Original subtitles

Hun kan ikke vite at hvert ord du sier, har løpt maraton i hodet,

at for hver mulige sammensetning av ord har du tenkt ut alle mulige utfall,

sånn at hennes reaksjon aldri lever opp til din forventning.

Perfeksjon er en livbøye, og du er på dypt vann.

Bølgene jakter deg ned, du kjemper deg opp, må finne land.

Du svømmer baklengs og ser opp mot himmelen, den er fylt med sand.

Tryggheten du søker, er over deg, ikke rett fram. Er du der? spør himmelen.

Du slutter å svømme. Er alt OK?

Herregud. Tusen takk. Eg blir framleis nervøs, eg.

Veit du, dette var heilt rått. Takk. Det var gøy å høyre på deg.

Viss de kunne tenke dykk å vere med på kurset, snakk med Mina.

No tenker enkelte: "Dette er ikkje noko for meg."

Men det finst mange måtar å slamme på. Du må finne ditt eige uttrykk.

På kurset skal vi finne ut kva det vil seie, og jobbe med framføringa.

Eg vil veldig gjerne melde meg på.

Kult.

-Gunnhild Kvam. -OK.

Kult. Ta med teksten du vil jobbe med, i morgon, så tar vi det derifrå.

I morgon?

Ja, eller må ein liksom lese teksten høgt ...?

Ja, det er det som er greia. Det blir kjempegøy.

Kanskje du finn noko i deg sjølv som du ikkje visste var der.

Eg treng å bli flink til å uttrykke meg. Så ein ikkje berre seier ting i fylla.

I can relate.

Du kan det? Så bra. Då skal du vere med òg?

Ja. Skriv meg opp, du. David Ketema.

-Mina, vi har snittar på personalrommet. -Kult. Wienerbrød òg?

Yes. Då går eg.

-Eg visste ikkje at dette var di greie. -Det er det. Eg skriv dikt heile tida.

Takk for støtta.

Gunnhild, eg lurte på om eg kunne spørje deg om råd.

-Meg? -Du er i lag med Luna, ikkje sant?

-Korleis det? -Nei ...

Tina er keen på å flytte inn på hybelen min. Kva ville du sagt?

Det er jo koseleg. Eg og Luna bur teknisk sett oppå kvarandre.

Men har du lyst?

-Eg synest det er litt tidleg. -Då seier du det. Ho merkar det på deg.

Liksom ... Seie det rett ut?

Ja, veit du, det er faktisk det eg ville gjort.

Sekund forsvann etter kvart sekund.

Minutt forsvann etter kvart minutt.

Men du var heilt, heilt inst til slutt.

De er sinnssjukt flinke.

Eg var ikkje så flink då eg var 16 år. Eg får lyst til å kvele dykk.

Kven er neste? Gunnhild?

Ja, eg kan ta det no. Kan eg ta med teksten?

Eg skal berre komme meg forbi ...

Verda går under, og ingen gjer noko med det. Kan ikkje du sjå det?

Politikarar lyg, spelar blyg. Fuglane flyg inn i svarte skyer.

Alle skyv verda under teppet, lukka lepper, opne auge. Vi går under, går sunder, bjeffar som hundar.

Eg ser deg smile med store tenner, men utan venner. Alt rundt deg brenn, men du vender ryggen til.

Eg har eigentleg ikkje så veldig mykje meir.

Kult.

Bra, Gunnhild. Kjempebra. Kva var det eg tenkte på ...?

Det er tøft å stå her og lese ein slik tekst.

Første gong eg las, gjekk eg i "fight or flight"-modus.

Men sånn ...

Det følest ikkje som ho meiner det.

OK. Kva trur du det kjem av?

Eg veit ikkje.

Vi lever i eit samfunn der alt skriker at det er noko gale med det vi seier.

Det som er bra, er at vi kan fake det. Vi kan late som om vi har sjølvtillit.

Det handlar om kroppsspråk. Eg liker å danse teksten.

Ta han med på tur. Trening ... Kanskje slåst med teksten ...

Det er ikkje for alle. Det viktigaste er at det ikkje kjem herifrå, men derifrå.

At ein liksom snakkar med magen?

-Ja. Kven er neste? -Eg tar det, eg.

Vi sier "kjærlighet gjør blind", men jeg ...

Kva faen er dette?!

"Jeg synes ikke vi skal flytte sammen." Og så eit smilefjes?

-Skal vi snakke ute? -Nei, veit du kva? Det er slutt!

Tina? Tina, kom tilbake, Tina!

-Nei! -Tina ...?

-Kva skjer? -Da trur eg vi skal ta ...

Skal vi ta fem minutt?

Sorry, eg visste berre ikkje korleis eg skulle komme inn utan å avbryte.

Det går fint. Eg berre var litt i sona.

Kva er det?

Eg treng hjelp.

Fem, seks, sju, åtte.

Verda går under, og ingen gjer noko med det.

Kan ikkje du sjå det?

Kanskje meir sånn ... Kan ikkje du sjå det?

-Connect ... Ja. -Kan ikkje du sjå det?

Men prøv først, liksom ... At du lever deg meir inn i det.

Ja. Fem, seks, sju, åtte.

Verda går under, og ingen gjer noko med det.

Kan ikkje du sjå det?

Ja.

Verda går under. Ingen gjer noko med det. Kan ikkje du sjå det?

Eg kan ikkje sjå det.

Verda går under. Ingen gjer noko med det. Kan ikkje du sjå det?

Nei.

Verda går under. Ingen gjer noko med det. Kan ikkje du sjå det?

Det er ikkje gøy. Du gjer narr av teksten min.

The world is going under, and nobody can see it. Can you?

Verda går under. Ingen gjer noko med det.

Kan ikkje du sjå det?

Det går jo ikkje.

Kan du ikkje berre lese det slik du ville?

Det skal framførast, då.

Ja.

Kan eg seie noko?

Ja.

Det er på ein måte ...

Det er berre ikkje heilt deg.

-Altså, det er bra. -Eg meiner alt eg seier.

Det er berre måten det er skrive på.

Ja.

Eg skreiv jo eit anna dikt òg.

Det følest ikkje heilt riktig.

Kan eg få høyre det?

Please?

Spegelen.

Eg står aleine i rom fulle av folk.

Det er for mange stemmer som snakkar, og det er for mange dagar ...

... i auget som ho ikkje får ut.

Det var dritfint, Gunnhild.

Takk.

Du må jo berre lese det.

Men ...

-Du må. -Eg har ikkje lyst til å vere ...

Eg har lyst til at folk skal sjå den sida av meg, men ...

-Kven då? -Ingen. Meg.

Uansett er ikkje dikt heilt di greie.

-OK. -Ikkje sånn. Men du les ikkje dikt.

Eg er ikkje like smart som Luna, men eg er ikkje dum.

Korfor snakkar vi om Luna?

Ingenting.

Luna har ikkje lese dikta mine.

-Ikkje? -Nei. Det er berre du.

OK.

Eg skal kanskje vurdere å ta det.

-Det burde du. -OK.

-Skal vi danse meir? -Ja.

Hei.

-Har du vore her lenge? -Nei. Eg ville sjekke om du har øvd.

På ukulelen? Nei, eg har ikkje øvd.

-Har du ikkje øvd? -Nei.

Drit i rotet. Eg bryr meg ikkje.

-Unngår du meg, eller? -Nei.

Nei?

-Det følest sånn. -Nei, men ...

Det er berre det at ... Eg har mykje å gjere. Ho slam-dama skal ha kurs.

Serr? Melde du deg på? Dritgøy!

Derfor er det mykje å gjere. Ein må skrive og sånt.

-Eg har skrive sidan eg var lita. -Det visste eg ikkje.

Nei, eg har ikkje vist det til nokon.

Kan eg få lese?

Nei ... Kan du ikkje komme på fram- syninga? På torsdag. På Lauget.

Ja. Sjølvsagt kjem eg. Herregud.

Slampoesi.

Er ikkje det litt sånn ...?

Nesten litt sånn rap?

Nei, det er meir sånn ... Spoken word. Dikt.

OK. Då veit eg.

Meir sånn ...

Blomen gror, månen syng. Havet er blått.

Og eg elskar deg som ein sky i ein vind.

Akkurat sånn.

Det bør faen meg bli bra viss eg skal gidde å komme.

Eg kom og høyrde på bandet ditt ein heil kveld.

-Der såra du følelsane mine. -Du sa at eg skulle bli tydelegare.

-Hæ? -Eg kødda, altså.

Eg elskar bandet dykkar.

Eg gler meg skikkeleg til torsdag.

Skal du gå? Du skal ikkje gå!

Altså, Gunnhild ... Eg skulle gjerne blitt.

Men ... Billie har kalla inn til bandmøte.

Eg skjøner ikkje korfor vi ikkje kan ha møte og øving på same tid.

-Ho insisterer. -Sara?

Kva gjer du på?

Sara!

Ho er ikkje heime.

Det var jævlig mykje mjøl.

Og så var det over heile rommet. Det var ei bøtte ...

Som stod over døra.

Og eg ... Sara!

Sara er ikkje der.

Det ser faen ut som eg har flass overalt.

Eg skal finne ut kven som har gjort det.

Men du? Vil du komme opp etterpå?

Eller seinare. Viss du ikkje har noko imot å gå i Torsteins flass.

Ja. OK.

Eller ... Veit du kva? Eg trur faktisk ikkje eg kan.

Eg skal drive og slamme litt.

-Slam. -Lykke til med slam.

-Takk. -Sest, då.

De rien, de rien, de rien, ma vie. De rien.

Eg, du, vi, eg, du, vi ...

Vi seier hei. Vi seier ha det. Vi ... Vi seier hei. Vi seier ha det.

Ha det.

Poesien kjem i mange forskjellige former. Masse kjærleik til Alex.

Då skal vi over til Gunnhild.

-Gunnhild, vil du komme opp ...? -Eg vil seie noko.

Då blir det David.

Det er et hull der hjertet mitt var. Du reiv det ut med neglene.

Du var min, og jeg var din. Nå er jeg en av sneglene.

Jeg elsker deg mer enn jeg trenger space, skulle ikke sendt et smiley-face.

Jeg vil bare at du skal ta meg tilbake.

Herregud!

For ei reise, folkens. For ei reise.

Då er det klart for Gunnhild.

Vil du komme opp hit?

Verda går under, og ingen gjer noko med det. Kan du ikkje sjå det?

Politikarar lyg, spelar blyg. Fuglar flyg i svarte skyer, tomme byar.

Alle skyv verda under teppet, lukka lepper og opne auge.

Vi går under, vi går sunder. Vi bjeffar som hundar.

Eg ser deg smile med store tenner, men utan venner.

Alt rundt deg brenn, og du vender ryggen til.

Kva er det som er så viktig? Er det dette som er riktig?

Du får meir av å posere i ditt eige bilde, igjen og igjen.

Til du står aleine, og vi er for seine til å seie farvel.

Det var berre det eg hadde.

Luna ...?

Hei.

-Altså, eg er heilt starstruck. -Ja, det var eit veldig fint dikt.

Men då snakkast vi etterpå.

Altså, eg veit ikkje kor eg skal begynne. Kom.

Det var dritbra.

-Likte du det? -Fint dikt.

Takk.

Fint dikt? Det var jo heilt jævla fantastisk, jo!

-Eg skal heimover. Skal du? -Skal du heim?

-Vi kan slå følge, då. -Ja.

-"Kor flink du var, Alex." - Ja. Eg berre skjønte ikkje mykje.

Du, vi må feire.

Skal vi feire? Korleis?

Musikkgjengen heng i det gule huset. Så viss du vil bli med og ta ein øl ...

-Kan vi ta fem? -Vi kan ta så mange vi vil.

Eg skal berre hente noko.

Gunnhild, leitar du etter noko?

Nei ... Same, det. Tusen takk for kurset.

Berre hyggeleg. Eg håpar du held fram med å skrive.

Du sa ikkje at læraren din var så heit. Eg blir heilt sjalu, eg.

Men du, før vi går ... Eg må berre seie ...

Eg er skikkeleg stolt av deg. Då du gjekk opp på scena, så ...

Eg blei heilt sånn ... Eg følte meg berre så glad for at vi er saman.

Så takk for det.

Er det kleint? Sorry ...