ในหมู่บ้านนี้

สัญญาสิ

สลักอะไรน่ะ

จะเขียนอะไรอีก "ดื่มเหล้าจนตาย"

ไอ้โง่! เคารพคนตายหน่อยโว้ย สลักไปว่า

ตายโดยดื่มสุราสมศักดิ์ศรีชายชาตรี ณ งานเลี้ยงอาหารค่ําของมธุภาพ

เออ สลักไป

ครับผมๆ ได้เลย

ตอนนี้เหลือที่ฝังสี่ที่

ดังนั้นจากรายชื่อนี้

จะไม่มีปัญหาไปจนถึงปีหน้าหรือปีครึ่ง

จะร้อนใจทําไม ตอนนี้เหลือที่ให้ตั้งสี่คน

สี่คนนั้นไม่ตายวันเดียวกันหรอก

รับไปครับ ลูกพี่ ใส่ไว้ก่อนจะได้ดูดี

ประกาศ ฟังให้ดีชาวบ้านทั้งหลาย

เมื่อสุสานในหมู่บ้านเต็มแล้วแบบนี้

ขอความร่วมมือทุกคนช่วยดูแลตัวเอง

ขอความร่วมมือว่าอย่าตาย

เต็มแล้ว เต็ม

(เต็มแล้ว)

หยุด

แกว่าอะไรนะ ดื่มเยอะเหรอ

- ไอ้พวกนั้นดื่มจนตาย - ลูกพี่ ผมบอกเขาแล้ว...

ไอ้โง่ ลงมา ข้าจะเฆี่ยนให้

ส่วนแก เรื่องแย่จะตายยังจะให้ใส่แว่นดํา ไอ้โง่

ผมเตือนทุกคนเสมอนะว่าอย่าดื่มให้เกินตัว

ไอ้โง่พวกนั้น...

หุบปาก ไม่งั้นพ่อจะกระชากลิ้นออกมา

ไอ้โคตรโง่ ไอ้ขี้เมา

อะไรนะ ไปสวรรค์ ไอ้พวกนั้นน่ะนะจะได้ขึ้นสวรรค์

แกทําลายชื่อเสียงฉันหมด

- ผมบอกพวกนั้นแล้ว... - ไอ้ขี้เท่อ

ลงมาให้เตะเสียดีๆ พ่อจะได้จัดการ

ไอ้โง่เอ๊ย

ตอนชนะแล้วได้ล้อคุณภีเมญาก็สนุกสุดๆ

เป็นครั้งแรกที่ชนะเลย

แต่เช้านี้ทุกอย่างก็พังลง

อุบาทว์นัก เพราะมันคนเดียว เช้านี้ทุกอย่างพังหมด

ฉันเลยต้องเสียสละที่จับฉลากได้

จะยกให้ได้ยังไง ลูกพี่ เราได้มาอย่างใสสะอาด

ผู้ใหญ่บ้านจะเอาไปให้คนอื่นได้ไง

หรือต่อให้ยกให้ไปแล้ว เราจะยอมได้ยังไง

- ต้องไปเรียกร้องคืนมา - ใช่ ลูกพี่ พวกนั้นพูดถูก

มันจัดเลี้ยงจนตัวเองกลายเป็นตัวตลก

กล้าดียังไงมาท้าทายฉัน

จากนี้ทุกคนจะเรียกมธุภาพว่าสุราภาพ!

จริงด้วย!

ท่านครับ

แกเหรอ มาทําอะไร

คือว่า ท่าน

ในเมื่อไม่เหลือที่ในสุสานแล้ว ผมก็ตกงาน

- ถ้าพอจะมีงานอะไรให้ทํา... - เพิ่งมานึกถึงกันตอนนี้เหรอ

เมื่อวานแกยังโดดดีใจ เต้นเป็นเจ้าเข้า

ไม่ใช่อะไรแบบนั้น

พอละๆ ตอนนี้มีคนทํางานให้ฉันเยอะแล้ว

แกจะช่วยอะไรฉันได้

ใส่น้ํามันหนวดเป็นไหมล่ะ

ผมยอมทําได้ครับ

เดี๋ยวๆ

เมื่อกี้พูดเล่น อ่อนต่อโลกอย่างนี้รอดมาได้ไง

ไม่เป็นไร กลับไปก่อน มีงานอะไรให้ทําจะบอก

นวดช้าๆ นะหนู ป๋าเจ็บ

เอ้า

มันจะกลายเป็นผู้นําความโง่ของหมู่บ้านแทน

แม่นั่นไม่เหลือทางเลือก

ต้องทิ้งตําแหน่งเพราะโดนพวกเรากลั่นแกล้งไม่เลิก

เรากับคุณอภูรวาจะไปหมู่บ้านอื่น

เพื่อหาที่ทําสุสาน

คุณหนูให้เรามาบอกคุณว่า เราควรหาในหมู่บ้านตัวเองด้วย

อย่าวุ่นวายนัก เดี๋ยวเรากลับมา

- โอเค เจอกัน - ไปเลย

มีปัญหาอะไร กินเสียสิ

ลูกเอ๊ย แม่พูดเล่น

แม่ไม่ได้ต้องการแบบนั้นหรอก

คนเรา ตายแล้วจะฝังที่ไหนก็เหมือนกัน

หาที่ฝังแม่ตรงไหนก็ได้ อย่าเศร้า

มาเร็ว กินข้าวก่อน

- ถ้าแม่ไม่แตกตื่น ผมมีเรื่องจะบอก - อะไร

สิ่งที่แม่ต้องการจะเป็นจริง

จะจริงได้ยังไง ฝังแม่ทับในหลุมพ่อแกเหรอ

แม่ไว้ใจผมใช่มั้ย ผมจัดการเอง

ก็ได้ งั้นกินซะที

กินสิ ลูกแม่

ดังนั้นเราต้องฝังคุณปู่ของฉันตรงนี้ก่อน

ถามสิว่าใครคู่ควรจะถูกฝังที่นี่มากกว่านี้ บอกมา

- ห้าที่ที่เหลือ... - ไม่ใช่ห้า เหลือแค่สี่

ตกใจหมดเลย คุณบาลาราว

ผมซ่อนจุดนี้ไว้ให้แม่นะ

รับปากแม่ไว้แล้ว

ไม่ควรต้องมีใครรู้

ถ้ารู้แล้วจะทํายังไง

ลืมตอนที่ขาหักไปแล้วเหรอ

ถ้าคุณภีเมญาขมวดคิ้วก็ต้องเจองี้

อะไรนะ ขมวดคิ้ว

ถ้าคุณมธุภาพหมดความอดทน กระสุนฝังหัวแน่

เอาเถอะ เพื่อแม่

จินนา ไม่มีงานแล้ว ฉันไม่รู้จะทําอะไร

เทพเอ๊ย

มีหินให้สลัก มีคนพร้อมจะตาย

แต่ไม่มีที่จะฝัง ให้ตายสิ

จินนา ฉันต้องมีงานทํา

แล้วแกจะทํายังไง แกก็ไม่มีงานแล้วเหมือนกัน

อะไรนะ ไม่มีงานเหรอ

ยังไงคนก็ตาย ตราบใดที่มีคนตาย พวกเราไม่มีทางตกงาน

กินข้าวหรือยัง กินยัง

ไปหาอะไรกิน ไปเร็ว

เขาให้เงินมาห้ารูปี แต่ไอดลีราคาแค่สี่รูปี

หินสวยใช่มั้ยล่ะ เอาไปสิ

นี่ จินนา

เอาใส่นี่ไป จะได้ไม่ลื่น

จินนา

- เวรเอ๊ย - หยุดก่อน จินนา จินนา

จินนา เรียกไม่ได้ยิน หูหนวกเหรอ

อ้าว คุณเองเหรอ

- ทําไมต้องกังวล - กัวลอะไร ทําไมต้องกังวล

คิดว่าผมซ่อนอะไรแล้วจะหนีคุณได้เหรอ

พูดอะไรน่ะ

- ว่าแต่มาทําอะไรตรงนี้ - แค่มาคิด

งั้นก็ขึ้นมาคิดในรถ

นี่อะไร

โอ๊ย เจ็บ เจ็บขา

ขาฉัน

- นั่นอะไร - แค่หินที่ตกอยู่กับพื้น

คิดว่าตกจากกระสอบผมหรือไง

ขาบี้หมดแล้ว เมื่อกี้คลําดู

เหมือนฟ้าถล่ม

ก็มาแย่งกระสอบทําไม ในนี้มีของสําคัญ

เราจะไปหาที่ทําสุสานในหมู่บ้านใกล้ๆ

เอาสักเอเคอร์เดียว ไปด้วยกันสิ

จะพาไปด้วยทําไม

คุณรู้เหรอว่าที่ผืนหนึ่งฝังได้กี่คน

- เอ่อ... นั่น... การคํานวณ เอกสาร... - ไม่รู้ใช่มั้ยละ

ตอบมาสิ

คํานวณง่ายๆ สี่คูณสิบห้า เอา 60 ตารางฟุตก็พอ

ถ้าจะให้มีที่เดินด้วย ก็ประมาณ 726 ถึง 740 ตารางฟุต

- โอเค ขึ้นรถ - เขาเป็นครูสอนเลขแล้วเหรอ

- ขึ้นรถ - กําลังขึ้นอยู่

รามดู มานั่งทับทําไม เบียดเข้าไป

จะให้เบียดยังไง

- ฉันไม่ดื่มชาด้วยซ้ํา - ขยับเข้าไปอีก

สร้างความวุ่นวายก่อนพวกนั้นกลับมาดีกว่า

ฉันจัดเอง ไปเลย

ได้ข่าวไหม

พ่อแม่ไม่ยอมรับการจับคู่ครั้งนี้ ปัญลวีกับปราณพเลยอยากตาย

ถ้าเกิดเรื่องนั้น จะไม่มีที่ในหมู่บ้านให้ฝัง

ถ้าไว้ใจอภูรวาก็เป็นงี้แหละ

พวกนั้นตั้งใจจะฆ่าตัวตายคืนนี้

- ว่าแต่นายปัญลวีนี่ใครนะ - จะรู้ไปทําไม

เพราะฉันคือปราณพไงวะ

- นายเองเหรอ - เออ ฉันเนี่ย

ในกระสอบมีอะไร

เราจะไปไหนกัน คุณผู้ใหญ่บ้าน

ที่ติดกับสุสานเรามีสามหมู่บ้าน

ชลมาวารีพลีเป็นหนึ่งในหมู่บ้านแรก

หมู่บ้านเรากําลังเผชิญปัญหาสําคัญมากค่ะ

พื้นที่สุสานที่เราใช้มาตลอด 300 ปีเต็มหมดแล้ว

ไม่เหลือที่เลยแม้แต่ตารางนิ้วเดียว

จะฝังคนที่ตายในอนาคต

หมู่บ้านที่สองคือเมรุดุลเภท

เป็นปัญหาประหลาดมาก

เราขายที่หนึ่งเอเคอร์ให้ก็ได้ แต่ต้องแลกกับเงินหนึ่งแสนรูปี

คิดตั้งแสนเลยเหรอ

หมู่ที่สามคือภครมาคีรี

ที่นั่น เราคิดจะสร้าง

รูปเคารพเทพีภครมาคีรี

เรายอมไม่ได้เมื่อคุณบอกว่าจะขอไปเป็นสุสาน

ได้ค่ะ ฝ่าบาท เราจะกลับเอง

นึกว่าเอาของกํานัลมาให้

แต่จะกลับโดยไม่มีของกํานัลได้เหรอ

จับมัน

ในหมู่บ้านเรา ถ้าใครตายเราก็เผา ไม่ฝัง

นั่นเป็นประเพณีของเรา

ถ้าเราซื้อที่ดินตรงนั้น มันจะเป็นที่ของเราใช่ไหม

งั้นชาวบ้านจากหมู่บ้านเราจะไปทําอะไรก็ได้

เป็นไปไม่ได้

ในหมู่บ้านนี้ที่หนึ่งเอเคอร์ราคาไม่เกิน 25,000 รูปี

คุณเรียกเงินตั้งสี่เท่า

ก็คุณจําเป็นต้องใช้ เก็บไปคิดดู

ไม่ นั่นกระสอบของเขา เราไม่ได้เอาของกํานัลมา

มาเฝ้ากษัตริย์แต่ไม่เอาของกํานัลมาได้เหรอ

ให้ผู้หญิงเป็นผู้ใหญ่บ้านก็เป็นอย่างนี้

ในหมู่บ้านไม่เหลือชายชาตรีแล้วหรือไง

ถ้าเทพประจําหมู่บ้านเป็นสตรีได้ ทําไมผู้หญิงจะเป็นผู้ใหญ่บ้านไม่ได้

กลับกันเถอะ

- เกิดอะไรขึ้น - หัวใจวาย

ฉันยังไม่ตาย

หลับแล้วตายไปเลย น่าสงสาร

เฮ้ย ฉันยังไม่ตาย

เมื่อก่อนแข็งแรงมากแท้ๆ

ไม่นึกว่าเขาจะมีจุดจบแบบนี้นะ

ไอ้โง่เอ๊ย ฉันยังไม่ตาย

มาเถอะ คุณปู่ เข้าข้างในกัน

ฉันยังไม่ตาย

คุณผู้ใหญ่บ้าน มาเร็ว

ทั้งหมู่บ้านลุกเป็นไฟแต่กลับไปเที่ยวน่ะนะ

- เกิดอะไรขึ้น - ตายละ

นางไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเกิดอะไรขึ้น จะแก้ปัญหาได้ยังไง

- ปัญหาอะไร - ปัญหาอะไรเหรอ

คู่รักสองคนอยากฆ่าตัวตาย

ถ้าเกิดเรื่อง จะเอาไปฝังที่ไหน

- จะฝังที่ไหน - ปู่ของมธุภาพตาย

- ตายแล้วเหรอ - ตายรึเปล่าไม่รู้

- แต่กําลังจะตาย - อ้าว ยังไม่ตายเหรอ

อะไร ยิ้มได้ไง อาการวิกฤตจะแย่

อาจเกิดอะไรขึ้นได้ทุกเมื่อ ถ้าเกิดแล้วจะทํายังไง

ลืมแล้วเหรอว่าคุณปู่ผมจับสลากได้ที่

ถ้าทําอะไรไม่ได้ก็ลาออกไป

ออกไป

ออกไป

ฟังฉันก่อน

ฟังฉันก่อน

ออกไป

อ้าว ทําอะไรน่ะ

ไม่เอาด้วยแล้ว ใครจะตายก็ให้ตายไป

หนูไม่ต้องการงานนี้ ใครอยากเป็นผู้ใหญ่บ้านก็เอา

พูดอะไรของลูกน่ะ อย่าด่วนตัดสินใจ

ด่วนเหรอ เมื่อก่อนผมหยักหนาหนักหกนิ้ว ตอนนี้เหลือแค่สามนิ้ว

ไม่เคยอยากได้งานนี้อยู่แล้ว ปล่อยหนู

นี่ เด็กโง่ คิดว่าการเป็นผู้ใหญ่บ้าน แปลว่าแกมีสิทธิ์ตัดสินใจงั้นเหรอ

มันเป็นเรื่องของตระกูลเรา

- ไม่ใช่เรื่องของหนู - ไม่ใช่เรื่องของแกได้ไง

อะไรไม่ใช่เรื่องของแก

เพราะแก ทําให้ผลงานของคุณพ่อ กับบรรพบุรุษของแกเสียหาย

และลูกแก หลานแก ทุกคน

จะพูดถึงความล้มเหลวของแกไม่จบไม่สิ้น

ฟังแม่ให้ดีนะ

ฟังนะ เกียรติ ศักดิ์ศรี ชั้นวรรณะ ชื่อเสียง ทุกอย่างของตระกูลเรา

อยู่ในมือของลูกแล้ว

คิดให้ดีก่อนจะตัดสินใจ

อาปู ฟังแม่ก่อน

อาปู

- ตายโหง - เอามานี่

ทําพฤติกรรมบ้าบอกันตลอด

- ฉันถือเอง - แกอยากถือเหรอ

นี่สุสานอายุ 200 ปี ทําไมต้องมาเต็มตอนฉันรับตําแหน่งด้วยนะ

ทําไมไม่เต็มตั้งแต่รุ่นพ่อ รุ่นปู่ หรือรุ่นลูกฉันก็ได้

นี่ ถ้าชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเป็นเดิมพัน ฉันทําอะไรได้บ้าง

แม่บอกเสมอนะว่า

ปัญหามันหาทางมาถึงคนที่พร้อมจะแก้เสมอ

คิดว่าผมชอบทํางานในสุสานเหรอ

ถ้าไม่เป็นสัปเหร่อ คุณอยากทําอะไร

ตอนยังเด็ก มีคนขายลูกโป่งใกล้ๆ โรงเรียน

มันสวยสดใสมากเลย

ทุกคนมาซื้อกัน

แต่เพราะผมไม่มีเงินเลยไม่เคยซื้อได้

ผมคิดเลยว่า โตไปอยากขายลูกโป่ง

จะได้เก็บลูกโป่งไว้ไม่ต้องขาย เอาไว้เล่นเอง

แล้วพอโตขึ้นแล้วอยากเป็นอะไร

หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยได้คิดหรอก

แต่ผมร้องเพลงเก่งนะ

จริงเหรอ ร้องให้ฟังหน่อยสิ

ยามกลางคืน...

เข้าใจแล้ว

โอเค เราดองศพให้ไม่เน่าได้นานแค่ไหน

ทําไมต้องคิดถึงขั้นนั้น

ตอบมาเถอะ

ถ้ามีคนตาย ฉันต้องรู้ว่ามีเวลาแค่ไหน ก่อนจะต้องหาที่ฝังให้ได้

ตอนเด็กแม่สอนวิธีดองศพ

ถ้าทําตามวิธีของแม่น่าจะเก็บศพได้สองวัน

สองวัน

คุณทําอะไรน่ะ

เปล่านะ ลมแรงจนผมร่วง

ผมสั้นยังไม่รอดเลย คุณผมยาวแบบนั้นได้ไง

ใส่น้ํามันเหรอ มันถึงได้หนาสวยขนาดนั้น

ถ้ายุงบินเข้าไปก็คงขาดอากาศหายใจตาย

ไปกันเลยไหม

จะไปไหน

เลี้ยวขวาๆ

วิธีของคุณไม่ได้ผลไง ตอนนี้ต้องใช้วิธีฉันบ้าง

ที่คุณพูดไว้ก็ถูก จินนา ไม่เหลือที่เลยสักตารางนิ้วเดียว

บอกแล้วไง ผมรู้จักที่นี่ทุกตารางนิ้ว

ไปกันเถอะ จะมืดแล้ว

คุณนําไปสิ

ฉันไม่รู้ว่าทิศไหนเป็นทิศไหน

ผมพาไปเอง ไปกันเถอะ

ผมเกิดและโตในนี้เลย

ผมมองว่าที่นี่เหมือนบ้านหลังเล็กๆ คนตายก็เป็นเพื่อนผม

มี... มีอะไร

จินนา ดูนี่สิ

- หลุมนี้ดูไม่เหมือนหลุมอื่นๆ - ไม่เหมือนตรงไหน

นี่หินหลุมศพธรรมดาสุดเท่าที่เห็นมาในชีวิต

พูดอะไรน่ะ หลุมนี้ไม่มีชื่อด้วยซ้ํา

จะไปมีได้ไง มันหลุมเก่าเป็นร้อยๆ ปีแล้ว

ตัวอักษรมันซีดไปหมด

แปลว่า...

ไม่มีใครรู้ว่านี่หลุมใครสินะ

- เดี๋ยว อะไร - ฉันเข้าใจแล้ว

- ไปทางไหน - ทางนั้น ไม่ ทางนี้ๆ

เราหาทางแก้ปัญหาได้แล้ว

ในสุสานเรามีหลุมศพเก่าอยู่มาก

คนไม่รู้ด้วยซ้ําว่านั่นเป็นหลุมของใคร

เราจึงตัดสินใจจะเอาพื้นที่มาใช้ใหม่

จะทําได้ยังไง

ขอพูดให้จบก่อนนะคะ

ซากที่อยู่ในหลุมศพเก่า จะนําออกมาอย่างถูกต้อง

ทําพิธีทางศาสนาแล้วเอาไปฝังรวมกัน

ขอดูหน่อยว่าเขาอนุญาตตรงไหน ในคัมภีร์กฎแห่งจิตติชัยภูราม

แล้วมีตรงไหนที่บอกว่าทําไม่ได้ในคัมภีร์กฎ

เราจะเริ่มตรวจสอบหลุมศพเก่าตั้งแต่พรุ่งนี้

หาหลุมศพเก่าไร้ชื่อหรือผุพัง

แล้วเริ่มขุดตั้งแต่วันมะรืน

ระหว่างนั้น ถ้าใครคิดวิธีอื่นได้ก็มาบอก แล้วเราค่อยตัดสินใจกัน

เราซวยมาก

เคยคิดไหมว่าเราจะต้องมาทํางานในสุสาน

ตรวจสามแถวนี้เสร็จแล้วกลับได้

สามแถวเหรอ

- มันจะมืดอยู่แล้ว - ทําไม จะมีผีเหรอ

ว่าแต่ แกเคยเห็นผีรึเปล่า

บอกเพราะคุณถามก่อนหรอกนะ

ถ้ากลัวขึ้นมาอย่าโทษกัน

กลัวเหรอ เราเนี่ยนะ คิดว่าเราเป็นเด็กหรือไง

เร็วเลย บอกมา

เมื่อคืน...

- เมื่อคืนเหรอ - เมื่อคืนเหรอ

อะไร เมื่อคืนเองเหรอ

นึกว่าจะบอกว่า "นานมาแล้ว" หรือ "ตอนเด็ก" แบบที่เขาเล่ากัน

- เร็ว เล่ามา - จริงๆ เรื่องเพิ่งเกิดเมื่อคืน

พอมันเริ่มดึก ผมก็นั่งกินมื้อค่ําตรงนี้

ตรงนี้เลย

ไม่แน่ใจว่าแถวนี้หรือแถวนั้น จากหลุมนั้น...

ได้ยินเสียงคนหายใจแบบนั้น

ตอนแรกนึกว่าลมพัด

หลังจากนั้น...

ก็อีกรอบ

ทีหลังเตือนก่อนจะทํานะ

รอบนี้ดังกว่าเดิมอีก

แล้วก็ได้ยินเสียงคนจากในหลุมพูดว่า

"พาฉันออกไป ฉันยังไม่ตาย ได้โปรด พาฉันออกไป"

ผีรู้ภาษาอังกฤษด้วยเหรอ

ไม่ได้พูดว่า "ได้โปรด" ในภาษาอังกฤษ มันพูดภาษาของมัน

แต่มันก็บอกว่า "ก่อนจันทร์เต็มดวง ถ้าไม่พาออกไป

ฉันจะมางาบคอแก"

เอาเถอะ ตรวจแถวนั้นด้วย

นี่ก็จะมืดแล้วเนอะ

อ่านไม่เห็นตัวหนังสือแล้ว พรุ่งนี้ค่อยดูแล้วกัน

มีคบเพลิงนะ

ถ้าอยากจะใช้

หัวค่ําขนาดนี้ยังไม่มีผีหรอก คุณ

ต้องรอเที่ยงคืนโน่นถึงจะโผล่มา

ตั้งชื่อว่าอะไรดี

(อาดานคี คาลา)

คาลา

แค่ตัวอักษรสองตัว สลักได้ง่ายๆ

คุณบาราเรา

ดูความซวยของผมสิ

อุตส่าห์กันที่ไว้ยังไม่พอ

จนไปหาหินหลุมศพมาตั้งได้ก็ยังไม่พออีก

ตอนนี้ต้องมาสลักหินเอง

คุณอันชยาสงสัยสิท่า

คุณกําลังคิดว่าถ้าเราเอาหลุมศพเก่ามาใช้

แม่ผมอาจได้ที่ใช่มั้ย คิดงั้นใช่รึเปล่า

ผมจะบอกให้นะ ฟังให้ดี

มีงานอื่นต้องไปทําเหรอ ฟังก่อนได้มั้ยล่ะ

ฟังก่อน

ถ้ามีใครขุดหลุมนี้

เขารู้แน่ว่านี่มันหลุมปลอม

ผมทํางานในสุสานอยู่คนเดียว ทุกคนสงสัยผมแน่

เขาจะคิดว่าผมโกงคนทั้งหมู่บ้าน แล้วอัปเปหิผมกับแม่ออกไป

แล้วแม่ก็จะฝันสลาย จริงมั้ย

ถ้าผมปล่อยให้เป็นแบบนี้ก็จะไม่มีปัญหา

ตายเมื่อ...

หนึ่งเก้า...

ตราบใดที่ไม่ถึงร้อยปีก็คงได้

เวรเอ๊ย เพราะเราแท้ๆ คนตายไปสี่คน

ใส่น้ํากรดแบตเตอรี่ไปแค่สามลูก แทนที่จะใส่สี่ลูก

คนทั้งหมู่บ้านคอยกวนใจไม่หาย เวร

ทุกอย่างถูกกวนหมด

เรียบร้อยละ

แล้วสาเหตุการตายล่ะ

สลักทั้งที่สั่นสะท้าน

สลักทั้งที่สั่นสะท้าน

สลัก สลัก สลัก

สลัก สลัก สลัก

"เธอสละชีพในการต่อสู้เพื่อเสรีภาพ"

หลังจากนี้ไม่มีใครกล้าแตะละ

ใครน่ะ

ผีหลอก!

เวร หมอนี่

ปี 1946

ดูดีหรือยัง ปี 1946 แปลว่า เธอเคยต่อสู้เพื่อเอกราช

น่าสงสาร นี่ตายก่อนอินเดียปลดแอก

ไม่ทําความเคารพเสียหน่อย

ไปกันเถอะ

ทั้งหมดมี 59 ศพครับ

แล้วไง

สมมติตายปีละสามศพ ก็จะได้อีกประมาณ 20 ปี

เทพช่วย

ใครจะรู้ว่าอีก 20 ปีจะเกิดอะไรขึ้น

เริ่มขุดพรุ่งนี้เลยแล้วกัน

- หวังว่าจะไม่มีปัญหาอะไรอีก - จะมีปัญหาอะไรได้อีก

แม้แต่ทวยเทพก็ห้ามเราไม่ได้

ราชครู เมื่อคืนเราไปเจอเขานอนในสุสาน แล้วพามาที่นี่

เขาไม่ยอมขยับเลย

ผีๆ ควันๆ

ผีๆ ฉันเห็นผี

ผีๆ ควันๆ ฉันเห็นผี

ผีๆ ควันๆ ฉันเห็นผี

ฉันเห็นผี ผีน่ะ เห็นมาแล้ว ควันหมอก ฉันเห็นผี

ฉันเห็นผีๆ ฉันเห็นผี

ลุง เป็นอะไรไปลุง วิ่งทําไมน่ะ ลุง

ปกติผมเป็นคนฝัง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ขุด

ตื่นเต้นไปทั้งตัวเลย

เริ่มซะทีได้มั้ย

คุณเป็นผู้ใหญ่บ้าน คุณต้องเปิดก่อน

เอามานี่

หยุดนะ หยุด

พวกเขาสั่งไม่ให้ขุดหลุมใคร

- ใครสั่ง - ทําไม

เมื่อวาน คุณภีเมญากับคนกลุ่มใหญ่ ไปคุยกับพราหมณ์ฌานมุคาม

สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ผีหรือปีศาจ

แต่เป็นจิตวิญญาณของบรรพบุรุษเรา

ให้ตาย

จับให้ดีๆ เดี๋ยวมันกัด

เมื่อวานจิตดวงหนึ่งถูกปล่อยออกมา พรุ่งนี้จะถูกปล่อยอีก วันมะรืนก็อีก

แล้วค่อยๆ ปล่อยออกมาทีละดวง

นึกภาพไม่ออกว่าสุดท้ายจะมีกี่ดวง

ทําไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ ท่านครู

- มีเก้าอี้ไหม - ไม่มี ลูกพี่

ก็เพราะแผนที่จะเอาหลุมศพกลับมาใช้

เหล่าบรรพชนไม่พอใจกับแผนนี้

เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะการตัดสินใจนั้น

จินตนาการสิว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเริ่มขุดจริงๆ

ปล่อยให้คนจินตนาการทําไม บอกมาเลย

ผีของหลุมที่ถูกนํากลับมาใช้

จะทําให้ลูกหลานรู้ว่าพวกเขาเจ็บปวดรวดร้าว

พวกเขาจะมาทรมานทุกคน

สมัยนี้แล้วใครจะเชื่อเรื่องผีอีก

อาจเป็นกระสอบหรือคบไฟ หรือกิ่งไม้ก็ได้

- กิ่งไม้เหรอ - พูดงั้นได้ยังไง

แกเป็นคนพูดเองลืมแล้วเหรอ ว่าพวกผีพยายามจะดิ้นออกมาจากหลุม

ผมอาจคิดไปเองก็ได้

คิดไปเองอะไร แกบอกว่ามันพูดว่า "พาฉันออกไป"

ไม่ใช่ "พาฉันออกไป" แบบนั้น

พอซะที แล้วพวกนั้นจะให้ทํายังไง

ได้ข่าวแล้วเหรอ

ถ้าไปขุดหลุมของบรรพบุรุษ วิญญาณของพวกนั้นจะมาหลอกหลอนเรา

เท่ากับปู่ย่าตาทวดของทวดของทวด

ห้ามให้เขาแตะหลุมบรรพบุรุษของเรา แม้แต่หลุมเดียว เข้าใจนะ

โอ๊ย ให้ตายสิ ทําไมมีปัญหาอีกแล้วเนี่ย

อย่าดึงหนัก เดี๋ยวผมร่วง

มันสําคัญเหรอ ตอนนี้สําคัญตรงไหน สมองมีรึเปล่าเนี่ย

- เพื่อความงามของคุณนะ - อย่ามาอีกคนได้มั้ย

ฉันกําลังพูดถึงคนทั้งหมู่บ้าน

ทันทีที่เราหาทางแก้ปัญหา พวกนั้นก็สร้างปัญหาใหม่ให้

ขุดศพที่เหลือที่ไม่ใช่บรรพบุรุษของคุณภีเมญา

บังกรม มัธวา

- บังกรม... - คุณบังกรม มัธวา เรา

แก่ขนาดนี้ยังนับถือคนแก่ไม่เป็น

สวัสดีครับ คุณมัธวา เรา อย่าถือนะ

ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์กัน

หยุดนะ!

คุณมธุภาพขอสั่งให้หยุดขุดทุกหลุม

อย่าแตะหลุมที่เป็นบรรพบุรุษของเขา

เฮ้ยๆ ทําอะไรน่ะ

นั่น...

- เอ้า... - ท่าน

ทุกหลุมที่อยู่ในตระกูลฉัน

ต้องงามพิเศษกว่าหลุมอื่น

- เอ้า... - ท่าน

- ทาสีทุกหลุมเป็นสีแดง - ได้ครับ

ลูกพี่ พวกนั้นทาสีหินหลุมศพเพื่อแยกกับคนอื่น

- แล้วของเราขาดอะไร - ลูกพี่

คนของพวกเราก็เป็นคนดี และพิเศษเหมือนกัน ทาสีแดงบ้าง

ทาทั้งหมดเป็นสีแดง

ลูกพี่ พวกนั้นใช้สีแดงไปแล้ว

(โจรฟ้า)

(ดุจเวท กอปร ผู้ล่วงลับ)

ตระกูลเรา

นี่บรรพบุรุษเรา

จินนา

นี่ จินนา

ฉันชอบสีเขียว แกว่าไง

ชอบเขียวเหมือนกัน

นั่นก็ดีนะ

- ลูกพี่ๆ - ลูกพี่

ไอ้โง่ มีอะไร

เมื่อเช้าเราเห็นหลุมศพปลอม ใช้สีฟ้าเหมือนเราเลย นี่

รู้ได้ไงว่าของปลอม

เราทาสีตั้งแต่เมื่อวานเช้า ตอนนี้ยังไม่แห้งได้ไง

ต้องมีคนเพิ่งทาเมื่อคืน

แถมหลุมนั้นไม่มีนามสกุลด้วยนะ

เราจะรู้ได้ไงว่าเป็นบรรพบุรุษเรา ถ้าไม่มีนามสกุลสลักไว้

คนที่ไม่มีครอบครัว

แต่ใช้สีของเราซ่อนหลุมของตัวเอง อยู่ไหน

อะไร ก็อยู่ที่สุสานสิ

สุสาน สุสานบ้านแกสิ ตรงไหนในสุสาน

- ไอ้โง่ - ลูกพี่

- คือเราแอบเมานิดนึง - งั้นเหรอ

กินเหล้าหนักอีกแล้วสินะ กินเหล้าหนักแน่ๆ

ไอ้โง่ โง่เอ๊ย

เอาคนไปค้นทุกหลุม

ตรวจชื่อ ตรวจปี

ตรวจสาเหตุการตาย ตรวจทุกอย่าง แล้วจะเจอหลุมปลอมเอง

- ไปเร็ว - โอเค

- ไป แล้วอย่ากินเหล้าอีก - โอเค

ถ้าพวกนั้นพยายามซ่อนด้วยสีฟ้า แล้วสีแดงล่ะ

มันเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี

จะมีอะไรรับประกันว่า พวกนั้นจะไม่แอบใช้สีของเรา

จับตาดูทุกหลุม

- ได้ครับ - เข้าใจนะ

เรียกผมมาทําไมเหรอ

เรียกผมมาหาเหมือนผู้ใหญ่บ้านจริงๆ ซะที

คุณ

ลากเก้าอี้ออกมาทําไม

มา มานี่

- นั่งลง - ใกล้จัง

มีไอ้โง่สักคนซ่อนหลุมศพปลอม ด้วยการแอบทาสีหลุมศพ

ตอนนี้ทั้งหมู่บ้านกําลังหาตัวเขา

คุณรู้เรื่องนั้นด้วยรึเปล่า

ผมจะไปรู้ได้ยังไง

คิดว่าผมขโมยที่ว่าง เอาหินหลุมศพไปวาง

ทาสีฟ้าแล้วหนีไปงั้นเหรอ

แค่หินที่ตกอยู่กับพื้น

คิดว่าตกจากกระสอบผมหรือไง

นี่หินหลุมศพธรรมดาสุดเท่าที่เห็นมาในชีวิต

สมัยนี้แล้วใครจะเชื่อเรื่องผีอีก

- อาจเป็นกระสอบหรือคบไฟ หรือกิ่งไม้ก็ได้ - กิ่งไม้เหรอ

โกหกรึเปล่า

พูดงั้นได้ยังไง

คุณจะพล่ามอะไรออกมา เฉพาะเวลาปกปิดอะไรบางอย่าง

ทั้งหมู่บ้านปั่นป่วนใหญ่แล้ว ผู้ใหญ่

- ตายแล้ว - นั่งไป นายโง่

คนมีเรื่องกันใหญ่ที่ริมตลิ่ง

ที่วัดหนักกว่าอีก

ทะเลาะอะไรกันนักหนา เจอตัวคนผิดหรือยัง

เจอรึยัง

ไม่ใช่เรื่องนั้น

- นี่ทะเลาะกันเรื่องใหม่เลย - อีกแล้วเหรอ

ตั้งแต่เช้า คนทั้งหมู่บ้าน

เริ่มไปตรวจรายละเอียดหลุมศพหาหลุมปลอม

เอ้า ไอ้เวร

บรรพบุรุษแกข่มขืนแล้วฆ่าบรรพบุรุษฉัน

- เฮ้ย - ฟังให้ดี

- ฉันจะฆ่าแก - เฮ้ย หยุดสิ

- ย่าฉันทําอะไรผิด - ไม่ต้องเลย

- เฮ้ย หยุด - เฮ้ย

- ตระกูลแกหัวรุนแรง - ฟังก่อน

- ปล่อยสิ - ฉันจะฆ่าแก

แก้แค้นเรื่องที่เกิดเมื่อ 200 ปีก่อนเนี่ยนะ

ตอนนี้ปัญหายังเยอะไม่พออีกเหรอ

แล้วที่วัดเกิดอะไรขึ้น

เฮ้ย ไอ้แว่นงี่เง่า

ใช้ข้าทํางานเป็นหมามาหลายปี

แต่ทวดของทวดแกยืมเงินหนึ่งรูปี

จากทวดของทวดฉันแล้วไม่คืน

ทวดของทวดฉันต้องฆ่าตัวตายเพราะโดนคุกคาม

อะไรละ ลุง สติยังไม่กลับมาอีกเหรอ

หนึ่งรูปี เอาไปสิ

เฮ้ย หนึ่งรูปีสมัยนั้น

เก็บดอกเบี้ย 50 ปีก็เป็นหนึ่งแสนแล้ว

ไม่ใช่แค่คู่นี้ มีคนชื่อจันทรายาหนีไปกับตุลสรรพ์ เมื่อ 100 ปีก่อน

สองตระกูลนั้นก็ทะเลาะกัน

บ้านของคุณปัธรามก็ไม่ใช่บ้านเขา

บ้านนั้นขโมยมาจากทวดของทวดเขา เมื่อ 200 ปีก่อน

สองบ้านนั้นก็ทะเลาะกันอยู่

ให้ตาย ขุดอดีตก็มีแต่เรื่องโสมมทั้งนั้น

มาเร็ว สตาร์ทรถ

คนในหมู่บ้านจะต้องทะเลาะกันอีก เราต้องไปห้าม

เรื่องทุกอย่างเกิดเพราะหลุมศพปลอมหลุมเดียว

เจอตัวเมื่อไหร่ทั้งหมู่บ้านเอามันตายแน่

จินนา

คิดว่าตอนจับสลากเมื่อวันก่อน จับได้ชื่อแม่คุณจริงๆ เหรอ

จับได้ชื่อภีเมญาต่างหาก

แต่ฉันขานชื่อแม่คุณเพราะอยากช่วยคุณ

ถ้าฉันโดนจับได้ ทั้งหมู่บ้านจะต้องเกลียดฉัน

แต่ในจังหวะนั้นฉันไม่ทันคิด

ตอบมาตามตรงเถอะ

ไม่รู้เรื่องหลุมปลอมจริงๆ เหรอ

ผมทําเพื่อแม่ ผมคิดหาทางอื่นไม่ได้แล้ว

อะไรกันเนี่ย จินนา

ทําไมถึงโง่ขนาดนี้

ถ้าใครรู้เข้า จะต้องทะเลาะกันใหญ่โต

โอเค ทําตามที่ฉันบอกนะ

เอาหินหลุมศพออกแล้วปรับพื้นที่ให้เหมือนเดิม ก่อนใครจะทันสังเกตเห็น

แล้วเรื่องหลุมแม่ผมล่ะ

ทุกคนทะเลาะกันเรื่องตั้งแต่เมื่อ 100 ปีก่อน จินนา

- ไม่ใช่อย่างนั้น - ถ้าใครรู้ว่าคุณเป็นต้นเหตุ

- ให้ตาย รีบไป ไม่มีเวลาแล้ว - อย่าเพิ่ง

ไปเร็ว

มากินข้าวกลางวันสิ

แม่กินเถอะ เดี๋ยวหนูกินทีหลัง

- เข้ามาสิ ใครทะเลาะกันอีก - ไม่มีใครทะเลาะครับ

คุณภีเมญากําลังมุ่งหน้าไปที่สุสานกับชาวบ้าน

จะไปทําไมอีก มีอะไร

ทําไม

ดูนี่

นี่เป็นหลุมของพี่ชายของปู่ของทวดคุณภีเมญา

คุณศุภยะ ผู้ใหญ่บ้านของเราตายกะทันหัน

ลูกชายเขาเพิ่งอายุได้สองขวบ

เขาจึงตั้งคุณอภลราจเป็นผู้รักษาการผู้ใหญ่บ้านแทน

บังคเรยะ พี่ชายของศุภยะโมโหจนปลิดชีพตัวเอง

ที่ลูกหลานของวีรยะได้เป็นผู้ใหญ่บ้านแทน

นั่นแปลว่า...

นั่นแปลว่า... ฉันเป็นผู้ใหญ่บ้าน

- ใช่ครับ - ใช่ครับ

ตอนบรรพบุรุษของอภูรวา

ได้รับแต่งตัวเป็นผู้รักษาการผู้ใหญ่บ้าน

พวกนั้นยึดตําแหน่งเอาไว้

โกงคนทั้งหมู่บ้าน

เรื่องนี้ต้องประกาศให้ทุกคนรู้ทันที

- เร็วเลย - จะไปไหนน่ะ

ถ้าหนูไม่ไป จะมีเรื่องกันใหญ่โตแน่

เดี๋ยวเรื่องมันก็เงียบไปเองนั่นแหละลูก

เป็นผู้ใหญ่บ้านควรลอยตัวเหนือปัญหา

ถ้าเป็นคุณพ่อ ป่านนี้ปิดประตูบ้านนอนแล้ว

จะให้หนูเป็นผู้ใหญ่บ้านไปทําไม ถ้าเป็นแล้วไม่ทําอะไรล่ะ แม่

คุณหนู

สวัสดี คุณหนูผู้ใหญ่บ้าน

จะปิดบังความจริงไปอีกกี่ปี

ฉันเพิ่งเปิดโปงธาตุแท้ของเธอให้คนในหมู่บ้านรู้

เขาตั้งบรรพบุรุษเธอเป็นรักษาการผู้ใหญ่บ้าน

แต่เธอทําเหมือนมันเป็นสิทธิ์กําเนิด

นี่! คนพูดอยู่ก็มองหน้าฉันสิ

- ไปมองหน้าคนอื่นทําไม - ฟังอยู่

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่

- ทําไมเพิ่งขุดขึ้นมาตอนนี้ - ถามได้ว่าทําไม

เพราะฉันเป็นผู้ใหญ่บ้าน ไม่ใช่เธอ

โอเค เอาไปเลย

ดังนั้น หลังจากนี้

ความรับผิดชอบของทั้งหมู่บ้านเป็นของฉันสินะ

ใช่

ฟังนะ ยัยหนู จากนี้เธอก็เป็นแค่สาวธรรมดาคนหนึ่ง

ดีค่ะ บอกแล้วไงว่าได้เลย ทําไมต้องย้ําเรื่องเดิมอยู่ได้

ต้องพูดออกมาให้ชัดๆ ต่อหน้าทุกคน

- จากนี้ต่อไป... - จากนี้ต่อไป...

- ผู้ใหญ่บ้านคือ... - ผู้ใหญ่บ้านคือ...

- คุณภีเมญา - คุณภีเมญา

- ไม่ใช่เธอ - ไม่ใช่เธอ

อย่า "ไม่ใช่เธอ" สิ ต้อง "ไม่ใช่ฉัน"

ไม่ใช่ฉัน

ทุกคนได้ยินแล้วนะ นางยอมรับแล้ว

มีใครค้านไหม

พูดอะไรหน่อยสิ

- เร็ว... - หมดเรื่องแล้วใช่มั้ย

จะมืดแล้ว

อยู่ในสุสานกันต่อทําไม ไปกันดีกว่า

กลับเลย

ท่าน นั่งก่อน

- ใครเป็นผู้ใหญ่บ้าน - คุณภีเมญา

- ใครเป็นผู้ใหญ่บ้าน - คุณภีเมญา

- ใครเป็นผู้ใหญ่บ้าน - คุณภีเมญา

ความผิดฐานซ่อนที่ว่างในสุสาน เพื่อประโยชน์ส่วนตน

ฐานอ้างว่ามีสี่ที่แทนที่จะมีห้าที่

ฐานติดตั้งหินหลุมศพปลอม ทําหลุมศพปลอมขึ้นมา

และฐานทาสีเพื่อทําให้ดูเหมือนเป็นหลุมศพตระกูลหนึ่ง

เป็นจุดกําเนิดความขัดแย้งทั้งหมดในหมู่บ้าน

ขอประกาศให้เขากับครอบครัว ถูกอัปเปหิออกจากหมู่บ้าน

เป็นคําตัดสินใจฐานะผู้ใหญ่บ้าน

ที่สุดท้ายในสุสานจะถูกประมูลอย่างเป็นธรรม

ซื่อตรงและยุติธรรม

ผู้ประมูลด้วยจํานวนเงินสูงสุดจะได้ฝังศพในจุดนั้น

ท่านครับ ขอจุดนั้นไว้เถอะ

กล้าแตะท่านเหรอ

ซ้อมมัน จัดการเลย

- ซ้อมไอ้เวรนี่ - ถอยไป

จินนา จินนา!

ประชุมหมู่บ้านครั้งแรกในฐานะผู้ใหญ่บ้านก็วุ่นวายละ

ไปกันดีกว่า

ไม่นะ จินนา

อย่าทําเขา บอกว่าอย่าทํา

จินนา จินนา

นี่ จินนา จินนา

แม่เขา...

หยุดสิ หยุด

แม่เขาตายแล้ว

จินนา แม่แกตายแล้ว

เราเห็นคนตายมาเท่าไหร่แล้ว

นี่มันอาชีพเรา

เป็นทางทํามาหากินเรา

ไอ้อารมณ์ทั้งหลาย ความเศร้า ความเจ็บปวด ความกลัวพวกนั้น

อาจมีความหมายต่อชาวบ้าน แต่พวกเราจะสนมันทําไม

ภีเมญา ลูกชายคนโตของนายนี่ไปอยู่ต่างประเทศ

คงต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองวันกว่าจะกลับมา

เราต้องดูแลศพคุณลุงคนนี้จนกว่าเขาจะกลับมา

ถึงต้องใช้วิธีเหล่านี้

มาเร็ว จินนา ดูให้ดี

- ไม่ดู - ทําไม กลัวเหรอ

นี่ เราใช้เวลากับคนตายมากกว่าคนเป็นอีกนะ

มีอะไรให้กลัว

- แม่บอกอะไรให้เอาไหม - เอา

สาเหตุที่คนล้มเหลวไม่ได้มาจากภายนอก

ความเน่าเฟะในใจต่างหากที่ทําให้ล้มเหลว

คนเรามีอารมณ์ โกรธกันโดยไม่จําเป็น

ไอ้อารมณ์ร้ายแบบนั้นทําให้เราล้มเหลว

เรามีอารมณ์กลัว กลัวเรื่องไม่เป็นเรื่อง

ความกลัวนั่นแหละทําให้ล้มเหลว

แล้วเราก็ภูมิใจในตัวเอง แบบไม่มีใครดีเท่าตัวเองแล้ว

ทิฐิแบบนั้นนั่นแหละทําให้ล้มเหลว

"ทิฐิทําให้ล้มเหลว"

จะมีใครในเมืองนี้

ควรได้ที่สุดท้ายในสุสานมากกว่าฉัน

ถึงได้เสนอให้มีการประมูล

ในหมู่บ้านทั้งหมดนี้ ใครจะประมูลชนะเจ้านายได้

ฉันอยากได้หินหลุมศพที่ใหญ่กว่าของศุภราช

พวกแกอย่าลืมนะ

- ได้ครับ ท่าน - ได้ครับ ท่าน

- นี่ ศาตติ - ลูกพี่

คุณภีเมญาคิดว่าตัวเองรวยสุด และฝันอยากได้หลุมศพที่สุดท้าย

ใช่ ลูกพี่

วันคืนเหล่านั้นผ่านไปแล้ว

- ใช่ ลูกพี่ - เนอะ

หนังแอ็กชันสี่เรื่องที่ฉายไป ก็โด่งดังมากเลย

- รู้ไหมว่าเราทําเงินได้มากขนาดไหน - ดังระเบิด

พรุ่งนี้เราจะทําให้พวกมันเห็นธาตุแท้

ได้เลยลูกพี่ เราจะเล่นกับพวกมัน แค่นั้น

ได้เลย

(งานประมูลจุดฝังศพสุดท้าย)

อะไรอีก

วันนี้ประมูลหลุมศพที่สุดท้ายในสุสาน

นึกแล้วว่าจะเป็นอะไรแบบนี้

ฉันถึงได้มาแทนลูกพี่

สวัสดีครับ ทุกท่าน

วันนี้เป็นวันพิเศษอีกครั้ง

ไม่เคยมีใครในโลกได้ยินได้เห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

วันนี้คือการประมูลพื้นที่สุดท้ายในสุสาน

มาดูกันว่าใครจะได้หลุมสุดท้ายไป

ใครจะเป็นผู้โชคดีที่ได้ลงหลุมนั้น

หลุมนี้เป็นหลุมพิเศษมากๆ

จะเริ่มประมูลกันที่ 10,000 รูปี ตามที่คุณภีเมญาเสนอ

มีใครประมูล 11,000 ไหม

ได้ 11,000 จากคุณมธุภาพ

ไป 12,000

ต่อที่ 15,000

พุ่งไป 20,000 แล้ว

แล้วก็ 30,000

35,000 คุณมธุภาพ

40,000 คุณภีเมญา

50,000!

จ่ายเหรอ แกยอมจ่ายเหรอ บอก 50,000 น่ะ

- ไอ้โง่ ไปไกลๆ - แค่ 50,000 ไม่มีเหรอ

ถ้าประมูลสู้ต่อคนจะหาว่าผมโง่

ขอให้ตายแล้วได้ลงหลุมนี้แล้วกัน

- ไปกันเถอะ พวกเรา - ไปเลย

โง่เอ๊ย

ไร้สมอง

คุณมธุภาพถอนตัวจากการประมูลแล้ว เหลือแค่คุณภีเมญายังประมูลอยู่

คุณภีเมญา 40,000 นับหนึ่ง

คุณภีเมญา 40,000 นับหนึ่ง

คุณภีเมญา 40,000 นับสอง

- คุณภีเมญา... - 40,001 รูปี

อ้าว ป้า รู้เหรอว่าเขาทําอะไรกันอยู่

คุณป้าประมูล 40,001 รูปี

40,001 รูปี คุณป้าครับ

40,001 รูปี นับหนึ่ง

40,001 รูปี นับสอง

40,001 รูปี นับสาม...

45,000!

45,000 คุณภีเมญา นับหนึ่ง

45,000 คุณภีเมญา นับสอง

- 45,000 คุณภีเมญา... - 45,001 รูปี

เฮ้ย ไอ้โง่ จะไปหาเงินนั้นมาจากไหน

ได้มาจากการทาน้ํามันให้หนวดเขาไง

45,001 รูปีจากคุณใส่เสื้อกล้าม

45,001 รูปี นับหนึ่ง

50,000!

50,000 คุณภีเมญา นับหนึ่ง

- 50,001 รูปี - เฮ้ยๆ

ทุกคนเป็นอะไรกันไปหมด

50,001 รูปี คุณลุงหนวดขาว นับหนึ่ง

50,001 รูปี นับสอง

60,000

60,000 คุณภีเมญา นับหนึ่ง

60,001 รูปี

60,001 รูปี ลุงผอมคนนั้น

60,001 รูปี นับหนึ่ง

- 65,000! - 65,000!

65,001 รูปี

- 70,000 - 70,001 รูปี

- 70,001 รูปีนับหนึ่ง - 75,000!

- 75,001 รูปี - 80,000

- 80,001 รูปี - 85,000

85,001 รูปี

- 90,000 - 90,000 แล้ว!

90,001 รูปี

90,001 รูปี นับหนึ่ง

90,001 รูปี นับสอง

- 90,000... - 100,000 รูปี

100,000 รูปี

มีใครมีเงิน 100,000 จะจ่ายเหรอ

มีไหม มีใครมี มีไหม

100,000 รูปี

100,000 รูปี คุณภีเมญา นับหนึ่ง

นับสอง

นับสาม!

ว้าว คุณภีเมญาได้ไป

- ใครเป็นผู้ใหญ่บ้าน - คุณภีเมญา

- ใครเป็นผู้ใหญ่บ้าน - คุณภีเมญา

คุณภีเมญาโชคดีที่ได้ ที่ดินหกฟุตราคาแสนเดียว

- ใครเป็นผู้ใหญ่บ้าน - คุณภีเมญา

- ใครเป็นผู้ใหญ่บ้าน - คุณภีเมญา

- ใครเป็นผู้ใหญ่บ้าน - คุณภีเมญา

- ท่าน คํารามแบบสิงโตได้เลย - ท่าน

ไปไกลๆ

หลบไป

เฮ้ย

ท่าน

- ไปดูว่าพวกมันจะไปไหน - โอเค

ถ้าจะแก้ทั้งปัญหาของผมและปัญหาของหมู่บ้าน

รู้แล้วว่าต้องทํายังไง

แต่ต้องให้คุณช่วย

ฉันไม่ใช่ผู้ใหญ่บ้านแล้ว

แต่ก็อยากทําประโยชน์ให้หมู่บ้าน

ฉันมาขอให้แก้ปัญหานี้

โดยไม่ต้องให้ภีเมญากับมธุภาพรู้

บอกให้ทุกคนไปคุยกันที่บ้านฉัน

- พวก หมอนั่นมาทําไม - ไม่ต้องห่วง

ดึกดื่นป่านนี้จะไปไหนกัน

แค่ไปดูดบุหรี่ ลูกพี่

- ไงนะ ไปทั้งหมดน่ะเหรอ - ใช่

นางอาจหาทางแก้ได้แล้ว ต้องใช่แน่ๆ

ไอ้หมอนั่นมาทําไม

เฮ้ย

ช่วยฟังผมก่อน

กล้าดียังไงถึงมาที่นี่

ฟังแกน่ะเหรอ เราจะฟังคําคนสับปลับอย่างแกทําไม

อะไรกัน เรียกเรามาดึกๆ ดื่นๆ เพื่อให้ฟังมันน่ะนะ

อย่าเพิ่ง ฟังผมก่อน

อะไร ฟังแกน่ะนะ แกโดนอัปเปหิจากหมู่บ้านไปแล้ว

ทําไมยังอยู่อีก

- แค่ครั้งนี้... - ทุกคน หุบปาก

หุบปากเลย

ใครพูดแม้แต่คําเดียวฉันจะตบ

ทุกคนหาว่าเขาเป็นไอ้ขี้ขโมย คนขี้โกง

แต่เคยลองคิดถึงสถานการณ์ของจินนาไหม

ทุกครั้งที่มีคนตายในหมู่บ้านนี้ เขาดูแลทุกอย่าง

แต่เขากลับไม่สามารถทําพิธีศพครั้งสุดท้ายให้แม่ได้

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา พวกคุณเอาแต่หาเรื่องกัน

มีใครคิดถึงปัญหาจริงๆ และคิดจะแก้อย่างถาวรไหม

มีใครคิดบ้างไหม

เพราะจินนาคิด

มีแต่จินนาคิดอยู่คนเดียว

เขาแค่อยากมาคุยกับทุกคน เพื่อจะได้ไม่ต้องมีใครมีปัญหาแบบเขา

ไม่มีใครให้โอกาสเขาเลย

ใครพร้อมฟังก็อยู่ต่อได้ ไม่ฟังก็กลับไป

ตอนที่คุณอภูรวาเสนอให้เราใช้ที่ของหลุมเก่า

ชาวบ้านทุกคนเขียนชื่อบรรพบุรุษเอามาส่งให้ผม

"อย่าขุดหลุมพวกนี้นะ อย่าได้แตะ"

หลังจากนั้นผมเอารายชื่อทั้งหมดมาเทียบกัน

ไล่ย้อนกลับไปถึงปู่ของปู่

ไปจนถึงจุดเริ่มต้น

จนรู้ว่าใครเป็นคนกลุ่มแรกที่มาตั้งหมู่บ้านตรงนี้

เมื่อ 300 ปีก่อน

คนกลุ่มนั้นคือพี่น้องสี่คน วารทยา ภัตรายา สุรันนา มัลลนา

พวกนั้นย้ายมาอยู่ที่นี่เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น

พี่น้องสี่คน

เข้าใจหรือยัง

นั่นแปลว่า

เราทุกคนมาจากครอบครัวเดียวกัน

ประหลาดใช่ไหมล่ะ

ผมกับคนอย่างคุณภีเมญา จะมาจากครอบครัวเดียวกันได้ยังไง

แม้แต่ราจูกับมธุภาพก็มาจากครอบครัวเดียวกัน

เป็นพี่น้องกัน

แต่เรากลับมาทะเลาะกันด้วยพื้นที่แค่หกฟุต

แต่เพราะมัวแต่ทะเลาะกัน...

ผมไม่รู้ด้วยซ้ําว่าแม่ผมจากโลกนี้ไป ด้วยความสุขหรือความเศร้า

แม่ไม่รู้ด้วยซ้ําว่าฝันของแม่จะเป็นจริงไหม

ไม่นานมานี้คุณภีเมญาพูดถึงสุภาษิตบทหนึ่ง

"เกลือกับการบูร ดูเผินๆ อาจเหมือนกัน"

แต่ความหมายที่เขาพูดมันผิด

เกลือกับการบูรใช้กันคนละอย่างเลย

ต่างมีประโยชน์ของตัวเอง

ที่ไม่ซ้ํากับสารอีกตัว

จะให้พูดว่าอะไรสําคัญกว่าอะไรได้ยังไง

เราต้องมองทั้งสองอย่างให้เท่าเทียม แต่เคารพในสิ่งที่มันเป็น

ถึงจะเรียกว่าผู้ประเสริฐ

การแย่งหลุมศพกัน มันเริ่มจากใครเหนือกว่าใครไม่ใช่เหรอ

เพื่อให้หยุดแย่งกัน คําตอบอยู่ที่นั่นแล้ว

ผมรู้ว่าต้องทํายังไง

แต่ทําคนเดียวไม่ได้

เราทุกคนต้องทําร่วมกัน

ไม่ว่าจะยังไง ฉันจะเข้าข้างจินนา

แล้วพวกคุณล่ะ

(คัมภีร์กฎแห่งจิตติชัยภูราม)

ตอนที่ภีเมญากับมธุภาพประมูลแข่งกันไปเรื่อยๆ ช้าๆ

โอเค จัดการให้

60,000

60,000 คุณภีเมญา

- 70,000 - 70,001 รูปี

90,001 รูปี

100,000 รูปี

ที่เอเคอร์เดียวคิดตั้งแสนเลยเหรอ

ในหมู่บ้านเรามีเด็กๆ ที่ตายแต่น้อย เพราะขาดสถานพยาบาล

เราตั้งใจอยากสร้างโรงพยาบาลแม่และเด็ก

การแก้ปัญหาคนตายของพวกคุณ จะช่วยแก้ปัญหาแรกเกิดให้เรา

ลองคิดดูแล้วกัน

ผมหาที่ใต้ต้นไม้ให้แม่ไม่ได้

เลยเอาต้นไม้มาปลูกแทนเสียเลยนะ

ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วแม่ ทําไมแม่ถึงขอให้ฝังใต้ต้นไม้

บอกมา ผู้ใหญ่

แก้ปัญหาหน่อย

หมอนั่นพรากชีวิตปู่ผม

ปู่ผมด้วย

ทวงหนี้หนึ่งแสนรูปีมา

- เราโดนโกง - ใจเย็นๆ ฉันไม่หนี

เอาเงินของเรามา

เฮ้ย ยกเลิก จบที

ทุกอย่างยกเลิกหมด

ยึดติดกับเรื่องที่เกิดตั้งแต่ร้อยๆ ปีก่อนทําไม

ฟังนะ เราจะยกเลิกทุกอย่าง

ทุกคนพูดตามฉัน

- เราจะยกเลิกทุกอย่าง - เราจะยกเลิกทุกอย่าง

- เราจะยกเลิกทุกอย่าง - เราจะยกเลิกทุกอย่าง

- กลับกัน - ไปกัน

กลับเลยๆ

เฮ้ยๆ จะไปไหนน่ะ

ไปหาผู้ใหญ่บ้านไง

ฉันนี่แหละผู้ใหญ่บ้าน

ไหนบอกว่ายกเลิกทุกอย่างแล้วไง

ถ้าทุกอย่างถูกยกเลิกเมื่อผ่านไป 100 ปี คุณอภูรวาก็เป็นผู้ใหญ่บ้านสิ

- จริงด้วย - ไปกัน

เร็ว ไปกัน

สิ่งเดียวที่คนในหมู่บ้านรวมใจกันได้...

คือมองฉันเป็นไอ้หน้าโง่สินะ

หนูอยากจะนอน

นอน นอนอย่างสงบ

หนูอยากจะนอน

นอน

นอนอย่างสงบๆ

นอน

ไปซะ!

ผู้ใหญ่ของหมู่บ้านแถวนี้ทั้งหมดมารอพบ

ทุกคนมีปัญหาใหญ่

เชื่อว่ามีแต่คุณหนูถึงจะแก้ได้

คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์

ผู้ตรวจสอบงานแปล ลลวรรณ