Original subtitles

Die ochtend dacht ik opnieuw aan hem. Dit overkomt mij vaak.

Het is waar, ik kan me niet voorstellen dat hij dood is. Hij was zo'n goede hond.

Hij had zoveel vertrouwen in mij dat ik me, als het regende, bijna schaamde dat

ik de regen niet kon tegenhouden, terwijl hij me leek te smeken dat te doen.

Ik hield van hem. Ik hou nog steeds van hem.

Ik stak de Pont des Invalides over om naar dit kleine restaurant aan

de Quai d'Orsay te gaan, waar ik meestal mijn maaltijden nuttigde.

Ik probeer altijd met een lach binnen te komen.

Zo heb je niet het gevoel dat veel mensen van je bord eten.

De baas, de heer Paul, is een vriendelijke en hoffelijke man.

Hij doet zijn werk goed, besteedt geen tijd aan het vragen of het goed is,

en heeft nog niet het sinistere idee gehad om overal zijn neus in te steken.

Hoe gaat het met je? - Alles oké, met jou?

Alles goed, bedankt.

Luister, ik neem gemengde tomaten en komkommers, en dan een konijn met girol.

Goed, meneer. - En de pepermolen, alsjeblieft.

Maar die dag, en juist omdat ik aan mijn hond dacht, heb ik pas veel later geluncht.

Op het papieren tafelkleed, dit papier dat inkt absorbeert en geen pijn doet bij het

schrijven, begon ik mij een verhaal voor te

stellen, een verhaal dat zo zou zijn begonnen.

Alain Delon

Elke Sommer

DE HOND

Nederlandse ondertitels door: BuStEl - 2024 www.facebook.com/groups/frenchmoviesubs

Regisseur: François Chalais

Dat was later. Vroeger was er de rest.

Maar ik had het hier prima naar mijn zin.

Alles nodigde mij uit, zoals elke avond op hetzelfde tijdstip,

om mijn huisje binnen te gaan, naar mijn hond te fluiten,

om het licht uit te doen na het lezen van de krant van alle rampen...

van de dag ervoor, ik dacht dat ik geluk had dat ik nog leefde,

om te leven te leiden waar ik woonde en hoe ik leefde.

In eerste instantie was ook ik verrast dat ik hier

kon blijven met een hond en boeken als gezelschap.

Parijs is niet ver weg, maar Parijs is nog ver

weg zodra er een beetje lucht tussen ons komt.

Soms natuurlijk... bovenal is een vrouw geweldig als ze van ons houdt.

Alleen, ik heb een hond, en het is voor hem dat ik hier ben.

De vorige keer was ik een beetje boos op hem,

maar hij was zo blij toen hij op zijn platte gras vol stof kauwde dat

hij de voorkeur gaf aan alle gazons die door tuinmannen werden aangelegd.

Ik overtuigde mezelf ervan dat het voor mij onmogelijk zou zijn om anders te leven.

Hij is de vader van een blonde vrouw en weet uiteindelijk zeker dat

hij zo graag trouw wil zijn en zo bang is om niet trouw te zijn,

dat hij totaal niet in staat zou zijn om van een brunette te houden.

En er waren ook vrienden die naar mij toe kwamen en

zeiden: "Je hebt tenminste de juiste oplossing gevonden".

"Jij bent de slimste". Dit is een van mijn zwakke punten.

Ik vond het altijd leuk om er slim uit te zien.

Maar plotseling, deze avond, gebeurde er iets buitengewoons met mij.

Ik wilde dom zijn.

Eerlijk gezegd was het niet de eerste keer. Vooral tijdens de zomermaanden.

Waren er blikken gericht naar mijn auto toen de avond viel?

Deze grote machine die overal omhoog klimt en die ik kocht om de enige

reden dat daarachter de hond comfortabeler zat om de kussens te eten.

Maar ik keek naar haar... terwijl zij naar mij keek.

Kom op, ga nou maar.

Ga nu.

Het leek alsof hij zei: "zijn we hier niet beter af?"

Je gaat je geld uitgeven en zoveel heb je er niet van.

Je kunt niet tegen alcohol en je gaat toch drinken.

Je kiest graag een vrouw vanwege de waardering die je voor

haar hebt en je laat je kiezen door de eerste persoon die komt.

Toch kon ik mezelf altijd bijeen rapen.

De volgende dag, na goed geslapen te hebben, hoe blij ik was, hoe blij we waren.

Opnieuw had ik zojuist mezelf overwonnen.

Ik was absoluut een opmerkelijke kerel.

Als hij nog eens naar mij had gekeken, had ik dit kunnen voorkomen.

Maar nee, hij sliep.

Het maakt hem niets uit.

Het is echt niet mijn schuld.

O mijn God.

Ben je gek of zo?

Je bent aardig.

Nee, jij blijft hier.

Het is niet nodig om dat gezicht te trekken.

Wat schijn je te geloven?

Dat ik mijn schoenen in mijn hand hield zodat

je mij niet zou horen. Het lijkt op mij.

Als ik naar buiten wil, heb ik jouw toestemming niet nodig.

Het is waar, we worden uiteindelijk slaven van dieren.

Zie je?

Het maakt mij niet uit.

Je wilde lawaai, hier is lawaai.

We zouden niets voor onszelf doen als we naar onszelf luisterden.

Geloof me, waar ik heen ga is niet zo leuk.

Maar als ik dit zou kunnen vermijden...

Wil je dat ik je iets leuks vertel? Als ik je meenam, zou je gepakt worden.

Kom op, wees braaf.

Jij zult de goede bewaker van ons huis zijn.

Wil je mee?

Wil je wandelen?

Ik zou je gewaarschuwd hebben. Het zal te erg voor je zijn.

Kom dan maar...

Kom dan...

Je leiband nog.

Jij droeg toch je leiband? Kom op, pak je leiband.

Ja, het weer is niet mooi.

Er was nog tijd om terug te keren.

Ik zei tegen mezelf dat ik er morgen spijt van zou krijgen.

Maar hoe kunnen we met hun snelwegsysteem terugkeren?

Het programma is top, en soms verdragen we het meer dan dat we ervan genieten.

Het laatste redmiddel was doen alsof ik niet wist waar ik heen ging.

Dus, speelde ik verstoppertje met mijn verlangen.

Pigalle.

Het woord zelf stoort me als ik het hoor.

Al deze literatuur om hem heen.

Deze toeristisch buitenwijk Château de la Loire.

Deze treurige straatspin die doet alsof hij in lachen uitbarst.

Deze beeldspraak van plezier die altijd een oude huidziekte lijkt te bederven.

Deze schoonheid die pas mooi is als je eerst

alles hebt ontkend wat je er mooi aan vond.

Maar even dacht ik dat ik gered was.

Dit was de oplossing. Waarom ik hier was.

Ik hoefde me niet langer te schamen.

Het was de sport die mij aantrok, en niets anders.

Als je naar binnen gaat, tijd om spieren te zien

bewegen, om een ​​goed geluid te schreeuwen.

En onmiddellijk daarna mijn huis en mijn bed.

Mijn leven van het verleden.

We moeten nog kunnen parkeren. Ah, woonachtig in Montauban.

Kom op, mijn grote hond, dit zal ons als les dienen.

We gaan naar binnen.

Goh, dat is ongelooflijk.

Sorry, mijn vriend, maar dat is het lot.

En het lot is respectabel.

Zonder dat is hij boos op je.

Wilt u een fijne avond hebben, meneer? Wat is hij schattig.

Zoals ik vaak zeg: het enige wat ontbreekt zijn woorden.

Eerlijk gezegd wilde ik gewoon...

Zonder kunt u hier niet parkeren. Dit is de

plaats van meneer Noël, de baas. Omdat ik u ken.

Dit is de eerste keer dat ik hier kom. - Begrepen, incognito. Ga binnen, meneer.

Ik ben maar 5 minuten weg. Vijf minuten? Ciao.

Ik zal over hem waken, ik hou van dieren, dat weten ze goed. Ga maar.

Je zal nu je muil houden, hè!

Goede avond, mijnheer.

Misschien spreekt u Frans?

Ik probeer het te begrijpen.

Wij hebben alles voor u. U gaat er beter van worden.

Ik ben niet beter, weet je.

Alles is gereserveerd, maar... - Ik kom enkel maar kijken.

Daar is de bar.

Goedenavond meneer. - Goedenavond.

Het is niet gemakkelijk, hè?

Geef me... - Laat me raden.

Voor meneer zal het een onze merk-champagne zijn? Een halve fles.

En hoeveel kost de merk-champagne?

Dertig nieuwe francs. Met taksen.

Welke taksen? - De taksen, meneer.

Maar ja, dat is... - Je zult wel zien.

Je moet eens ruiken, meneer.

Let op: bij ons is champagne niet verplicht.

Mensen nemen het omdat ze dat willen.

Wij zijn niet in deze etablissementen waar klanten worden neergeslagen.

Liever een sinaasappelsap misschien?

Hoeveel kost één sinaasappelsap? - Dertig nieuwe franken, met taksen.

Oh ja, het is allemaal dezelfde prijs. Zo zijn er geen verrassingen.

Hoe smaakt het? - Frank, als een gemaskerde bal.

Je blijft toch niet heel de nacht alleen? - Weet je, ik woon niet in de buurt.

Er is geen haast, maar je begrijpt ook, dat er weinig ruimte is aan de bar...

Met al die belastingen, hè? - De taksen, bedoel je.

Misschien een drankje voor mademoiselle Ginette?

Terwijl we hier toch zijn... - Of misschien een echte champagne.

Laten we de smaak van champagne proeven.

Goede champagne, goed schuim.

Goede champagne.

Excuseer mij. Weet je, het is hier zo heet.

Ik heb de gewoonte om het hier erg warm te krijgen.

Wil je mijn gedachten weten?

Die van mij nemen al zoveel ruimte in beslag.

Het is hier leuk, nietwaar? Op een bepaalde avond kun

je het niet weten. Mocht je gisteren zijn gekomen...

Het is duidelijk dat het vanavond meer een familiale sfeer is.

Het is niet dat ik me verveel, maar... - Voor één keer dat je uitgaat.

Eigenlijk ben ik er niet aan gewend. - Het is niet zoals vroeger,

met al deze gebeurtenissen. Wat vind jij van de evenementen?

Dat het er veel te veel zijn. - Dit is waar we zijn terechtgekomen.

We durven in het openbaar niet meer te zeggen wat we...

denken. Dit is hoe we zien dat de democratie op tafel ligt.

Ach, ellendig.

Nou, als we dat niet hadden om onszelf te troosten...

Binnenkort zal het iets anders zijn. Ze is niet slecht, toch?

Ze praat niet zo makkelijk...

Als ik verder mag praten... - Zwijg maar.

Het was een dag, een trouwe huzaar,

die heel veel liefhad, het hele jaar door.

Het hele jaar door, en zelfs meer.

Liefde heeft geen einde meer.

Daarom houd ik er niet van

denk aan mij.

Daarom houd ik er niet van

ik ben alleen,

zoals jij,

en ik zing mijn lied,

zoals jij.

Hij haalde eruit,

de trouwe huzaar,

ver het land in gegaan,

waar de oorlog al was.

Hij dacht aan zijn liefde,

de rode avond,

wie zou er morgen komen,

en wie dood was.

Daarom houd ik er niet van denk aan mij.

Daarom houd ik er niet van denk aan mij.

ik ben alleen,

zoals jij,

en ik zing mijn lied,

zoals jij,

en ik zing mijn lied, zoals jij,

en ik zing mijn lied,

zoals jij.

Wat er scheelt met haar? Omdat de mensen er naartoe komen kijken.

Wie is dat misschien? - Geen zaken mee.

Natuurlijk... Als ze luistert naar wat ze tegen

haar zeggen, dan hebben ze geen goede tips.

Ik hou er niet van als ik het niet versta. - Maar ze komt toch terug?

Morgen, ze zingt en dan...

Dan zal het haar laatste avond zijn, het cliënteel wil iets anders.

Wat zal er worden van haar?

We hebben alles geprobeerd, zelfs uit de kleren.

De klanten waren niet op hun gemak, dus keken ze niet naar haar.

Ze waren plots weg om te telefoneren.

Het is de eerste keer dat je... - De laatste keer.

Een appelsiensap.

Mag ik... - Nee, dank u.

Waarom niet? Dat is een jongen met een goed hart.

Waarom niet? - Ik ga vanavond vertrekken.

Wat gebeurt er met je? Ik heb honger en jij geeft dat.

En ik betaal. En dat is het.

Ik zei tegen juffrouw dat als ze...

Ik versta Duits. - Je spreekt Duits?

Nee. Je begint mij te vermoeien.

Ik heb naar je geluisterd. Het was goed.

Nu ga je mij waarschijnlijk een rondreis door het Midden-Oosten aanbieden.

Ik heb dat al gedaan. Ik vertrek morgen.

Maar waarom praat je zo? Is er iets mis met jou?

Het hoort bij de inrichting.

En de mensen die hier komen, maken deel uit van het decor. Jij niet?

Misschien jij niet.

Vond je het echt leuk? Of was het gewoon om een ​​gesprek te beginnen?

Ja. Ik vond het mooi.

Je leek heel ver weg. Maar het was heel dichtbij.

Ik weet niet hoe ik moet zingen zoals ik zou moeten zingen.

Dat zong ik toen ik klein was, met kwantums, zoals thuis.

Ken je het?

Ik had niet verwacht dat hier te horen.

Zingen ze dat ook in Frankrijk? - Ik geloof. Ik weet het niet meer.

Maar het lijkt erop dat ik het altijd in mijn hoofd had.

Bent u Duits?

Is het erg?

Het was een vraag, ik verwijt u niets.

Mijn excuses.

Maar als ik zing, is er altijd wel iemand die iets zegt. Is het goed zo?

Ze maakten genoeg lawaai voor vier jaar.

Weet je, mensen... - Het is stom. De Duitsers zijn erg goed.

Tijdens de bezetting. De markies, hij...

Vindt u het pijnlijk om Duits te horen?

Eerlijk gezegd, maakt dat je nog steeds uit?

Ik was zo jong. Maar nee. Wat zul je je inbeelden?

Maar ja, het deed toch iets met mij.

Het deed altijd iets met mij.

Sterker dan ik. Te veel herinneringen.

Hoe vaak ik mezelf ook vertelde dat het oneerlijk was.

Je raakt er aan gewend, toch?

Je hoeft er niet aan te wennen.

Ik dacht dat ik goed deed...

Dat geloof je niet...

Heb ik dat allemaal gedronken? Welk spel speelde ik?

Elke avond moest ze hetzelfde nummer doen.

In samenspraak met de barman was het duidelijk.

En ik liep gewoon in de val. Wat doet dat allemaal?

Je gaat nog niet weg. - Hoeveel?

480 frank. Nieuwe.

Nog een laatste, ik trakteer. - Nee, dank je.

Een goede sinaasappel.

Ik vind het nog steeds leuk toen je het lied zong.

Ik wil het gewoon weten...

Wat?

Je... Je voornaam.

Nee.

Buiten haalde ik diep adem.

In principe heb ik het redelijk goed gedaan.

Het was in ieder geval voorbij.

Bovenal heeft ze me toch niet kunnen krijgen met heldere ogen en op een

manier benadrukken dat als ze daar was, het de schuld van de samenleving was.

En waarom niet de mijne, terwijl ze toch bezig was?

De auto stond op mij te wachten.

Straks zal ik blij zijn.

Dat was ik al.

Wil je nog iets?

Waar is hij? - Wie?

Mijn hond!

Ik weet het niet, ik ben 2 minuten weg geweest.

Ik had niet alleen de meest vernederende avond van mijn leven doorgebracht,

en toch was ik mijn hond kwijt.

En bovendien, in deze buurt waar alles mij voor de gek leek te houden,

waar niemand was aan wie ik mijn verdriet had kunnen toevertrouwen.

Je wachtte op mij.

Ah, jij bent het. - Ben je ziek?

Het is door de slechte champagne.

Nee. Ik ben mijn hond kwijtgeraakt.

Jouw hond? - Ja.

Hij zat hier achter mij. Het venster sluit niet goed,

hij heeft het venster naar beneden gedaan met zijn poten.

Wij zullen hem vinden. Zeker weten.

Ik heb de hele nacht naar hem gezocht.

Je hoeft hier niet te blijven.

Maar dit is de enige plek in Pigalle die hij kent, hij moet terugkomen.

Laten we hem zoeken.

Je bent anders. - Is het minder goed?

Ik was echt hard tegen je, daarnet.

Als mensen te gemeen tegen me zijn, vergeet ik dat ik Frans ben.

Dat helpt. - Hoe heb je Frans leren spreken?

Door tegen iedereen "nee" te zeggen.

Wat wil je dat hij hier doet? - We zullen hem vinden, dat zweer ik.

Einde van een wereld, einde van onze wereld,

Jezus zei: "ik kom terug". Tekenen van zijn terugkeer.

Ik wil hier niet meer blijven, ik zou alles willen kapot slaan.

Bedankt.

Hier zijn we bijna in orde. - Wij zijn in orde.

We hebben het gevoel dat alles van ons is.

Overdag zijn er kinderen. Het is allemaal van hen.

Zelfs de herinneringen die ze later zullen hebben.

Mijn herinneringen aan mijn kindertijd,

is het lawaai.

En rook.

En mijn moeder die probeerde de stukken van een oude

piano te recupereren om het in de open haard te smijten.

Bij mij is het niet beter.

Heb je de oorlog meegemaakt?

Soms heb ik het gevoel dat ik ze allemaal heb gedaan.

1970, 14-18.

Nee. Mijn generatie heeft alles gemist.

Zelfs oorlogen.

De Spaanse oorlog.

Het was geweldig toen je de leeftijd had van Hemingway of Malraux.

En daarna hebben ze een goed boek geschreven.

In 1940 was ik 5 jaar oud.

De bevrijding, voor mij, was een uitdeling van kauwgom en

sigaretten waarvan ik niet eens wist hoe ik ze moest roken.

Indochina, Algerije.

Is het waar dat het opnieuw gaat beginnen?

Dat zeggen ze.

Jammer.

Ik hield van de wereld...

waar het meer van Loch Ness eens per jaar een mekka van de geest was.

Waar altijd een Bulgaar 160 jaar oud kon worden. Dankzij yoghurt.

Het grootste gevaar voor deze wereld was de kranten.

Je bent hier. - En ik ben hier.

Het is waar, er is een wapenstilstand.

Kan je dit schandaal voorstellen:

jij en ik, de één dichtbij de ander,

als we 20 jaar eerder waren geboren.

Onze liefde wordt alleen veroordeeld met een voorwaardelijke straf.

Het is geweldig.

Om een ​​liefde geboren te laten worden,

is het altijd nodig dat er ergens een heks is.

In het leven van de mensen, die niet van zichzelf houdt,

of in de harten van mensen, die van elkaar houden.

Toen overlapte plotseling alles, zoals in je dromen of wanneer je wakker

wordt, we kunnen het begin en het einde niet langer onderscheiden.

Wat heb ik haar verteld? Wat heeft ze mij verteld?

Als ik vandaag zoek, vind ik alleen flarden van zinnen,

als onsamenhangende lijnen uit een film waar

ze vergeten zijn de zinnen uit te spreken.

Het is grappig dat jij vrij bent en ik ook.

Het is waar.

Mensen hebben altijd veel drama die hen ervan

weerhouden gelukkig te zijn de dag dat het nodig is.

Ben je graag alleen? - Nee.

Maar ik denk niet dat ik met anderen zou kunnen leven.

Is dat hetzelfde?

Geen enkele vrouw heeft ooit gunst gevonden in jouw ogen, nietwaar?

Vrouwen? - Vinden ze je niet leuk?

Vrouwen houden niet van ons. Waar ze van houden is de liefde die ze voor ons hebben.

Wat ze zouden missen zijn niet "wij" als we zouden vertrekken.

Het is de manier waarop ze van ons houden.

Geloof je dat?

Laten we zeggen dat ik het moet geloven.

Wat vind jij zo vervelend aan de liefde?

Gedwongen worden om te geven?

Of verplicht zijn om te ontvangen?

Geef, ontvang...

Het lijkt alsof er mensen zijn met een schaal om niet beroofd te worden.

Ik hou ervan dat een man een man wordt en dat een vrouw, een vrouw blijft.

Hoe oud ben je ?

Ik heb me vaak afgevraagd of ik er één heb.

Een leeftijd is als een jurk.

Er zijn er voor alle levensomstandigheden.

Ik voel me goed bij jou.

Je kent me niet eens.

Voor mij bestaan ​​mensen vanaf de dag dat ik ze ontmoette.

Vooral vrouwen.

Als we alles wisten over de vrouwen van wie we houden,

hoe zouden we van ze kunnen houden?

Wat als ze alles wisten?

Ik ook.

Ik voel me ook goed bij jou.

Heb je mij echt nodig?

Ik bedoel... dat we wandelen, dat wij samen eten,

dat we samen slapen,

dat we samen wakker worden.

Heb je het koud?

Nee. Ik ben bang. - Van wat ?

Wij zijn altijd een beetje bang.

Dat wij te blij zijn.

Als je dat nu wilt of niet, we zijn met elkaar verbonden.

Wij hebben al een verhaal.

We kunnen elkaar verlaten.

Er is al iets die zal blijven.

Iets dat niemand meer kan uitwissen.

Ik houd van je.

Het is niet eerlijk.

Het was mijn beurt om het als eerste te zeggen.

Ik houd van je.

Ik houd ook van jou.

vergeef mij, als ik het niet zo goed zeg,

maar ik heb het nooit tegen iemand gezegd.

Ik heb dit bewaard voor een speciale gelegenheid.

Ja.

Maar waarom, mijn god, was dat op dat moment nodig?

Die ik die vraag stel.

Waar ben je geboren? - In Berlijn.

Nu is het Oost-Berlijn. Ben je er al eens geweest?

Ja, één keer.

Lang geleden.

Wat is er? - Niets.

Toen we terugkeerden naar Berlijn, mijn moeder en ik,

alle stenen begonnen op elkaar te liggen.

Het is onmogelijk om niet met hen samen te werken.

Net als een plant, weet je.

En in het begin stalen we papieren uit de bomen waarop stond

dat we een oude Shandai hadden om te ruilen voor een stuk zeep.

En iemand die een appel had, was rijk.

Alles werd wazig in mijn ogen. Ik zag haar, maar hoorde haar niet meer.

Ik was in Berlijn. Oost, noord, zuid, west.

Wat maakte het uit, aangezien Berlijn in die tijd geen enkele betekenis meer had.

Ik was negen jaar oud. De granaten waren de hele nacht gevallen.

In het concentratiekamp, keek ik nog een laatste keer naar mijn vader

en moeder met mijn maag tegen de grond, die nooit meer zou bewegen.

En ik rende. Drie dagen later, een Rus gaf me chocolade.

Een Engelsman nam mij bij de hand.

Het is op dat moment dat ik begon te huilen.

Dat is voor mij Berlijn.

Toen ik oud genoeg was om te weten dat deze dingen bestonden, was er overal licht.

Kortom, ik leefde in een nachtmerrie.

Terwijl ik een mooie droom had, had mijn stad het

helemaal gemist zodat het mij aan niets ontbrak.

Ze speelden muziek zodat ik kon dansen op de

leeftijd waarop mijn benen het leuk zouden vinden.

Verdorie.

Wil je iets zeggen? - Nee.

Waar was je? - Ik ben nu hier.

En voor altijd.

Ik houd van je.

Het ene Duitsland had zojuist het andere verdreven.

Het was waarschijnlijk niet erg dat de liefde het werk voor mij had gedaan.

Je trilt.

Ik zal je mijn huis laten zien. Wil je?

Kom op.

Wacht. - Wat is er?

Heb je hier goed over nagedacht? - Ik hoef niet na te denken.

Was dat Midden-Oostenverhaal niet waar?

Ik moest vanochtend tekenen. - Het is krankzinnig.

Weet jij wat dat betekent? - Ik had niets beters.

Nu wel.

Deze nacht... leek het alsof mijn leven aan een zijden draadje hing.

Het was liefde. De echte.

Of was het de dood? De valse.

Degene die je levend achterlaat om je een betere smaak te geven.

Kom op.

Je weet wel, je hond.

Ik had hem graag willen leren kennen.

Ik weet dus niet wat mij overkwam.

Waarom sprak ze plots over mijn hond?

Het was niet nodig.

Hij keek mij aan met zijn ogen vol verwijten.

Om mij zo gelukkig te zien op de dag dat hij zo verdrietig was.

Het was absurd aan het einde.

Wat deed ik daar, in de kou, in de ochtend, met een vreemde?

En dat vooral, wat mijn hart wreed verdraaide.

Ik ging niet op de dag dat ik mijn enige vriend verloor.

Degene waar ik alles voor was. Mijn hond.

Ik was toch niet van plan de liefde te bedrijven.

Wat is er? - Maar niets.

Heb ik iets verkeerds gezegd? - Absoluut niet.

Het is al voorbij. - Maar nee.

Je hebt gelijk. We treden niet zo binnen in het leven van een iemand.

Zonder te waarschuwen, zonder te zeggen wie we zijn, waar wij vandaan komen.

Of is het omdat ik het over de hond had?

Nee, dat bedoelde ik eigenlijk niet. Als ik iets te zeggen heb, zeg ik het.

Raak mij niet aan.

Ik zal het je uitleggen. Je zult zien, het is heel eenvoudig.

Te simpel. Een meisje die we ontmoeten in een

bar en je prachtige eenzaamheid in gevaar.

Als je het zo opvat?

Ik vat het zo op om je beter te kunnen helpen ontsnappen.

Ren ik weg?

Als je wist wat ik allemaal kon doen om je gelukkig te maken.

Wat je stoort is niet zozeer dat ik ongelukkig ben.

Het is hierdoor dat je een slechte mening over jezelf hebt.

Ik was een lafaard.

Nee, het is niet echt lafheid.

Het is dat ik niet gewend ben lief te hebben.

Denk jij dat liefde een gewoonte is? Dat men dat kan leren?

Of het voorbereid is als spieren of als rijkdom voor later?

Vergeet wat ik zei.

Op een dag zal je denken dat ik het met opzet kwijt

ben, om je beter helemaal voor mezelf te hebben.

Kom mee.

Nu niet meer.

Het is een stom misverstand. Geef mij een dag of twee.

Om het mij te leren? Als een vreemde taal? Met een kleine les?

Vergeef mij.

Ik weet dat ik je pijn doe.

Ik wil je geen pijn doen.

Maar dat zou te oneerlijk zijn als ik je verdrietig laat zijn.

Zien wij elkaar nog eens?

Natuurlijk.

Ik breng je naar huis.

Waar?

Weet je, het is heel vreemd.

Je hebt me nog steeds goed gedaan.

Het is al geweldig dat ik geloofde een ogenblik dat het kon bestaan.

Ik had achter haar aan kunnen rennen,

in mijn armen willen nemen, en stevig vasthouden.

Ze liep langzaam, langzaam,

alsof ze wachtte tot ik zou schreeuwen om haar tegen te houden.

Wat zou dat goed zijn geweest.

In de auto probeerde ik mezelf ervan te

overtuigen dat het uiteindelijk zo beter was.

Dat het zo zeker zo beter was.

Ik was net genezen, dat was het, van een ziekte

waarvan ik dacht dat er geen genezing voor bestond.

Ik bleef alleen achter met de pijn van het

verlies van een hond en niet dat van een vrouw.

Ik heb de schade beperkt.

In deze immense nederlaag van de nacht, had ik nog steeds een overwinning behaald.

Achteraf...

gebeurde alles als in een droom.

De kerk,

de laatste huizen,

de laatste bocht,

en daar...

Rex!

Kom hier...

Natuurlijk was hij helemaal over de snelweg gerend, helemaal vanuit Pigalle

om de enige plek te bereiken waar hij mij zeker zou vinden.

Bij mij thuis. Bij ons.

O, mijn hond. O, mijn hond.

Ik keerde met mijn gezicht naar Parijs.

Naar haar toe. Waarom heb ik hem mijn naam niet gezegd?

Ik, die nooit de hare zal zijn.

Ik kan het niet begrijpen. Misschien begrijp jij het.

Voor hem was het verhaal afgelopen. Maar voor mij...

Dit was: DE HOND

Nederlandse ondertitels door: BuStEl - 2024 www.facebook.com/groups/frenchmoviesubs