Original subtitles

Przepraszamy za niedogodności.

Prosimy o cierpliwość. Wszyscy wsiądą na pokład.

Parkować wolno tylko w wyznaczonych miejscach.

Prosimy o nieutrudnianie ruchu.

Korytarz przez Polskę będzie otwarty przez 36 godzin.

Aby uniknąć opóźnień, proszę przygotować ważne dokumenty.

Dziękuję wszystkim Duńczykom za zaradność.

RODZINY TAKIE JAK NASZA

Proszę o spokój i rozsądek.

Podczas relokacji banki będą funkcjonowały.

Unijne pakiety pomocowe zapewnią utrzymanie duńskiej korony.

Parkować wolno tylko w wyznaczonych miejscach.

Dobrze pani wie, że to niemożliwe.

Dzieci chciałyby się pożegnać z tatą.

ROZDZIAŁ 1 NADCHODZI CZAS

Duńskie paszporty nie będą wydawane.

Informacji w sprawie wiz

udziela centrum pomocy w sektorze jedenastym.

Duńskie korony nie będą przyjmowane.

Walutę można wymienić na promie przy wejściu 8F.

Na miejscu podstawione będą autobusy

na stanowiskach A3, A6, A7, C11 i C13.

SZEŚĆ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ

MINISTERSTWO SPRAW ZAGRANICZNYCH

- Niedługo powinniśmy mieć jasność. - Chyba mało spałaś.

Całą noc koczowaliśmy pod biurem premierki.

- My czyli kto? - Sekretarze.

Wezwali nas i zadali kilka pytań.

Coś powiedzieli?

Nie mogę niczego powtórzyć.

Byli tam wszyscy,

ale tylko premierka wie, co się wydarzy.

Nie możesz nam nic zdradzić?

W sumie Hartung...

Powiedział mi coś, co odczytałam jako wskazówkę.

Wszyscy jesteście pracownikami ministerstwa.

Nie muszę wam przypominać o tajemnicy służbowej.

Dotyczy też waszych rodzin i bliskich.

Aż do oficjalnej konferencji prasowej.

- Ale urzędnicy... - Wiesz, co mam na myśli.

Wszyscy jesteśmy zmęczeni. Nie mogę udzielać informacji.

Oczywiście, rozumiem. Po prostu robi się coraz mniej czasu.

Jesteście zawodowcami i wiecie, czego się od was oczekuje.

ONI TO ZROBIĄ.

CO?!

ZLIKWIDUJĄ CAŁE PAŃSTWO.

NIKT NIE MOŻE SIĘ DOWIEDZIEĆ. USUŃ WSZYSTKIE WIADOMOŚCI.

- Cześć, mamo. - Kochanie, już wyszłaś?

- Nie chciałam cię budzić. - Już późno. Ale dziękuję.

Zobaczymy się za dwa tygodnie?

Niczego nie zapomniałaś?

Zabrałaś laptop, książki i swoje ładowarki?

Wszystko spakowałam.

- Pusto tu bez ciebie. - Wiem.

- Dobrze się czujesz? - Muszę się uczyć do egzaminów.

Nie pozdrawiaj taty.

- Dobra. - Buziaki.

Cześć. Już nie szczekaj.

Do zobaczenia, Laban.

Jeszcze? Będzie dokładka. Miałaś być wieczorem.

- Gdzie klucz do mojego roweru? - Pożyczyłam go.

Jest w mojej torebce w biurze.

Nie znosisz tych przenosin.

Ale my się cieszymy.

Lubimy, jak jest Laura. Prawda?

- Gdzie tata? - W swoim gabinecie.

- Ktoś u niego jest? - Mój brat i Henrik.

Tata projektuje im budynek. Dziś mija termin.

Idź do nich.

Cześć, tato. Przyszłam po klucze.

- Laura. Co tam? - Dobrze.

- Miło cię widzieć. - Ciebie też. Cześć, Nikolaj.

- Wszystko dobrze? - Tak.

Biorę klucze i lecę. Do zobaczenia.

Jadłaś śniadanie?

Trzymaj się. Miłego dnia.

Co tam?

Co robicie?

Elias obczaja twój tyłek.

Nie mów takich rzeczy. Beznadziejnie traktuje kobiety.

Co ty gadasz? Spadaj, frajerze.

- Sam spadaj. - Lamus.

Ogarnij się, dzbanie.

- Serio? - Tak.

Zajebiście.

Może ja cię podwiozę?

No i fajnie. Siadaj na bagażnik.

Jest dobrze? Super.

Dobra, jedziemy.

Musimy zdążyć na apel, bo gram na krowim dzwonku.

O w mordę. Urwałem go.

Przepraszam.

- Stary sposób na podryw. - Zawsze działa.

- Łamacz dziewczęcych serc. - Jestem komikiem.

Raczej flirciarzem.

- Cześć. - Co tam?

Co Elias kombinuje? Niezłe z niego ciacho.

- To twój kuzyn. - Wiem.

Ja nie mogę, ale masz moją pełną zgodę.

Na stówę. Elias!

- Co robisz? - Co?

Co robisz?

- Stoję. - Gapisz się na moją kumpelę.

Robi to od rana. Całkiem mu odwaliło.

- Lecisz na Laurę? - Po prostu stoję.

TAK. CHYBA POWINIENEŚ SPRZEDAĆ.

WSZYSTKO?

PRZYJADĘ CI POMÓC. KOCHAM CIĘ.

Cześć.

Przy drzwiach nie ma dzwonka.

Nie. Puka się tym.

Sprytne. Zapomniałaś o czymś.

Rozwaliłem ci pedał.

Kupiłem nowy. W ramach przeprosin.

Nie było cię w szkole. Co robiłaś? Spałaś?

Nie. Przygotowuję projekt.

Jasne.

Gdzie masz rower? Naprawię go.

Może wejdziesz do środka?

Nie po to przyszedłeś?

- Nie wiem. - Nieważne. Po prostu mi go daj.

Dobra.

Proszę.

Widzimy się w szkole.

Słodkich snów.

Po zapaści gospodarki Holendrzy emigrują do krajów Europy.

Vivian Vestergaard, prosto z Brukseli.

Żaden inny kraj nie wydał tyle na ochronę wybrzeża.

Mimo wysiłków Holandię zalała fala bankructw...

Halo?

Halo?

Jacob? Cześć.

Przepraszam za wtargnięcie.

Wszystko dobrze? Gdzie twój mąż?

- Kochanie, przyszedł Jacob. - Wprowadziłem małą poprawkę.

- Nik! - Chodzi o drzwi.

Zamiast sosny będzie olejowany dąb.

Jak klepniecie, możemy zaczynać. Cześć. Siostra cię pozdrawia.

- Miałeś to odwołać. - Nie, mieliśmy porozmawiać.

- Nie teraz. - Już tu przyszedł.

O co chodzi?

Wszystko dzieje się tak szybko. Widziałem, że dzwoniłeś.

Ale...

Sprzedajemy większość naszych komercyjnych nieruchomości.

- Co? - W ciągu najbliższych dni.

Ceny są niskie. Pójdzie szybko.

Oczywiście zatrzymasz zaliczkę,

ale my wycofujemy się z branży.

Jak to?

Dlaczego?

Nie.

Przecież mówi się o tym od lat.

Myślałem, że już to obalili.

Wciąż debatują nad nagłym wzrostem poziomu morza.

Jak zawsze.

Dlaczego teraz? Jesteś tego pewny?

Dania jest nisko położona.

Na dłuższą metę nie da się temu zapobiec.

Lepiej wyjechać, póki jest czas.

Jezu.

To stara dobra duńska zapobiegliwość.

W zeszłym miesiącu runęła gospodarka Holandii.

Już nie mogą udawać, że zdołają zatrzymać wodę.

Holendrzy zaczęli masowo emigrować.

Z południa przybywają kolejne fale uchodźców.

Kraje Europy zamkną granice przed Duńczykami.

Zapewne wprowadzą system kwotowy,

ale myślę, że wy też powinniście jak najszybciej wyjechać.

Tak będzie najlepiej.

Jako architekt możesz pracować wszędzie.

Właśnie. Nie pracowałeś kiedyś we Francji?

To było sto lat temu.

Francja to oczywisty kierunek. Masz tam kontakty.

Amalie na razie nie pracuje.

Zna francuski, ale za słabo, żeby być psycholożką.

Jeździliśmy tam na wakacje. Lubi Francję.

- Napijmy się. - Dzięki.

Przyjechałem samochodem.

My pijemy od wczoraj. Co nie, Henrik?

To przytłaczające.

Czekajcie, bo nie mogę pojąć, co to właściwie oznacza.

MSZ niedługo zacznie przenosić za granicę domy opieki.

Przewlekle chorych pacjentów i więźniów też.

Potem część zwykłych rodzin.

Mamy co robić.

Powiedz mu, kiedy to ogłoszą.

W przyszły czwartek, ale nic nie jest stuprocentowo pewne.

Francja i Wielka Brytania inwestują w ochronę przeciw zalaniom.

Ich gospodarki są silniejsze niż holenderska.

Warto też wziąć pod uwagę Norwegię, Szwecję i Finlandię.

Jacob.

- Jacob. - Tak?

Dam ci praktyczną radę. Ważne, żebyś to wiedział.

Czeka nas kryzys bankowy, a ceny nieruchomości runą w dół.

W kraju, który się ewakuuje, nie będą miały żadnej wartości.

Dlatego powinieneś sprzedać dom.

Przed czwartkową konferencją.

Mamy sprzedać dom? Nie zrobimy tego tak szybko.

Próbujcie.

- Ale jak? - Pozbądźcie się go.

- Za niską cenę. - Może się uda.

Co za koszmar. Nie myślałem, że do tego dojdzie.

Może tego nie zrobią.

- Nic nie jest pewne. - Jak sobie z tym radzicie?

W sumie się tego spodziewałem.

Uporządkowaliśmy nasze sprawy.

- Pozwolili ci? - Zrobiłem to nielegalnie.

Namęczyliśmy się, żeby ukryć to przed zarządem.

Nikt nie może wiedzieć.

Obiecaj, że nikomu nie powiesz.

Nawet mojej siostrze. Będę miał kłopoty.

- Nie powiem. - Wypłać jak najwięcej gotówki.

W euro.

W złocie.

Albo w diamentach.

Brzmi strasznie, ale wiesz, co będzie, jak banki upadną.

- Wypłać, ile możesz. - Wszystko włożyliśmy w dom.

- Jestem wam winny za remont. - Zapomnij o tym. Nieważne.

Jedziemy do Bazylei. Przywieziemy tyle euro, ile się da.

Nikt ich nam nie odbierze. Będą poza systemem.

Mamy znajomego bankiera. Przemycimy pieniądze tutaj.

Ale nie martw się na zapas. Może nic nie będzie.

To w końcu jak? Mam sprzedawać dom czy nie?

Powinieneś go sprzedać. I to szybko.

Cześć. Jak się miewa Lucas?

Ma zły dzień. W nocy nie zmrużył oka.

Nie chce być z nami w klubie.

- Nie chce wejść? - Próbowałam trzy razy.

Porozmawiasz z nim? Ciebie posłucha. Uwielbia cię.

- Będziesz mogła przyjść w czwartek? - Tak.

Lucas?

Cześć. Słyszałam, że nie mogłeś spać.

Niedługo masz trening piłki nożnej.

Może ci poczytam?

Przeczytaj to.

Piszą, że słońce świeci od czterech i pół miliarda lat.

Co jeszcze?

ŚMIERĆ SŁOŃCA

Że będzie świecić jeszcze przez pięć miliardów lat.

A co, kiedy przestanie?

Zrobi się zimno.

Co się dzieje?

Wyczuwasz coś?

Lucas, Christel, chcemy z wami porozmawiać.

Oczywiście.

Drużyno, raz, dwa! Zbieramy piłki.

Lucas, chodź.

- Zapłaciłaś za treningi? - Raczej nie o to chodzi.

Podejrzewam, że znowu wdałeś się w bójkę.

- Nie biłem się. - Jasne.

Dzień dobry.

Jakie duże zebranie.

- Popełnił jakieś przestępstwo? - Zapraszamy.

Proszę sobie usiąść. Zaraz wszystko wyjaśnimy.

Siadaj, Lucas.

Kochanie, chodź.

Siadaj.

Pamiętasz, co ci mówiłam?

Stój, jak chcesz.

Jesteś jednym ze skandynawskich chłopców,

wytypowanych do szkółki piłkarskiej FC Liverpool.

Więc chcieliśmy ci pogratulować.

- Wspaniale. - To jeszcze nic pewnego.

Przyglądają się różnym zawodnikom.

Jeśli chcesz, żeby cię wybrali, musisz umieć nad sobą zapanować.

Rozumiemy się?

Poradzisz sobie.

Tak.

Brawo, Lucas. Powodzenia.

Fajnie, co?

Jeśli będziesz się dobrze zachowywał.

- Na przykład tak? - Co ty robisz?

- Coś nie tak? - Oszalałeś?

Przestań!

Jedziemy do Anglii!

Do Anglii! Bo jesteś najzdolniejszy!

Jedziemy!

Spotkam się z Gillesem Bennim.

W Paryżu?

Ile kosztuje bilet? Jedziesz samochodem?

Jeszcze nie wiem.

Muszę coś zaplanować.

Miałeś robić projekt dla Langelinie.

On raczej nie dojdzie do skutku.

Rozmawiałeś z Henrikiem?

Tak, ale oni...

- Brat cię pozdrawia. - Ale?

Wszystko będzie dobrze.

Po prostu muszę coś sprawdzić. Wszystko będzie dobrze.

- Co się dzieje? - Jeszcze jest czas.

- Skończyłaś projekt? - Nie mogła się skupić.

Wczoraj przyszedł jeden chłopak. Naprawiał rower.

- Mam nadzieję, że tylko rower. - Tato, błagam.

- No co? - Jesteś beznadziejny.

Laura, przestań.

CZY ELIAS MA DZIEWCZYNĘ?

TAK JAKBY. MIESZKA U ALBERTE.

U JAKIEJ ALBERTE?

ROK TEMU SKOŃCZYŁA SZKOŁĘ. ALE IM SIĘ NIE UKŁADA!

Kochanie.

- Nikolaj mówi, że likwidują kraj. - Co?

Sprzedamy dom i wyjedziemy za granicę.

Jacob, co ty bredzisz?

Wypłacam gotówkę.

Jutro przyjdzie agent nieruchomości.

Zapytam Gillesa o pracę.

Zobaczymy. Może to znowu tylko plotki.

Nikolaj ma mi jutro potwierdzić.

Kochanie, spokojnie.

Już dobrze.

- O czym ty mówisz? - Spokojnie. Poradzimy sobie.

Oddychaj. Wszystko będzie dobrze.

Nie denerwuj się.

Dzień dobry.

- Witamy w Danii. Dokumenty. - Proszę.

Mam paszport dyplomatyczny.

I kontrabandę.

Proszę jechać.

To miało być sprytne?

Z forsą w bagażniku? Chcesz iść do więzienia?

Nie chcę. Wyluzuj.

- Zakopiemy je? - Co? Nie.

Kochanie, nie dramatyzuj. Ukryjemy je u mamy.

Niedługo cały kraj będzie tak wyglądał.

Pusto.

Rozmawiałem z sekretarką. Może dostanę pracę w Londynie.

W oddziale emigracyjnym.

Zamieszkamy w domu Olivera w Reading.

Świetnie.

A co z moim bratem?

- Co z nim? - Chyba potem do niego pojadę.

Powinienem z nim porozmawiać.

Sam nie wiem. Znasz go. Jest stuknięty.

- Podpowiem mu coś. - Podpowiesz?

Żeby coś posprzedawał. Nie muszę mu mówić, że...

Nie, Henrik.

Dowie się, że my zdążyliśmy się wyprzedać.

Wkurzy się.

Zbankrutuje i zostanie z niczym. Będzie nas obwiniał.

- Wychodzę. - Nik.

Nie skończyliśmy rozmowy.

Skłamał w sądzie, żeby przejąć majątek ojca.

Bił cię każdego ranka, kiedy rodzice leżeli skacowani.

Pobił twojego pierwszego chłopaka i kazał mu pić siki.

Wiem, o co ci chodzi.

Ale teraz jest starszy.

Może się zmienił.

Ma dzieci.

Nic mi nie zrobiły.

- Lubisz te jego dzieci? - Pewnie.

August będzie miał konfirmację. William studiuje.

Stracą wszystko.

Chcę mieć z tobą dzieci.

Czasy nie są najlepsze.

Mimo wszystko.

Śniłem o tym wczoraj.

- Mówisz poważnie? - Tak.

Szaleństwo.

Myślałeś, jak?

Pogadajmy z Jane i Amandą.

Ma 7 centymetrów. Nie będzie pasował.

Zróbcie to od nowa.

- Henrik. - Cześć, Peter.

Co cię sprowadza? Siadaj.

Byłem w biurze, ale powiedzieli, że jesteś tutaj.

Przyszedłem się przywitać i pomyślałem, że chwilę pogadamy.

Jasne. Mów.

Jestem ciekawy, co u ciebie i ogólnie, jak ci leci.

- To do ciebie niepodobne. - No dobra. Jest sprawa.

Przyszedłem, żeby porozmawiać o nieruchomościach.

- O nieruchomościach. - Tak.

O Christiansholm?

- O nim też. Ale... - Posłuchaj.

Ojciec zostawił Christiansholm mnie.

Sąd przyznał mi rację, do jasnej cholery.

Długo jeszcze będziesz mi zawracał dupę?

Wytrzymałeś trzy minuty bez obrażania mnie.

Brzydzę się tobą.

Spróbuję jeszcze raz.

Robię to tylko dla twoich dzieci.

- Daruj sobie. - To ważne.

Co kombinujecie? Ty i ten twój kolega pedał?

Już nic.

Zapomnij o tym.

Niepotrzebnie przyszedłem.

Halo? Kto tu jest?

Dzień dobry.

Co państwo tu robią?

Jestem Hektor, agent nieruchomości.

Obiecałem, że skończymy do 14.30. Może pani wrócić później?

Pani tata prosił, żebym pokazał dom potencjalnym kupcom.

Tato, sprzedajesz dom? O co tu chodzi?

Na razie rozeznaję się w sytuacji. Nie wiedziałem, że wrócisz wcześniej.

- Gdzie jesteś? - W banku.

- Amalie też się denerwuje. - Naprawdę chcesz sprzedać dom?

Tak, naprawdę chcę to zrobić.

Nie wtrącaj się. Wyjdź z domu, dopóki tam są.

Przepraszam.

Muszą państwo wyjść. Tata niczego z nami nie omówił.

Już tu jesteśmy. Chcemy zobaczyć piwnicę.

To jest mój pokój. Nie mogą państwo tam wejść.

Ale właściwie dlaczego?

Bo tam jest grzyb.

- Oszalałaś? - Co?

Przecież w piwnicy nigdy nie było grzyba.

- To może nas kosztować miliony. - Dlaczego to robisz?

- Nic mi nie powiedziałeś. - Spokojnie.

Odbija ci, bo masz kryzys wieku średniego?

Możesz mi wyjaśnić, o co ci chodzi?

Dobrze, ale się uspokój.

Zawsze wszystko psujesz, bo myślisz tylko o sobie!

- Wiem, że nie rozumiesz. - Rozumiem, że odchodzisz.

Zostawiłeś mamę, teraz zostawisz mnie.

Masz nas gdzieś. Znowu to robisz, psychopato!

Zostaw mnie!

Uspokój się.

Laura, przestań.

Twoja mama nie chciała pomocy.

Wolała się zaharowywać na śmierć.

- Próbowałem jej pomóc. - Już raz nas zostawiłeś.

Teraz chcesz zrobić to samo.

Musimy wyjechać.

To nie jest moja zachcianka. Wszystko się wali.

Zlikwidują ten kraj. Ewakuują całą Danię.

Co?

Szukam dla nas nowego miejsca, w którym moglibyśmy zamieszkać.

Co?

Już to zapowiadali.

- O czym ty mówisz? - Wiem, jak to brzmi.

Niewyobrażalnie.

I przerażająco.

Laura, to cały nasz majątek.

Wszystko włożyliśmy w dom.

Rozumiesz? Nie mam już pracy.

Od przyszłego czwartku w Danii nic nie da się sprzedać.

Tak mówią. Ja nic nie wiem.

Zobaczymy.

Laura.

Laura.

Zaopiekuj się swoją mamą.

Naprawdę musimy wyjechać?

Nie wiem.

Nie mów nikomu. Nawet mamie.

Jeśli coś się stanie, poradzimy sobie.

Razem.

Wyjedziesz na wakacje z przyjaciółmi?

Raczej nie. Chyba zostanę tutaj.

Boisz się?

Po prostu nie chcę się z wami rozstawać.

Córeczko, posłuchaj mnie.

- Jesteś odważniejsza, niż myślisz. - Okej.

Chcę zrobić coś głupiego. Chodzi o chłopaka.

- Fantastycznie! - On ma dziewczynę.

W grupie zawsze weselej. Jak ma na imię?

Elias.

Ciągle o nim myślę.

Gra na krowim dzwonku.

Wspaniale. Możesz zostać żoną krowiego dzwonkarza.

- Mamo. - Kończymy?

Muszę lecieć. Zadzwonię później.

Jasna sprawa. Trzymaj się. Pa.

Dzień dobry.

Transmitujemy na żywo konferencję z Kancelarii Premierki.

Witam państwa w imieniu urzędującej premierki.

To, co zaraz powiem, będzie miało ogromny wpływ na życie Duńczyków.

- Jesteś? - Jechałam tuż za tobą.

Cześć, tato.

Co się stało?

Co?

Tak. Dobra.

Zadzwonię.

- Co jest? - Mam obejrzeć konferencję.

Dziewczyny, zaraz będzie apel.

- Co się stało? - Nie wiecie? Zamykają kraj.

Chodźcie!

TATO, SŁYSZAŁEŚ?

TAK. PŁACZEMY.

CO TERAZ?

NIE WIEM.

SPRZEDALIŚMY DOM.

- Mathilde. - Co teraz będzie?

Proszę wszystkich o uwagę.

Większość z was słyszała już o konferencji prasowej.

Jak wcześniej zapowiadano,

Parlament przegłosował stopniową ewakuację Danii

w związku z niebezpiecznym wzrostem poziomu morza.

Dziękuję.

Dziwnie jest opuszczać kraj, kiedy ulice nie są zalane.

Melioracje i zapory zapewniły nam trochę czasu,

jednak ich utrzymanie jest drogie i może spowodować zapaść gospodarki.

Rząd postanowił przeznaczyć te fundusze

na relokację Duńczyków i pomoc potrzebującym.

Zanim kraje Europy zamkną granice przed rodzinami takimi jak nasze.

Wcześniej nas ostrzegano. Teraz nadszedł ten czas.

Nie przeprowadzono publicznej debaty.

Kolejną konferencję zapowiedziano na 15.50.

Kancelaria Premierki ma przekazać więcej praktycznych informacji.

Chyba mogę wam obiecać, że nie zamkniemy szkoły od razu.

Uczniowie ostatnich klas otrzymają dyplomy.

Co z resztą, poinformujemy później.

Dziś nie będzie lekcji. Spędźcie ten dzień z rodzinami.

Więcej informacji znajdziecie na rządowych stronach dla obywateli.

Jakieś pytania?

Tak.

Dokąd mamy pójść?

Tekst: Hanna Osuch