Original subtitles

Wat voorafging...

Ik werk nog aan je hoorzitting.

Hoelang duurt dat? -Drie, vier maanden.

Ik blijf hier niet afwachten. Ik moet iets doen.

Ik ga misschien naar New Bethlehem. Ze weten iets over m'n zus.

Luke en Moira zitten vast achter Gilead-patrouilles in Niemandsland.

We hebben alle namen, oké? Hou toch op.

Ik kan niet wachten tot ze hun kop eraf schieten.

Laat mij alle Bewakers afhandelen.

In New Bethlehem worden onze vrouwen zwanger. Onze kinderen gedijen goed.

Dat is niet iets wat jullie kunnen zeggen namens jullie landen.

Ik wil u meer vertellen over New Bethlehems gezegende potentieel.

Ik zou het leuk vinden als je het probeert. -Ik haal je uit deze vreselijke plek.

Jullie zouden beloond worden. -Ze hebben gelogen.

We gaven haar een kans. Genoeg nu.

Dat gaat niet gebeuren. Ze is een ouderwetse vrouw, niet Serena Waterford.

Mrs Waterford?

June. -O, mijn god.

Je bent in orde.

We moeten hier weg.

Dit doen we altijd.

Wat? -Afscheid nemen.

Wat moeten we dan zeggen? -Tot later?

Oké. Tot later.

Er is één drone.

Hij is zo'n zes kilo.

Krijg je een signaal? -Heel zwak.

...deze funderingen zijn veredeld zand.

Wat betekent dat? -Dat de gebouwen instabiel zijn.

Mark komt eraan. -Mogen we...

Ik heb twee... We zitten ergens middenin. -Ja.

Bedankt. Alles tussen hier en hier. Dat is de straal.

Dat geeft ons maximale impact. -Geweldig. Bedankt.

Gaat dit om waar je de bommen plaatst? -Ja. We blazen de boel op.

Wat zijn je doelwitten? -Zendmasten, munitiedepots.

En daarna het regeringsgebouw. -Hoe krijg je de bommen binnen?

Er is een nieuwe handelsroute van New Bethlehem naar Gilead.

Hij wordt minder streng beveiligd en er is veel verkeer.

Daar maken we gebruik van om de munitie binnen te krijgen.

Ik hoop dat het lukt.

Goedemorgen. -Goedemorgen.

Ik heb goed nieuws.

Je zaak is geseponeerd. -O, mijn god.

De informatie was goed. De Canadezen zijn dankbaar.

Ze willen ook af van de bevelvoerders, officieus.

Dat en omdat het zelfverdediging was... -Lieten ze de aanklacht vallen?

Gefeliciteerd. Je wordt officieel gedeporteerd. Je mag gaan.

Dat is geweldig.

Het is goed.

Ik regel een vlucht naar Alaska. Jullie zijn hier zo snel mogelijk weg.

Bedankt, Mark. Echt. -Geen probleem.

Holly is zo groot geworden.

Ze zal blij zijn je te zien.

Luke. Heb je even? -Wat is er?

De plattegrond voor de South End.

Kun je even kijken? -Echt? Top.

Dit duurt even.

Hallo.

Heb je iets voor me?

Plakt het?

Indrukwekkend.

Je hebt je laten beïnvloeden door Helen Frankenthaler.

M'n vrouw zou onder de indruk zijn.

Angela. -M'n echte vrouw.

Wegwezen.

Hij heeft een belangrijke dag. -Kom.

Eindelijk. De vrouwen komen vroeg samen...

want ze willen pronken met hun sieraden uit Parijs, dankzij jou.

Ik leef om te dienen.

Je ziet er goed uit.

Je weet wat ze zeggen over mannen in uniform.

Wat?

Wat zeggen ze over mannen in uniform?

Er zullen dingen van je worden verwacht. -Ik kan alles aan.

Het is niet alleen golf en feestjes meer.

De opperbevelvoerders delen specifieke prioriteiten.

Ik ken hun prioriteiten.

Ze...

halen hun macht uit hun viriliteit. -Macht komt voort uit hervorming.

Ze weten dat ik de leider ben.

Wat jij zegt.

Viriliteit.

Waar is Moira? Ze moet zich klaarmaken.

Ze is hier ergens. Luister, ik...

Ik had je moeten vertellen waar ik was en wat ik deed.

Dat ik hier met Mayday werkte. -Het geeft niets.

Ik ben blij dat jullie in orde zijn.

Maar het spijt me. Ik wilde je niet ongerust maken.

Nou, dat is niet gelukt. -Dat was niet mijn schuld.

Die patrouilles hoorden er niet te zijn. Anders waren we weggekomen.

Dat is juist het probleem.

Er gebeurt altijd wel iets.

Kun je... Heel even. Ik probeer je iets te vertellen.

Ik moet de bommen afleveren.

Ik blijf en ga dat doen.

Denk je niet dat ik de bevelvoerders dood wil?

Dat ik Gilead niet wil vernietigen? -Ja, maar nu is het mijn beurt.

Ze zijn geen professionals.

Ze weten niet wat ze doen en ze nemen het op tegen Gilead.

Gilead-soldaten, Bewakers en Ogen. Het is te...

Het is te gevaarlijk, oké? Geloof me.

Holly heeft ons nodig en m'n moeder heeft ons nodig.

We moeten terug en een leven samen opbouwen.

Alsjeblieft?

Ze hebben de informatie ontcijferd. Ik ga even kijken.

Oké. Bedankt.

Ik hou van je. -Ik hou van jou.

Hulp nodig?

Hopelijk is ze er. -Ze zal er zijn.

Mag ik je papieren zien? -Hier ben ik.

Bedankt. Loop maar door. -Ongelofelijk.

Pap. -Uw papieren.

Jules.

Je bent er. -Rita, wat fijn om je te zien.

Nogmaals bedankt voor vandaag. -Dat is het minste wat ik kan doen.

Hoe was de busreis? -Prima. Bedankt.

Ze komt wel.

Echt.

Ze wordt vast opgehouden. Bureaucratie. Deze reünies zijn populair.

Ik heb er veel voor moeten doen en Nick ook.

Nick wil je ook heel graag zien.

Heb je nagedacht over een verhuizing hierheen?

Gina.

Gina. Lieverd.

Lieverd.

Het spijt me zo, schat. -Nee, het spijt mij.

Ik hoorde dat je een Martha was. -Ja. Het geeft niets. Ik ben vrij.

Ik heb zo m'n best gedaan om je te vinden.

Ik ben zo blij dat je leeft.

Ik ben hier.

Mag ik jullie aandacht?

Het moment waarop we hebben gewacht.

Dankzij onze speciale gast June Osborne zijn Luke en Moira veilig teruggekeerd.

Luke en Moira, mensen. Rocksterren.

Dankzij hen weten we welke bevelvoerders onze vliegtuigen neerschoten...

en waar ze het kwetsbaarst zijn. Die warhawks zien ons niet aankomen.

Wat betreft waar we ze zullen aanvallen...

Diegenen die de countryclub kozen, kozen een verliezer.

Als je hebt gekozen voor het hoofdkantoor of de golfbaan...

heb je ook niet gewonnen.

Maar als je Jezebel's hebt gekozen, ben je tien dollar rijker, vriend.

Wees er zuinig mee. -Wat doen ze bij Jezebel's?

We vermoorden bevelvoerders.

Ze zijn afgeleid. Ze zitten te drinken in het penthouse.

Daar gaan de scherpschutters heen zodra ze terug zijn.

We doden de bevelvoerders bij Jezebel's.

Daarna ontploffen onze bommen en rolt het leger binnen.

Je komt niet verder dan stap één.

Is dat het plan? Je komt niet verder dan stap één.

Willen jullie al schietend binnenstormen?

Wat stel jij voor? Bajonetten?

Hebben jullie aan vergif gedacht? -Dat had eerder succes.

Ja, daar was ik bij.

Maar nu proeven ze alles voor. -Echt?

Hoe zit het met de vrouwen? Als je niet zegt dat je komt...

komen ze in het kruisvuur terecht.

We weten niet hoe het penthouse eruitziet.

We moeten weten hoe de avond verloopt. We kunnen niet zomaar binnenvallen.

Dat doen we ook niet. We doen eerst een test.

Dankzij Luke en Moira weten we wanneer het penthouse leeg is.

We smokkelen iemand binnen.

Diegene checkt de boel en vertelt de vrouwen wat er gaat gebeuren.

En we bedenken iets om ze er weg te halen, toch?

Want ze zijn geen nevenschade. Het zijn mensen.

In een ideale wereld.

Dat is helaas niet de wereld waarin wij leven.

Ik doe het wel.

Ik check het penthouse en waarschuw de vrouwen.

Je bent net terug. Weet je het zeker?

Ja. Ik ben de enige Jezebel hier.

Helaas ken ik die plek als m'n broekzak...

daarom moet ik het doen.

'Vestig je hoop op de Heer, blijf op Zijn weg...

en Hij zal je aanzien en grondbezit geven.'

'Gelukkig is de mens die in de beproeving staande blijft.

Want wie de proef doorstaat, ontvangt als lauwerkrans het leven.'

Hoe goed is het, hoe heerlijk als broeders bijeen te wonen.

Dezelfde mening hebben.

Eensgezind zijn.

Wees geprezen, opperbevelvoerder Lawrence. -Wees geprezen.

Wees geprezen. Ik ben gezegend, heren, en vereerd door jullie aanwezigheid.

Gezegende dag.

Gezegende dag, bevelvoerder.

Gezegende dag.

Bedankt daarvoor. -Je hebt het verdiend.

Hoe dicht zijn Mexico en het VK bij een functionerende relatie?

New Bethlehem helpt hun leiders van de vluchtelingen af te komen...

en hun onvruchtbare vrouwen willen genieten van de zeelucht, dus we boeken vooruitgang.

Heren, vergeet het gouden horloge niet als je vertrekt.

Auto's brengen jullie naar het feest. -Feest?

Je verdient het te genieten van de vruchten van je arbeid.

Welke vruchten? -De rijpste die Gilead te bieden heeft.

Rijper dan in D.C, toch?

Geen idee.

Volgens m'n vader kom je daar nooit.

Je vader is een vereerd leider en toegewijd aan Gilead.

Z'n diensten overtreffen z'n zondes.

Blaine. En jij? Wil je je ontspannen? Iets drinken?

Ga mee, Nick.

Rose verwacht ons voor het avondeten.

Inderdaad.

Laat het feest beginnen.

Mrs Waterford.

Rose zei dat ze zin heeft in zoet.

Dat is aardig. Helaas rust ze. -Jammer. De taart is nog warm.

Ik sla geen stuk af.

Ik raakte er niet aan gewend bediend te worden door Martha's.

Ik was thuis altijd de kok.

Ik heb het Rose geleerd.

Ik ben jaloers. Ik ben een vreselijke kok. Spaghetti brandt aan als ik ernaar kijk.

Hoe bereid ik me hierop voor? -Het komt van de bakker.

Hoe voelt Rose zich? Je bent vast blij. -Ja, bedankt.

Deze zwangerschap is een geschenk van God.

Ik maak me wel zorgen. Het is zwaar voor haar.

Gilead heeft de beste prenatale zorg ter wereld.

Ik ben altijd te beschermend. Ze was zo jong toen haar moeder stierf.

Iedere vrouw verdient een liefhebbende vader zoals jij. Ik heb ook geluk gehad.

Hij zou trots op je zijn.

Bedankt.

Ik heb altijd een groot gezin gewild.

Beth en ik wilden er vijf voordat ze ziek werd.

Uiteraard werden we destijds geconfronteerd met uitdagingen.

Vruchtbaarheidscrisis, klimaatverandering, ecologische ineenstorting.

Zelfs toen Rose werd geboren, waren er niet genoeg middelen om iedereen te redden.

Ik deed wat ik kon om haar te helpen...

maar elk kind verdient een kans.

Niet alleen rijke kinderen.

Jij hebt mede gezorgd voor een natie waarin dat is uitgekomen.

Wij allebei.

Terwijl we New Bethlehem uitbreiden, brengen we Gilead terug op 't door God verlichte pad.

Geen familie zou moeten meemaken wat wij hebben meegemaakt.

Ja.

Ik geef toe dat ik m'n twijfels had.

Maar jouw geloof in de hervorming is een verdienste.

Lawrence mag blij zijn dat jij de boodschap uitdraagt.

Ik waardeer het platform.

En het hebben van een stem.

Dat was niet altijd het geval.

Als ik mag...

Een betere man zou je invloed hebben aangemoedigd.

Je gaat niet, oké? -Wat?

Stuur iemand anders voor die de test. Je gaat er niet heen.

Volgens mij hoor je niet wat je zegt.

Ik laat je even nadenken over de toon die je aanslaat.

Niemandsland kostte je bijna het leven.

Maar zo komen we een stap dichter bij het doden van die hufters.

Het is gevaarlijk om in Jezebel's te zijn.

Ik weet precies hoe gevaarlijk Jezebel's is, dank je.

Wat doe je als ze je herkennen?

De Martha's dragen maskers en worden elke week verwisseld. Niemand herkent me.

Ik heb je net terug. -Luister, June.

Bedankt, maar iemand moet die vrouwen redden.

Laat het een ander doen. Alsjeblieft. Ga met ons mee naar Alaska.

We kunnen er een leven opbouwen. We kunnen...

Sorry, ik wil dat voor jullie. Echt.

Maar ik kan het niet meer. -Wat kun je niet meer?

Jouw leven leiden.

Shit. -Wat?

Nee. Verdomme.

Ze zou in het Rode Centrum zijn.

Daar is ze niet meer.

Hier, poesje. Kom dan.

De volgende keer dat ik fluit, wil ik dat je komt aankruipen.

Wat zegt een poesje?

Ben je achterlijk?

Miauw.

Juist.

Ze was ooit van jou, hè?

Heel even.

Maar niet lang genoeg om haar echt te leren kennen.

Weet je wat?

Het is jouw dag. Jij mag haar hebben.

Wat een aardig gebaar. -Misschien kun je haar niet aan.

Oké.

Zeg dat je me zult missen.

Ik zal je missen. -Goed zo.

Ga met God. Doe je plicht.

Kijk Lawrence gaan.

Goed zo, Lawrence.

We gaan niets doen.

Je mag praten als je wilt.

Ik wil niet met je praten. -Dat hoor ik vaak.

Je bent eng. Ik woonde in je huis en nu ben ik hier. Weet je dat nog?

Ja. Het spijt me.

Je hebt m'n vrouw boos gemaakt. -Je vrouw is een kutwijf.

Sorry.

Nee. Dat is niet nodig.

Wat dacht je dat er met me zou gebeuren?

Met jouw achtergrond?Je zou langzaam sterven in de Koloniën of snel op de muur.

Je had iets om voor te leven, dus ik deed wat ik kon om je te helpen.

Het gaat goed met Angela. Ze heeft dit getekend.

Ze heeft talent. Ze is geniaal.

Wat gebeurt er met haar?

Hopelijk kan ze binnenkort 'appel' zeggen.

Ze heeft een goed leven.

Voorlopig.

En later?

Dochters van bevelvoerders overkomen ook slechte dingen.

Ga je haar helpen? -Ik doe wat ik kan om haar te beschermen.

Mag ik nu gaan?

Wacht even. Ik ben geen jonge vent meer.

Anders krijgen ze argwaan.

Kijk eens aan.

Wat is er?

Je was een kind toen ik je ontmoette en nu ben je hier.

De veiligste plek waar je kunt zijn.

En je bent dit.

Het veiligste wat je kunt zijn.

Fijn dat je veilig bent.

Is het waar wat ze zeggen? Is het hier echt beter?

Ik denk het wel. -Blijft dat zo?

Het is mijn taak om daarvoor te zorgen.

Dan blijf ik.

Maar alleen tot je m'n familie hier weghaalt.

Dat kan je toch, als bevelvoerder?

Uiteindelijk. Het kan een jaar of twee duren.

Kun je zo lang wachten? -Voor m'n familie?

Zeker wel.

Dat ziet er goed uit. Laat het maar hier.

Bedankt. Goed zo.

Luke heeft dit allemaal gedaan.

Hij is een effectieve leider. We zullen hem missen.

Maak het compartiment groter. Het is een lange reis.

Stuur me naar Jezebel's.

Ik doe de test. Ik check het penthouse.

Ik praat met de vrouwen. Alles wat je nodig hebt.

Moira gaat... -Ik ga in plaats van Moira.

Ik ken het daar goed. Ik ben er vaak geweest.

Moira heeft het al aangeboden. -Ze is al jaren niet in Gilead geweest.

Ze weet niet hoe het er is als ze teruggaat. Vooral niet bij Jezebel's waar ze...

Ze kan in paniek raken. Flippen.

Eén foutje en ze is er geweest.

En jij raakt niet in paniek? -Ik red mezelf wel.

Ik moet gaan.

M'n vriendin zit daar.

Ze is als een zusje voor me.

Vervelend van je vriendin... -Als je Moira stuurt...

en ze komt in de problemen, dan staat ze er alleen voor.

Als je mij stuurt... Ik heb 'n bevelvoerder aan m'n kant staan.

Je weet dat hij me helpt.

Wat zeg ik tegen Moira? En Luke?

Laat dat maar aan mij over.

De riolering leidt naar de zendmast.

Zeker weten? -Ik heb 'm zelf aangelegd.

Sorry dat ik stoor. Kan ik je even spreken?

Zeker. We praten straks verder. Wat is er?

De plannen zijn gewijzigd. -Wat heb je tegen Ellen gezegd?

Ik probeer je te beschermen.

Wat is er? -Ze heeft gezegd dat zij naar Jezebel's gaat.

Ga je niet naar Alaska? -Natuurlijk wel.

Maar m'n vriendin Janine is bij Jezebel's en ik moet erheen.

Je zei dat ik niet hier moest blijven.

Ik weet het. Er is iets gebeurd. Ik volg je.

Ga naar Holly. Zorg voor ze. Ik kom zo snel mogelijk.

Jij moet gaan. Het is je moeder.

Ik wil niet... -Jij hoeft hier niet te zijn.

Ik weet wat ik doe, oké? Ik was er veel langer dan jij.

Daar gaat het niet om. Je deed het stiekem. -Dit is respectloos.

Weet je wat respectloos is? Dat jullie allebei maanden tegen me logen.

Jullie hielden dit geheim. Dat is respectloos.

We wisten dat je zou flippen. -Precies. Zoals nu.

En je verpest ons werk. -Wees maar boos.

Wees maar boos op me. Prima.

Het boeit me niet. Maar jullie leven tenminste nog.

Je behandelt ons als kinderen.

Ik ga naar Jezebel's. Je kunt mee of je gaat niet.

Wat probeer je te bewijzen?

Niets. Ik hoef je niets te bewijzen. -Jullie zijn kansloos.

Jullie weten niet wat je doet. Jullie overleven het niet.

Denk je zo min over ons?

Volg me niet.

Dit gaat niet eens om ons. Dit gaat om jou en wat jij wilt.

Waar heb je het over?

Ik zou hier niet eens zijn als ik je niet had moeten redden.

Ga dan terug naar Alaska.

De waarheid is dat je wilt gaan. Je wilt vechten.

Ik heb dit plan bedacht. Oké?

Ik lever mijn bommen af op de locaties die ik heb uitgekozen.

Nu vecht ik voor Hannah.

Dit was Eleanors lievelingsboek toen ze klein was.

Ooit ga jij het ook lezen.

Helemaal alleen.

De kleine prinses. Hoofdstuk één: Sara.

'Op een donkere winterdag...

toen er een dikke gele mist hing in de straten van Londen...

en de lampen aan waren en de etalages verlicht waren zoals ze dat 's avonds zijn...

zat er een vreemd uitziend meisje...

in een taxi met haar vader...

die langzaam door de straten reed.

Ze zat met haar voeten onder zich...

en ze leunde tegen haar vader...

met z'n arm om haar heen...

terwijl ze uit het raam staarde naar passanten...

met een vreemde, ouderwetse blik in haar grote ogen.

Ze was zo'n klein meisje...

dat niemand zo'n blik verwachtte op haar kleine gezichtje.

Het zou een raar gezicht zijn voor een meisje van twaalf...

en Sara Crewe was nog maar zeven.

Het feit was echter dat ze zich de tijd niet kon heugen...

dat ze niet dacht aan volwassen dingen.'

Ik geniet van onze wandelingen.

Ik ook.

Je weet dit niet meer...

maar ik zag je een paar jaar geleden op een bal in D.C.

Je danste en je straalde.

Ik had nog nooit zo'n schoonheid gezien. -Een paar jaar geleden?

Je was getrouwd. -Ik begrijp het.

Ik bad God om vergiffenis omdat ik andermans vrouw begeerde.

Hij was toen minder man en meer een last.

Echt?

Hebben we gepraat? -Ik durfde je niet te benaderen.

Ik wilde dat ik die avond met je danste.

Hier? Nu?

Midden op straat? -Kom.

Tante Lydia? -Mrs Waterford. Bevelvoerder Wharton.

Een gezegende avond.

Ik begrijp het.

Als je moet gaan...

ga dan met mij.

Als je wilt vechten, laten we samen vechten.

Natuurlijk wil ik vechten.

Hannah is daar.

Maar ik heb jouw pad bewandeld...

en ik weet hoe het voelt. Een tijdlang voelt het heel goed.

Je voelt dat je in haar buurt komt.

Soms is dat ook zo.

En dan...

verdwijnt ze weer.

En dat doet ontzettend pijn.

Daar probeerde ik je voor te behoeden.

Dat kun je niet.

Ik had een idee.

Ik wilde dat we weer een gezin zouden vormen...

in Alaska.

Dat gaat niet.

Het maakt niet uit waar we zijn. Het maakt niet uit of we in Canada zijn of in Alaska.

Het maakt niet uit, want zij is er niet.

Toen we haar kwijtraakten...

gingen we eraan kapot en...

ik ging eraan kapot.

En...

we gaan er elke dag aan kapot.

We zijn een gebroken gezin.

Misschien kunnen we niet meer gered worden...

maar ik heb al één onmogelijke droom.

Wat?

Ik heb jou terug.

Je leeft. Jij leeft, ik leef en dit is wie we nu zijn.

Twee idioten die naar Gilead gaan op goed geluk.

Voor haar.

Je weet dat zelfs als dit Mayday-plan perfect uitpakt...

wat niet zo zal zijn...

dat het niet zeker is dat we haar bereiken, toch?

Dat moet je weten.

We moeten het proberen.

We moeten het proberen.

Je weet dat ik van je hou, hè?

Want je weet dat ik van jou hou, toch?

Toch? -Ja.

'Op dit moment herinnerde ze zich de reis...

uit Bombay, die ze met haar vader had gemaakt, kapitein Crewe.

Ze dacht aan het grote schip, aan de Lascars die zwijgzaam heen en weer liepen...

aan de kinderen die op het hete dek speelden...

en aan de jonge officiersvrouwen die met haar wilden praten en lachten om wat ze zei.

Ze dacht vooral hoe vreemd het was...

dat ze eerst in India was, onder de hete zon, en toen midden op de oceaan...

en toen rijdend in een vreemd voertuig door vreemde straten...

waar de dag zo donker was als de nacht.

Ze vond het zo onbegrijpelijk dat ze dichter tegen haar vader leunde.

'Papa,' zei ze met een zacht mysterieus stemmetje...

wat bijna op gefluister leek. 'Papa.'

'Wat is er, lieverd?' antwoordde kapitein Crewe...

terwijl hij haar dichter tegen zich aantrok en haar aankeek.

'Waar denkt Sara aan?'

'Is het hier?' fluisterde Sara terwijl ze nog dichter tegen hem aankroop.

'Is dat zo, papa?' -'Ja, Sara. Dat is zo.'