Original subtitles

Χρονισμός - Διορθώσεις - Προσθήκες Boyancy για την έκδοση Human.2015.720p/1080p.BluRay.x264-[YTS.AM]

Μετάφραση fata morgana

Θυμάμαι ο...

Ο πατριός μου...

Με χτυπούσε με καλώδια...

Και κρεμάστρες...

Με ξύλα και ό,τι άλλο έβρισκε.

Μετά από κάθε ξυλοκόπημα μου έλεγε: "Με πονάει περισσότερο απ' όσο πονάει εσένα."

"Το έκανα μονο επειδή σε αγαπώ."

Αυτό μου μετέδιδε λάθος μήνυμα σχετικά με το τι είναι η αγάπη.

Και έτσι, για πολλά χρόνια...

Νόμιζα ότι η αγάπη πρέπει να πονάει.

Και... Προκαλούσα πόνο σε όλους όσους αγαπούσα.

Και μετρούσα την αγάπη...

Από το πόσο πόνο θα δέχονταν από μένα.

Και μόνον αφότου ήρθα στη φυλακή...

Σε ένα περιβάλλον που στερείται αγάπης...

Απέκτησα κάποια κατανόηση για το τι είναι και τι δεν είναι στην πραγματικότητα.

Και... Γνώρισα κάποια.

Και... Αυτή μου έδωσε την πρώτη μου πραγματική αίσθηση για το τι είναι η αγάπη.

Διότι είδε πέρα από την κατάστασή μου...

Και το γεγονός ότι ήμουν στη φυλακή με ισόβια καταδίκη για φόνο...

Και όχι μόνο για φόνο,

αλλά για το χειρότερο είδος φόνου που μπορεί να κάνει κανείς:

σκότωσα μια γυναίκα και ένα παιδί.

Ήταν η Άγκνες...

Η μητέρα και γιαγιά...

Της Πατρίσια και του Κρις, της γυναίκας και του παιδιού που σκότωσα...

που μου έδωσε το καλύτερο μάθημα για την αγάπη. Επειδή...

Με κάθε δικαίωμα θα έπρεπε να με μισεί.

Αλλά αυτή δε με μισούσε.

Και... Με την πάροδο του χρόνου...

Μέσα από το ταξίδι που κάναμε...

Ήταν αρκετά συναρπαστικό.

Μου έδωσε αγάπη.

και μου έμαθε τι είναι.

Χαίρομαι πολύ όταν βρέχει...

Όταν πίνω γάλα...

Και έχω μια καλή ζωή.

Όταν βάζω κιλά.

Τώρα είμαι λεπτή.

Όταν βρέχει,

είμαι πολύ χαρούμενη.

Όταν πίνω γάλα,

και τρώω όλα όσα μου αρέσουν.

Και όταν κοιμάμαι με τον άνθρωπο που αγαπώ...

Ο οποίος μου λέει γλυκόλογα

Και όταν είμαι σε μια ωραία καλύβα...

Που με προστατεύει από το κρύο και τη βροχή.

Αυτά είναι τα πράγματα που με κάνουν ευτυχισμένη.

Η ευτυχία, για μας...

Θα ήταν...

Να έχουμε φαγητό,

ένα κομμάτι γης,

και ένα πραγματικό μέρος για να ζήσουμε.

Με ηλεκτρικό ρεύμα μέρα - νύχτα.

Δε θα χρειαζόταν να κοιμόμαστε μεσα στο σκοτάδι.

Αυτό θα ήταν ευτυχία.

Όμως κοιμόμαστε στη γη,

χωρίς καν στρώμα, σε άχυρα.

Με ρεύμα,

θα υπήρχε φως στη ζωή των παιδιών μου.

Και έτσι, καθώς έζησα δύσκολα παιδικά χρόνια, χωρίς λεφτά,

όταν πήγα στο πανεπιστήμιο,

πήρα υποτροφία

και αγόρασα μια μηχανή.

Ολοκαίνουργια!

Ήμουν το πρώτο άτομο που την έβαλε μπρος!

Ήμουν το πρώτο άτομο που ανέβηκε σ' αυτήν, για να πάω σπίτι.

Όταν νιώθω τον αέρα

να με χτυπάει καθώς οδηγώ,

ξέρω ότι δεν είμαι σε κάποια ξένη μηχανή.

Είναι η δική μου μηχανή.

Έφτασα στο σπίτι,

και για να πάω για ύπνο,

έβαλα τη μηχανή στο υπνοδωμάτιό μου

και κλειδώθηκα μαζί της!

Έτσι μπορούσα να μυρίζω το ζεστό μοτέρ.

Τη μυρωδιά του μοτέρ,

τη μυρωδιά της νέας μηχανής.

Και όταν άναψα τα φώτα,

έβλεπα ότι ήταν η δική μου μηχανή.

Δεν μπορούσα να βάλω τη μηχανή στο κρεβάτι, κάτω από τα σκεπάσματα,

όμως αυτό ήθελα να κάνω.

Ναι...

Το αισθανόμουν. Ναι.

Αυτή ήταν μια στιγμή μεγάλης ευτυχίας για μένα.

Η ευτυχία; Η ευτυχία...

Είναι τα παιδιά που επιστρέφουν σπίτι.

Αυτή είναι η δική μου μητρική ευτυχία.

Ευτυχία είναι όταν έρχεται ο άντρας μου, χαμογελάει,

και με φιλάει, μετά από 33 χρόνια που είμαστε παντρεμένοι.

Και αυτό είναι ευτυχία, αλλά μια ευτυχία γυναικεία.

Ευτυχία είναι όταν τα εγγόνια μου τρέχουν καταπάνω μου

και με τις παιδικές φωνούλες τους φωνάζουν "Γιαγιά!"

Ακόμα και που νιώθεις σαν γιαγιά όταν φωνάζουν "γιαγιά",

και αυτό ευτυχία είναι.

Ευτυχία είναι όταν πας στη δουλειά, σε μια ομάδα,

που σε προϋπαντάει... Σε προϋπαντά, και χαίρεται.

"Να, ήρθε. Μπορούμε να μιλήσουμε λίγο".

Και αυτό είναι ευτυχία.

Ευτυχία είναι όταν ξυπνάς το πρωί και δεν πονάς πουθενά.

Δεν έχεις καμιά αρρώστια.

Και αυτό είναι ευτυχία.

Ευτυχία είναι όταν βρέχει, σημαίνει, θα έχει καλή σοδειά...

Υπάρχουν πολλά είδη ευτυχίας,

και συνάμα, η ευτυχία είναι μόνο ένα πράγμα.

Ζεις, άρα είσαι ευτυχισμένος.

Από τις εμπειρίες μου, που είμαι σε αναπηρική καρέκλα,

που ταξίδεψα στον κόσμο σε αναπηρική καρέκλα,

έχω δει τη ζωή από διαφορετική γωνία.

Και αυτό με έχει διδάξει σε ένα πνευματικό επίπεδο...

Απλά να αποδέχομαι και να χαίρομαι...

Για ό,τι μου επιφυλάσσει το μέλλον.

Είμαι τόσο δυνατός πνευματικά...

Και ο μόνος λόγος γι' αυτό είναι ότι έχασα σωματικά τα πόδια μου.

Οξύνθηκε η όρασή μου, τα αφτιά μου είναι...

Ακούω πολύ καλύτερα.

Οπότε αυτά είναι από σωματική άποψη. Αλλά...

Νιώθω ότι είμαι τυχερός, σαν να...

Δεν αναλύω, ούτε αμφισβητώ υπερβολικά τη ζωή. Μπορώ...

Μπορώ να περάσω τη ζωή απλά περιφερόμενος...

Και πάντα να είμαι στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή.

Πάντα μου συμβαίνουν απίστευτα πράγματα.

Πραγματικά είμαι πολύ τυχερός σ' αυτή την κατάσταση.

Αλλά αυτό οφείλεται στο ότι πιστεύω στην τύχη,

ή ότι πιστεύω στη δύναμη της έλξης,

ή ότι πιστεύω στο...

ότι προσελκύω το καλό στη ζωή μου.

Και νομίζω...

ότι αυτό μπορεί να θεωρηθεί τύχη.

Οπότε αν ο ίδιος ο Θεός

κατέβαινε μπροστά μου αυτή τη στιγμή και μου έλεγε:

"Μπρούνο, θα σου δώσω πίσω τα πόδια σου,

αλλά θα σου πάρω όλα όσα έμαθες τα τελευταία δεκατρία χρόνια",

θα έλεγα στο Θεό, "Κράτα τα πόδια σου".

Παλιά δεν πεθαίναμε όπως σήμερα.

Ζούσαμε σε ειρήνη.

Οι αγώνες μας δε μας σκότωναν.

Υπήρχε μόνο ένα όπλο σε κάθε χωριό.

Αυτό που μας αποδεκατίζει είναι τα καλάσνικοφ.

Παλιά πεθαίναμε μόνο από αρρώστιες και γεράματα.

Λίγοι άνθρωποι πέθαιναν:

κάποιος άρρωστος, κάποιος γέρος, κάποιο παιδί.

Μόνο οι αδύναμοι.

Τα θύματα των καλάσνικοφ είναι αμέτρητα.

Τώρα οι αγώνες μας μας εκφυλίζουν.

Τρεις άντρες πεθαίνουν από έναν πυροβολισμό.

Χτες πέθαναν άνθρωποι.

Δεν τους θάψαμε.

Ίσως τους έφαγαν ζώα.

Αυτό το όπλο είναι κακό.

Στερεί την ειρήνη από τη νέα γενιά και από τη χώρα.

Με το που έπιασα τα όπλα στα χέρια μου,

ένιωσα φόβο.

Ο φόβος είναι ανθρώπινο αίσθημα.

Φοβόμουν το αίμα.

Όταν έπιασα τα όπλα στα χέρια μου,

από δάσκαλος έγινα άνθρωπος των όπλων.

Δεν είχα άλλη επιλογή.

Είδα και βίωσα πράγματα που με ανάγκασαν να το κάνω.

Καμιά φορά ο γιος μου με ρωτάει, επειδή ανησυχεί:

"Μπαμπά, γιατί υπάρχει αυτός ο πόλεμος; Δε θα τελειώσει ποτέ;"

"Γιατί σκοτώνεις το στρατιώτη;"

"Δεν έχει και ο στρατιώτης οικογένεια;"

"Που τον περιμένει, ακριβώς όπως εμείς;"

Του απαντώ, "Εκείνος έχει άδικο, και εμείς δίκιο."

"Γιατί, μπαμπά;"

Του λέω, "Εκείνος σκοτώνει οικογένειες και παιδιά."

"Καταστρέφει τζαμιά".

"Εμείς τα υπερασπιζόμαστε όλα αυτά."

Πάντα προσπαθούμε να είμαστε ξεκάθαροι απέναντι στα παιδιά.

Τους λέμε ότι πήραμε τα όπλα,

επειδή αναγκαστήκαμε, όχι επειδή το θέλαμε.

Δε μου αρέσει να έχω αίμα στα χέρια μου...

Ούτε η σκέψη ότι σκότωσα κάποιον.

Σε κανέναν δεν αρέσει αυτό.

Δε φοβάμαι το θάνατο.

Δε φοβάμαι αν είναι να πεθάνω για τη Συρία.

Δε φοβάμαι αν είναι να πεθάνω για τον πατέρα μου.

Αν εκείνος δεν ήταν νεκρός, θα φοβόμουν το θάνατο.

Αλλά τώρα πια δε φοβάμαι.

Ακόμα και αν μου κόψουν το λαρύγγι ή αν ανατιναχτώ.

Αυτό που έχει σημασία είναι να ξαναβρώ τον πατέρα μου

ή να επιστρέψω στη Συρία.

Στη διάρκεια της γενοκτονίας...

Χωρίστηκα από τους γονείς μου...

Και ζούσα μόνη μου...

Στα χωράφια με τα σιτηρά.

Πέρασα τουλάχιστον δυο βδομάδες εκεί.

Στη συνέχεια...

Με πήρε κάποια.

Με ρώτησε ποια είμαι.

Αλλά εγώ ήμουν πολύ μικρή,

δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τους Χούλου από τους Τούτσι,

δεν καταλάβαινα τη διαφορά.

Με κοίταξε, και άρχισε να με αγγίζει...

Στα δάχτυλά μου, στο δέρμα μου...

Μου είπε ότι είμαι Τούτσι από μεικτή φυλή.

Είπε στους ανθρώπους να με πυροβολήσουν,

να με εξοντώσουν.

Εγώ ρώτησα το γιατί...

Τι κακό είχα κάνει...

Μετά από αυτό...

Έπεσαν πολλοί πυροβολισμοί...

Εγώ το έσκασα.

Σε όλο το δρόμο...

Υπήρχαν πτώματα και αίμα.

Τότε κάθισα κάτω και ζήτησα από το Θεό

να γίνει το θέλημά Του.

Ήμουν τυχερή που επέζησα.

Πήγα σπίτι.

Είχαν γκρεμίσει την πόρτα.

Μπροστά υπήρχε μια τρύπα

όπου είχε πέσει μια οβίδα.

Μπήκα μέσα και βρήκα τον πατέρα μου ξαπλωμένο εκεί.

Είδα και τα αδέρφια μου, από πίσω του.

Ο πατέρας μου τους είχε ανοίξει την πόρτα.

Τους είπε ότι δεν υπάρχουν μαχητές μέσα στο σπίτι.

Του είπαν να περάσει μπροστά.

Έβαλαν τη μητέρα μου και τα αδέρφια μου σε μια σειρά.

"Πήγαινε μαζί τους."

Και μόλις κινήθηκε, άρχισαν να πυροβολούν.

Εκείνος δέχτηκε μια σφαίρα στην πλάτη.

Έπεσε.

Άρχισαν να πυροβολάνε τα αδέρφια μου.

Την ώρα του μακελειού,

το 1982, ήμουν νεαρός φοιτητής.

Δε μισούσα κανέναν. Δεν ένιωθα κανένα μίσος.

Αλλά αυτό το μακελειό με έκανε να αμφισβητήσω πολλά πράγματα.

Αναρωτήθηκα:

"Ποιος με αγαπά; Ποιος με μισεί;"

"Γιατί συνέβη αυτό;"

Το σκεφτόμουν για πολύ,

αυτό και όλα εκείνα που ξύπνησαν μέσα μου

την αγάπη για το μίσος,

την αγάπη για την εκδίκηση.

Ο άνθρωπος δε γεννιέται μ' αυτά τα αισθήματα.

Αναπτύσσονται στην πορεία των εμπειριών του.

Και η αγάπη, και το μίσος.

Θα με συγχωρούσες αν σκότωνα τον πατέρα σου ή τον αδερφό σου;

Αν κανένας νόμος δεν στέκεται εμπόδιο μπροστά μου;

Αν τα δικαιώματά σου έχουν περιφρονηθεί;

Θα με συγχωρούσες

αν σκότωνα τον αδερφό σου, τον πατέρα σου ή τη μητέρα σου;

Όχι, φυσικά και όχι.

Με τίποτα.

Εγώ δεν πρόκειται να συγχωρέσω ποτέ.

Ακόμα και αν μου κόψουν το κεφάλι.

Ενα βράδυ, και ενώ ήμασταν σε εφεδρεία,

η μονάδα μου χρειάστηκε να εμποδίσει μια επίθεση αυτοκτονίας

συλλαμβάνοντας έναν τρομοκράτη

σε ένα χωριό κοντά στη Ναμπλούς.

Ανέπτυξα τις δυνάμεις μας.

Για να τον αναγκάσουμε να βγει, πυροβολήσαμε τους τοίχους,

ως μια επίδειξη δύναμης.

Μια γυναίκα βγήκε από το σπίτι,

κουβαλώντας ένα κοριτσάκι,

και κρατώντας ένα άλλο από το χέρι.

Ήταν τρεις το πρωί.

Το κοριτσάκι πανικοβλήθηκε και έτρεξε προς το μέρος μας.

Φοβόμουν ότι θα αυτοανατιναχτεί.

Της φώναξα στα αραβικά να σταματήσει. Αυτή συνέχισε να προχωρά.

Πυροβόλησα πάνω από το κεφάλι της.

Αυτή σταμάτησε.

Εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος πάγωσε.

Ήταν η πιο σύντομη και η πιο μακριά στιγμή της ζωής μου.

Το κοριτσάκι παρέμεινε ζωντανό.

Και εγώ το ίδιο.

Αλλά ταυτόχρονα,

κάτι πέθανε...

Και στους δυο μας.

Όταν πυροβολείται ένα παιδί,

αυτό σκοτώνει κάτι μέσα στην ψυχή σου.

Δεν ξέρω τι.

Όταν ένας ενήλικας πυροβολεί ένα παιδί,

αυτό σκοτώνει κάτι μέσα στην ψυχή του.

Κάτι πεθαίνει...

Και κάτι άλλο πρέπει να γεννηθεί.

Ντρεπόμουν που την είχα πυροβολήσει.

Ήταν μια οδυνηρή ντροπή.

Και πάνω απ' όλα, αυτή η αίσθηση...

Το δάχτυλό μου...

Να πατά τη σκανδάλη...

Και να πυροβολώ το κοριτσάκι.

Από αυτό το δάχτυλο που πατούσε τη σκανδάλη...

Έπρεπε να γεννηθεί κάτι.

Ένα από τα πράγματα με το μεγαλύτερο αντίκτυπο που θα συμβούν,

αφού βρεθείς σε μάχη,

είναι η αίσθηση ότι σκότωσες έναν άνθρωπο.

Άπαξ και τη βιώσεις,

θα δεις ότι δε μοιάζει με τίποτα άλλο

που έχεις βιώσει ποτέ.

Και δυστυχώς...

Αυτή την αίσθηση...

Το σώμα σου θα θέλει να την ξαναβιώσει.

Είναι πραγματικά δύσκολο...

Να εξηγήσεις σε κάποιον...

Πώς μοιάζει αυτή η αίσθηση.

Αυτή τη στιγμή νιώθω σαν να το ξαναβιώνω...

Και μάλλον γι' αυτό το λόγο κρατάω...

ένα γεμάτο όπλο στο σπίτι μου.

Λαχταρώ, εύχομαι κάποιος...

Να επιχειρήσει να μου κάνει κακό...

Ή να εισβάλλει σπίτι μου, ή να μου δώσει δικαιολογία...

Να χρησιμοποιήσω ξανά αυτή τη βία ενάντια σε κάποιον.

Στις 16 Ιανουαρίου 2007,

ένας Ισραηλινός συνοριοφύλακας πυροβόλησε και σκότωσε

τη δεκάχρονη κόρη μου, την Αμπίρ,

μπροστά από το σχολείο της στο Άναθ, όπου ζω.

Ήταν μαζί με την αδερφή της και δυο φίλες της.

9.30 η ώρα το πρωί.

Από πίσω, στο κεφάλι της...

Από μια απόσταση δεκαπέντε με είκοσι μέτρα...

Με μια λαστιχένια σφαίρα.

Η Αμπίρ δεν ήταν πολεμίστρια.

Ήταν απλά ένα παιδί.

Δεν ήξερε τίποτα για τη σύγκρουση.

Και δεν αποτελούσε μέρος αυτής της σύγκρουσης.

Δυστυχώς έχασε τη ζωή της

επειδή ήταν Παλαιστίνια.

Είμαι ένας Ισραηλινός που έχασε την κόρη του

από επίθεση αυτοκτονίας στις 4 Σεπτεμβρίου 1997.

Και είμαι προϊόν ενός...

Ενός εκπαιδευτικού συστήματος.

Αυτές είναι δυο κοινωνίες σε πόλεμο.

Και αυτές εκπαιδεύουν τη νέα γενιά...

ώστε να την καταστήσουν ικανή να θυσιαστεί όταν έρθει η ώρα.

Αυτό ισχύει για την παλαιστινιακή κοινωνία,

και ισχύει επίσης και για την ισραηλινή κοινωνία.

Επειδή είμαστε άνθρωποι...

Καμιά φορά σκέφτεσαι:

"Αν σκοτώσω το δολοφόνο,

"ή οποιονδήποτε άλλο από την άλλη πλευρά, από τους Ισραηλινούς,

"ή ίσως και δέκα...

"αυτό θα μου φέρει πίσω την κόρη μου."

Όχι.

Θα προκαλέσω και άλλο πόνο.

Και άλλα θύματα στους άλλους.

Αποφάσισα να σπάσω αυτό τον κύκλο της βίας,

και αίματος και εκδίκησης.

Σταμάτησα να σκοτώνω, και να υποστηρίζω την εκδίκηση,

εγώ ο ίδιος.

Ο δικός μου ορισμός για "πλευρές"

έχει αλλάξει δραματικά.

Σήμερα, στην πλευρά μου είναι...

Όλοι εκείνοι που θέλουν ειρήνη

και είναι πρόθυμοι να πληρώσουν το τίμημα της ειρήνης.

Στην άλλη πλευρά...

Είναι εκείνοι που δε θέλουν ειρήνη...

Και δεν είναι πρόθυμοι να πληρώσουν το τίμημα της ειρήνης.

Πολλοί μου είπαν:

"Δεν είναι δικαίωμά σου να συγχωρέσεις στο όνομά της".

Και η απάντηση: "Ούτε είναι δικαίωμά μου να αποζητώ εκδίκηση στο όνομά της."

Ελπίζω να είναι ικανοποιημένη...

Ελπίζω να αναπαύεται εν ειρήνη...

Να τι συνέβη.

Ένας Γερμανός αξιωματικός με στολή των SS μπήκε στο γκέτο,

μια βροχερή νύχτα.

Η μητέρα μου του είπε: "Πάρε την κόρη μου."

Ανασήκωσε το συρματόπλεγμα,

και του έδωσε το μωρό της, εμένα.

Μια Εβραιοπούλα δυόμιση ετών.

Και με βαριά καρδιά,

με έβαλε στα χέρια ενός υπέροχου ανθρώπου με στολή των SS.

Τώρα πια ξέρω ότι αυτός ο άνθρωπος,

ο Αλόις Πλέβα, υπηρετούσε στο γερμανικό στρατό,

και ζούσε κοντά στα γερμανικά σύνορα.

Αυτός ο άνθρωπος με έβαλε μέσα στο παλτό του.

Με έκρυψε μέσα στο παλτό του,

και με πήγε στους γονείς του, στα σύνορα ανάμεσα στη Γερμανία και την Πολωνία.

Με πέρασαν από τα σύνορα ως δική του κόρη.

Με μεγάλωσαν στην αγνότερη καθολική παράδοση,

μέχρι το τέλος του πολέμου.

Τι πράξη!

Τι μαγεία, αυτό το χέρι βοηθείας!

Σαν σπίθες φωτός...

Μέσα σ' αυτό που ονομάζουμε ανθρώπινη παραφροσύνη...

Καμιά φορά αναρωτιέσαι μέσα σου...

Αν βρισκόμουν εγώ σε μια τέτοια κατάσταση...

Θα είχα φερθεί με τον ίδιο τρόπο...

Όπως εκείνος ο Γερμανός αξιωματικός;

Πώς μπορώ να απαντήσω σε μια τέτοια ερώτηση;

Δε νομίζω ότι θα είχα το ηθικό σθένος να το κάνω,

με κάθε ειλικρίνεια.

Ίσως.

Ήξερε εκείνος ότι είχε το σθένος;

Πώς μπορείς να ξέρεις;

Πώς μπορείς να αναγνωρίσεις τη στιγμή της αλήθειας,

όταν θυσιάζεις τον εαυτό σου,

όταν θυσιάζεις τη μόνη ζωή που έχεις,

για κάποιον άλλο;

Δεν υπάρχει απάντηση σ' αυτή την ερώτηση.

Ίσως άλλοι μπορούν να απαντήσουν.

Αλλά αυτή η ερώτηση πρέπει να τεθεί.

Η αγάπη;

Η αγάπη είναι η αρχή και το τέλος.

Η αγάπη είναι απ' όπου ερχόμαστε, και όπου πηγαίνουμε.

Και όσα ζούμε ανάμεσα σ' αυτά τα δυο.

Η αγάπη είναι το παν.

Η αγάπη.

Η λέξη αγάπη είναι γεμάτη με νόημα για μένα.

Όταν μιλάς για την αγάπη, αυτό περικλείει τα πάντα.

Η αγάπη περικλείει τα πάντα, έτσι δεν είναι;

Όπου δεν υπάρχει αγάπη, νιώθεις άδειος...

Ή μάλλον εγώ νιώθω άδεια.

Αγάπη...

Η αγάπη είναι εκείνο που γεμίζει την ψυχή.

Πρέπει να δέχεσαι την αγάπη μια μέρα τη φορά.

Τη ζεις κάθε μέρα.

Η αγάπη είναι εκείνη η αίσθηση ότι μπορείς να δίνεις,

και ότι ο άλλος δίνει σε σένα.

Η γυναίκα μου έχει έναν δυνατό χαρακτήρα.

Εκείνη οδηγεί την οικογένειά μας.

Την αγαπώ γι' αυτό.

Είναι υπέροχη.

Αν δεν κάνεις έρωτα,

η αγάπη σου θα είναι μια αποτυχία.

Ακούς; Γιατί;

Μέσα από την αγάπη έρχεται το σεξ.

Χωρίς το σεξ, θα λαθέψεις.

Η γυναίκα σου θα αναρωτηθεί:

"Μου δίνει αγάπη, αλλά όχι σεξ.

"Αγάπη, φαγητό, ρούχα, τα πάντα, αλλά όχι σεξ.

"Τι να τον κάνω αυτόν τον άντρα;"

Τι θα συμβεί με το σπιτικό μας; Το σπιτικό μας θα καταρρεύσει,

επειδή μετά την αγάπη πρέπει να έρθει το σεξ.

Στην τελική, γι' αυτό υπάρχει η αγάπη.

Ειδάλλως, δεν υπάρχει τίποτα.

Τι ερώτηση και αυτη...

Αν είχα ερωμένες;

Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα ποτέ.

Δεν είχα...

Πήγαινα σε γιορτές, αλλά δεν πήγαινα σε χορούς, επειδή...

Για να είμαι ειλικρινής, δεν έμαθα ποτέ να χορεύω.

Προσπάθησα, αλλά δεν τα κατάφερα.

Οπότε τα παράτησα.

Όταν παντρεύεσαι κάποιον, τον παντρεύεσαι έτσι όπως είναι.

Τον αγαπάς έτσι όπως είναι εκείνη τη στιγμή.

Είχα ένα ατύχημα.

Έχασα τα χέρια και τα πόδια μου.

Εκείνη δεν παντρεύτηκε κάποιον χωρίς χέρια και πόδια.

Αλλά το υπέμεινε, για αρκετά χρόνια.

Εν τέλει καταλήξαμε να χωρίσουμε, πήραμε διαζύγιο.

Εγώ έπρεπε να ξεκινήσω μια νέα ζωή.

Μου πήρε τρία χρόνια για να ξεπεράσω το χωρισμό.

Μετά από τρία χρόνια, είπα στον εαυτό μου:

Δεν μπορείς να παραμείνεις μοναχός σου!

Και έτσι, γράφτηκα σε έναν ιστότοπο διαδικτυακών γνωριμιών.

Στην αρχή έβαλα μόνο μια φωτογραφία προσώπου.

Τα υπόλοιπα ήταν έκπληξη.

Δεν έδειχνα ότι δεν έχω χέρια και πόδια.

Περνούσα καλά στο διαδίκτυο,

αλλά όταν έλεγα στον κόσμο για την αναπηρία μου,

κανείς δε μου απαντούσε.

Και έτσι, δημοσιοποίησα την αναπηρία μου, και μια μέρα γνώρισα τη Σουζάνα.

Και να' μαστε τώρα... Η αγάπη είναι δυνατή.

Είμαστε μαζί εδώ και οχτώ χρόνια.

Η Σουζάνα έχει τρία κορίτσια, εγώ έχω δυο αγόρια.

Έχουμε έναν μονόφθαλμο σκύλο,

τέσσερις γάτες, ένα ινδικό χοιρίδιο.

Είμαστε μια μεγάλη οικογένεια που συστάθηκε εκ νέου.

Όλα είναι δυνατά.

Βρήκα ξανά την αγάπη.

Και αγαπιόμαστε πραγματικά πάρα πολύ.

Με τον άντρα μου είμαστε παντρεμένοι εδώ και 18 χρόνια.

Ποτέ δεν έχω ακούσει τη φράση "Σ' αγαπώ".

Αλλά το ένιωθα.

Μερικές φορές είναι καλύτερο όχι να μιλάς, αλλά να πράττεις.

Σκεφτόμουν... Πώς θα ζήσετε τόσα χρόνια μαζί...

Χωρίς να πάψεις να αγαπάς τον άλλον;

Σκεφτόμουν επίσης, όταν ήμουν νέα, πώς μπορείς να κοιμάσαι

στο ίδιο κρεβάτι με κάποιον για 20 χρόνια; Και αυτό είναι πολύ βαρετό.

Να που όμως δεν είναι... Καθόλου δεν είναι...

Κάθε μέρα...

Σκέφτομαι...

"Δεν τον αγαπούσα έτσι πριν.

"Τώρα τον αγαπώ τόσο.

"Και σε ένα χρόνο, θα τον...

"Θα τον αγαπώ ακόμα περισσότερο!"

Όταν πέφτω για ύπνο, τον κοιτάω και σκέφτομαι...

Αν πεθάνει, δε θα βρω ποτέ άλλον καλύτερο.

Αφότου ήμασταν παντρεμένοι για...

50 χρόνια, 49... 51 χρόνια.

Η γυναίκα μου αρρώστησε σοβαρά.

Ακριβώς πριν γιορτάσουμε την 50η επέτειο του γάμου μας.

Και υπέφερε τρομερά για περίπου δυο χρόνια...

Όντας ανήμπορη.

Τα τελευταία δυο χρόνια της ζωής της,

ήμουν ο νοσοκόμος της,

ήμουν ο γιατρός της, ήμουν ο φίλος της,

ήμουν ο εραστής της, ήμουν ο σύζυγός της.

Όλοι μου έλεγαν να προσλάβω εσωτερική νοσοκόμα, νυχθημερόν.

Και εκείνη με ικέτευε να μην το κάνω.

Ήθελε μόνο εγώ να τη φροντίζω.

Και εμένα μου άρεσε να το κάνω για χάρη της.

Και τα έκανα όλα μόνος.

Την κουβαλούσα μέχρι το αυτοκίνητο, κουβαλούσα τη μπουκάλα με το οξυγόνο της.

Κουβαλούσα την αναπηρική καρέκλα της,

την έβαζα μέσα στο αμάξι, την έσπρωχνα παντού μ' αυτό,

την έβαζα ξανά μέσα, την πήγαινα σπίτι,

την έκανα μπάνιο, την έβαζα για ύπνο.

Και το λάτρευα...

Οτι είχα τη δυνατότητα να το κάνω γι' αυτήν, χωρίς κανέναν άλλον.

Και αυτή το εκτιμούσε.

Αυτή είναι η αγάπη.

Η μαγική στιγμή που μοιράστηκα με τον παππού μου

ήταν αμέσως μετά το θάνατο της γιαγιάς μου.

Πήγα να τον δω... Και ήξερα ότι πονάει.

Όμως δεν ήμουν σίγουρος σε τι κατάσταση θα βρίσκεται.

Και εκείνη ήταν σύντροφός του για 65 χρόνια, και οδηγός του επίσης.

Του είπα: "Παππού...

"Πώς τα πας;"

Και εκείνος μου απάντησε: "Το ήξερες ότι με τέσσερα δολάρια

"μπορώ να πάω με το λεωφορείο οπουδήποτε θέλω στην πόλη;"

Του είπα: "Αυτό είναι τέλειο, παππού."

Εκείνος απάντησε: "Λοιπόν, πήγα στο σουπερμάρκετ,

"πήγα στη γυναίκα στο ταμείο και της είπα...

"Έχω μια λίστα με πράγματα, μπορείτε να με βοηθήσετε να τα βρω;

"Η γυναίκα μου προσφάτως μετακόμισε στον παράδεισο."

Και του είπα..

"Παππού, μεγάλε, πάντα με βοηθάς να δω το ποτήρι μισογεμάτο."

Και εκείνος έγειρε προς τα πίσω...

Με κοίταξε στα μάτια και είπε:

"Είναι ένα πανέμορφο ποτήρι."

Όταν ήμουν 12 χρονών, έφυγα από το σπίτι των παππούδων μου, λόγω κακοποίησης.

Πήγα να ζήσω στους δρόμους.

Ήταν καλύτερα για μένα να συνεχίσω έτσι,

και να προσπαθήσω να γίνω ανεξάρτητη.

Αυτό που δεν μπορώ να συγχωρέσω ποτέ αφορά τη μητέρα μου.

Το να με πουλήσει δεν ήταν καλή ιδέα...

Διότι είμαστε παιδιά της...

και αυτή υπέφερε για να μας γεννήσει.

Οπότε αυτό δεν θα το συγχωρέσω ποτέ.

Η πιο δύσκολη στιγμή για μένα, στη ζωή μου,

ήταν ο θάνατος του μπαμπά μου.

Επειδή...

Δε θέλω να κλάψω...

Εκείνος με στήριζε.

Εκείνος...

Με ενθάρρυνε, εμένα και τα αδέρφια μου...

Δε φοβάμαι τίποτα πια.

Επειδή έχω περάσει πάρα πολλά τρομερά πράγματα,

και πλέον τα έχω συνηθίσει.

Τώρα πια δε με φοβίζει τίποτα.

Όταν μου λένε:

"Θα σε χτυπήσουμε. Θα σε σκοτώσουμε."

τους απαντώ: "'Οχι, δε φοβάμαι".

"Και αν το κάνετε, δε θα φοβηθώ".

Παλιά... Ο μπαμπάς μου μου έλεγε...

Ότι δεν έχει σημασία αν πέσεις.

Απλά πρέπει να σηκωθείς ξανά.

Αν πέσω, πρέπει να ξανασηκωθώ.

Πάντα να ξανασηκώνομαι.

Αυτό με βοηθάει πολύ.

Αν ζούσα στο παρελθόν,

θα περνούσα το χρόνο μου κλαίγοντας,

θα ήμουν πικραμένη,

δε θα ήμουν φιλική.

Πρέπει να ξέρεις... Πώς να παίζεις και να χαμογελάς...

Επειδή δεν έχει όφελος να ζεις στο παρελθόν.

Πρέπει να ζεις στο παρόν.

Η οικογένεια για μένα είναι μια σύμπραξη.

Είναι να γυρνάς σπίτι, και να σε χαιρετάνε:

"Τι καλά που γύρισες!"

Να βοηθώ τα αδέρφια μου να κάνουν εκείνα που εγώ ήδη μπορώ να κάνω...

Επειδή είμαι μεγαλύτερος.

Να τους μαθαίνω πράγματα.

Να βλέπω το μπαμπά μου να γυρνά από τη δουλειά, ικανοποιημένος,

να κάθεται στην πολυθρόνα του, και εγώ να του φτιάχνω καφέ.

Αυτό με κάνει να νιώθω καλά.

Σε γεμίζει μέσα σου.

Αν κάποιος λείπει, το νιώθεις σαν μια τρύπα στην καρδιά σου.

"Τι στο καλό έχει συμβεί; Τι έγινε; Πού είναι;"

Η οικογένεια είναι κάτι το ευτυχισμένο, το σπουδαίο.

Είναι κάτι άλλο.

Σε γεμίζει.

Όταν ήμουν νέα...

Δεν πίστευα ότι θα παραμείνω...

στην θρησκευτική κοινότητα στην οποία συμμετείχα.

Και μάλλον δεν καταλάβαινα τι ακριβώς έκανα...

Και ότι ίσως έπαιρνα μια απόφαση

Που ίσως σήμαινε ότι δε θα κάνω παιδιά.

Και ότι δε θα έχω παιδιά όπως είχαν οι άλλοι άνθρωποι.

Δεν πιστεύω πραγματικά ότι το κατανοούσα αυτό,

αλλά αργότερα στην πορεία της ζωής μου...

Είχα μια αδερφή που πέθανε...

Από καρκίνο.

Και όταν είδα την οικογένειά της,

συνειδητοποίησα...

Πως όταν πεθάνω εγώ, δε θα υπάρχει κανείς...

Να θρηνήσει για μένα με τον ίδιο τρόπο.

Συγνώμη...

Καθώς περνάει ο χρόνος, συνειδητοποιείς...

Ότι είσαι γονέας για άλλους ανθρώπους

με τους οποίους συνεργάζεσαι,

ή οι οποίοι είναι φίλοι σου,

ή με τους οποίους συνδέεσαι με κάποιο τρόπο.

Οπότε, ακόμα και αν δεν έχεις μια δική σου οικογένεια,

και πάλι έχεις οικογένεια.

Και έτσι, νομίζω ότι αυτό είναι σημαντικό για μένα.

Λοιπόν, το καθοριστικό σημείο της ζωής μου...

ήταν όταν έμενα σ' ένα κέντρο-καταφύγιο για γυναίκες

σε ενιαίο διαμέρισμα...

και είδα τον τραγικό θάνατο ενός φίλου από υπερβολική δόση ναρκωτικών.

Έπρεπε να σηκωθώ στο δικαστήριο και να πω στους γονείς του

γιατί αυτός ο άτυχος έχασε την ζωή του.

Σκεφτόμουν πως η ζωή μου θα είχε καταλήξει σε δύο μονοπάτια...

Θα τον ακολουθούσα στο θάνατο,

ή θα έκανα κάτι στην ζωή μου.

Μερικες μέρες μετά, περπατούσα πήγα στο τοπικό σχολείο...

και τους παρακάλεσα να με διδάξουν.

"Θέλω να μάθω."

Εκεί, τότε, υπήρχε ένας φανταστικός δάσκαλος

Τον λέγανε Πολ.

Ο Πολ μου είπε:

Έλα και μάθε μαζί μου.

Εγώ θα σε διδάξω .... θα κάνω εντατικά μαθηματα.

και θέλω να τα παρακολουθήσεις και συ, Σόφι.

Και τότε σκέφτηκα..

"Αυτός ο τύπος είναι φανταστικός..."

Δεν έχω κανένα προσόν αλλά προσφέρεται να μου κάνει μάθημα.

Ο Πολ συνήθιζε να ερχόταν στα πανδοχεία των αστέγων,

να με παίρνει και πηγαίναμε για πυγμαχία.

Θυμάμαι μια μέρα παίζαμε μάζι σε έναν αγώνα...

και τον χτύπησα στο στομάχι...

και αυτός ούρλιαζε απ' τον πόνο.

Ρώτησα: "τι συμβαίνει;"

Και μου είπε πως έχει καρκίνο στο στομάχι.

Ο Πολ πέρασε τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του...

..παιδευόταν μαζί μου..

για να πιστέψω στον εαυτό μου.

Έχασε την ζωή του πριν να αποφοιτήσω,

αλλά ήταν το μοναδικό άτομο...

..που πίστεψε πως μπορώ να μπω στο πανεπιστήμιο.

Και το γεγονός πως με βοήθησε στα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του...

Τι εξαιρετικός άνθρωπος... αντιμέτωπος με τον θάνατο...

και να λέει: "Δεν θα τα παρατήσω."

"Θα βοήθησω τους ανθρώπους να πιστέψουν στον εαυτό τους."

Ήταν αυτός που με έκανε να νιώσω πως μπορώ να τα καταφέρω.

Σ' όλη μου τη ζωή, ήθελα να κάνω γιο.

Ήδη είχα αποκτήσει κόρες, αλλά ήθελα έναν βοηθό...

Να με βοηθάει, να είναι το δεξί μου χέρι.

Ο γιος μου μου δίνει πολλά.

Μου φέρνει χαρά, μονάχα με τον τρόπο που με κοιτά.

Διότι όταν κάνουμε διάφορα...

Προσπαθώ να του εξηγήσω τα πράγματα.

Συχνά του λέω:

Υπάρχει μια παραβολή...

Πως όταν ο Θεός...

Καθόταν... και μοίραζε...

Ποιο παιδί θα πάει σε κάθε οικογένεια...

Οι άγγελοι τον ρώτησαν:

"Θεέ μου, γιατί δίνεις ένα ανάπηρο παιδί σ' αυτή την οικογένεια;"

"Αυτοί ζουν τόσο καλά, είναι ευτυχισμένοι.

"Γιατί βάζεις ένα τέτοιο βάρος στους ώμους τους;"

Και ο Θεός απάντησε:

"Τους επέλεξα...

"Ώστε να διδάξουν στο παιδί ότι υπάρχω,

"ότι είμαι πανταχού παρών,

"στα φύλλα και στα δέντρα."

Και εγώ συνέχεια...

Το λέω αυτό στο γιο μου...

Του μιλάω γι' αυτό...

Του λέω: "Κοίτα, Αλιόσα...

"Αυτό είναι ένα φυλλαράκι...

"Και αυτά είναι λουλούδια...

"Όλα εκείνα...

"Που δημιουργούν την ευτυχία στη ζωή."

Όταν είμαι με τον Αλιόσα το βράδυ...

Του λέω...

- Του λέω: "Κοίτα, αυτά είναι τα αστέρια!"

Και αυτός...

Τα βλέπει...

Και με κοιτάει...

Με τα μάτια ενός ενήλικα...

Και έχω την αίσθηση...

Ότι μέσα του ζει κάποιο πνεύμα...

Το οποίο είναι πολύ δυνατότερο από μένα.

Ο γιος μου με οδηγεί.

Οδηγεί εμένα, την οικογένειά μας, τα παιδιά...

Και γι' αυτό το λόγο...

Τώρα πια καταλαβαίνω... Τι είναι η αγάπη...

Και τη σημασία της αγάπης...

Διότι για να ζούμε μαζί,

πρέπει να αγαπιόμαστε.

Να αγαπάς τη γυναίκα σου,

να αγαπάς τα παιδιά σου,

μικρά και μεγάλα.

Πρέπει να αγαπάς τους συγγενείς σου, τους γονείς σου...

Οι γονείς μου ζουν ακόμα.

Πρέπει να αγαπάς τους ανθρώπους.

Να αγαπάς τους ανθρώπους για ό,τι είναι στα βάθη της ψυχής τους...

Διότι μόνο η αγάπη για τους ανθρώπους...

Μόνο η αγάπη μπορεί να σώσει αυτό τον κόσμο.

Όχι, ποτέ δεν το έχω σκεφτεί.

Δε θα μου άρεσε να ήμουν άντρας.

Γιατί οι άντρες έχουν μιαν εύκολη ζωή.

Υπερβολικά εύκολη.

Και οι εύκολες ζωές είναι βαρετές.

Είναι εύκολη επαγγελματικά,

και ίσως είναι ακόμα πιο εύκολο να πετυχαίνουν το συναισθηματικό τους θήραμα.

Για τις γυναίκες τα πάντα είναι πιο δύσκολα.

Υπάρχει όμως και η γοητεία

να πετυχαίνεις τους στόχους σου παρά τις δυσκολίες.

Αναμφίβολα, το προτιμώ που είμαι γυναίκα.

Νιώθω ανίσχυρη, όταν, για παράδειγμα,

μια πολύ μικροκαμωμένη γυναίκα μπαίνει στο μαγαζί,

βλέπει κάτι ψηλά, και μου λέει:

"Να ήταν ένας άντρας να μου το φέρει αυτό..."

Δε χρειάζεται να είσαι άντρας. Πήδηξε και πιασ' το.

Έχεις δυο χέρια. Τι τον χρειάζεσαι τον άντρα;

Τι άλλο πια;!

Με θυμώνει πάρα πολύ.

Πραγματικά δε μου αρέσει όταν οι γυναίκες...

Το απεχθάνομαι όταν υπάρχουν διακρίσεις εναντίον των γυναικών.

Σήμερα νιώθω ελεύθερη.

Επειδή...

Μπορώ να κάνω... Διάφορα πράγματα...

Χωρίς να βιάζομαι...

Και επιπλέον...

Πήρα διαζύγιο.

Συγνώμη.

Με συγχωρείτε.

Δεν έπρεπε να το πω αυτό, έτσι δεν είναι;

Συγνώμη.

Θέλετε να το ξανακάνουμε;

Πειράζει;

Ξέρω ότι δε θα έπρεπε να γελάω μ' αυτό,

αλλά νιώθω καλά, νιώθω ελεύθερη.

Ο άντρας μου έχει δυο γυναίκες.

Είναι πολυγαμικός, έχει δυο γυναίκες.

Εδώ, στη Σενεγάλη,

με την πολυγαμία,

υπάρχουν άντρες που έχουν και τέσσερις γυναίκες.

Άλλοι έχουν τρεις, άλλοι έχουν δύο.

Και μερικοί έχουν μόνο μια γυναίκα.

Είναι δική τους επιλογή.

Μερικοί έχουν ακόμα και έξι, επτά, οχτώ, εννιά... Μέχρι και δέκα!

Αλλά ο δικός μου άντρας έχει δυο γυναίκες.

Δυο γυναίκες.

Εγώ είμαι η πρώτη, και η άλλη είναι η δεύτερη.

Ζούμε ειρηνικά.

Είναι φίλη μου, η άλλη γυναίκα.

Με αγαπά πραγματικά. Και εγώ την αγαπώ.

Ευτυχώς για μας, η πολυγαμία δεν είναι δυνατή για τις γυναίκες.

Λέω ευτυχώς, επειδή αν η γυναίκα μου

αγαπούσε και άλλον άντρα εκτός από μένα,

αυτό θα δυσκόλευε τα πράγματα.

Θα ήταν πολύ μπερδεμένα

επειδή είμαι εξαιρετικά ζηλιάρης.

Εξαιρετικά ζηλιάρης!

Δε θα το άντεχα η γυναίκα μου να περάσει τη νύχτα

στην αγκαλιά ενός άλλου άντρα.

Και μετά να περάσει την επόμενη νύχτα μαζί μου.

Δε θα μπορούσα να το ανεχτώ αυτό ποτέ!

Και έτσι, ευτυχώς,

η πολυγαμία για τις γυναίκες δεν είναι δυνατή στην Μπουρκίνα Φάσο.

Επειδή απλά δε θα μπορούσα να το φανταστώ!

Όταν πήγα να μείνω με τη...

Με τη γυναίκα μου στο σπίτι της στο Σαν Φρανσίσκο...

Δεν είναι σύζυγός μου, αλλά η γυναίκα με την οποία είμαι...

Αυτό έγινε περίπου μια βδομάδα αφότου ξεκινήσαμε τη σχέση μας.

Και ξύπνησα το πρωί, και της είπα:

"Σου ζητώ αυτό και αυτό και αυτό.

"Και εσύ διστάζεις."

Όμως η γυναίκα με την οποία είμαι δεν γίνεται να έχει μια λίστα με "όχι".

Ουσιαστικά πρέπει να είναι όλα "ναι",

αλλιώς δεν έχουμε σχέση.

Και της χρειάστηκε περίπου ένας μήνας αφού της το επεσήμανα αυτό...

Για να συνειδητοποιήσει ότι αυτά τα "όχι" δεν μπορούν να υπάρχουν.

Και έτσι η γυναίκα μου δεν είναι καθόλου σπαστική...

Είναι φοβερά μοναδική, πολύ υπέροχη!

Μου δίνει...

Τη μεγάλωσαν να λατρεύει τον άντρα της...

Σαν Μεξικανή παλιάς σχολής.

Που ξέρει πότε να μιλήσει.

Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορείς να μου πεις κάτι, να μοιράζεσαι...

Δε σημαίνει ότι εγώ δε χρειάζομαι καθοδήγηση.

Αλλά στο δικό μου σπιτικό, ο άντρας είναι ο άντρας του σπιτιού.

Στο σπίτι, τα Σαββατοκύριακα, μαγειρεύω εγώ.

Μια μέρα ήρθε ένας φίλος στο σπίτι.

Μου είπε: "Εσύ μαγειρεύεις;"

Του απάντησα: "Ναι."

"Είναι άρρωστη η γυναίκα σου;"

Του είπα: "Όχι, δεν είναι άρρωστη, ξεκουράζεται."

"Τι;! Εσύ μαγειρεύεις, ενώ η γυναίκα σου ξεκουράζεται;!"

"Ναι, χρειάζεται ξεκούραση."

Μου είπε: "Η γυναίκα μου δε θα έρθει ποτέ επίσκεψη εδώ.

"επειδή θα της έβαζες ιδέες στο κεφάλι.

"'Οταν γυρίσει σπίτι, θα μου ζητήσει να μαγειρεύω και εγώ."

Και εγώ του είπα: "Πρέπει να καταλάβεις ότι και αυτές χρειάζονται ξεκούραση."

Όπως και να έχει, μου αρέσει να μαγειρεύω για την οικογένειά μου.

Είμαι στη φυλακή, γιατί έκανα έκτρωση.

Δεν μπορούσα να συνεχίσω τις σπουδές μου,

επειδή ήμουν σε οικοτροφείο

και δεν ήθελα να διακόψω τις σπουδές μου.

Θα έπρεπε να σταματήσω για πάρα πολύ,

με την εγκυμοσύνη, τη γέννα, το θηλασμό,

και δεν ήθελα να το αναλογιστώ αυτό.

Και έτσι αποφάσισα να κάνω έκτρωση.

Αυτό που με χαροποιεί σήμερα

είναι ότι αύριο βγαίνω από τη φυλακή.

Θα συνεχίσω με τις σπουδές μου και με τη δουλειά μου.

Και ίσως μια μέρα αποκτήσω παιδιά.

Θα είμαι όπως όλος ο κόσμος.

Υπάρχει μια διέξοδος από την κακοποίηση.

Για μένα ήταν δύσκολο, επειδή έχω υποστεί τη χειρότερη κακοποίηση.

Μου έβαζε ένα πιστόλι στον κρόταφο

και μου έλεγε να πέσω στα γόνατα και να ικετεύσω για τη ζωή μου.

Και εγώ το έκανα. Τα παιδιά μου το έβλεπαν.

Ή τα έβγαζε από το σπίτι,

και αναγκάζονταν να κοιμηθούν έξω στα σκαλιά.

Και αν έφευγα από κει, θα κρυβόμουν την επόμενη μέρα.

Ήταν δύσκολο, επειδή πίστευα ότι έφταιγα εγώ.

Ότι εγώ ήμουν εκείνη που έκανε κάτι λάθος στο γάμο μας.

Μιλούσα για τα παιδιά μου, το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου.

Και σκεφτόμουν, αν δεν προχωρήσω, να φύγω από δω,

είτε θα καταλήξω νεκρή,

ή τα παιδιά μου θα καταλήξουν νεκρά.

Οπότε πρέπει να προχωρήσω. Πρέπει να κάνω κάτι.

Και έτσι πήγα σπίτι εκείνη τη μέρα, και του είπα: "Φεύγω."

Ο Μαρκ σοκαρίστηκε λίγο,

επειδή δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι θα έφευγα.

Και μου είπε: "Όχι, δε θα με αφήσεις ποτέ, με αγαπάς πάρα πολύ".

Και εγώ του απάντησα: "Λοιπόν, ξέρεις κάτι;

"Περί αυτού πρόκειται στην αγάπη. Να φύγεις."

Του έδωσα δυο επιλογές. Μόνο δυο επιλογές. Του είπα:

"Είτε θα πας για ψυχοθεραπεία, είτε θα φύγω."

Και ξέρετε κάτι; Σήμερα είναι καλύτερος άνθρωπος.

Δεν έχει ξανασηκώσει χέρι πάνω μου από εκείνη τη μέρα.

Αυτό έγινε πριν από περίπου εννιά χρόνια.

Οπότε πριν από εννιά χρόνια ήμουν ακόμα μια κακοποιημένη γυναίκα.

Είμαι γκέι.

Το ήξερα ότι μου αρέσουν τα κορίτσια από τότε που ήμουν κοριτσάκι.

Και το κρατούσα μυστικό από την οικογένειά μου.

Θυμάμαι όταν η Έλεν ντε Τζένερις, η τηλε- παρουσιάστρια, αποκάλυψε ότι είναι γκέι,

ήταν η πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη "γκέι".

Το συζητούσαν οι γονείς μου.

Ρώτησα το μπαμπά μου: "Μπαμπά, τι είναι γκέι;"

"Είναι ένα κορίτσι που αγαπάει ένα άλλο κορίτσι, και θα πάνε στην κόλαση."

Και έτσι, του είπα: "Εντάξει."

Πήγα κατευθείαν στο δωμάτιό μου, έκλεισα την πόρτα,

πολύ ήσυχα,

και έκλαψα με μαύρο δάκρυ μέσα στο μαξιλάρι μου.

Και προσευχόμουν στο Θεό κάθε μέρα:

"Σε παρακαλώ, κάνε με να μου αρέσουν τα αγόρια, σε παρακαλώ, κάνε με στρέιτ."

Επειδή ήξερα ότι μου αρέσουν τα κορίτσια.

Και έτσι, προσπάθησα, προσπάθησα!

Προσποιόμουν ότι μου αρέσουν τα αγόρια, αλλά ποτέ δε μου άρεσαν.

Και τότε, γνώρισα...

Για μένα, την αγάπη της ζωής μου.

Το όνομά της είναι Τζεν.

Θεέ μου, ήταν... Άλλαξε ο κόσμος μου.

Και δε με ένοιαζε για τίποτα άλλο...

Απλά ήξερα ότι θέλω να είμαι κοντά της.

Και για μένα, αυτό ήταν αγάπη.

Το να είμαι λεσβία δεν αποτελεί δική μου επιλογή.

Είναι κάτι που είναι μέσα σου.

Κάτι για το οποίο κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι.

Δεν γιατρεύεται. Βασικά δεν είναι αρρώστια.

Επειδή πάντα λένε ότι είμαστε άρρωστοι.

Οι οικογένειές μας μας πηγαίνουν ακόμα και στους γιατρούς.

Στους λόγιους της θρησκείας.

Αλλά αυτό απλά μένει εκεί που είναι.

Χρειάστηκε ακόμα και να πάω με το ζόρι με άντρες.

Για να πάρω την έγκριση της γιαγιάς μου.

Και αυτό πονάει, επειδή...

Χρειάστηκε να κάνω πράγματα

τα οποία πραγματικά, μα πραγματικά δεν ήθελα να κάνω.

Παρόλα αυτά το έκανα...

Μέχρι και που ζήτησα από ένα φίλο μου

να παριστάνει το αγόρι μου.

Αλλά εκείνος ο τύπος, αυτά που έκανε...

Με πήρε με τη βία...

Και μετά με εγκατέλειψε με HIV.

Αυτό έγινε το 2003.

Τα έκανα όλα αυτά μόνο και μόνο για να πάρω την έγκριση της γιαγιάς μου.

Αλλά τώρα...

Ξέρω ότι δε χρειάζεται να κάνω ο,τιδήποτε

για να ευχαριστήσω κάποιον άλλον.

Οι γονείς μου φοβούνταν τόσο πολύ ότι θα παρέμενα ομοφυλόφιλος

που όταν τους είπα ότι θα άλλαζα,

πραγματικά το πίστεψαν.

Με ρωτούσαν κάθε μέρα:

"Λοιπόν, άλλαξες, ή ακόμα;"

Καθώς δεν είναι δυνατόν να αλλάξεις,

προσποιόμουν ότι αγνοώ την ερώτησή τους.

Μετά από κάποιο διάστημα, ο μπαμπάς μου δεν άντεξε άλλο.

Άρχισε να μου φωνάζει,

να με χτυπάει και να μου λέει:

"Ξέρω ότι δεν έχεις αλλάξει!"

"Αν μου πουλάς φούμαρα,

"θα κάνω τη ζωή σου κόλαση!

"Φύγε αμέσως, αν στ' αλήθεια είσαι έτσι".

Και έτσι, έφυγα. Δε δίστασα καν.

Έφυγα.

Έχω έναν γιο που τώρα είναι 31 χρονών.

Τον αγαπώ πάρα πολύ.

Είναι γκέι, ένας γκέι άντρας.

Η μέρα που μου το αποκάλυψε ήταν πολύ σημαντική.

Το ήξερα ότι κάτι τον βασάνιζε.

Είχε τάσεις αυτοκτονίας, και ήταν 18 χρονών.

Και μια μέρα μου είπε: "Μπαμπά, πρέπει να σου πω κάτι."

Και εγώ του είπα: "Εντάξει, γιε μου, πες μου, τι είναι;"

Εκείνος χλόμιασε, άσπρισε σαν πανί.

Και μου είπε: "Νιώθω άρρωστος."

Και τον λυπήθηκε η καρδιά μου.

Εκείνη τη στιγμή, περίπου ήξερα

ότι θα μου πει πως είναι γκέι,

αν και δεν είχα κάνει αυτή τη σύνδεση,

επειδή είναι αρκετά αρρενωπός στους τρόπους του.

Αλλά εκείνη τη στιγμή, είχα την αίσθηση, ότι αυτό ακριβώς θα μου έλεγε.

Και έτσι, του είπα: "Γιε μου, άσε με να μαντέψω.

"Άσε με να σε διευκολύνω."

Εκείνος είπε εντάξει.

Και εγώ του είπα: "Θα μου πεις ότι είσαι γκέι, έτσι δεν είναι;"

Και αυτός μου απάντησε: "Ναι, είμαι."

Και εγώ... Πραγματικά ένιωθα να συμπάσχω μαζί του.

Επειδή ήταν μεγάλος αγώνας γι' αυτόν να μου το πει.

Και όλα απέκτησαν ένα νόημα,

επειδή αυτός δεν ήθελε να είναι γκέι.

Και γι' αυτό το λόγο είχε τάσεις αυτοκτονίας.

Οπότε απλά τον αγκάλιασα και του είπα: "Σ' αγαπώ έτσι και αλλιώς, γιε μου.

"Δεν αλλάζει ούτε στο ελάχιστο πόσο σε αγαπώ."

Και πιστεύω ότι...

Η σχέση μας είναι πολύ πιο ισχυρή από τότε.

Οπότε αυτό από μόνο του ήταν ένα ταξίδι...

Ήταν το 2009.

Ένας φίλος, ομοφυλόφιλος σαν και εμένα.

Όταν αυτός ο φίλος μου πέθανε,

τον έθαψαν στο νεκροταφείο του χωριού του.

Αλλά ο ντόπιος ιμάμης μάζεψε τον κόσμο,

τους νεαρούς,

Πήγαν στο νεκροταφείο,

για να ξεθάψουν το πτώμα.

Το σήκωσαν, το έδεσαν,

και το έσυραν μέσα από τους δρόμους.

Τα ΜΜΕ ήταν εκεί.

Το βιντεοσκόπησαν.

Ήρθε η αστυνομία.

Αργότερα η οικογένεια πήρε πίσω το σώμα του,

και το ξαναέθαψε.

Το ξέθαψαν και πάλι. Τρεις φορές στο σύνολο.

Στο τέλος το πτώμα του θάφτηκε στην αυλή του πατέρα του.

Επειδή η μουσουλμανική θρησκεία λέει

πως αν είσαι ομοφυλόφιλος, όταν πεθάνεις,

ο κόσμος δεν μπορεί να προσεύχεται για σένα,

δεν μπορούν να σε θάψουν σε μουσουλμανικό νεκροταφείο.

Αυτό λένε.

Είμαι ένας ομοφυλόφιλος άντρας από το Λίβανο.

Δεν έχουμε καθόλου δικαιώματα εκεί πέρα.

Δεν έχουμε καθόλου δικαιώματα στον αραβικό κόσμο γενικότερα.

Και νομίζω ότι αυτό που μπορώ να κάνω είναι αυτό που έχω ήδη ξεκινήσει να κάνω,

νομίζω ότι πρέπει να μιλήσω ακόμα πιο ευθαρσώς.

Μίλησα στους γονείς μου.

Μίλησα στους φίλους μου, μίλησα στη δουλειά μου.

Αλλά νομίζω ότι θέλω να ενθαρρύνω και άλλους σαν και εμένα

που δεν έχουν να χάσουν κάτι.

Διότι έχω μισθό,

διότι η μαμά μου, αποδείχτηκε σε βάθος χρόνου,

χρειάστηκε χρόνο, αλλά αυτή θα με αγαπά όπως και να έχει.

Τώρα το ξέρει. Ξέρει το αγόρι μου.

Με αγαπά έτσι όπως είμαι, και ο μπαμπάς μου το ίδιο.

Και οι φίλοι μου το ίδιο.

Νομίζω πως αν δεν το πεις σε κανέναν,

οι άλλες μαμάδες δε θα ξέρουν ότι είναι εντάξει να είσαι κανείς γκέι.

Οι άνθρωποι θα έπρεπε να είναι λιγότεροι ντροπαλοί, περισσότερο...

Θαρραλέοι, όταν δεν έχουν να χάσουν τίποτα.

Επειδή μερικοί έχουν πολλά να χάσουν.

Και δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι που θα έπρεπε να επιφέρουν την αλλαγή.

Αλλά εκείνοι που δεν έχουν τίποτα να χάσουν.

Στο Ιράκ, ένας από τους φίλους μου,

χτυπήθηκε από μια βόμβα σε αμάξι, μπροστά μου.

Κυνήγησα με τη διμοιρία μου αυτόν που την πυροδότησε,

με μια από τις ομάδες μου...

Και ήμασταν... Απλά θέλαμε να τον σκοτώσουμε...

Επειδή άκουγα το φίλο μου να ουρλιάζει, είχε τραυματιστεί...

Και έτσι, τρέχαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε.

Ήμασταν γεμάτοι μίσος και οργή.

Θέλαμε να κάνουμε ο,τι περνούσε από το χέρι μας.

Τραυμάτισε τον φίλο μας, και θα τον εκδικούμασταν...

Τρέχαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε, με όλο εκείνο το βάρος πάνω μας.

Ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι από πάνω μας.

Μέσα από κάτι πορτοκαλιά χωράφια,

Και μετά φτάσαμε σε ένα ξέφωτο, και...

Μου ήρθε κατακούτελα... Αυτός ο γαλάζιος ουρανός...

Ήταν ένας γέρος...

Με ένα λευκό μανδύα, και ένα παιδί...

Απλά οργώνανε το χωράφι, και αυτό απλά...

Με επανέφερε στην πραγματικότητα.

"Τι κάνω;

"Είμαι άνθρωπος, δεν είμαι...

"Κανένα όργανο εκδίκησης."

Δεν ξέρω, μάλλον σταματάς και σκέφτεσαι...

Οι άνθρωποι κάνουν...

Στους ανθρώπους πράγματα εδώ, όπου υποτίθεται ότι εγώ...

Όπου διαδραματίζεται όλη αυτή η βία...

Και σταματάς, και σκέφτεσαι...

Δεν ξέρω... Σε ξανακάνει άνθρωπο.

Σηκώνομαι τα πρωινά και πηγαίνω στα χωράφια

για να μαζέψω τα φασόλια μου και τα καλαμπόκια μου.

Βλέπω ώριμα φασόλια και καλαμπόκια.

Τι χαρά!

Όταν φτάνουμε στο χωράφι,

είμαστε τόσο χαρούμενοι

που σχεδόν θέλουμε απλά να μείνουμε εκεί,

τόσο όμορφα είναι!

Ένα χωράφι με καλαμπόκια ή με φασόλια είναι πανέμορφο.

Και κάθε φορά, αυτό γεμίζει την καρδιά μας.

Αυτή τη στιγμή, δεν έχω τίποτα απολύτως.

Καλλιεργώ ένα μικρό κομμάτι γης.

Φυτεύω λίγα λαχανικά για να τρώω.

Ο άντρας μου μόλις έφυγε για να πάρει το μισθό του,

αλλά είναι ένα μικροσκοπικό ποσό.

Πέρα από αυτά, δεν έχω τίποτα απολύτως.

Υπάρχει μόνο μια κότα στο σπίτι.

Αν αυτή κάνει αβγά,

τα πουλάω στην αγορά,

και μετά αγοράζω αλάτι και διάφορα πράγματα,

αρκετά για να βγάζουμε τη μέρα.

Δεν έχω άλλα ζώα.

Δεν έχω τίποτα.

Ναι, λοιπόν...

Εγώ, Έστιμα Ζοζέφ, λέω

ότι η ζωή μου έχει τελειώσει σ΄ αυτή τη χώρα.

Δεν πέφτουν βροχές.

Δεν μπορώ να φυτέψω τίποτα για να έχω σοδειά,

για να ταΐζω τη γυναίκα και τα παιδιά μου.

Και έτσι, αυτή τη στιγμή,

δεν υπάρχει άλλη ξυλεία, να κόβω στην ύπαιθρο,

να βγάζω λεφτά,

ούτε καν μικρά κλαδιά,

για να κάνω ένα σακούλι με κάρβουνα.

Μπορεί να περάσουν μια ή δυο μέρες χωρίς καθόλου φαγητό

για τα παιδιά σου, που κλαίνε στα πόδια σου.

Δεν υπάρχει κανείς που να σου πει:

"Καλέ μου φίλε, πάρε αυτό.

"Είναι για σένα, να σε βοηθήσει στη χώρα σου!"

Έχουμε ξαπλώσει κάτω, και περιμένουμε να πεθάνουμε,

γιατί αυτό που αποκαλούμε ζωή έχει τελειώσει.

Ξαπλώνεις εκεί πέρα,

δεν έχεις τίποτα για τα παιδιά σου.

Τίποτα, για να τους δώσεις, κανέναν, για να σε βοηθήσει.

Ξαπλώνεις εκεί και περιμένεις το θάνατο.

Εγώ αυτό το λέω μια ζωή τελειωμένη.

Η ζωή έχει ήδη τελειώσει.

Δεν έχεις κανένα ζώο να πουλήσεις.

Ναι.

Ναι, η ζωή έχει τελειώσει οριστικά.

Ναι.

Όταν δεν έχουμε καθόλου φαγητό,

πηγαίνουμε και μαζεύουμε κόκκους ριζιού

στις ποντικότρυπες.

Όταν βρούμε μερικούς,

τους βάζουμε στο καλάθι.

Γυρίζουμε σπίτι όταν γεμίσουμε μια σακούλα.

Το επόμενο πρωί μαγειρεύουμε το ρύζι..

..μετα πηγαίνουμε και μαζεύουμε κι άλλο.

Ο Θεός είναι καλόκαρδος.

Μας προσέχει και μας δίνει τα πάντα.

Όταν ο Θεός με προσέχει,

πάντα βρίσκω ρύζι.

Ψάχνω στις ποντικότρυπες και μετα επιστρέφω σπίτι.

Δεν είχαμε καθόλου σοδειά.

Η ξηρασία ήταν τέτοια, που ο άντρας μου, έβαλε να σκάψουν δυο πηγάδια

για 70 000 ρουπίες το καθένα.

Αλλά δε βρήκαν καθόλου νερό,

και έτσι τα κλήματα ξεράθηκαν

και δεν είχαμε σταφύλια.

Νομίζω ότι ο άντρας μου ήδη είχε χρέη από πέρσι,

που δεν μπορούσε να τα αποπληρώσει.

Τώρα ποιον να πρωτοπληρώσεις;

Δεν έχω καμιά ιδέα τι να κάνω.

Πουθενά δεν υπάρχει νερό.

Παλιά υπήρχε ένα πηγάδι, αλλά τώρα ξεράθηκε.

Δεν υπάρχει άλλο νερό.

Οπότε πώς θα αποπληρώσουμε τα χρέη;

Και γι' αυτό το λόγο αυτοκτόνησε...

Φέτος έγραφα για μια πολύ έντονη ξηρασία,

στο δυτικό Μαχαράστρα, σ' αυτή τη χώρα.

Και από τη μια πλευρά,

έβλεπα ανθρώπους που αντιμετώπιζαν την απόλυτη ένδεια,

εξαιτίας της υδάτινης κρίσης.

Από την άλλη πλευρά,

έβλεπα να χτίζονται πολυόροφα κτίρια,

με πισίνα σε κάθε όροφο.

Δε μιλάμε για κτίρια με τρεις ή τέσσερις ορόφους.

Υπάρχει ένα σχέδιο για δυο δίδυμους πύργους στη Βομβάη,

που ήδη βρίσκεται υπό κατασκευή,

37 ορόφους ο καθένας

που σημαίνει ότι υπάρχουν 74 πισίνες.

Είναι δίδυμοι πύργοι.

Και μετά πήγα και είδα

ποιοι είναι οι άνθρωποι που τους κατασκευάζουν, αυτοί οι εργάτες.

Όλοι οι εργάτες ήταν ακτήμονες εργάτες και περιθωριακοί αγρότες

που είχαν φύγει από τα χωριά τους

ως πρόσφυγες εξαιτίας της υδάτινης κρίσης.

Και πήγαν στις πόλεις, για να χτίζουν τις πισίνες μας.

Τι κατάφωρη ταπείνωση είναι αυτή!

Τι κατάφωρη αδικία!

Νομίζω ότι ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος τομέας στην Ινδία

δεν είναι το λογισμικό ή οι υπηρεσίες πληροφορικής.

Είναι η ανισότητα.

Οπότε ναι, με εξαγριώνει.

Για μένα είναι τελείως απαράδεκτο

να βλέπω πόσο στενά...

Η ευμάρεια των λίγων...

Συνδέεται με την εξαθλίωση των πολλών.

Αυτό είναι απαράδεκτο.

Παγκόσμιοι ηγέτες,

βοηθήστε μας να ζήσουμε μια αξιοπρεπή ζωή!

Διαφορετικά θα πεθάνουμε της πείνας.

Φταίει η κυβέρνηση και οι πολιτικοί...

Αν δεν έχουμε τίποτα να φορέσουμε...

Πουθενά να κοιμηθούμε και τίποτα να μαγειρέψουμε!

Πεθαίνουμε!

Ποιος ξέρει αν θα είμαστε ακόμα ζωντανοί αύριο;

Ποιος ξέρει αν θα έχουμε τίποτα να φάμε;

Τα παιδιά μου πεθαίνουν.

Δεν έχουμε μέρος να ζήσουμε,

ούτε μια σκεπή, ούτε ένα κομμάτι γης.

Πηγαίνω από χωριό σε χωριό

για να οργώνω κάποιο από τα χωράφια του κόσμου.

Και όλα αυτά γιατί;

Τη μέρα μέρα τρώμε, την άλλη μέρα λιμοκτονούμε.

Αλλά κανείς δε μας ακούει.

Η κυβέρνηση δε νοιάζεται για τα προβλήματά μας.

Δε μας λογαριάζουν, εμάς το φτωχό λαό.

Σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους.

Έφυγα από το Πακιστάν εξαιτίας της συνθήκες ζωής μας.

Ήταν πολύ ξεκάθαρο, ειδικά για τη γυναίκα μου,

ότι το εισόδημά μου δεν αρκούσε για περίθαλψη υγείας και για μόρφωση.

Αυτή θυσιάστηκε για μένα, για την οικογένειά μου.

Και εγώ θυσίασα τον εαυτό μου και την οικογένειά μου

επιτρέποντας στον εαυτό μου να μεταναστεύσω,

έτσι ώστε να μπορέσω τουλάχιστον να δώσω στα παιδιά μου μόρφωση

και περίθαλψη υγείας,

και να φροντίσω για όλες τις βασικές ανάγκες τους.

Δε θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που έφυγα.

Ήμουν μαζί με κάποιους φίλους.

Η μητέρα μου βγήκε στο κατώφλι.

Κρατούσε το γιο μου στα χέρια της.

Εγώ καθόμουν στο αυτοκίνητο.

Εκείνη έβαλε το γιο μου στα πόδια μου και είπε:

"Κοίταξέ τον καλά.

"Ποιος ξέρει πότε θα τον ξαναδείς;"

Δε θα την ξεχάσω ποτέ αυτή τη σκηνή.

Ακόμα βλέπω το παιδί μου θαρρείς και είναι μπροστά μου.

Έφυγα από το Σουδάν επειδή το καθεστώς...

δεν μας άφηνε στην ησυχία μας.

Ολόκληρες οικογένειες ξεκληρίστηκαν.

Όλοι πίστευαν ότι είμαστε καταδικασμένοι.

Το κυριότερο ήταν ότι σώθηκα.

Ο Θεός με λυπήθηκε.

Έφτασα στη Γαλλία.

Με τη χάρη του Θεού, στην πατρίδα μου ήμασταν αγρότες.

Και αυτό μας αρκούσε!

Είχαμε κοπάδια.

Ποτέ δε μας έλειψαν ούτε χρήματα, ούτε φαγητό.

Με τη χάρη το Θεού, ζούσαμε καλά.

Αλλά το καθεστώς δε μας άφηνε στην ησυχία μας.

Βίασαν την αδερφή μου μπροστά μου.

Όταν ήρθε η γυναίκα μου, τη μαστίγωσαν.

Τη βίασαν μπροστά μου.

Πώς θα μπορούσα να ζήσω σ' αυτή τη χώρα;

Όταν ήμουν στο σκάφος,

φοβόμουν πάρα πολύ,

επειδή δεν έβλεπα απολύτως τίποτα, μόνο το νερό.

Και το σκάφος, δεν ήταν και πολύ καλό.

Ήμασταν 110 άτομα μέσα στη βάρκα, κανείς δεν ήταν άνετα.

Δεν υπήρχε ούτε φαγητό να φάμε, ούτε νερό να πιούμε.

Κάθεσαι μέσα στο καύσιμο.

Κατέστρεψε το σώμα μου.

Τα πράγματα ήταν δύσκολα για μένα.

Και έτσι, όταν είδα τους Ιταλούς,

που ήρθαν να μας σώσουν,

ευχαρίστησα το Θεό.

Ήξερα ότι τώρα πια θα είμαι ασφαλής.

Οι Ευρωπαίοι έχουν τους λόγους τους

που περιορίζουν τη μετανάστευση.

Εμείς μένουμε εδώ, αλλά δεν υπάρχει δουλειά.

Υπάρχουν ολόκληρες οικογένειες στις οποίες δε δουλεύει κανείς.

Αν δεν ξέρεις να ψαρεύεις, δεν έχεις να κάνεις τίποτα.

Χιλιάδες Αφρικανοί πεθαίνουν στη θάλασσα, καθ' οδόν για την Ευρώπη.

Αλλά αξίζει. Θα ξαναφύγω.

Για την Ισπανία ή την Ιταλία.

Το έχω πάρει απόφαση.

Είναι στο αίμα μου να φύγω.

Θα πάω με κανοε.

Θα πάω, με φωνές και με τσιρίδες.

Τώρα ζω στη ζούγκλα του Καλέ.

Η αστυνομία έρχεται και μας παρενοχλεί:

"Πρέπει να φύγετε από τη ζούγκλα."

Τους είπα: "Πού μπορώ να πάω;"

"Δείξτε μου το μέρος. Θέλουμε να πάμε εκεί."

Εκείνος είπε: "Πρέπει να επιστρέψετε πίσω στη χώρα σας."

Είπα: "Πού είναι η χώρα μου;

"Δεν έχω χώρα, ρε φίλε!"

"Είναι πεδίο για σκοτωμούς,

"ένα έδαφος όπου σκοτώνουν ανθρώπους,

"ένα πεδίο μάχης.

"Δεν είναι χώρα!

"Το Αφγανιστάν δεν είναι πια χώρα!

"Είναι πεδίο για σκοτωμούς, φίλε!"

37 χώρες ήρθαν για να ελέγξουν αυτή τη χώρα,

αλλά δεν μπορούν να ελέγξουν αυτούς τους ανθρώπους.

Ο ΟΗΕ δεν μπορεί να ελέγξει αυτούς τους ανθρώπους!

Πώς μπορείτε να με στείλετε πίσω σ' αυτή τη χώρα;

Έχασα την οικογένειά μου σ' αυτή τη χώρα.

Πώς μπορώ να επιστρέψω σ' αυτή τη χώρα;

Ήμουν πρόσφυγας στο Πακιστάν,

ήμουν πρόσφυγας στο Ιράν,

ήμουν πρόσφυγας στο Ντουμπάι.

Ήμουν πρόσφυγας στην Τουρκία,

ήμουν πρόσφυγας στη Βουλγαρία,

ήμουν πρόσφυγας σε ευρωπαϊκή χώρα, στην Ελλάδα.

Και τώρα είμαι πρόσφυγας στη Γαλλία.

Αλλά άσε με να ζήσω, ρε φίλε!

Δε θέλω τίποτα από σένα.

Δε θέλω το φαγητό σου.

Δε θέλω τίποτα από σένα.

Δε χρειάζομαι βοήθεια!

Αλλά άσε με να ζήσω.

Μπαμπά, να' μαι στην Ιταλία.

Δεν ξέρω πώς είσαι εσύ.

Δεν ξέρω αν μπορείς να με δεις,

αλλά εγώ είμαι στην Ιταλία.

Πάντα θα ανησυχώ για σένα,

για σένα και για τους τους άλλους, για όλα τα αδέρφια μου.

Και για τους φίλους μου εκεί.

Αν τα καταφέρω εδώ,

θα είναι κυρίως για σας...

Θα σας σκέφτομαι μέχρι την τελευταία μου ανάσα.

Ακόμα δεν έχω τα μέσα,

οπότε να προσεύχεστε για μένα.

Σας χαιρετώ όλους!

Κατάγομαι από το Μπαγκλαντές και είμαι εργάτης στη βιομηχανία ενδυμάτων.

Εξοργίζομαι όταν ένας αγοραστής έρχεται να συναντηθεί

με τον ιδιοκτήτη του εργοστασίου ή τη διοικητική ομάδα,

για να διαπραγματευτεί την τιμή για την παραγγελία του.

Και όταν οι άλλες χώρες κατεβάζουν δραστικά τις τιμές,

ο αγοραστής μας θα κοιτάξει να βρει την καλύτερη συμφωνία.

Μπορεί απλά να σκέφτεται:

"Αν το Μπαγκλαντές με προμηθεύει

"με ρούχα καλής ποιότητας,

"γιατί να μη πληρώσω μια δίκαιη τιμή;"

Αλλά εμάς πάντοτε μας περιφρονούν.

Οι πάντες.

Όχι μόνο ένας συγκεκριμένος.

Ο τελικός καταναλωτής είναι αυτός που κλέβει από μένα.

Τι μπορώ να κάνω εγώ γι' αυτό;

Τι μπορώ...

Πώς θα ευτυχήσουμε;

Πώς;

Πολλά πράγματα απαγορεύονται στο εργοστάσιο:

απαγορεύεται να μιλάμε,

να απαντάμε στο τηλέφωνο.

Για να πάμε στην τουαλέτα,

πρέπει να ζητήσουμε άδεια

από τον προϊστάμενο,

και μόνο ένα άτομο επιτρέπεται να πάει κάθε φορά.

Όσον αφορά την παραγωγικότητα, είναι πάρα πολύ απαιτητικός.

Έχουμε καθορισμένη ποσότητα που πρέπει να παράγουμε ανά ώρα,

και ελέγχει αν την τηρούμε.

Αν δεν την έχουμε τηρήσει,

σε κατηγορούν εσένα,

και συχνά σε προσβάλλουν.

Είναι ανυπόφορο.

Βρισκόμαστε υπό συνεχή πίεση.

Νιώθω εξαντλημένη.

Δεν αντέχω άλλο.

Δεν έχω όμως άλλη επιλογή.

Ένας τίμιος εργάτης δεν είναι πλούσιος.

Μιλάω για κάποιον που δουλεύει σε μια εταιρεία,

όχι για τον κληρονόμο της επιχείρησης.

Αυτοί απλά παίζουν με τα εκατομμύρια της εταιρείας.

Αυτοί οι άνθρωποι δε δουλεύουν.

Κάθονται σε ένα γραφείο, και υπογράφουν χαρτιά.

Είναι κλέφτες ακριβώς σαν και εμένα.

Είμαι σίγουρος γι' αυτό.

Αν μιλάτε για εργάτες,

για τους ανθρώπους που σηκώνονται κάθε πρωί

και που κάνουν πραγματική δουλειά.

Ανάμεσά τους δεν ξέρω κανέναν πλούσιο.

Πάρτε όμως για παράδειγμα τη μητέρα μου.

Αυτή σηκωνόταν κάθε πρωί.

Και ήδη είναι άνω των σαράντα.

Δεν είναι πλούσια.

Δούλευε όλη της τη ζωή.

Το σοκ της απόλυσης ήταν πολύ μεγάλο.

Και περισσότερο μεγάλο ήταν

το σοκ που δεν μπορούσα να ξαναβρώ δουλειά.

Ξέρεις, εγώ δούλευα 27 χρόνια περίπου.

Όταν αναγκάστηκα να γυρίσω πίσω στη μητέρα μου,

Αισθάνθηκα...

Το πρώτο μου συναίσθημα ήταν η ταπείνωση, δηλαδή ήταν αυτό που...

Που σε καταρρακώνει.

Σιγά σιγά όλη η καταρράκωση πήγαινε όλο και πιο κάτω.

Πολύ κάτω.

Σε αναγκάζει να λες ότι...

"Ωραία, είμαι 47 χρονών, τελείωσε η ζωή μου;

"Αυτά είχα να δώσω;

"Δεν έχω να δώσω τίποτα άλλο;"

Και αυτές οι σκέψεις...

Σε κάνουν να μη θες... Να βγεις έξω από το σπίτι, να μη θες να μιλήσεις.

Να πηγαίνεις να βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη,

και να λες: "Ποιος είσαι, ρε μαλάκα;

"Τι κάνεις;

"Τι κάνεις; Τι προσφέρεις σ' αυτή τη ζωή;

"Γιατί ανασαίνεις;

"Γιατί να βλέπεις τον ήλιο εσύ;

"Τι είναι αυτό που σε κάνει...

"χρήσιμο μέλος σ' αυτό το μπουρδέλο εδώ που ζεις;

"Γιατί αναγκάστηκες να πας

"στα 47 σου χρόνια στη μάνα σου;

"Γιατί φοβήθηκες να μείνεις στο δρόμο;"

Ναι, φοβήθηκα να μείνω στο δρόμο.

Αυτη η ταπείνωση μετά γίνεται οργή.

Γίνεται οργή γιατί θέλεις να ξεσπάσεις κάπου.

Και δεν ξέρεις πού.

Είμαι φτωχός.

Θα ορίσω την φτιώχεια τώρα...

Τι σημαίνει η φτώχεια για μένα.

Είναι όταν πρέπει να πάω στο σχολείο,

αλλά δεν μπορώ.

Όταν θέλω να φάω, αλλά δεν μπορώ.

Όταν πρέπει να κοιμηθώ, αλλά δεν μπορώ.

Όταν η γυναίκα μου και τα παιδιά μου υποφέρουν.

Δεν έχω αρκετό επίπεδο νοημοσύνης

για να μας βγάλω από αυτή την κατάσταση.

Ούτε τον εαυτό μου, ούτε την οικογένειά μου.

Νιώθω πραγματικά φτωχός.

Φτωχός σωματικά, φτωχός και νοηματικά.

Και εσείς οι πλούσιοι που με ακούτε,

τι έχετε να πείτε

για τα πλούτη σας;

Το ξέρω...

ότι είμαι λιγότερο ευτυχισμένος με περισσότερα λεφτά.

Και ξέρω ότι και έτσι, θέλω όλο και περισσότερα.

Μου αρέσουν τα πράγματα, και τα επιδιώκω,

αλλά τα πράγματα με κάνουν ευτυχισμένο

μόνο για ένα μικρό διάστημα.

Και μετά επιστρέφω, και με περιμένουν οι προκλήσεις της οικογένειάς μου...

Και δεν ξέρω πώς...

Να κάνω ευτυχισμένο έναν άνθρωπο με κατάθλιψη.

Δεν μπορείς να του δώσεις ένα πράγμα, και να τον κάνεις ευτυχισμένο.

Επειδή το μυαλό του δεν είναι ευτυχισμένο.

Και έτσι, νιώθω απογοητευμένος...

ότι δεν υπάρχει θεραπεία.

Και ότι δεν μπορώ απλά να κουνήσω ένα μαγικό ραβδί και να κάνω...

Το γιο μου...

Καλύτερα.

Ζούσα σ' ένα μέρος περιτριγυρισμένο από βίλες.

Και εγώ ζούσα σε μια τρώγλη.

Ήξερα ότι ο κόσμος εκεί πετούσε φαγητό καμιά φορά.

Και εμείς, ειδικά εγώ, πεινούσαμε!

Απλά θέλαμε λίγο φαγητό!

Για μένα... Η φτώχεια...

Με θλίβει, με θλίβει πολύ,

εξαιτίας της αδικίας.

Διότι αν όλος ο κόσμος είχε φαγητό,

αν οι κοιλιές τους τουλάχιστον ήταν γεμάτες,

στο σπίτι, θα μπορούσαμε να σκεφτόμαστε.

Το να σκέφτεσαι είναι νοημοσύνη.

Και έτσι, μπορεί να είμαστε φτωχοί,

να ζούμε σε τρώγλες,

έχουμε όμως τη νοημοσύνη

ώστε να φανούμε ικανοί να προχωρήσουμε μπροστά.

Δόξα το Θεό,

εγώ κατάφερα να ξεφύγω από όλα αυτά.

Αλλά πόσοι άλλοι τα καταφέρνουν;

Πολλοί πεθαίνουν γι' αυτό το λόγο.

Και αυτό είναι πραγματικά θλιβερό.

Για μένα, αυτή είναι κατάφωρη αδικία.

Ο δρόμος είναι ένα πολύ σκληρό σχολείο.

Η φτώχεια...

Είναι μια κατάσταση...

Στην οποία βρίσκομαι...

Αυτή τη στιγμή.

Όταν είσαι φτωχός, κάθε μέρα της ζωής σου,

δε σου αρέσει,

αλλά τη συνηθίζεις...

Τόσο απλά.

Η φτώχεια είναι μια κατάσταση.

Είναι μια κατάσταση...

Που διαρκεί.

Και για πολλούς.

Πάρα πολλούς.

Κάποιοι απ' τους πιο γεναιόδωρους ανθρώπου που ξέρω..

δεν έχουν χρήματα.

Και έτσι πρέπει να είναι.

Όταν δεν έχουμε χρήματα, ζούμε αλλιώς..

Πάρε για παράδειγμα τους ηλικιωμένους..

Δεν υπάρχουν λέξεις στην γλώσσα μας..

όπως το "Σε παρακαλώ" ή το "Σ' ευχαριστώ" ..

επειδή είναι αναμενόμενο να δίνουμε και να μοιραζόμαστε ότι έχουμε.

Σήμερα, πρέπει να πούμε "Σε παρακαλώ" και "Σ' ευχαριστώ",

πρέπει να παρακαλέσουμε για πράγματα.

Παλαιότερα ήταν αυτονόητο πως θα μοιραζόμασταν πράγματα.

Ήταν μέρος του εαυτού μας.

Όχι μόνo για τους ιθαγενείς..

αλλά πιστεύω πως άνθρωποι απ' όλο τον κόσμο λειτουργούσαν έτσι

πριν τα χρήματα.

Αλλά τωρά επικρατεί μόνο το "Δικό μου"...

Υπάρχουν λέξεις όπως "Μου".

Δεν μοιραζόμαστε πράγματα πια.

Και μας έχει καταντήσει...

Ως ανθρώπους μας σκοτώνει αυτό..

σαν κοινωνία και σα γένος...

Και όταν λέω γένος, εννοώ το ανθρώπινο γένος.

Αλλά αρνούμαστε στους άλλους στέγη,

τους αρνούμαστε φαγητό,

απαρνίομαστε την επιβίωσή τους,

καθαρά, μόνο και μόνο για τα χρήματα.

Τι θα ήθελα να ρωτήσω;

Τι στο διάολο κάνω εδώ;

Γιατί δεν μπορώ να είμαι εγώ στη θέση σου,

για να δω τι στο διάολο συμβαίνει;

Ας αλλάξουμε θέση για λίγο.

Ας αλλάξουμε! Να έρθεις εσύ εδώ, και να γίνεις εγώ,

και εγώ να έρθω εκεί και να γίνω εσύ.

Θα συναντηθούμε στη μεσαία γραμμή στον ισημερινό,

και θα παίξουμε γκολφ.

Δεν έχει σημασία αν είμαι ο πρόεδρος (της Ουρουγουάης).

Έχω σκεφτεί πολύ γι' αυτό.

Πέρασα πάνω από δέκα χρόνια σε ένα κελί στην απομόνωση.

Είχα όλο το χρόνο...

Πέρασα επτά χρόνια χωρίς να ανοίξω βιβλίο.

Αυτό μου έδωσε χρόνο να σκεφτώ.

Και να τι ανακάλυψα.

Είτε θα είσαι ευτυχισμένος με τα λίγα,

χωρίς να βαραίνεις υπερβολικά τον εαυτό σου,

καθώς η ευτυχία είναι μέσα σου,

Ή δε θα έχεις τίποτα!

Δεν υπερασπίζομαι τη φτώχεια.

Είμαι υπέρ της νηφαλιότητας.

Αλλά εμείς ανακαλύψαμε μια κοινωνία της κατανάλωσης...

Που μονίμως ζητά να εξαπλώνεται.

Όταν δεν υπάρχει πρόοδος, είναι τραγικό.

Ανακαλύψαμε ένα βουνό

από περιττές ανάγκες.

Πρέπει συνέχεια να αγοράζεις, να πετάς...

Χαραμίζουμε τις ζωές μας.

Όταν αγοράζω κάτι,

ή όταν εσύ αγοράζεις...

Δεν το πληρώνουμε με χρήματα.

Το πληρώνουμε με το χρόνο από τις ζωές μας

που χρειάστηκε να ξοδέψουμε για να κερδίσουμε αυτά τα χρήματα.

Η διαφορά είναι όμως...

Ότι δεν μπορείς να αγοράσεις τη ζωή.

Η ζωή απλά περνά.

Και είναι απαίσιο να χαραμίσεις τη ζωή σου...

Χάνοντας την ελευθερία σου.

Δε φοβάμαι να πεθάνω.

Τα παιδιά μου θέλουν να είμαι ευτυχισμένη,

Γι' αυτό και αφήνω αυτή τη ζωή με γαλήνη.

Αν είμαι ευτυχής πριν πεθάνω,

θα είμαι και μετά.

Δεν μπορώ να δουλέψω άλλο.

Είμαι τόσο ηλικιωμένη που δεν ξέρω πια

αν πρέπει να κοιμηθώ

απ' αυτό το πλευρό ή από το άλλο.

Κάνω άσχημο ύπνο.

Οπότε περιμένω στο κρεβάτι μου.

Μερικές φορές λέω στον εαυτό μου

ότι θα ήταν καλύτερα αν πέθαινα.

Τουλάχιστον θα ηρεμούσα.

Μετά το θάνατο,

για μένα, δεν υπάρχει τίποτα άλλο.

Τότε θα γελάμε:

Θα πάμε στον παράδεισο,

αλλά δεν πάμε από τον σωστό δρόμο.

Όταν μπαίνεις στη γη, δεν πας στον παράδεισο.

Δεν είναι αυτός ο σωστός δρόμος.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ζωή μετά το θάνατο.

Δεν τα πιστεύω όλα αυτά.

Όταν σκέφτομαι τη γιαγιά μου, την οποία αγαπούσα πολύ,

και που πέθανε πριν από πολύ καιρό,

λέω στον εαυτό μου ότι οι αναμνήσεις σύντομα ξεθωριάζουν.

Η εικόνα θολώνει.

Ενίοτε, ο ήχος της φωνής εξαφανίζεται.

Τι αφήνουμε πίσω μας; Τι απομένει;

Αυτό με φοβίζει.

Είναι ένας τελείως παράλογος φόβος...

Ο οποίος βασίζεται σε κάτι

τελείως αρχέγονο και προϊστορικό.

Ανακατεύει τόσο πολλά αισθήματα μέσα μου...

Δεν είναι κάτι το οποίο

έχει κάποια σχέση με την περηφάνια...

ή κάτι παρόμοιο.

Είναι κάτι διαφορετικό.

Έχει να κάνει με τη σημασία της ζωής.

Τι έχουμε κάνει με τη ζωή μας;

Γιατί βρίσκομαι εδώ;

Δεν ξέρω. Δεν το ξέρω.

Θα ήθελα να αφήσω κάτι πίσω μου.

Θα ήθελα να αφήσω το σημάδι μου.

Η σημασία της ζωής...

Δεν ξέρω αν πηγάζει από το γεγονός

ότι δε νιώθω σημαντικός.

Δεν είμαστε σημαντικοί.

Δε βλέπω...

Δε βλέπω έτσι τη ζωή.

Απλά πρέπει να τη ζεις τη ζωή.

Όλοι μας ήμασταν, και είμαστε...

Και όλοι μας θα πάψουμε να είμαστε.

Νομίζω ότι γεννήθηκα...

Για να γεννήσω...

Ένα ή δυο παιδιά.

Να τα φροντίζω και να τα ταΐζω

Από τη νηπιακή τους ηλικία...

Έτσι ώστε, όταν γεράσω εγώ...

Να με φροντίσουν αυτά με τη σειρά τους.

Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι...

Να μην είμαι κανένας,

Να είμαι ένα τίποτα...

Να μην ξέρω...

Γιατί είμαι εδώ, ποιο είναι το νόημα...

Αν υπάρχει νόημα.

Να είμαι τελείως ασήμαντος.

Εγώ,

απλά ένας ανάμεσα στους πολλούς.

Έχω την εντύπωση ότι...

Υπάρχει μια παγκόσμια δυναμική...

Και αν εγώ δεν αποτελώ κομμάτι της,

Αυτό θα με καταστρέψει.

Θέλω να αποτελώ μέρος...

Της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Εγώ, που είμαι 15 χρονών, και εκτίω ισόβια ποινή,

ποια θα μπορούσε να είναι η σημασία της ζωής μου;

Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση.

Νομίζω ότι η σημασία της ζωής μου θα μπορούσε να είναι...

Η ευτυχία, να κάνεις τα πάντα σωστά.

Να βοηθάς νέους και ηλικιωμένους.

Να υπάρχει αλληλοβοήθεια.

Να στηρίζεις τους άλλους.

Απλά να μην μπλέκεις σε μπελάδες, να μην έρθεις φυλακή.

Αυτό δεν αποτελεί σημασία στη ζωή.

Δεν είναι μέρος για κανέναν.

κανέναν...

Δεν ξέρω... Όλοι έχουν τους δικούς τους σκοπούς.

Δεν ξέρω ποιος είναι ο δικός μου σκοπός.

Δεν ξέρω τι να απαντήσω σ' αυτή την ερώτηση.

Δεν έχεις καμιά ευκολότερη ερώτηση;

Η σημασία της ζωής...

Κάποιες φορές, σκέφτομαι..

Μια φράση που άκουσα όταν ήμουν μικρός.

Ένας φίλος που είπε:

"Η ζωή είναι σαν να κουβαλάς ένα μήνυμα

"από το παιδί που ήσουν...

"Στο γέρο που θα γίνεις.

"Πρέπει να εξασφαλίσεις ότι αυτό το μήνυμα...

"Δε θα χαθεί στο δρόμο."

Το σκέφτομαι συχνά αυτό.

Επειδή όταν ήμουν μικρός,

φανταζόμουν όμορφα πράγματα,

ονειρευόμουν έναν κόσμο χωρίς ζητιάνους,

στον οποίο όλοι ήταν ευτυχισμένοι.

Απλά, λιτά πράγματα.

Αλλά τα χάνεις αυτά τα πράγματα στην πορεία της ζωής σου.

Απλά δουλεύεις...

Μόνο και μόνο για να μπορείς να αγοράζεις πράγματα.

Και παύεις να βλέπεις το ζητιάνο,

παύεις να νοιάζεσαι.

Πού είναι το μήνυμα του παιδιού που ήμουν κάποτε;

Ίσως το νόημα της ζωής

είναι να εξασφαλίσεις ότι αυτό το μήνυμα...

Δεν θα εξαφανιστεί...

Ήδη έχω αναρωτηθεί...

Ήδη έχω αναρωτηθεί

γιατί βρίσκομαι στη γη.

Είμαι εδώ...

Για να κάνω αυτό που ο Θεός...

Έχει σχεδιάσει για μένα.

Επειδή στη γη...

Όλοι έχουν μια αποστολή.

Και εγώ έχω μιαν αποστολή...

Αλλά δεν την ξέρω ακόμα.

Δεν φοβάμαι να πεθάνω.

Δεν ξέρω αν υπάρχει Θεός ή όχι,

αλλά επιλέγω να πιστεύω.

Και όταν κοιτώ προς το διάστημα,

Εύχομαι να υπάρχει ένα μέρος, όπου πηγαίνουν τα πνεύματα μας..

και θα αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον..

Και μαζί με τους γονείς μου..

Θα μου άρεσε πραγματικά να δω τον καλύτερό μου φίλο τον Σόνι..

που έφυγε απ' την ζωή όταν ήταν 21 ετών.

Και θα ήθελα πολύ να περάσω χρόνο μαζί τους,

κάνοντας ωτοστόπ στον παράδεισο όπως...

κάναμε όταν ήμασταν μικροί εδώ στην γη.

Επίσης θα ήθελα να γνωρίσω..

όλους τους καλούς ανθρώπους μέσα απ' όλες τις γενιές..

που προσπάθησαν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο...

και αυτούς που προσπάθησαν για έναν πιο δίκαιο και πιο ειρηνικό κόσμο.

Για μένα, αυτό είναι που έχει σημασία.

Πραγματικά, όταν κοιτάμε τις μεγάλες θρησκείες..

Τους φιλοσοφίες και τις ιδεολογίες...

και απλοποιώντας..

τα πολύπλοκα δόγματα και τις θεολογίες...

όλα καταλήγουν στην αγάπη.

Οπότε εύχομαι...

το πνεύμα μου ν' ανέλθει σ'ένα μεγάλο μπαλέτο..

και σ' έναν όμορφο αχανή χορό αγάπης...

όπου δεν υπάρχει άλλος πόνος...

κι άλλη λύπη...

Όπου δεν πορούμε να βλάψουμε ή να βλαπτούμε..

Εκεί όπου πραγματικά...

μπορούμε να γιορτάσουμε το μεγάλο δώρο της συνείδησης,

το σπουδαίο δώρο της ύπαρξης, και το θαυμάσιο δώρο της ζωής.

Αν όμως, στο τέλος, δεν υπάρχει Θεός...

Συνεχίζω να είμαι ευγνώμων για το δώρο της ζωής.

Συχνά σκέφτομαι..

Οι δύο τελευταίες λέξεις που θέλω να πω, λίγο πριν πεθάνω είναι:

"Σε Ευχαριστώ !"

Σ' ευχαριστώ για το δώρο της ζωής !

Μαμά και μπαμπά, πρέπει να με ακούσετε:

Αν μπορείτε, κόψτε τα ναρκωτικά.

Σας το έχω πει τόσες φορές,

και σας το λέω ξανά.

Κόψτε τα ναρκωτικά. Σας κάνουν κακό.

Καταστρέφουν το σώμα σας.

Αν θυμάστε...

Ότι είμαι κόρη σας, σταματήστε.

Κάντε το για μένα.

Έχω έναν μικρότερο αδερφό...

Έχω έναν μικρότερο αδερφό που πέθανε.

Αυτός άφησε πίσω του ένα τετράχρονο κοριτσάκι.

Δυστυχώς,

και η μητέρα του κοριτσιού πέθανε.

Και έτσι, θα ήθελα να πω στον αδερφό μου,

ότι δε χρειάζεται να ανησυχεί.

Ήξερα πόσο αγαπούσε ο αδερφός μου την κόρη του.

Πρέπει να ξέρει ότι αυτή είναι σε καλά χέρια,

ότι θα τη φροντίσω πολύ καλά.

Είμαι μια γυναίκα της νύχτας,

και έχω ένα μήνυμα για τους γονείς μου.

Μην ανησυχείτε άλλο πια.

Όλα είναι εντάξει πια.

Μπορώ να εκπληρώσω την αποστολή μου.

Μπορώ να φροντίσω τα αδέρφια μου.

Είναι στο σπίτι, και θα σπουδάσουν.

Θα ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.

Το υπόσχομαι.

Δε θέλω να ζήσουν μια δύσκολη ζώη.

Θα χρειαστεί να μελετήσουν πολλά χρόνια.

Αυτό θα με κάνει ευτυχισμένη,

επειδή εγώ δε στάθηκα τόσο τυχερή.

Αυτοί όμως θα ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.

Θέλω να σπουδάσουν όσο γίνεται περισσότερο.

Εγώ δεν έχω τη νοημοσύνη

να κάνω κάτι άλλο,

αλλά θέλω τα αδέρφια μου

να τελειώσουν τις σπουδές τους.

Όταν ήμουν 7 χρονών, ο πατέρας μου μπήκε φυλακή,

γιατί δολοφόνησε τον Ραββίνο Μαρ Καχάνε..

και μετά, το 1993, ήταν συνεργός για..

τον βομβαρδισμό στους Δίδυμους πύργους,

όπου σκοτώθηκαν 6 άνθρωποι..

και πάνω από χίλια άτομα τραυματίστηκαν.

Αν τον είχα απέναντί μου σήμερα,

θα τον ρωτούσα...

γιατί επέλεξε αυτό το μονοπάτι.

θα τον ρωτούσα αν το έκανε..

για την δόξα... ή ....

"Το έκανες για την θρησκεία ; "

"Μήπως τό 'κανες γιατί πίστευες..."

"..πως θα δημιουργούσες ένα καλύτερο κόσμο για την οικογένεια σου;

"Σκέφτηκες καθόλου την οικογένεια σου; "

"Αναρωτήθηκες.. μήπως θα γλύτωνες και δεν θα πήγαινες φυλακή..."

"και θα ζούσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα; "

Μετά από 22 χρόνια στην φυλακή, θέλω να ξέρω αν ....

ένιωσες πως άξιζαν αυτά που έκανες τόσα χρόνια πριν.

και ... "θα το ξαναέκανες ; "

"..αν είχες την ευκαιρία γι' άλλη μια φορά;"

Υπάρχουν δυο πράγματα που θέλω να σας πω.

Μην ξεχνάτε ποιοι είστε...

Και πάντα να χαμογελάτε.

Επειδή το χαμόγελο είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν όλοι.

" Σ' ολόκληρη την ζωή μας, οι συναντήσεις είναι μετρημένες. "

" Κάθε μια απ' αυτές είναι μοναδική. " έλεγε ο πάτερας μου όταν ήμουν μικρή.

Γι' αυτό είμαι πολύ χαρούμενη που σας γνωρίζω.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Με φέρατε αντιμέτωπη...

με πάρα πολλά πράγματα σήμερα.

Με κάνατε να νιώσω σημαντική.

Με κάνατε να νιώσω ότι έχω να προσφέρω κάτι...

Με κάνατε να νιώσω ότι έχω έναν προορισμό.

Με κάνατε να νιώσω ότι οι ιστορίες μου είναι ευπρόσδεκτες.

Και με κάνατε να νιώσω ευτυχισμένη.

Νομίζω ότι οι άνθρωποι χρειάζονται να...

Νιώσουν ότι έχουν κάνει κάτι...

Όσο ζούσαν.

Χρειάζονται να νιώσουν ότι συνέβαλαν κάτι.

Και σήμερα με κάνατε να νιώσω ότι συνέβαλα και εγώ.

Και σας είμαι πολύ ευγνώμων γι' αυτό.

Σας ευχαριστώ.

Το μήνυμά μου είναι ότι

είστε ευπρόσδεκτοι στο σπίτι μου.

Ελάτε στο σπίτι μου.

Σας προσκαλώ όλους.

Κάθε φυλή:

τους οβάτουα, τους οβαχίμπα,

τους οβάμπο, τους οβαντιέρα,

είστε όλοι ευπρόσδεκτοι.

Σήμερα, σ' αυτό τον κόσμο,

ακούμε για ανθρώπους που κάνουν ταινίες.

Ακούμε τέτοιες ιστορίες, αλλά τώρα...

που η Ούλα και η Εμμανουέλα είναι εδώ,

τώρα που κάνουν την ταινία,

όλοι θα δουν πού ζούμε,

στο χωριό μου.

Είμαι πολύ ευτυχισμένη.

Αν δω και άλλους που κάνουν ταινίες να έρχονται εδώ,

θα χαρώ πάρα πολύ.

Ο κόσμος θα μπορέσει να μας γνωρίσει.

Δεν ξέρω αν θα με δουν εμένα,

αλλά χαίρομαι πάρα πολύ

που μιλάω τώρα,

και γι' αυτούς που θα έρθουν.

Πείτε τους....

Δεν έχω να προσθέσω τίποτα.

Μιλήσαμε για την ειρήνη.

Μιλήσαμε για τα πάντα.

Τελειώσαμε. Τέρμα.

Αυτή η ταινία είναι αφιερωμένοι στους χιλιάδες ανθρώπους

που απάντησαν στις ερωτήσεις μας με ειλικρίνεια, θάρρος και καλοσύνη.

Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ επίσης

στο Ίδρυμα Bettencourt Schueller και στην ομάδα του

που κατέστησαν εφικτό αυτό το εγχείρημα.

Μετάφραση fata morgana