Original subtitles

Men zegt dat als je sterft, je leven voor je ogen voorbij flitst.

De mensen van wie je hield.

De goede momenten.

En de slechte.

Het spijt me zo.

Mijn herinneringen zijn verward. Misschien is dat maar beter zo.

Want op dit moment is mijn leven iets dat ik liever vergeet.

De gevallen zijn de afgelopen week wereldwijd verdrievoudigd.

Regeringen bevelen niet-essentiële werknemers naar schuilkelders te gaan.

Er is onzekerheid over de bron van het virus, maar over de overdracht is wel...

Alles goed?

Weer een waarschuwing. In de buurt. -We zijn te laat vertrokken.

...drie vroege symptomen van infectie zijn ernstige hoofdpijn, gebrek aan dorst...

Ethan, ik kan rijden.

Emma. Waar is iedereen?

Verdwaald?

Ja, ik werd net wakker, ik weet niet waar ik ben.

Kom op, weg hier.

Blinde trut.

Ik ken die lui niet eens, ik zoek m'n vriendin.

Stop met staren, het is onbeleefd.

Je moet niet alleen naar buiten.

Dat doe jij toch ook? -Ja, maar ik ben geen idioot.

Ik had een auto-ongeluk. Ik was met Emma. We reden naar het meer.

Waar zijn we? -Help me eens even.

Wat als hij wakker wordt?

Zo goed?

Alles goed met je?

Kijk nou, hij is wakker.

Hoe is het met je hoofd?

Ik ben Mae. -Ik ben Ethan.

Weet je dat zeker?

Ik heb geheugenverlies.

Je meent het.

Er liggen kleren voor je op de commode. Die heb je vast niet gezien.

Tenzij dat een stijlkeuze is.

Ik ben zo terug.

Dat ziet er goed uit.

Het ruikt heerlijk. -Het is nog niet klaar, afblijven.

M'n generator.

Kinetische energie. -Slimme jongen.

Wat weet je nog?

M'n vriendin en ik haalden voorraden en gingen naar onze hut. Om af te wachten.

Het is geïsoleerd, veilig. Hopelijk wacht ze daar op me.

HEVIGE RELLEN NA EPIDEMISCHE ONRUST

DE WRAAK VAN MOEDER NATUUR

Eén tip, houd je geheugenverlies voor je.

Men zoekt tegenwoordig naar zwakheden in anderen.

Wat is er gebeurd?

We dreigen al jaren om onszelf uit te roeien met virussen.

Uiteindelijk is dat gelukt.

Men zegt dat de aarde de balans probeert te herstellen.

Door ons allemaal af te maken. -Binnen een paar dagen? Hoe kan dat nou?

De natuur is een machtige bitch.

Ik ben zo terug. Blijf overal van af.

Mae?

Ik moet er vandoor.

Wat zei ik nou? Afblijven.

Wie ben jij?

Mae?

Mae, er is daar iets of iemand.

Dat is Myrtle, ze is oké, maar kom niet te dichtbij.

Moeten we niet... -Ik zei dat ze oké is. Leven en laten leven.

Kan ik helpen? -Ben je een expert met generatoren?

Eigenlijk denk ik van wel.

Ga je gang.

Wat denk je ervan?

Dit is geïnstalleerd door een idioot.

Met alle respect. -Tuurlijk.

Goed gedaan.

Je ego stijgt naar je hoofd.

Kom op, laten we opschieten.

Ik meen het, ik moet Emma gaan zoeken.

Vanavond eten we goed.

Is dat een buidelrat?

Ben je hier alleen? -Meestal wel.

Heb je een echtgenoot? -Heb je een punt?

Ik vroeg me af of dat veilig is, zo alleen. -Ik ben niet alleen, ik heb Myrtle.

Geen zorgen, ik ga je niet vermoorden. -Ik weet het.

Trouwens, kijk eens naar me, je zou me met gemak doodslaan.

Dat wil ik niet.

Maar ga niet rondneuzen, tenzij je dood wil.

Want elke kamer heeft boobytraps. Ik meen het.

Definieer booby... Jezus.

Wat doe je nou?

Schiet me neer.

Brave jongen.

Zie je dat? Rood betekent dood.

Als je de trekker had overgehaald, was je nu dood. Honger?

Dat was erg lekker.

Het wordt laat, ik moet echt... -Ik vraag het niet graag.

Maar ik kan je hulp goed gebruiken.

Waarmee?

OPLAADNIVEAU: LAAG

SNELLER TRAPPEN

Dat meen je niet.

Het is laat, ik moet ervandoor.

Echt? Laat je een oude dame helemaal alleen dansen?

Ik moet echt... -Kan je kaartspelen?

Harten twee.

Nee, bedankt.

Moeilijker om je te doden als je nuchter bent. Maar ik hou wel van een uitdaging.

Misschien heb je genoeg gehad.

Onzin.

Hebbes.

Ik was goed in dit spel. -Je bent een slechte leugenaar.

Je gezicht kan geen geheim bewaren.

En jouw gezicht?

Sorry, dat was niet mijn bedoeling.

Het wordt al laat.

Ik waardeer het dat je me helpt, maar ik heb Emma beloofd...

's Nachts gebeurt er niets goeds.

Ik heb beloofd dat ik haar zou beschermen. -Ga slapen. We gaan morgen zoeken.

Geloof me, Myrtle is je minste zorg daarbuiten.

Nu mag je dank je wel zeggen.

Dank je wel. -Graag gedaan.

Welterusten. Ga naar bed.

Zeg het terug.

Als we elkaar kwijt raken, gaan we naar de blokhut bij Candle Lake.

Wakker worden.

Emma.

Wie ben jij?

Wat doe je hier?

Laat vallen.

Sam.

Blijf daar, liefje.

Ik wil geen problemen. Ik zoek m'n vriendin.

Emma? -Ja. Heb je haar gezien?

Nee. Je stond haar naam te schreeuwen, als een idioot.

Ogen dicht.

Hoe kan hij nog leven? Ik heb z'n schedel ingeslagen.

Leven? Dat is gul uitgedrukt. Hier zijn de meesten ver heen.

Ze zijn nu meer plant dan mens. Dus schedel inslaan werkt niet echt.

Als ik kogels had, zou je al dood zijn. -Oh, ik stel je eerlijkheid op prijs.

Wat willen ze?

Wat we allemaal willen, denk ik. Eten.

Voornamelijk eten.

Ik ben Jolene. Dat is mijn zoon, Sam.

Ethan.

Hoe kom je aan dat gips?

Ik had een ongeluk en mijn vriendin Emma is dokter.

Een dokter.

Dat is geluk hebben.

Wanneer zag je haar voor het laatst? -Paar dagen geleden.

Sorry dat ik het zeg, maar we zijn hier al weken en ik heb niemand gezien.

Behalve de plantenparade.

Ze zal komen. Dit is onze plek.

Wees daar maar niet zo zeker van.

Hoop is gevaarlijk.

Hij denkt dat zijn vader terugkomt. -Wat is er met hem gebeurd?

Wat er met iedereen gebeurd is.

Ik heb een keuze gemaakt.

Leid me af, Ethan, vertel me iets leuks.

Wat dan?

Jij en Emma.

Ik weet dat het niet waar is, maar het voelt alsof ik haar al mijn hele leven ken.

Als ik mijn ogen sluit en aan haar denk, denk ik niet aan de grote momenten.

Het zijn de kleine dingen.

Hoe we voor elkaar zorgen. Elkaar vermaken. Zelfs in slechte tijden.

Helaas, in onze vuilnisbelt van een wereld, waren er meer slechte tijden dan goede.

Waar je ook heenging, de mensen waren op hun slechtst.

Gewelddadig, wreed, ze waren het zat.

Toen ik hoorde dat het virus plantaardig was, was ik niet verrast.

Alsof de planeet eindelijk genoeg heeft van onze shit.

Na de dodelijkste dag tot nu toe, worden de slachtoffers 'gerecycleden' genoemd.

Gebaseerd op de complottheorie...

dat de natuur zich zuivert van vernietiging door de mens.

Verontrustende beelden gaan viraal.

Is ze in orde?

Shit, dat ziet er slecht uit. -Pardon?

Wat dit ook is, het is onomkeerbaar. We moeten hier wegwezen.

Vanavond. -Vanavond.

We zijn ontsnapt. Zoveel weet ik nog wel.

Jij kunt wel slapen.

Het gaat wel.

Echt, ik neem de eerste wacht wel. Ik ben niet eens moe.

Als je mij of mijn kind iets flikt, vermoord ik je.

Wat is er?

Als er iets misgaat, kom dan naar de blokhut.

Wakker worden.

Probeer te ontspannen. -Was dat een persoon?

Vroeger wel.

Was dat nodig? -Ja, eigenlijk wel.

Die dingen zijn niet te stoppen. Ik heb alleen wat tijd gewonnen.

Blijf hier.

Gevonden wat je zocht?

Ik heet trouwens Mae.

Hoi, schatje.

Als je dit ziet, ben ik bang dat we elkaar kwijt zijn.

Je bent waarschijnlijk in de war.

Nog meer dan normaal.

Je geheugenverlies... Je geheugenverlies wordt erger.

Onvoorspelbaar.

Ik raak je steeds kwijt.

Ik weet niet of ik dit kan volhouden.

De wereld is niet wat het was.

Mensen veranderen en niet ten goede.

Wat ik wil zeggen is, dat als je verdwaald bent en ik ben niet bij je...

Niet doen. Daar komen ze op af, ik meen het.

Ik meen het serieus.

Ik heb bij mij thuis een oplader. Het is oké, kom op, we gaan.

Mooie truck.

Ja, jammer dat één of andere idioot de accu leeg heeft laten lopen.

Ik ga je gezicht afvegen.

Sorry dat ik zo raar deed. Ik heb geheugenverlies.

Ik weet het. We hebben dit eerder gedaan. -Echt?

Hoe voel je je? -M'n hoofd zwemt. Ik ben trouwens Ethan.

Mae, zoals ik al zei.

Zullen we die telefoon van je opladen?

Kun je een andere vinden?

Weet je hoeveel mensen ik moest doden voor dat brilrecept?

Spring erop.

Spring erop? -Stap achterop de fiets.

Schiet op.

Ga goed zitten. Voeten omhoog. Ik zei voeten omhoog.

Ja, ja. Ze zijn omhoog.

Hoe ver is je huis? -Ver genoeg.

Zullen we wisselen? -Jij fietsen? Droom lekker verder.

Mijn voeten doen pijn. Ik hoop dat dat stomme meisje van jou het waard is.

Nou en of.

Wat is er zo grappig?

Ik weet het niet. Je leek ineens zo opgefokt.

Dat ben ik ook. Ik stop niet totdat ik haar gevonden heb.

Heb jij niemand?

Min of meer. Hij is overleden.

Het spijt me. -Helemaal niet.

Wat is jouw verhaal? -Mijn verhaal?

Meen je dat nou?

Kan het je echt iets schelen of maak je gewoon een praatje?

Ik heb afleiding nodig van mijn gedachten. -Je bent tenminste eerlijk.

Mijn verhaal.

Ik weet het niet. Ik woon alleen.

Ik heb een geweldige tuin. Ik jaag en ik neem vreemdelingen in huis.

Vertel me iets persoonlijks, iets echts.

Ik ben eenzaam en wou dat ik dood was.

Dat is... -Iets te veel informatie?

Zeg dat wel.

Je vroeg het zelf.

HET EIND IS NABIJ GA NU TANKEN

Alles goed met je?

Dit is geen test.

Dit is een verplicht evacuatiebevel voor alle lokale inwoners.

Verzamel voedsel, water en medische voorraden.

Maximaal 30 seconden. Het ziet er hier niet goed uit.

Nou? -Wat denk je zelf? Geef toe, we zijn de lul.

We redden het wel. Ik zal je beschermen.

Eerder andersom.

Je hebt het echt gedaan.

Wees niet zo verbaasd.

Gaat het?

Mijn naam is Mae.

Dat weet ik wel. Ik ben zeker gestruikeld.

Nee, je bent flauwgevallen.

Weet je zeker dat je in orde bent?

Ja, prima. Ik heb gewoon honger, denk ik.

Eindelijk.

We zijn gewapend.

Eruit of ik schiet je neer. -Wacht, wacht, wacht.

Alsjeblieft, liever niet. Ik zag je huis. Je had stroom. Ik dacht gewoon...

Dat je kon inbreken. -Nee, ik heb geklopt.

Maar je weet hoe het is, het had verlaten kunnen zijn.

Ik ben Tom. En jij bent?

Wantrouwig. -Dat is begrijpelijk.

Hoe istie?

Ben je alleen?

Ik ben mijn vrouw kwijtgeraakt. Hier ergens in de buurt.

Ik ben op zoek naar haar.

Heb je een pistool?

Heb jij geen pistool hier buiten? Ben je niet goed wijs?

Toe nou, doe niet zo gemeen. Ik heb één pistool.

Eentje maar?

Dat is alles. Ik beloof het.

Fouilleer hem.

Zeg je moeder eens dat ze kalmeert. -Ze is mijn moeder niet.

Luister, ik kom hier niet om problemen te zoeken, oké?

Ik zoek alleen antwoorden.

En als ik eerlijk ben, iets te eten, als je dat kunt missen.

Je weet hoe zwaar het is. Of niet, jij hebt zelfs boerenkool.

Weet je, Tom? Vertrouwen wordt verdiend.

Een warme maaltijd in ruil voor één klusje. Snap je?

Wat voor klusje?

Ik durf het bijna niet te vragen, maar ik heb niet vaak twee sterke mannen.

En ik kan niet alles alleen.

Ik ben de jouwe.

Was jij ook bang dat ze om een triootje ging vragen?

Welnee.

Ik maak maar een grapje.

Hoe kennen jullie elkaar? -Ik ben ook iemand verloren.

Ze helpt me haar te zoeken.

Rot om te horen.

Alles goed met je?

Ik ga even pissen, ik ben zo terug.

Hé, jongens.

Limonade.

Verse citroenen.

Zit er nog iets anders in? -Alleen vergif.

Wie heeft er honger?

Kan ik me ergens opfrissen? -Ja, daar is de gootsteen. Ga je gang.

Het ruikt heerlijk.

Zeg dat je geen honger hebt. -Ik zie scheel van de honger.

Ik zal straks voor je koken. Doe wat ik zeg. Aan tafel.

Ik heb in jaren niet zo goed gegeten. -Graag gedaan.

Is dat je maag? Weet je zeker dat je niet wilt eten?

Nee, dank je. Ik heb gewoon geen honger.

Zullen we deze fles wijn leegmaken?

Jij en ik? Daar zeg ik geen nee tegen.

Graag gedaan.

Ik ruim de borden even op. Neem me niet kwalijk, ik pak 'm even.

Wanneer heb je haar voor het laatst gezien, je meisje?

Kweenie.

Is het dagen geleden? Of weken?

Dit is Frannie, m'n dame. Ze zou zich nooit laten vangen door de 'gerecycleden'.

Maar toch is ze verdwenen, tien dagen geleden.

Ze ging voedsel zoeken in de buurt. Ze zei dat ze een huis met stroom had gezien.

Dat was de laatste keer dat ik haar zag. Als je vroeger twee weken weg was...

werd je als dood beschouwd. Er was geen twijfel mogelijk.

Maar nu, zonder communicatie, weet je het nooit.

Je geliefden kunnen daar wel jaren rondlopen.

En helaas is de werkelijkheid soms dat je beter af bent als je ze niet vindt.

Het is oké. Ik breng je naar de andere kamer.

Je moet iets eten, mijn vriend.

Ik moet even een dutje doen.

Help me om hem op te tillen.

Ik neem dat pistool.

Mooi stukje ijzerwaar, oma.

Die neem ik wel terug. Als jij er klaar mee bent, natuurlijk.

Maar natuurlijk.

Wat heb je met hem gedaan? Ik zweer het je, ik speel geen spelletjes.

Je denkt echt dat ik niet goed wijs ben.

Ik denk dat je slaperig bent.

Het is je gelukt. Gestoorde trut, je hebt me vergiftigd.

Nee, ik heb je verdoofd.

Leuk weetje over Ativan.

Het werkt lang na de houdbaarheidsdatum. Maar wel met bijwerkingen.

Ja? Zoals wat?

Hoofdpijn.

Blijf bij me, oké? Ik ben zo terug.

Het is in orde, blijf kalm, ik ben er zo.

Ik kom, Ethan.

Mae, rennen.

Hopelijk vind je het niet erg, we hebben onszelf binnengelaten. Pak het pistool.

Het is insuline. Ik heb diabetes.

Blijf maar liegen.

Zullen we hem neerschieten? Kijken hoe ze reageert.

Kan mij niets schelen. Hij is gewoon weer zo'n sukkel.

Wacht, wacht.

We doorzoeken dit hele huis totdat we bewijs vinden dat Frannie hier was.

En dan gaan we je afmaken.

Jij, meekomen. Ik ga elke kamer in dit huis doorzoeken.

Wolf, let op haar. Zij leeft nog.

Ik zweer het je, Ethan, ze heeft ons gedrogeerd.

En ze heeft onze vrouwen vermoord.

Dat weet je niet. -Wakker worden, knul.

Ze is niet wie je denkt dat ze is.

We moeten alleen bewijs vinden.

Ik zal het snel doen als jij een beetje meewerkt.

Dan is er toch niks aan?

Een meisje naar mijn hart.

Volgende kamer.

Wat zit er in de schuur? -Aarde.

Ze is nerveus.

Nee, dat is gewoon mijn rotkop.

Laten we eens kijken.

Houd haar in de gaten.

Dit zou een stuk sneller gaan als je zou helpen.

Is die van jou?

Die was van Emma. -Het spijt me om dat te horen, broer.

Laten we er iets aan gaan doen.

Ik heb iets gevonden.

Wil je dit eens uitleggen? Wat is dit? Een trofee voor elk van je slachtoffers?

Wacht.

Is die niet van Frannie?

Leg dat pistool neer. -Jij hebt Emma vermoord.

Nee, dat heb ik niet gedaan.

Is ze dood?

Kijk me aan.

Is ze dood?

Wanneer?

Lang, lang geleden.

Haal Wolf. Laten we dit afmaken. -Hoe lang heb ik al geheugenverlies?

Heb jij geheugenverlies?

Dat is heel interessant.

Vertel me eens over je ongeluk. Heb je je arm gebroken?

Weet je het nog? Vertel er eens wat meer over.

Die neem ik.

Wat gaan we daar vinden?

Heb je haar daar gedumpt? Mijn vrouw?

Vertel het hem, anders doe ik het. -Wat vertellen?

Wolf, wat heb je gevonden?

Ben ik ziek?

Nee, dat ben je niet. Je bent niet ziek.

Je bent dood.

Zij is het.

Probeer te ademen.

Je wilde je pistool toch terug?

We beginnen met de kogels.

Het is oké.

Maak je geen zorgen, je zult het je niet herinneren.

Hoe heb je geslapen?

Goed, denk ik.

Herinner je je mij nog?

Weet je wie ik ben?

Een vriend?

Het eten raakt op. Ik moet jagen, ik zou je hulp kunnen gebruiken.

Kleed je aan. Ik zie je beneden.

Waar was je nou? -Waar ik was? Wat?

Je moet bij me blijven, oké?

Niet doen, laat zitten.

Je moet gaan. Laat mij achter.

Nooit, hoor je me?

Probeer me bij te houden.

Als er iemand is, laat mij dan het woord doen.

We komen in vrede.

Zegt het meisje met een pistool. -Dat is ter bescherming.

Ik begrijp het. Ik heb zelf ook wat bescherming.

Niet deze.

Ik bedoelde dat bekwame, kleine persoon met een pistool gericht op je hoofd.

Waarom beginnen we niet met voorstellen? Ik ben Kai. Dat is mijn huis.

En dat mooie schatje is Caroline.

Ik noem haar Miss Nooit Mis.

Ik ben Emma en dit is Ethan.

Praat ze altijd voor jou? -Ik kan voor mezelf spreken.

Dat zou ik ook zeggen.

We zouden dankbaar zijn voor voedsel of onderdak. Alstublieft.

Waar kom je vandaan? -We hebben een auto-ongeluk gehad.

Is één van jullie ziek?

Bewijs het maar.

Doe je kleren uit.

Dat is mijn aanbod, graag of niet.

Je broek ook.

Toe nou, man.

Nou goed?

Kweenie. Wat denk jij, Caroline? -Ze zien er normaal uit.

Normaal?

Zeg tegen mama beer dat we gezelschap hebben.

Waarom zijn ze naakt? -Dat weet je wel. Wat is ons motto?

Vertrouw, maar verifieer. -Dat klopt.

Vanwege wat er met Bobby gebeurd is?

Ga nu maar naar binnen.

Jullie mogen je wel weer aankleden.

Er zijn regels. Als je die breekt, ben je weg. Of erger.

Begrepen. -Goed. Laten we jullie wat te eten geven.

Gaat het?

NATIE IN CRISES

Dank je, lieverd. Ik kan me voorstellen dat jullie dorst hebben.

We hebben een waterput. Niet mooi, maar wel veilig.

Tenzij je iets sterkers wilt.

Nee, dank u.

Mooie kast. -Ja, onze schuur was ingestort.

Gewoon het gebruikelijke verval, de tand des tijds.

Ik wilde haar niet laten gaan. Dus toen heb ik haar ontmanteld en omgebouwd.

Nu heb ik een koffietafel en planken. Ik heb het gerecycled.

Net als wat de planeet met ons doet, als je het nieuws gelooft.

Wat ik niet doe.

De 'gerecycleden'. Voor hout, is het logisch.

Je hergebruikt iets dat verloren is gegaan. Maar voor mensen?

Lijkt me nogal fatalistisch. -Misschien verdienen we het.

Kijk eens wat we deze planeet hebben aangedaan. En elkaar.

Je bent niet religieus, hè Emma?

'Al doodt Hij mij, ik hoop op Hem.' Dat komt uit Job, hoofdstuk 13.

Uit de Bijbel.

Het is gevaarlijk om het slechtste over mensen te denken.

Vooral in tijden als deze.

Makkelijk gezegd. Na de laatste paar weken, is er weinig hoop meer.

Ik geloof graag dat jullie twee vreselijke dingen hebben gezien.

Maar ik verzeker je dat jullie niet het monopolie hebben op lijden.

Misschien is dit, wat het ook mag zijn, een waarschuwing.

Om ons terug op onze plaats te zetten. Denk eens aan de laatste 100 of 50 jaar.

Waartoe we in staat zijn. Dit dwingt ons om terug te keren naar wat belangrijk is.

En wat eenvoudig is. Het geloof, het land, het water, het gezin.

Papa, het eten is bijna klaar.

Neem me niet kwalijk. Ik word altijd een beetje filosofisch als ik drink.

Oké, laten we gaan eten.

Zitten. Je jaagt de herten weg.

Eindelijk, die daar.

Bijna, maar je hebt het hart verkeerd gedaan.

Ja, ik had geen rode viltstiften meer.

Hoeveel keer?

Ethan, het is ingewikkeld.

Ik heb de tijd. -Nee, dat heb je niet. Je moet voeden.

Je hebt het echt gedaan.

Wees niet zo verbaasd.

Je lichaam verandert.

En als je voedt, stopt het proces, en dan weet je het weer.

Alsjeblieft, nee.

Het is oké. Niet kijken, het is oké.

Blijf bij me.

Niet zo staren, Caroline.

Onze gasten zijn uitgehongerd, lieverd.

Deze maaltijd komt echt van de boerderij. Hierachter verbouwd.

Het ziet er geweldig uit, niet? -Nou en of.

Dat is wel het minste, nadat Caroline je onder schot hield.

Dat zijn we al lang vergeten.

Zullen we bidden?

Misschien moeten we ons eerst even wassen.

Wat lomp van me. Boven, tweede deur links.

We zijn zo terug.

Weet je zeker dat ze in orde zijn?

Heer, dit zijn onrustige tijden. We zijn verdwaald.

Nu, meer dan ooit, heeft Uw kudde begeleiding nodig.

Over naar jou, lieverd.

Zegen ons, Heer, voor deze geschenken die wij mogen ontvangen...

uit de overvloed van Christus, onze Heer. Amen.

Ik kan dit niet. -Dat kan je wel.

Ik ga wat tijdrekken, oké?

Niet weggaan.

Kom eens hier. Nooit, oké?

Ik ben zo terug.

Is alles in orde?

Nogmaals bedankt voor uw gastvrijheid. -Natuurlijk.

Graag gedaan.

Lieverd, waarom neem je Caroline niet mee naar buiten?

Kai.

Ga zitten.

Laten we hierover praten. -Nu meteen, schiet op.

Het is in orde, lieverd.

Leg je smerige handen op tafel.

Ethan moest naar het toilet. -Waar is je pistool?

Ik ken niet alle symptomen, maar die jongen is verloren. Hij is zielloos.

Hij weet niet eens hoe hij heet. Hij heeft geheugenverlies.

Als we gewoon... -Hij ziet er niet ziek uit. Alleen moe.

Hou je zo je slachtoffers voor de gek? Al die onschuldige mensen, zoals mijn gezin?

Hoe lang voed je hem al?

Hij is het enige wat ik nog heb. -Oh, je bent de duivel. Zeker weten.

Weet hij zelf wel wat hij is? Nou?

Jij bent net zo besmet als hij. Met zwakte.

Gaat het?

Jij bent Emma.

Hoe lang doe je dit al?

Te lang.

Kijk me aan.

Je moet dagelijks mensenvlees eten en het mag niet rot zijn.

Ik moest creatief zijn om je te voeden.

Dankzij je geheugenverlies, was dat niet zo moeilijk.

Als je regelmatig eet, blijf je eeuwig jong.

Maar je geheugen is onsamenhangend, onbetrouwbaar.

Soms komt het meteen terug, soms duurt het langer.

Het klinkt verschrikkelijk, ik weet het, maar zolang ik je schoon en gevoed hield...

waren we bijna oké.

Een tijdlang hadden we het goed. Het was alsof de tijd stilstond, op een zieke manier.

Een permanente huwelijksreis.

Zo werden weken jaren, en op een dag herkende je me niet meer.

Goedemorgen, luilak.

Het spijt me. Wat?

Toen begon ik de permanente poppenkast.

Soms had je het door.

Wacht, ben jij Emma?

Maar met de jaren minder en minder.

Ik ben een monster. -Nee, jij bent het nieuwe normaal.

Ik ben de bedreigde diersoort.

Je had me dood moeten laten gaan. -Dat is het probleem.

Dat heb ik gedaan.

Mijn lichaam is gebroken. Ik ben gebroken.

Ik kan dit niet meer.

Ik ook niet.

Ethan, hou op.

Emma, ik hou van je.

Wat doe je nou? -Ik laat het los.