Original subtitles

Mój syn zaginął.

- Zaglądał tu do was? - Nikogo nie było.

Jedź do Paryża. Będzie dobrze.

Dziękuję, Danio.

- Przepraszam. - Jadę z mamą.

Nienawidzą uchodźców. A jeśli cię dopadną?

- Ona odjeżdża! - Kocham cię.

Mathilde, spóźniłam się na prom. Płynę z prywaciarzami.

Nie ma Laury.

Pomożesz szukać Laury?

Tak.

Czwartek, 2 listopada. Od dnia wyjazdu minęły trzy dni.

Jest z nami Jesper Strange. Czy wszystko poszło gładko?

Tak. Mniej więcej połowa Duńczyków opuściła kraj.

Stolica i inne większe miasta są opustoszałe.

Jednak nie wszyscy wyjechali. Co rząd robi w tej sprawie?

Sytuacja jest trudna, ale robimy, co w naszej mocy.

Nie wszyscy przyjmują Duńczyków.

Szukamy miejsc, w których ludzie mogliby zamieszkać.

Niektórzy nie chcą wyjeżdżać. Ulice nie są zalane.

Jak ich przekonać, że relokacja jest konieczna?

Trudno zrozumieć coś, czego nie widać.

Jednak poziom wody się podnosi.

Zapory nie będą rozbudowywane, a woda wedrze się w głąb lądu.

Zaleje cały kraj.

RODZINY TAKIE JAK NASZA

Henrik!

Henrik!

Henrik?

Gdzie byłeś?

U Danila.

Myśli, że jego syn wyjechał.

Uciekł.

Drugi syn jest w Macedonii.

Ale Aron na pewno tu wróci.

Powiedziałeś mu coś?

Chce odkupić dawne gospodarstwo w Homezhu.

Ale teraz cena wynosi 150 tysięcy euro.

To bardzo atrakcyjna lokalizacja.

Nie dotknęła ich susza ani powodzie.

Dasz mu pieniądze?

Wolałby wiedzieć, co z jego synem.

Henrik, to była samoobrona.

Wszystko przez twojego brata. On zasłużył na karę.

To ja zasłużyłem na karę.

Jeszcze dziś się przyznam. Wszyscy poczujemy ulgę.

To, co powiem, zabrzmi cynicznie.

Ale cała ta sprawa rozpłynie się w morzu innych, podobnych.

W Danii doszło do setek napadów.

Uchodźcy toną w Bałtyku.

Panuje chaos. Los tysięcy ludzi jest nieznany.

Co się stało w Danii, zostanie w Danii.

Taka jest rzeczywistość.

ROZDZIAŁ PIĄTY PRZEKROCZONE GRANICE

CZEŚĆ, JAKOB. WCIĄŻ ANI ŚLADU LAURY.

MINĘŁY JUŻ TRZY DNI...

- Gilles. - Skończcie. Zaraz wrócę.

Wiadomo coś?

Muszę zgłosić zaginięcie. Najlepiej dzisiaj.

Przepraszam.

Chodź, porozmawiajmy.

Skontaktujesz mnie z policją? Może kogoś znasz?

Naprawdę się martwię. Próbowałem już wszystkiego.

Zostawicie nas samych? Dziękuję.

Płacimy za twoje mieszkanie. Wszystko się układa.

- Jestem wdzięczny. - Ale...

Jeszcze nie możesz legalnie pracować.

W tej chwili zgłaszanie się na policję jest ryzykowne.

Co, jeśli nagle się tu zjawią i zaczną wypytywać ludzi?

Bez przerwy kogoś deportują.

Jak się zorientują, że pracujesz bez zezwolenia,

- to koniec. - Wiem.

- Mathilde? Co tam? - Cześć.

Siedzę tu od trzech godzin. Moje papiery to koszmar.

- Myślałem, że wyjechałaś. - Taki był plan.

Nie wiadomo, czy puszczą mnie do Finlandii.

- Laura zaginęła. - Co?

Ma wyłączony telefon.

Nikt jej nie widział.

Ona...

Wsiadła na kuter.

Popłynęła z jednym z tych kursujących prywaciarzy.

Mathilde, do cholery.

- Rozmawiałaś z nią? - Uciekł jej prom. Dzwoniła do mnie.

- Dlaczego mi nie powiedziałaś? - Przepraszam. Niby kiedy?

A jeśli...

- A jak utonęła? - Przestań.

Powinnam ją powstrzymać.

Amalie!

Rozmawiałem z Gillesem.

Odradza policję. Mogą nas deportować.

No to zaczekajmy. Musimy się uzbroić w cierpliwość.

Na pewno nic jej nie jest.

Pomogę ci. Jak sobie radzisz?

Zajmiemy z Mikkelem sypialnię. Tata i Lene wezmą salon.

A twoja babcia?

Tata mówi, że będzie nam ciasno. Ja nie wiem, czy przeżyje podróż.

- Elias? - Cześć.

- Masz coś? - Nie są to dobre wieści.

To znaczy?

Wsiadła na prywatny kuter. Podobno spóźniła się na prom.

Skąd wiesz? Spóźniła się na prom.

Dzwoniła do Mathilde. Teraz Mathilde się boi.

Czego?

Że Laura utonęła. Nie wiem, co się stało.

Nic więcej nie wiem.

I co powiedział?

- Jak jest po francusku "komisariat"? - La préfecture. A co?

- Co się stało? - Idę na policję.

- Pójdę z tobą. - To chodź.

- Pospiesz się. - Idę. Jakob!

Nie masz zezwolenia na pracę. Gilles płaci za mieszkanie.

Nie mów im o nas.

Nie wiadomo, dokąd płyną te kutry. Zgłoszę zaginięcie.

Reszta jest nieważna.

Zadzwońmy do Nikolaja.

Nie pomoże, jeśli Laura gdzieś tonie.

Idziemy na policję.

Henrik?

Henrik!

Henrik!

Jedziesz gdzieś? Co z tobą?

Co się dzieje?

Spakowałem samochód.

Muszę się przyznać.

Zawieziesz mnie do Kopenhagi? Tam się pożegnamy.

To ostatni czynny komisariat.

Przepraszam.

Myślałem, że mnie zostawiasz.

- Pewnie i tak mnie zabiorą. - Zaczekaj chwilę.

Powiem w ambasadzie, że zacznę wcześniej.

Wyjedziemy już teraz. Razem.

Henrik.

- Nie mogę. - Możesz.

Ciągle widzę jego twarz.

- Danilo ma prawo wiedzieć. - Tak, ale...

Zrobimy inaczej.

Za jakiś czas pojedziemy do niego do Albanii.

Obiecuję.

Wszystko mu powiemy.

Zapłaczemy z nim nad tym wypadkiem.

Wykupimy jego gospodarstwo. Zacznie od nowa.

To, że pójdziesz do więzienia, mu nie pomoże.

Ani trochę.

- Halo? - Masz pół minuty. Rozumiesz?

Kto mówi?

- Elias. - Laura?

Gdzie ty jesteś?

- W Rosji. - W Rosji?

Przez patrol polskiej straży wylądowaliśmy w Rosji.

Szukamy cię. Wszystko w porządku?

Nie wiem. Ci ludzie są prymitywni.

- Laura? - Halo?

Słyszę cię.

Zabierają nas do Donskoje, 100 km od polskiej granicy.

- Do dupy. Wracaj do domu. - Nie mogę.

Miejscowi nie radzą iść na policję, bo jestem dziewczyną.

Ojciec podrzucił mi pistolet. Czy on jest kompletnym idiotą?

- Jeszcze chwilę. Zapłacę. - Dokąd...

Wiem, że strasznie głupio zrobiłam.

Tęsknię za tobą.

- Dokąd płynie ta łódź? - Przepraszam, dokąd płyniemy?

- Stegna. - Stegna? Słyszałeś?

Stegna. Zaczekaj.

- Płyniecie łodzią? - Idziemy pieszo. To daleko.

Laura, wsiądź na łódź do Stegny. Jak najszybciej.

Najlepiej jeszcze dzisiaj. I zadzwoń do mnie albo do ojca.

- Dlaczego? - No bo...

Przyjadę po ciebie.

Jak? Przecież cię nie wpuszczą.

Chrzanić to. Coś wymyślę, obiecuję.

Pojedziemy razem do Bukaresztu.

- Na pewno? - Chcę być z tobą.

Widzimy się w Stegnie.

Łodzią? Nie powinna nigdzie płynąć.

To najlepsze rozwiązanie.

Powinna iść na policję. Zgłosiłem jej zaginięcie.

- Jadę do niej. - Poważnie?

No dobra.

Samochód jest twój. Przekażę informację policji.

Jesteś niesamowity. Aż nie wiem, co powiedzieć.

- Kocham cię. - Dzięki, Jakob.

Nic się nie martw. Wszystko będzie dobrze.

Bardzo ci dziękuję.

Jadę do Finlandii, ale przez Polskę.

Miał pan jechać przez Sztokholm.

Tak, ale pomyślałem, że...

- Nie ma pan wizy do Niemiec. - Nie.

Za kilka dni odbierze pan swój paszport w Kopenhadze.

- Nie możecie go zatrzymać. - Możemy.

Nie tylko pan wpadł na taki pomysł.

- Rozumiem, ale... - Proszę zjechać na bok.

Proszę zjechać na bok. Dziękuję.

Żegnaj, Danio!

Kocham cię!

Wszystko dobrze?

Złap mnie za rękę.

Gdzie jesteśmy?

Zbierz forsę i ich sprawdź.

- Płyniecie do Donskoje? - Więcej nie. Tylko 50.

- Tu jest może 20 osób. - 50 maks.

- Zapłacę. - Brak miejsc.

Co się gapisz?

No co?

Idź sobie.

Siergiej? Gotowe.

Ruszamy.

Szybciej.

Szybciej! Przebierać nogami! Na nikogo nie czekamy!

Cześć.

- Długo czekasz? - Godzinę.

Chodźmy. Żebyśmy doszli przed zmrokiem.

Przepraszam.

Przepraszam.

Daleko do Donskoje?

Mówią, że pięć, siedem godzin. Rano łódź płynie do Stegny.

Powiedzieli, że nie ma dla mnie miejsca.

Pomoże mi pani?

Jest nas 37 osób. Łódź jest na 50.

Mam pieniądze. I broń, jeśli to się przyda.

Dziewczyna ma pistolet i akurat mnie się uczepiła.

Zasrana Bambi.

Głupia jesteś? Ile razy mam powtarzać?

- Jest nas tylko 37. - Zamknij się!

Niech pan przestanie!

- Proszę! - Zamknij się.

Kretynka.

Idziemy! Szybciej!

Wstawaj, Bambi. Idziemy.

Przepraszam. Ktoś wie, gdzie jesteśmy?

- To punkt zbiórki. - W środku się wysuszymy.

Dużo ludzi.

- Jest nas ponad 50. - Wiem.

Masz te pieniądze?

Ile?

- Trzy tysiące. - Trzy tysiące?

- Załatwię to. - Dziękuję.

Co ta idiotka tu robi?

Będzie na łodzi.

Trzy tysiące dla mnie.

Za łódź oddzielnie.

- Stary kutwiarz. - Ja?

- A kto? - Kutwiarz?

Durne baby.

Dałam mu trzy tysiące.

Resztę musisz zapłacić na łodzi. Oni wiedzą, jak to działa.

Skąd masz pistolet?

Tata wsadził mi go do plecaka.

Chciał mnie chronić.

JADĘ! MAM OPÓŹNIENIE, ALE SIĘ SPIESZĘ.

MAM NADZIEJĘ, ŻE TO PRZECZYTASZ.

Szybciej. Co się tak guzdrzesz? Idziemy!

Szybciej. Ty.

Dobra, idziesz. Stop.

Stój. Do tyłu. Idź tam.

- Przecież zapłaciłam. - Mówiłem, 50 osób, nie więcej.

- Dałam panu trzy tysiące. - Co?

- Idź. - Mam więcej pieniędzy.

- Daj wszystko. - Nie.

- Proszę. - Idźcie. Daj wszystko.

- Więcej nie mam. - Czekaj.

Siergiej!

Weźmie więcej?

Pasza, weźmiesz więcej?

Jest na ścisk.

Już więcej nie!

- Więcej nie. - Muszę wsiąść na łódź.

Niech mnie pan puści! Dokąd mam pójść? Co pan robi?

- Idź! - A pieniądze?

Oddaj jej pieniądze, bydlaku. Wziąłeś, to teraz oddaj.

- Albo ją puść. - Zamknij się!

Nie drzyj się na mnie, złodzieju! Pokaż mu, co masz!

Pokaż mu! Dupek cię okradł!

Po to ojciec ci go dał! Masz go w plecaku!

Ty suko!

Chcesz tu zostać? Marsz na łódź!

Słyszysz, co mówię?!

Twarzą w dół!

Rzuć ją potem w krzaki.

Przepraszam. To nie mój.

Nie jest mój. Tata mi go dał.

Jest taty, nie mój.

A to kto?

Ktoś, kto spadł.

Może nie żyje.

Twój ojciec jest głupi?

Już dobrze.

Pozdrów wszystkich ode mnie.

Rozumiesz?

Zabiję.

Przepraszam. Możemy porozmawiać?

Przepraszam, że przeszkadzam. Nie odbierasz moich telefonów.

Tak, wiem.

- Mam przyjść później? - Nie.

- Udało się skontaktować z córką? - Parę dni temu.

Interpol zgłosił zaginięcie. Wczoraj miała dotrzeć do Polski.

Jestem zdesperowany. Mógłbym dostać jakąś zaliczkę?

Żebym mógł po nią pojechać. Byłbym wdzięczny.

Już prawie nie mamy pieniędzy.

Wejdźmy do środka na kawę.

Rozmawiałeś z policją?

Napisałem list polecający.

Ale dokumenty nie zostaną przyjęte.

Dlaczego?

Bo poszedłeś na komisariat.

Powiedziałeś, że z nami pracujesz.

Wczoraj się ze mną skontaktowali.

Mają wątpliwości co do statusu zatrudnienia waszej rodziny.

Na takiej podstawie nie powinni was wpuścić do kraju.

Nie możemy tego ciągnąć.

- Na szczęście córka dała znak życia. - Nie możecie tego ciągnąć?

Mówiłem, żeby nie szedł na policję.

Ale Jakob zrobił po swojemu. Jak zwykle.

- Zrobiłbyś to samo. - Nie wiem. To skomplikowane.

Zatrudniasz członków rodziny,

którym pomogłem wjechać do Francji na podstawie fałszywych dokumentów.

W najgorszym wypadku dostanę zarzut handlu ludźmi.

To nie żart. Tak to właśnie wygląda.

Dlatego musimy zerwać współpracę. Nie możemy wam pomóc.

Powinieneś się wstydzić. Odcinasz się.

- Ja? Wstydzić? - Tak.

Próbowałem pomóc. To wy uprawiacie samowolkę.

Jak w ogóle śmiesz mówić...

Co ty robisz? Spokojnie, jakoś sobie poradzimy.

Bardzo cię przepraszam.

Żegnaj.

Jesteście rozpuszczeni.

Ale już niedługo zaczniecie pojmować rzeczywistość.

Gilles, poważnie.

Cześć.

- Hej. - Stegna. Polska.

Ile się tam idzie?

Dwa dni. Do Polski idzie się dwa dni.

- Macie telefon? - Nie mamy.

Chcecie pójść ze mną?

Możemy iść razem.

- Idziemy z nią? - Ja już nie mogę. Przepraszam.

Za daleko.

Musisz obejść wodę.

Sto kilometrów. Może więcej.

Kiedy będziesz blisko granicy, musisz iść przez las.

Odczekaj godzinę i wróć.

Bjørn, proszę, nie mów nic przez chwilę.

- Kochanie, przepraszam. - To nie twoja wina.

- O wszystkim wiedzieli. - Ja nas w to wpakowałem.

Przepraszam, kim panowie są?

Mamy zmienić zamki.

Zmieniają zamki.

Co się dzieje? Musiała zajść jakaś pomyłka.

Obawiam się, że nie. Przykro mi.

Macie czas do 17.00. Potem przyjdzie ekipa sprzątająca.

To jest nie na miejscu.

Może pan? Rozmawiam przez telefon. Niech mi pan da jedną chwilę!

Potrzebujemy dwóch łóżek. Syn śpi z nami.

Mówi pan po francusku?

Nic z tego nie będzie.

Bjørn, daruj sobie. Kochanie, wytłumaczysz pani?

- Dzień dobry. - W czym mogę pomóc?

- Jest nas pięcioro. - Chodzi o łóżka.

Pierre, zadzwonię później. Dobra.

Kupiłam kurczaka z rożna. Wygląda dobrze.

Mikkel nie będzie jadł. Już zasnął.

Zrobię tu trochę miejsca.

Kochanie.

Właśnie rozmawiałem z Pierrem.

Idiota mówi, że załatwi nam pozwolenia na pracę w Szwajcarii.

Tak się nie da żyć. Nie możemy się tu gnieździć w pięć osób.

Wsiądziemy w pociąg do Zurychu. Tak będzie najlepiej.

Chcę, żebyś pojechała z nami.

Wpuszczą cię jako moją córkę.

A Mikkel i Jakob?

Oczywiście, że zabierzemy Mikkela.

Ale nie może być nas już więcej.

Niewiarygodne.

Najpierw zostawiłeś babcię bez mrugnięcia okiem.

Nie mówmy teraz o tym, dobrze?

- Chcesz mnie odciąć od Jakoba? - On sam się od ciebie odcina.

Rozejrzyj się, jak się tobą opiekuje.

Próbuje zadbać o wszystkich. Ty nigdy tego nie robiłeś.

Powinniście sobie iść.

Dzięki. Do usłyszenia.

- Ja zostaję. - Powodzenia. Cześć.

Elias nie wie nic nowego, ale jedzie z jakimś szalonym gościem.

Rano będzie w Polsce.

Co jest?

Tata i Lene właśnie wychodzą.

To pa.

Lucas?

Gdzie jesteś?

Lucas.

Co u mojej mamy?

Super. Wielkie dzięki!

Dziękuję!

Szerokiej drogi.

WŁAŚNIE PRZEKRACZAM POLSKĄ GRANICĘ!

Cześć!

Nie rozumiem. Angielski?

- Skąd jesteś? - Z Danii.

Mogę podejść?

Idę.

Przepraszam. Cześć.

- Jesteś szaleńcem? - Można tak pomyśleć.

Jadę do Stegny.

Do mojej dziewczyny. Powinna gdzieś tam być.

Widziałem tory kolejowe.

- Jest tu jakaś stacja? - Tak.

Może później będzie nawet pociąg do Stegny.

Dużo później. I z innego miasta.

Jest mało pociągów na wybrzeże.

Powodzenia.

Wiesz, czy znajdę w okolicy

jakiś sklep albo miejsce, gdzie kupię coś do jedzenia?

Wiesz co?

- Chodź do mnie. - Serio?

Poznasz moją żonę. Zjemy śniadanie.

Prześpisz się. Wyglądasz na zmęczonego.

- Jestem Bartek. - Elias.

Spokojnie tutaj.

Kasia, moja żona i ja jeszcze nie wyjechaliśmy.

Zamykają całą okolicę z powodu wody.

Rozumiem.

- Okradają domy? - Tak. Musimy uważać.

Robią to obcy.

Rosjanie i inni nielegalni uchodźcy.

W Danii też jest dużo włamań.

Wszyscy wyjechali. Nadciąga woda.

Po Świętach jedziemy do Warszawy. Nasze dziecko urodzi się tutaj.

- Gratuluję. - Dzięki.

Póki co bronimy naszej małej ojczyzny.

Walić to.

Niech utonie z godnością.

- Wchodź. - Dzięki.

- Nie mówi po polsku. - Jestem Duńczykiem.

Przepraszam.

- Wszystko dobrze? - Tak.

Kopie?

- Mogę...? - Pewnie.

- Czuję. - Dziwne, co?

Co robisz w Polsce?

Szukam swojej dziewczyny.

POLSKA NIEDALEKO GRANICY Z ROSJĄ

Holandia?

Imigrantka?

Wielu przekracza granicę przez las.

Dobrze, że pani nie złapali.

Chce pani pójść na policję?

Nie. Muszę znaleźć przyjaciela.

Dziękuję.

- Dokąd miała pani jechać? - Do Stegny.

Tak było kilka dni temu.

Potem do Bukaresztu, do mamy.

Pani przyjaciel jest w Stegnie?

Mam nadzieję.

Mogę od pani zadzwonić? Jest pani bardzo miła.

- Elias. - To ja.

To ona. Cześć, Laura.

Jak się masz? Gdzie jesteś?

W Polsce.

Ja też!

To znaczy, że niedługo się zobaczymy!

Wszystko w porządku? Jak się czujesz?

Szkoda, że mnie tam nie ma.

Stegna jest daleko. Gdzie dokładnie jesteś?

- Gdzie jesteśmy? - Niech jedzie do Elbląga.

Tak będzie lepiej, jeśli chcecie jechać do Bukaresztu.

Przyjedź do miasta, które nazywa się Elbląg.

Już wiem. To kilka godzin stąd. Na wybrzeżu.

Jeżeli nie dotrę tam do wieczora, jedź do mamy.

Niedługo się zobaczymy.

Wiozę coś dla ciebie i już nie mogę się doczekać.

Dziękuję.

Amalie.

- Amalie. - Tak?

- Co się stało? - Jest w Polsce.

- Serio? - Jest w Polsce.

Co za ulga.

Elias do niej przyjedzie.

- Napisała? - Elias napisał.

Muszę zadzwonić do Fanny.

- Halo? - Fanny?

- Cześć, Jakob. - Jest w Polsce.

- Jest w Polsce. - Więc niedługo przyjedzie.

- To dobrze. - Cudownie.

Dzięki za telefon.

Przepraszam, Elias. Mamy gościa.

Kto to?

Mój znajomy. Nie będzie problemu.

Jeden facet z miasteczka robi problemy.

Ten policjant zawiezie cię do Stegny. Dobra?

Pewnie. To za daleko, ale dziękuję.

Mam jechać do Elbląga.

Jesteś z Danii?

- Tak. - Mogę zobaczyć paszport?

Przepraszam.

Mój paszport został w Kopenhadze.

Pójdziesz ze mną.

- Teraz? - Tak.

Wezmę swoje rzeczy.

Proszę tędy.

Tekst: Hanna Osuch