Original subtitles

Open de deur!

Haal het pasje.

Open de deur!

Wat doen jullie daar?

Marc!

Laat hem bijkomen! Werk door! Marc, hoor je me?

Open je mond. Open je mond.

Gaat het? Heb je iets gezien? Je moet 'm smeren.

Open de deur!

Je moet 'm smeren. Haast je, Philippe.

Dat kan ik niet doen.

- Dat kan ik niet. - Open de deur.

Philippe! Haast je!

Wat doe je daarbinnen?

Open de deur! Snel!

Kom op nou! Smeer 'm!

Doe open, Harold!

Kom op! Haast je.

Je moet 'm smeren.

Je bent in gevaar!

Geef hier!

INDRINGER

deel 3

Rustig maar.

Hé! Geen beweging!

Wat doe je hier?

Hoe kwam je uit het ziekenhuis?

Ben je ontsnapt?

Je bloedt.

Dat is niets ergs.

Ik heb je hulp nodig.

Ik help je ook.

Daarom stuurde ik je naar het ziekenhuis.

Wat is er 5 jaar geleden, bij mijn eerste aanval, gebeurd?

Hoe is het begonnen?

Geen idee. Het begon gewoon.

Papa!

Wat heb je, papa?

Een dolle hond

viel me aan op straat. - Kom. Het is niets ergs.

Papa maakt z'n wond schoon. Oké?

Mevrouw Kessler, bent u thuis? Politie.

Ga jij hier maar zitten.

Sst.

- Ja? - Goedendag, mevrouw.

Sorry dat ik stoor. Het betreft uw man.

Die is in 't ziekenhuis.

- Nee. Hij is vannacht ontsnapt. - Ah.

- Heeft hij contact met u opgenomen? - Nee.

Weet u dat zeker?

Hij heeft een man gedood toen hij ontsnapte.

Dat is mijn zoon.

Mogen we binnenkomen?

- Wie is dat, mama? - Niemand.

Maak je geen zorgen.

Ik weet niet waar mijn man is.

Goed. We blijven sowieso in de buurt.

Ja. Dank u wel.

- Dank je wel. - Het is oppervlakkig.

Bedankt voor al je hulp.

Wat is er in het ziekenhuis gebeurd?

Is het waar wat ze zeiden?

Ik kon er niets aan doen.

Het was een ongelukje.

Je moet jezelf aangeven

of teruggaan naar het ziekenhuis.

Dat kan ik niet.

Denk aan ons.

Ik weet niet meer wat ik moet doen.

Ik begin dingen te begrijpen.

Als ik me aangeef, zal ik het nooit weten.

Luister, Jeanne.

Ik ben nog nooit zo helder geweest.

Er zijn tekenen.

Overal.

Léo, ben je hier?

- Maakte jij die bende? - Dat was om papa te helpen.

Om de bloem te vinden die je gemaakt had.

Kijk.

Volgen ze ons?

Eentje volgt ons, de ander bleef voor ons huis staan.

Blijf zo rijden. Ga niet harder.

Gaat ie, Léo?

- Waarom verstop je je, papa? - Ik heb een geheime opdracht.

En de politie wil me daarvan weerhouden.

Léo, draai je niet om.

Blijf voor je kijken.

Léo, ik vroeg je op te passen.

- Volgt hij ons nog steeds? - Ja.

We zijn er.

Waar is hij nu?

Iets verderop, hij staat achter ons.

Laat de sleutels erin.

- Mag ik een kus geven? - Nee. Hij kan ons zien.

Nu moet je doen zoals we afgesproken hebben.

- Wanneer kom je terug? - Kom, lieve schat.

- Snel, knul van me. - Je komt wel terug hè, papa?

Blijf bij me lopen.

Pas op voor de auto's.

Kijk voor je.

Edelweiss

...achttien,

zeventien,

zestien,

vijftien,

veertien,

dertien,

twaalf,

elf,

tien,

negen,

acht,

zeven,

zes,

vijf,

vier,

drie,

twee,

een...

Philippe?

Marc, schiet op. We zijn al laat.

Ik kan Philippe niet vinden, mam.

Philippe?

Zit je hier?

Philippe?

Mama!

Marc, kom nu naar beneden, anders word ik boos!

Mama!

Mama?

- Waar blijft je broer? - Weet ik niet.

Dat kind is echt onmogelijk.

Ik heb goed nieuws, Philippe.

Mevrouw Souchal belde me.

Je wordt toegelaten op het conservatorium.

Ik ben ontzettend trots op je.

Ik heb een cadeautje voor je.

Wow!

Dank je wel.

Geen dank, hoor.

Ga naar papa toe.

Toe maar.

Waar bleef je nou toch, Marc? Straks komen we te laat.

Hier.

Kom dit aantrekken.

Vooruit.

Wat is er aan de hand?

Hou nu toch eens op en laat je broer met rust.

Niet te geloven, zeg.

Je zonen zitten weer te ruziën.

Mooi horloge, hè?

- Laat eens zien. - Hou op! Hou op!

Hou op!

Claudine...

Het is Marc. Hij wil mijn horloge hebben.

Wat is er nu weer aan de hand?

- Geef hier! - Hou op!

Blijf van z'n horloge af. Het is niet van jou.

- Nu ophouden! - Marc...

Hou daar onmiddellijk mee op.

Philippe...

Philippe...

Philippe, schat, zeg wat tegen me.

Philippe...

Philippe, hier is mama. Kom.

Kom maar. Kom.

Kom.

- Lieve Philippe. - Ik ben Marc.

Ik ben Marc.

Mijn lieve Philippe.

Mijn lieve Philippe.

Mama is er voor je, Philippe.

Hè?

Het komt allemaal goed.

Philippe?

Het lijkt zo ontzettend echt.

Marc,

wat is er aan de hand?

Ik was in het chalet.

Welk chalet?

Waar we als kind onze vakanties doorbrachten.

Ik heb alles gezien.

Het ongeluk, het horloge...

Ik begrijp niet waar je heen wilt.

Je stierf die dag,

samen met papa.

- Je bazelt nog steeds. - Ik heb het gezien.

Kom nou... Dat zei je 5 jaar geleden ook al.

Je hebt medische hulp nodig.

Begrijp je dat?

Je bent dood. Dat weet ik zeker.

Dan kun je me dus neersteken.

Ga je gang.

Ga je gang.

Ik zal je helpen.

Zie je wel dat ik gelijk heb? Je moet je aangeven.

Hij rende daarheen.

Marc, hou op. Hou op.

Nee. Stop dat weg.

Waarom staakte u de elektroshocks?

U denkt dat ik uw vijand bent, nietwaar?

Denkt u dat het een complot is?

Maar, Marc, u bent het slachtoffer

van de symptomen van uw ziekte.

Ik ben Marc niet.

Wat is er tijdens het concert gebeurd?

Er is u niets overkomen. Laat me los. U doet me pijn.

- Breng me naar de ECT-ruimte. - Nee.

Geef u aan bij de politie.

O, shit.

Godsamme.

Hallo?

Marc?

Ben jij het?

Wil je praten?

Ik neem het je niet kwalijk.

Maar je hebt me wel laten schrikken.

Je bent nog nooit zo ver gegaan.

Dat kun je niet meer doen.

Wil je me zien?

Zeg me waar je bent en...

Word wakker, Philippe. Word wakker.

Philippe...

Philippe...

Ik ben hier, Philippe.

Astrid?

Ik ben hier.

Philippe...

Astrid?

Jezus.

Politie, meneer Kessler.

We weten dat u hier bent.

Het chalet is omsingeld. U kunt niet wegkomen.

Hou afstand of ik schiet!

Doet u alstublieft open.

Leg uw wapen neer en kom rustig aan naar buiten.

Marc...

Marc, ik ben het.

Ik ben alleen.

Laat me alsjeblieft binnen.

Doe open.

Kom.

- Heb jij gezegd dat ik hier was? - Nee.

Ze zijn tot alles in staat.

- Ik moet je mee naar buiten nemen. - Ik kom niet mee.

Laat dat los.

Wees wijs, meneer Kessler.

Marc!

Marc!

Marc!

Marc! Doe open!

Wat ben je van plan? Laat me erin!

Doe open!

Laat me er alsjeblieft in. Doe open!

Marc, doe open!

Marc, doe open!

Doe open! Doe open!

Doe open!

Marc! Doe open!

Philippe... Philippe, hoor je me?

Kom me alstublieft helpen. Kom me helpen.

Kan ik iemands mobieltje lenen?

Wat is er gebeurd?

Mevrouw Kessler, uw man reageert op geen enkele prikkel.

Na de MRI zullen we meer weten.

Hij heeft wellicht een beroerte gehad.

Dit witte vlekje hoort hier niet te zitten.

Wat is dat?

Ongetwijfeld een stukje bot of kraakbeen.

Als het ook maar een millimeter beweegt,

kan het de doorbloeding van de hersenen beletten.

Wat kunt u eraan doen?

We kunnen het verwijderen,

maar dat is zeer riskant.

Zijn kans op overleven is erg klein.

Philippe, het spijt me zo.

Ik had er moeten zijn.

Het spijt me.

Het spijt me.

Jeanne?

Jeanne?

Je bedierf alles.

Je bestaat niet.

Ik wil mijn leven terug.

Dus je geeft niks om Jeanne?

Is dit echt genoeg voor je?

Ik wacht al dertig jaar op je.

Er gaat daar een alarm af.

Zeg me hoe u heet en vertel me wat over uzelf.

Ik heet Philippe Kessler.

Ik ben op 17 januari 1974 geboren

in Altkirch.

Ik woon...

op Rue Finkwiller 51, in Straatsburg.

Ik ben pianist.

Concertpianist.

Ik ben getrouwd.

Dat is voldoende.

Tweelingen hebben gewoonlijk ieder 'n placenta,

maar het kan zijn dat uw broer en u in één placenta

hebben gezeten tijdens de groei in de baarmoeder.

Toen u loskwam heeft u dit stukje bot van uw broer meegenomen.

Ik heb je gemist.

- Je bent laat. - Mijn repetitie duurde nogal lang.

Ik kan zelf gaan zitten.

- Uw avondeten is klaar. - Bedankt, Alice.

Vertelde ik je over mijn Europa-tournee?

Er werden tien data bevestigd. En ik eindig in de Royal Albert Hall.

Jij zit op de eerste rij.

Daarna kan ik eindelijk wat tijd met Astrid doorbrengen.

Kan het je niet schelen?

Maak dit eens open.

- Wat is het? - Een verrassing.

Het is wat abstract, maar...

Astrid is zwanger.

Van een tweeling.

Ben je niet blij?

Ik weet niet wie u bent, maar u bent mijn zoon niet.

Mama...

we zijn in Straatsburg,

bij jou thuis.

Ik ben Philippe. Je zoon.

Weet je nog wel?

Ik weet waar ik ben.

Ik vergeet veel, maar ik ben niet gek.

Ik heb het eindelijk door. U bent Philippe niet.

Ik ken Philippe.

Een moeder weet zulke dingen.

Kijk me aan.

Kijk me goed aan.

Goed zo.

Ik ben Philippe.

Philippe.

Ik wacht al 30 jaar om mijn plek in te nemen.

Een moeder weet zulke dingen.

Lieve mama...

Sst.

Het komt allemaal goed.

Over een paar uur ben je alles weer vergeten.

Volgende keer beter.

Zo zal ik altijd een beetje bij je zijn.

Bedank Alice voor alles wat ze doet.

Denk om jezelf.