Original subtitles

Hier is Xander De Rycke, dames en heren.

Dank je wel, iedereen. Ja, ik weet het.

In juli had ik gezegd: Ik stop ermee. Ik kom nooit meer terug.

Je kunt mijn kloten kussen.

En hier zitten we weer.

Mijn management is zo klaar met mij.

Ik ben de kat van het bureau die buiten wou als het regende.

Je wilt zo weer binnen, hè. Ik blijf hier niet staan.

'Nee, nee, nee.'

15 minuten later...

'Ik heb een grote fout gemaakt.'

Hier zitten we dan weer.

In mijn gerecycleerde decor van Bekend & bescheiden.

Iedereen vraagt het: Xander, waarom ben je herbegonnen...

na vijf maanden met comedy? Wat is de reden?

Goh, wat kan ik zeggen?

Ik vond dat er nood was aan iemand die iets over woke deed.

En...

Nee, zot.

Sommigen waren al een beetje in paniek.

Zo 'haha'...

Er is toch nood aan een witte man van 35...

die zalen uitverkoopt aan 20 euro per kaart...

en bijklust bij de openbare omroep,

zonder dat hij vijf jaar heeft gestudeerd.

Los daarvan, ze pakken ons dingen af. Het gaat niet goed voor ons.

Nee, het is niet dat ik niet geprobeerd heb om me bezig te houden.

Ik heb van alles gedaan en ben uit mijn comfortzone gekomen.

Ik heb negen weken gepresenteerd bij Studio Brussel.

Ik heb daar een nieuwe ambitie in mij gevonden.

En dat is ooit meer verdienen dan Siska Schoeters.

En ik kan eigenlijk niks negatiefs over Studio Brussel zeggen,

behalve het Brussel-gedeelte. Dat vind ik jammer.

Studio top, Brussel minder. Dat was mijn grote probleem,

dat dat spel daar ligt. Mocht dat dichter liggen, ik werkte er vast.

Negen weken naar Brussel met het openbaar vervoer...

Ik heb een rijbewijs, maar ik rij niet naar Brussel.

Goed voor jullie ook.

Als ik met de auto naar Brussel rij, zijn jullie dood. Dood.

Ik pak jullie mee het graf in.

Negen weken per trein naar Brussel. Ik heb dingen over mezelf geleerd.

Ik heb ontdekt dat porno me meer beschadigd heeft dan ik dacht.

Dat is een overgang, trouwens.

Ik weet nog hoe bruggetjes werken, ik ben onderweg naar iets.

We hebben toch dat ding gelezen over porno ooit?

Als je te veel porno kijkt, beschadigt dat je.

Je beeld van wat gezonde seks is, wat seks hoort te zijn,

wat een normaal lichaam is, van jou en je partner.

Dat knoeit met je brein. Dan heb je rare verwachtingen.

Ik dacht altijd van mezelf: geen last van.

Ik ben een vrij normale mens, ik heb daar geen last van.

Daarmee zeg ik niet dat ik te veel porno kijk, maar ik geef toe:

ik heb al wat porno gezien, want ik heb internet sinds mijn 15de.

Wat denk je nu? Dat ik altijd Bubble Bobble zat te spelen?

Nee, hoor. En ik heb nog van dat 2003-internet gehad.

Ik heb nog dingen gedownload in mijn leven.

Nu ben je verwend met sites waarvan je allemaal de naam weet,

ook al ben je er nooit geweest.

Met categorieën en foto's. 'Ah, dat is dat.'

Ik heb mijn porno nog gedownload via Kazaa Lite en Limewire.

Ik heb jpegs binnengehaald waarvan ik niet wist wat het zou worden.

Een soort van pornoroulette.

Soms had je een blote madam, soms een gast die een Digimon poept.

Ik ben op wat lijsten terechtgekomen, hoor.

Maar alweer ça va, nooit overdreven. Nooit gedacht dat ik heb overdreven.

Tot ik op de trein zat en mijn conducteur naar mij zag komen.

En dat was echt een belachelijk knappe vrouw.

En mijn hersenen konden dat niet aan.

Dat kon niet een knappe vrouw zijn,

dat is een knappe vrouw verkleed als conducteur.

Ik zat automatisch in een pornofilm.

Ik zeg niet dat conducteurs lelijk zijn,

maar ik heb nog nooit bij een conducteur gedacht: miauwkes.

Het is tof blauw, maar je lijkt een postbode uit Suske & Wiske.

Maar dan is daar ineens een model verkleed als conducteur.

Je brein bevriest gewoon.

De muziek begon te spelen in mijn hoofd. Ik was daar al.

Ik had een scenario: een stieftante die vastzit in een droogtrommel.

Ze had ook keihard door dat ik ongepast te lang naar haar staarde.

Ze komt bij mij: Heb je een geldig vervoersbewijs?

Hoe ga je mij straffen als ik er geen heb?

Het tweede ding dat ik ontdekt heb door negen weken de trein te nemen...

Dat is misschien mijn eerste grote politieke statement ooit in een show.

Je kent mij, ik doe dat niet. I don't give a shit.

Ik ga het toch doen, want collega's zeggen:

Je hebt een publiek en een stem, gebruik dat...

om dingen teweeg te brengen in de wereld.

Geef je mening aan de mensen, Xander, misschien gaan ze akkoord.

Vanavond alleen, en die mening is:

Panos moet dood.

Voilà. We zijn vertrokken. Ik voel al wat applaus.

Ja, kom. Naar buiten, we fikken ze af.

Mijn eerste partijpunt is er al. Panos moet dood. Het zal wel zijn.

Fuck Panos... Wat is Panos? Dat is een goeie vraag.

Wat is Panos? Waarom bestaat het? Wat is het verdienmodel?

Ooit zei een genie: We pakken de meest deprimerende plekken op aarde.

Vooral een Vlaams station.

We steken daar een trieste broodjeszaak in,

gerund door klinisch verveelde mensen.

Dat is Panos. Ik weet niet wat het motto van Panos is, maar ik denk:

Panos, er was niks anders.

Want zo kom je daar terecht. Je staat in een station en je bent kwaad.

Waarom? Je staat in een station. En je hebt honger.

Je kijkt naar de Panos en je kijkt naar die automaat...

die niet meer bijgevuld is sinds de begrafenis van Boudewijn.

En je denkt: geen pluizige Snickers voor mij.

Ik ga een mottig broodje halen.

Dan ga je naar binnen, om beledigd te worden door een jobstudent.

Vroeger kon je kiezen tussen twee broodjes.

Een wit en een grof.

In de Panos hebben ze een slap en een hard.

Ze hebben een doorgesneden tochtrol met doorzichtige americain.

En een stoepsteen met een figuurzaag.

Als je een broodje eet, is je gehemelte weg.

Mensen komen je tegen op straat, bloedend uit je muil.

'Heb jij ebola?'

'Nee, een broodje van de Panos gegeten.'

Dan maak je oogcontact met de doffe ogen van zo'n student.

Ze reageren altijd alsof je bij hen thuis een broodje bestelt.

Huh?

Wat doe jij hier? Allee dan.

Ze verkopen er ook brol. Absolute brol.

We weten dat dat brol is, maar we doen alsof.

Het worstenbroodje.

Je moet nu niet zeveren.

Dat is een frikandel in een croissant geduwd.

We doen alsof dat dat ontbijt is, maar dat blijft een frikandel.

En een frikandel is geen ochtendsnack.

Wanneer wel? Als je nog niet gaan slapen bent.

Dan is de cirkel rond en is dat weer een avondsnack.

Maar er zijn mensen zot genoeg die om vijf over zeven 's ochtends...

met een bloeddoorlopen oog naar de vertraging kijken en denken:

curryworst eten.

Wees eens rustig en laat de Overpoort een paar uur los.

En ik ben geen moeilijke klant. Echt niet. Ik vraag altijd hetzelfde,

behalve: geen tomaat.

Ik wil geen rauwe tomaat op mijn broodje. Dat is smerig.

Het broodje is perfect op zich en dan steken ze er een vochtig schijfje in.

Dan is dat een roze doorweekt ding en ik vind dat smerig.

Dus ik vraag een broodje zonder tomaat:

Voor mij een broodje krabsla zonder tomaat.

Hij kijkt echt naar mij...

En hij zegt: Ja, maar...

er liggen er nog.

En hij wijst naar de vitrine van tristesse,

met de voorgeprepareerde broodjes.

'Er liggen er nog.'

Ik kijk ernaar en zeg: Ja, maar daar zit al tomaat in.

En ik wil een broodje zonder tomaat.

Waarop hij zei: Ja, je kunt ze er toch uit halen.

En ik heb dat gedaan.

Maar dat kan toch niet? Zo werken dingen toch niet?

Dus je levert een dienst, ik wandel binnen:

Ik wil gebruikmaken van je dienst. En hij zegt: Doe het zelf.

'Ah ja, hier is 4,50 euro.'

Ik ben weer verhuisd.

Dat is niet...

Dat is niet normaal dat mijn publiek daarmee lacht.

Ik word echt een parodie van mezelf.

Ik ben weer verhuisd, al zeven keer op tien jaar tijd.

Ik word het een beetje beu.

Het is echt waar. Mensen worden ook kwaad op mij in mijn plaats.

'Waar woon jij nu eigenlijk? Niet in Denderhoutem?'

Nee, dat is drie zaalshows terug.

Wel opletten, hè.

De laatste update die klopte, was: ik woonde in Gent.

Ik huurde een huis en ik heb mijn coronajaren in Gent gewoond.

Daar zat een plan achter.

Ik speel niet gewoon vogelpik op de kaart en zie waar het mij bevalt.

Het plan was: mijn huidige lief werkte in Gent.

Goeie uitvalsbasis, mijn management zit in Gent...

en veel vrienden wonen in Gent. Dan gaan er twee jaar voorbij...

en krijgen al die maten kinderen en verhuizen ze.

Mijn management is verhuisd naar een weiland in Merelbeke.

En ik en mijn lief waren uit elkaar. Wie zat er nog in Gent? Deze hier.

Alleen, vast in Gent. Ik kon dat niet aan, dus ik ben verhuisd.

En waarom ben ik verhuisd? Gent.

Niks persoonlijks. Mensen zeggen dan: Ik ben geboren en getogen in Gent.

Rustig, ik ben ook geboren in Gent. Ik ben er niet graag.

Ik ben alleen in Gent geboren.

Ze hebben mij in een rieten mandje gelegd op het kanaal Gent-Terneuzen...

en ik ben naar Zelzate gedreven.

Of rieten mandje... Gent kennende was het een hennepmandje.

Maar ik word hier zot. Alles maakt me hier kwaad.

Ik heb zo'n korte lont met iedereen die hier woont.

Neem dat niet persoonlijk, maar deze stad is in een permanente menopauze.

Jullie zijn te patchoeli. Ik heb het geprobeerd,

maar alles wat jullie doen, maakt me kwaad.

Bij mensen van mijn leeftijd weet ik niet of ze 35 of 55 zijn.

Alle vrouwen van mijn leeftijd zijn hier een alternatieve tante geworden.

Ze zijn altijd bezig op hun Instagram met zelf allerlei drankjes te maken.

Een foto van hun vuile bruine fles met een halve aardpeer erin.

'Kijk, ik heb kombucha gemaakt.'

Nee, je hebt gegoocheld, aan tovenarij gedaan.

Jij moet naar de Efteling. Jij bent niet normaal.

Bij iedere stap zie ik iets wat mij kwaad maakt.

Een gast van wie ik de didgeridoo in zijn keel wil duwen.

Ik ga wandelen voor een beetje frisse lucht,

de gedachten eens vrijmaken.

Ik zet twee stappen, ik zie een groot gebouw...

met een grote glazen voorkant en daarachter was er...

een workshop lepelsnijden. Ik kan dat niet aan.

Wat doe jij nu weer? Er zijn toch lepels?

Er zijn keiveel lepels.

Wil je een lepel? Bel mij, ik zal je een lepel geven.

De meesten kopen een pot lepels in IKEA en je hebt er genoeg.

Anderen zeggen: De lepels zijn op,

ik haal een houten blok en tien scherpe messen.

Dat kan ik niet aan, hoor. Een mens wil een gezonde wandeling doen,

ineens sta je oog in oog te kijken...

naar een lesbienne met een totebag van 'De volksjury'.

Die een lepel snijdt alsof het de fluit van Jeff Hoeyberghs is.

De tweede reden waarom ik weg ben: het huis probeerde mij op te eten.

Echt, dat was een kuthuis. Dat gebeurt ook.

Hoe huur je nu een kuthuis? Ja, dat gebeurt.

Je hebt dat nooit door. Ik ben daar drie keer geweest, ik was tevreden.

Maar soms ontdek je onvolmaaktheden door er actief in te wonen.

Dat heb ik meegemaakt met dat kuthuis.

Je zet een handtekening, je pakt de klink en hebt ze in je hand.

Je denkt: heb ik dat nu gedaan of moest dat nu gebeuren?

Dat huis had structurele problemen, er zaten scheuren in,

vochtproblemen, de buren waren kut.

Er kwam sigarettenrook door de muur. Het had EPC-waarde B,

maar je kon dat niet verwarmen, tenzij je het in de fik stak.

Dus ik wou daar zo rap mogelijk weg.

Mijn huidige vriendin zei tegen mij: Jij krijgt je waarborg nooit terug.

Ik zeg: Huh? Ik heb niks verkeerd gedaan. Dat huis eet zichzelf op.

'Dat kun je niemand wijsmaken dat dat huis dat zelf gedaan heeft.'

Ik geloofde nog in het goede van de mens.

Ze geven mijn waarborg wel terug. Mijn lief zei:

Laat mij de woninginspectie bellen. Ik zeg: Zot.

Denk je dat je CSI Gent bent? Wees eens rustig.

Ik ben geen kraker die hier met een fikkende ton ingebroken heeft.

Rustig, rustig. Woninginspectie...

Ik stuur een mail naar die vrouw van de immo. Die snapt dat wel.

Ik weet niet of hier mensen zijn die in de immo werken?

Ik scheer niet iedereen over dezelfde kam,

maar je gaat naar de hel.

Je gaat naar de hel.

Want je hebt geen ziel. Dat weet jij ook, je hebt geen ziel.

Want je bent, wat we noemen, een leugenaar.

Een dikke leugenaar. Dat was het woord voor immo bestond.

Dat doe je, liegen tegen de mensen.

Je komt in een huis met een groot gat in de muur...

en je ziet een dakloze op een bankje heroïne spuiten.

En jij zegt: Het is met zicht op het park.

Je vindt dingen uit, je vindt termen uit.

Je noemt het charmant, maar het is lelijk.

Vanbinnen en vanbuiten. Lelijk.

'Het is een opknapper.' Wij noemen dat stuk.

Het is stuk.

Iemand van de immo was tussenpersoon tussen mij en mijn huisbaas.

Hoe kan ik haar beschrijven? Ze was charmant.

Na één mail had ik al door: ik krijg mijn waarborg niet terug.

Ik zeg tegen mijn lief: Bel de woninginspectie.

Die is geweest en ze hebben mijn huis ongeschikt voor woonst verklaard.

Ik dacht: hohoho.

Ik denk dat ik mijn waarborg terugkrijg.

Want we hebben een jokerkaart.

Bij de sleuteloverdracht ga ik met dat immo-mens door het huis,

zodat zij kan oplijsten wat fout kan zijn en veranderd is...

tegenover toen ik het in mijn poten kreeg.

Mijn lief wilde met dat ding flapperen.

'Ongeschikt, steek het in je hol.'

Ik zeg: Rustig. Je moet dat sparen voor als het echt nodig is.

Dat is de jokerkaart.

We zijn een halve kamer ver geraakt tot ik het zelf in haar bakkes duwde.

Het is niet gelogen. Op een bepaald moment stond ze beneden

naast een schap en zei ze: Dit schap is duidelijk niet stofvrij gemaakt.

Naast een muur waar open bedrading uitstak.

Ik zeg: Ik heb een cadeau voor jou. Flapperdeflap.

Ze pakt dat af, kijkt ernaar en dit zei ze:

Ja, Xander, jij hebt een ongeschikte woning gehuurd.

Wat? Wat voor victim-blaming-bullshit is dat in godsnaam?

Ik hoop dat je in de zoo in de put bij de neushoorns valt...

en gepoept wordt door een neushoorn.

Dan kan ik komen zeggen: Je hebt wel een kaartje voor de zoo gekocht.

Niet alleen kreeg ik mijn waarborg niet terug,

mijn vorige huisbazen hebben me aangeklaagd voor 8500 euro.

Ja. Ik ga de clou niet verstoppen, ik heb gewonnen.

Het zal nog niet fucking zijn.

Want als je iemand beschuldigt voor 8500 euro schade,

moet je iets hebben... Bewijzen.

Ik ben niet de Mötley Crüe van de comedy.

Er waren zo weinig bewijzen, na een tijd hielp ik met het onderzoek.

Ik verzon bewijzen, zodat het rap voorbij was voor hen.

Ik mailde naar de rechter en dacht: wat kan ik verkeerd hebben gedaan?

Ik heb met mijn fiets tegen de gang gezeten en die is wat afgeschilferd.

Echt oprecht. Sommige dingen waren echt waar.

Dat is een gênant overzicht, dat geef ik toe.

Ik had de microgolf niet uitgekuist. Dat is dom van mij,

maar die microgolf is geen 8500 euro waard.

De koepel van de keuken moest gereinigd worden.

Die zag een beetje groen, maar ik dacht: we zijn in Gent.

Ze vinden dat hier plezant, een beetje groen.

Maar het zit dus zo: ik ben niet blij vertrokken uit Gent.

Mijn mening over Gent is niet kapot. Ik ben blij hier te zijn.

Ik treed hier heel graag op. Ik ken nog mensen.

Maar wonen... Van mijn leven niet.

Dat is beter voor jullie dat ik hier niet loop te sakkeren.

En de bank heeft nu een huis voor mij gekocht.

In Zwijndrecht. Ik woon nu in Zwijndrecht.

Dat is het perfecte van twee werelden.

Je wilt altijd alles. Niet in de stad, want de stad is te druk,

maar ook niet ver van de stad. Iets dorpachtigs, maar niet te dorpachtig.

Die bullshit. Je krijgt nooit de perfectie.

Ik heb het min of meer gevonden. Dicht genoeg bij een stad, Antwerpen.

Maar het is ook rustig, dorpachtig.

Daar wen ik nog wat aan, want ik heb lang in een stad gewoond,

waar alles binnen handbereik was.

En Zwijndrecht is wel heel erg dorpachtig, een gemeente.

Dat heeft dorpswinkels, een slager, een bakker...

Die sluiten tussen twaalf en twee.

Ik wen daar nooit aan. Ik sta altijd om 12.15 uur bij die slager.

Oogcontact met die vent door zijn raam.

Hij probeert zijn broodje te eten.

Ik sta daar: Ik heb ook honger.

Verkoop mij hesp.

Dat is enkel in een dorp, dat bij de lunch heel het gebouw afgesloten is.

Dat zou lachen zijn op de spoed.

'Ik heb hier een schotwonde.' 'En ik eet mijn boterhammen op.'

Als je Zwijndrecht zegt, denken mensen aan één woord.

Dat woord is pfos.

Dat is waar, wij zijn de pfos-parel aan de Schelde.

Ons bekendste exportproduct is pfos.

Zeker Antwerpenaars doen daar heel pretentieus over.

'Zwijndrecht, met de pfos'.

Ze zijn overtuigd dat de pfos stopt bij de ring. Heel grappig.

Ze zien pfos als een vampier die hun kerk niet binnen kan.

Niemand in Zwijndrecht ligt echt wakker van pfos. They don't give a shit.

In het begin dacht ik ook: oei, oei. Iedereen in mijn straat: Bwa...

Daar moet je niet van wakker liggen. We krijgen elke week de pfos-brief.

'We zijn ermee bezig.' Dan denk je: goed voor jou.

En ze hebben een plan voor de pfos. Het lijkt nergens op.

Het is niet goed, het is het eerste plan.

Ze hadden beter nog een plan gezocht. Weet je wat het plan is?

Op lange termijn gaan ze elke tuin twee meter diep afgraven.

Dat gebeurt nooit. Ik maak dat niet meer mee, hoor.

Dat is het bewijs dat er in de gemeenteraad van Zwijndrecht...

een 12-jarige werkt. Ze zijn meteen met hem akkoord gegaan.

'Wat zou jij doen?'

'Vieze grond wegdoen, nieuwe grond in steken.'

Pfos, ik lig er echt niet wakker van.

Wat is pfos? Een chemisch bindmiddel dat voornamelijk voorkomt...

in antikleeflagen. Tefal, pizzadozen, zulke brol.

En dat zit in mijn hof.

Daarom mag ik geen kippeneieren...

of groenten en fruit uit mijn tuin eten.

De ironie is heel grappig.

Ik mag niks uit mijn hof eten, maar kan het wel bakken op de vloer.

De vorige hittegolf heb ik twee steaks op mijn gazon gebakken.

Ze kwamen heel makkelijk los.

Ik ben niet bang voor pfos. Iedereen vraagt dat, maar nee.

Het is ook in mijn hof, ik moet daar niet zijn.

De kat loopt daar rond als experiment.

Het beest heeft drie poten, misschien komt hij binnen met vier.

Met wat geluk niet op zijn voorhoofd.

Maar ik lieg, ik kom wel vaak in de tuin.

De tuin is mijn territorium. We hebben een huis met een tuin.

Ik heb een tuin, ik ben de man met de tuin, dus ik ben ook de tuinman.

Mijn lief doet de rest. Dat is een goeie deal.

En ik doe de tuin. Ik ben in control van de tuin.

Dat is een gazon met een boom op.

Ik rij het gras af en er zijn genoeg redenen om dat niet te doen.

Ze verzinnen genoeg shit.

Het is Maai Mei Niet. Het zal nog niet zijn.

Pro natuur, als ik geen kloten moet doen.

Ik heb een knotwilg.

Dat is vooral veel knot en een paar maanden per jaar wilg.

Ineens was dat wilg en hij had keilange takken...

en er hing een dikke, lange tak over het hek bij mijn buren.

Ik zeg: Ik ga ingrijpen, ik ga al niet direct een buurvrouw vermoorden.

In de Brico een zaag gaan kopen en mijn tak afgezaagd.

Dan zat ik daar met mijn tak. Dan zit je daar weer mee.

Een dikke, lange tak. Waar moet ik daar mee naartoe?

Hij paste niet in die groene bak.

Ik rij niet naar het containerpark voor een tak.

Met zo'n tak naar het containerpark rijden...

om daar boel te maken met de sheriffs die daar werken.

'Er zijn twee soorten takken.' Zeg...

Jij woont hier, maar ik wil naar huis.

Dus wat heb ik gedaan? Niet ver van ons huis is een klein stukje bos.

Ik heb mijn tak erin gesmeten.

Ik weet dat dat sluikstorten is. Dat is sluikstorten.

Maar dat voelt niet zo.

Een tak terug naar het bos dragen?

Je voelt je geen sluikstorter.

Je voelt je wel als een omgekeerde labrador.

Ik heb dat ook niet behandeld als sluikstorten.

Dat doe je 's nachts, met je auto naar een snelweg...

en iets in de gracht gooien.

Dit is opzichtig, om twee uur 's middags met die tak achter mij door de straat.

Net een holbewoner die terugkomt van de jacht.

Kei-opzichtig.

In die straat woont een vrouw die op een stoel voor haar deur zit.

Ze had het gezien, hoor.

Ze ziet mij vertrekken met een tak en terugkomen zonder tak.

Ze was daar: Ik heb het gezien, hoor.

Ik zeg: Moeilijk om naast te kijken, hè.

'Pas op, hè. De volgende keer bel ik de flikken.'

Ik dacht: dat wil ik wel zien gebeuren.

Je wilt toch de agent zijn die daarvoor moet komen.

Met de combi naar Zwijndrecht, met mij naar dat bos.

'Welke tak is het?'

Ik zal maar niet zeggen dat ik hier ook een zak gras heb gesmeten?

Ik ben buiten en mijn lief doet binnen. Dat is haar territorium.

Ze doet dat keigoed. Ze is vooruitziend.

Ze is voor zonnepanelen gegaan nog voor de crisis echt crisis was.

Ik was totaal niet mee. Zonnepanelen? Niet nodig.

Heel blij dat ik zonnepanelen heb. Zonnepanelen en een batterij...

Voor die zonnepanelen heb ik een app op mijn telefoon.

Ik zie hoeveel ik binnenhaal en hoeveel ik uitspaar.

Dat is opwindende shit, hoor.

Ik heb nog nooit zoiets geils gezien.

Er zijn mannen met een Pornhub-app, maar mijn app wil je.

Dat is geile shit.

Ik zit mezelf 's nachts aan te raken als ik kijk hoeveel ik bespaard heb.

O, de zon heeft zo hard geschenen vandaag.

We hebben ook nog een oude meter, nog geen digitale.

Die draait nog terug. Dat is helemaal goed, hè.

Mijn lief snapt niet waarom we willen poepen in de garage, maar ik...

Doe je kop weg, ik wil de teller zien.

Raar applaus, maar ik aanvaard het.

Straf, ik had niet gedacht dat ik dat nog zou meemaken.

Het is echt een jaar geweest met twee grote dingen:

energiecrisis en oorlog. Die twee domineren dit jaar.

Die dingen had ik oprecht niet meer verwacht,

want dat heeft me gedwongen naar een plek waar ik niet wil zijn.

Een van die mensen die zeurt over boomers.

Ik wou dat internetcliché niet worden.

Die gast die zo zegt: Fucking boomers.

Maar ze zijn wel tegen mijn kar aan het rijden, maat.

Sinds die energiecrisis en de oorlog, de praat die daaruit komt online...

Als ik nog één 50-jarige Rita op Facebook zie roepen als commentaar...

dat deze generatie nergens tegen kan en dat we geen ruggengraat hebben.

Hé, hé, hé.

Een beetje rustig, Rita. Met je gezaag.

Ik heb vertrouwen in mijn generatie op het vlak van de energiecrisis.

Het is waar, de meesten onder ons zijn opgegroeid, hoop en denk ik,

met de kennis dat elektriciteit en gas in je huis geen luxe zijn.

De meesten onder ons zijn daarmee opgegroeid. Je leert:

in die twee gaten in de muur steek je je vinger niet.

Daar komt elektriciteit uit. Dat is er gewoon.

De meeste mensen leren dat, dat er elektriciteit is.

En alsof we niet tegen een crisis kunnen,

een situatie waar we geen stroom of gas hebben,

of we het niet kunnen betalen, dat we dat niet gaan overleven...

Dat vind ik ruim gezegd. Wij kunnen dat aan.

We hebben allemaal een black-out gehad of de plomb die uitvalt.

Je gaat dan toch ook geen fakkels aansteken of tv's stelen.

Dat is altijd zo... En dan: We hebben nog 4G.

Jongens...

We hebben nog 4G, het komt in orde.

Dan ga je op zoek naar de kaarsen.

Dan kijk je in de kast en haal je je puzzel of Cluedo boven.

Je hebt een diep gesprek met je partner.

Je kruipt nog eens in je bed voor elf uur.

's Ochtends sta je uitgerust op en je zegt: Godverdikke,

ik ben een overlever.

Dat is als de elektriciteit uitvalt.

Weet je wanneer wij panikeren? Als de batterij van je telefoon plat is.

Want dat is een crisis.

Dan heb je rap door hoe dat gewoon een dode baksteen is.

Je hebt je nog nooit zo alleen gevoeld, afgesloten van de planeet.

'Ik kan niks meer.'

Ik heb het gezien, deze zomer heeft mijn lief haar telefoon laten vallen.

Al haar apps en logingegevens weg en ze was verloren.

'Wat nu?' Ze kan daar niks aan doen,

we leven in een tijd waar je geconditioneerd bent...

om een smartphone te hebben, of je kunt niet alles meer.

Mijn huis dwingt dat af. Dat heeft een thermostaat.

Die thermostaat heeft een app.

Ik heb een airco, die airco heeft een app.

Onze wasmachine en droogkast hebben allebei een app.

Die zijn van hetzelfde merk als mijn tv.

Als mijn wasmachine klaar is, krijg ik een melding op mijn tv.

Weet je hoe kwaad dat mij maakt?

Je kijkt op je gemak tv en ineens: Zeg, je was is gereed.

Wil je eens je muil houden?

Ik dacht dat wij vrienden waren, tv.

Dan zit mijn lief daar met haar dode baksteen.

'Het is hier zo koud.' Wandel naar de muur.

'Wanneer is de droogkast nu klaar?' Ga een verdieping naar beneden.

Daar zijn we niet klaar voor.

Daarom twijfel ik aan het oorlogsgedeelte.

Dat is ook dat, wat als er oorlog is?

Een paar maanden geleden had iemand ergens iets gezegd in de zin van:

Misschien moet de dienstplicht terugkomen.

En het internet was te klein.

Er werd geroepen en getierd en de kranten schreven opiniestukken.

Heel het internet: De dienstplicht moet terugkomen,

zodat deze generatie een ruggengraat groeit...

en weet wat discipline en respect zijn.

Dan denk ik altijd: op basis waarvan? Op basis van de dienstplicht?

Ten eerste: de meesten onder ons leren wat respect en discipline zijn...

van onze ouders. Die hebben hun dienstplicht gedaan.

Als je het van hen niet leert, is het bij hen fout gegaan.

Ten tweede: wat een arrogantie van die mensen om te denken...

dat zij nu militair zijn omdat ze hun dienstplicht gedaan hebben.

Ik heb te veel respect voor echte militairen...

om te doen alsof mensen na hun dienstplicht daarbij horen.

Je hebt enkel je dienstplicht gedaan.

Je hebt een halfjaar in Holland gezeten...

en schoenen gekuist en vroeg moeten opstaan.

Maar je bent geen militair en niet klaar voor de oorlog.

Als jij je een militair vindt na je dienstplicht,

denk je dat je een bakker bent omdat je bij de Panos werkt. Niet hetzelfde.

Maar ik geef wel eerlijk toe: ons moet je niet naar het front sturen.

Misschien spreek ik voor mezelf, maar mij wil je daar niet hebben.

Deze generatie naar het front...

Het is misschien wel de eerste wereldoorlog met scherpe foto's.

Hashtag trenchlife.

Maar...

Ga maar niet met mij naar de oorlog. Ik ben een veel te moeilijke mens.

Ik heb ambitie, maar ik ben vaak ook lui.

In Oekraïne zou het rap afgelopen zijn met mij.

Naar Oekraïne? Wat voor weer is het daar?

Wat eten die mensen? Vis? Ik moet geen vis hebben.

Veel vis en kool, denk ik.

Nee, ik heb ambitie, maar beperkt. Ik kijk graag naar dieren,

dus ik ga het liefst naar de zoo.

De zoo is niet oké. Maar als ik een leeuw wil zien, ga ik naar daar.

Ik ga niet naar Afrika om een leeuw te zien. Ik ga naar de zoo.

De zoo is niet oké, de zoo is afschuwelijk.

Beesten in gevangenschap, dat is niet normaal.

Wij vinden dat normaal, een jaguar in een kot van vier op vier...

die dit doet...

Je kijkt ernaar met je suikerspin: Ah, de natuur.

Dat is niet normaal.

Maar ja, als je een leeuw wilt zien, ga je naar de zoo.

Ik ben dit jaar naar Florida geweest.

Ik ben naar SeaWorld geweest.

Ik weet het, ik ben een monster.

Ik heb die documentaire Blackfish ook gezien.

Achteraf zeg ik dan: Ik wil naar SeaWorld.

Ik wou een orka zien. Ik vind een orka een graaf beest.

Ik ga niet naar Antarctica twaalf uur op een boot zitten...

met een hoop schurftigaards om met wat geluk een vin te zien.

Dat boeit me niet, ik ga wel naar SeaWorld.

Een hotdog fretten en een triestige orka zien zwemmen met een slappe vin.

Die al drie maanden luistert naar Last Christmas van Wham.

Met wat geluk zie je hem een trainer pletten. Dan ben ik heel gelukkig.

Ik heb rare dingen gedaan dit jaar.

Ik heb gezwommen met zeekoeien.

Ja, dat is echt waar. Ik ben naar...

Er is een plek in Florida en die heet Homosassa Springs.

Zij kunnen het uitspreken zonder giechelen, wij dus niet.

Homosassa Springs is de 'sea manatee capital of the world'.

Ze zijn heel fier op hun zeekoeien. Alle zeekoeien komen naar daar.

Ze hebben het beste water en alle zeekoeien zitten daar.

En zeekoeien zijn ook met uitsterven bedreigd, vooral door lompigheid.

Heel braaf, maar het zijn passieve nijlpaarden.

Dat dobbert wat en wat gebeurt er? Mensen varen er met hun boot tegen.

En zo gaan ze dood. En ik heb gezwommen met zeekoeien.

Dat kon ook met dolfijnen,

maar als ik mijn T-shirt uitdoe, mag dat beest er niet beter uitzien.

Ik meen het, ik ben uit mijn comfortzone gekomen.

Ik heb dingen gedaan die ik lang niet meer gedaan heb.

Ik ben naar collega-comedians gaan kijken.

Dat was lang geleden, echt.

Ik doe dat niet omdat ik niet collegiaal ben of zo.

Ik ben geïnteresseerd in comedy en mijn collega's.

Maar als ik zelf aan het schrijven ben, ben ik zo beïnvloedbaar.

Dat is beroepsmisvorming. Ik kan niet genieten van die show.

Ik ontleed dat, ik probeer hem of haar voor te zijn, waar die show naartoe gaat,

wat de mop gaat worden, en ik geniet daar niet van.

Soms wandel ik een zaal uit met zelf een halfuur aan materiaal,

omdat er een interessant onderwerp is geweest en dan schrijf ik moppen.

Dat is een beetje vervelend.

In mijn allereerste zaalshow zit een stuk over het medisch onderzoek.

Dat is volledig gebaseerd op de show van Adriaan Van den Hoof.

Elke mop die hij niet maakte, heb ik geschreven.

Wat kun je daaruit leren? Doe nooit wat Adriaan Van den Hoof doet.

Ik heb nu mijn schade wat ingehaald en een paar mensen gezien.

Ik ben naar Van Peel gaan kijken. Zijn er fans?

Ja? Absoluut, ik ben grote fan van Van Peel, een van de beste comedians.

Van Peel is heel erg into privacy en de schending van privacy.

Hij is heel erg tegen die dingen.

De vingerafdruk op de identiteitskaart boeit hem enorm.

Mij boeit dat minder. Ik ben er gewoon niet mee bezig.

Ik volg dat niet echt op. Andere mensen duidelijk wel.

Ik heb deze zomer een voederbak gekocht voor de kat.

Een automatische voederbak.

Je kiepert daar kattenbrokken in en om het halfuur doet dat zo...

Dan vallen er kattenbrokken uit.

Hij heeft wel drie weken honger gehad toen mijn lief haar gsm kapot was.

Ja...

Maar ja, dat heeft ook een app om de tijd en hoeveelheid in te stellen.

Je moet dat connecteren met de wifi.

Ik download die app en ik zie een eensterrenrecensie.

Van een kwade mens, die roept: Opgepast, phishing.

Dit is een Koreaanse app die je wifi-paswoord wil.

Want wat is daar het plan achter in godsnaam?

Een ondergrondse golf van Korea om de wereld over te nemen...

met voederbakken voor katten?

We sturen dat de wereld in via Amazon en als de mensen niet thuis zijn,

zetten we hen op smallband.

Je komt thuis, zit op smallband: Wie heeft 200 gig aan K-pop gedownload?

Altijd goed, mensen die vanop een iPhone roepen: O nee, mijn privacy.

Wie heb ik nog gezien? Ik heb de show van Scheire gezien.

Lieven Scheire, de DNA-show. Iemand gezien?

I love Scheire, natuurlijk.

Ik heb ook geen vrees om materiaal over te nemen, want...

Daar ben ik te dom voor, dat geef ik toe.

Scheire zaagt daar twee uur over DNA. Ik denk...

Dat vind ik straf.

Dat is humor putten uit iets wat mij te boven gaat.

Het leuke vond ik wel aan Scheire zijn show:

dat is interactief. Hij gooit veel ethische kwesties het publiek in...

en je krijgt bij aanvang een groen en een rood kaartje.

Ga je akkoord, flapper je met groen, anders flapper je met rood.

Ik heb heel de avond groen opgestoken.

Ik wist dat hij me had gezien en het verwarde hem enorm.

Heel de zaal zat met rood omhoog en ik nog altijd: flapperdeflap.

Je mag doen met mijn DNA wat je wilt, I don't give a shit.

Achteraf zegt hij: Onnozelaar. Jij zou hen alles laten doen met je DNA?

Ik zeg: Het zal wel zijn. Wat boeit mij dat? Ik ben het origineel.

Doe wat je wilt, maak 20 klonen van mij en duw ze van een klif.

Ik ben hen niet, ik ben het origineel.

Misschien ben ik er niet meer. En hij: Bullshit, Xander.

Dan gaf hij ethische kwesties om te zien wanneer ik zou kraken.

'Xander, in de verre toekomst gaan ze gewoon met een swab van je kaak...

200 klonen van je kunnen maken en hen tewerkstellen in een fabriek.'

Die ondernemer wil je ook ontmoeten.

Die mij ziet zitten en denkt:

daar gaan we er eens 200 van maken.

Dat zal de productiviteit in mijn fabriek doen stijgen.

Dat is niks, een fabriek met 200 Xander De Ryckes.

Dat is 's werelds meest sarcastische Schindler's list.

Een fabriek met 200 van die lelijkaards als ik.

Allemaal voorovergebogen, 200 van die schoolverlaters...

met een hoogfunctionerende depressie. 'De wifi suckt hier.

Waarom staat dat hier altijd op Qmusic?

Wie of wat is een Metejoor?

En waarom spreekt die 'jij' uit als 'jij-j'?

De laatste j is stil, Metejoor.'

Ik ben nog niet naar Alex zijn show geweest.

Ik ga wel kijken als ik tijd heb. Die gast speelt toch 500 keer.

Ik heb alleen nog maar gesponsorde berichten gezien op Facebook.

De eerste regel tekst is altijd:

Dit gebeurt er als je een comedian twee jaar opsluit in z'n eigen hoofd.

Ik lees dat en denk: fuck, ik ben vijf maanden ver geraakt.

O, nee. Ik ben labieler dan Agnew aan het worden.

Goh, ja...

Goed, mijn dode moeder.

Sorry, ik heb die show tien keer gespeeld,

ik heb altijd een andere overgang gezocht, het werkt nooit.

Er is geen deftige manier om naar dat onderwerp te gaan.

De vorige show stopte ik bij die dode zeekoeien en dat was ook raar.

Ik heb maar één vraag voor jullie en dat is: Lach, alsjeblieft.

Ik weet het, maar ik heb geen zin in nog een halfuur de zaal...

die zit te sissen en te zuchten alsof ik voor 250 koffiezetten optreed.

Daar heb ik echt geen zin in. Ik weet dat je dat niet expres doet...

en dat je niet echt gechoqueerd bent,

maar je projecteert je situatie op mij.

Je wilt je in mijn plaats stellen en zo werkt het niet.

Mijn situatie is niet die van jou.

Jij hebt misschien een betere band met je moeder, ik had geen band.

Wij kwamen niet zo goed overeen.

Het is heel vervelend om dat te moeten blijven uitleggen.

Zeker nu ze overleden is, moet ik dat meer dan ooit doen.

Het zinnetje 'ja, maar, het is toch je moeder...'

Dat heb ik zo vaak gehoord. Hoeveel dingen moet ik nog naar je kop gooien...

tot je daarmee ophoudt?

Tot je leert dat iemand die dood is geen heilige wordt?

'Maar het is toch je moeder.'

Ze wilde me ooit de kop inslaan met een fles.

'Ja, maar het is toch je moeder.'

Ze haalde een gast in huis die seksuele opmerkingen maakte...

over mijn vriendin van 15. 'Ja, maar het is toch je moeder.'

Ze heeft het spaargeld van mijn grootouders voor mij geplunderd.

'Ja, maar het is toch je moeder.' Ze kakte in een emmer in de keuken.

'Het is toch je moeder.'

Wat is er gebeurd?

Op mijn 18de heb ik het huis verlaten en mijn moeder niet meer gezien.

Vijf jaar geleden kreeg ze een hersenbloeding.

Mijn moeder werd geboren met een verharde cluster van weefsel...

in haar hersenen. Die zou ooit barsten.

Op haar 5de, 12de, 30ste, 70ste...

Het is gebeurd op haar 60ste.

Ze hebben toen tegen haar gezegd:

Dit gaat blijven gebeuren.

Je zult waarschijnlijk geen 70 worden.

Het is blijven gebeuren, ze heeft in de vier jaar daarna...

elk jaar een hersenbloeding gekregen.

Telkens hebben ze aan haar moeten werken...

en telkens was ze iets meer kwijt.

Een beetje meer motoriek in de handen, de benen, het spreken.

In het geheugen. Altijd was ze een beetje meer kwijt.

Haar vierde of vijfde operatie kwam eraan...

en ze had al gezegd tegen de artsen:

Dit is de laatste keer. Als het nog eens gebeurt, laat mij gaan.

Ik wil niet meer aan mij laten prutsen. Ik ben het beu.

Ze hebben voor de laatste keer aan haar geprutst en hebben ontdekt...

dat ze slokdarmkanker had.

Uitgezaaid naar longen, lymfeklieren en lever.

Dat, lieve mensen, is een shitshow.

Dat is serieus kut. Kanker krijgen boven op je vier hersenbloedingen,

is kut bovenop kut.

Kanker krijgen bovenop vier hersenbloedingen...

is als Bazart die Monza covert.

Je dacht: het kan niet erger worden.

En dan gooit het leven je een kwinkslag.

Gelukkig heeft ze niet lang genoeg geleefd om dat nog te horen.

Op 24 juli speelde ik mijn laatste show van Bekend & bescheiden...

en ik was heel blij om te stoppen met comedy.

Ik keek uit naar het rijk van de vrijheid, want het naderde.

De dag erna belde mijn nonkel: Heb je het gehoord van je moeder?

Nee? Ze is terminaal verklaard.

Ik zeg: Wel, daar gaat het rijk van de vrijheid.

Nu denken mensen altijd: ocharme, het gaat over jou.

Het gaat niet per se over mij.

Mijn moeder heeft een moeilijkere zomer gehad.

Ze is overleden aan kanker. Maar de mijne was ook niet top.

Of ik het nu wil of niet en haar graag zag of niet,

wat mijn mening ook is...

Als je moet leven met de kennis dat je moeder gaat sterven,

ben je niet gelukkig. Het was kut, maar goed.

Ik krijg telefoon van de assistente van mijn moeder. Die heeft ze zo te zien.

Ik heb niet eens een assistente, mijn moeder wel.

Ze zegt: Xander, je moeder heeft nog maar een maand te leven.

Ik zeg tegen dat mens: Wil ze mij zien? Wil ze mij zien?

Ze zegt: Ja, ze wil je graag zien en je nonkel ook.

Ik had haar al vier jaar niet meer gezien, mijn nonkel 17 jaar.

Ik heb hem echt uit zijn kot naar daar moeten sleuren.

Na drie minuten op haar kamer hadden we door: we zijn gesjareld.

Ze was niet blij om ons te zien, ze was weer in een kuthumeur.

Ze lachte ons uit in ons gezicht en heeft bijna niks gezegd.

Mijn nonkel is na drie minuten vertrokken met de woorden:

Goed, ik ga mijn café opendoen.

Meetjeslandse poëzie, zoals we die kennen.

Ik heb het nog een halfuur langer volgehouden, omdat ik vragen had.

Niet meer de grote ethische vragen, daar kreeg ik toch geen antwoord op.

Maar de praktische vragen, de kutvragen.

Wat wil je dat ik doe voor je begrafenis, met je spullen?

Zeg me hoe ik je shit moet afhandelen.

Haar antwoord was altijd: Het interesseert me niet.

Ik trek het me niet meer aan.

Ik zeg: Topgesprek. Tot de kerst, maar dat zal niet waar zijn.

Daarna heb ik haar niet meer gesproken of levend gezien.

Mijn hele zomer was een waas, maar het was kut.

Wat heb ik de hele zomer gedaan? Gefret.

Als ik ongelukkig ben, eet ik. Ik ben een emo-vreter.

Voel ik me niet goed, fret ik van alles.

Als ik mij ongelukkig voel, of Houdt het voor bekeken schrijf.

Als ik schijt-tv kijk, wil ik iets in mijn muil duwen en iets voelen.

Ik heb alles in mijn kast opgefret.

Op één maand ben ik zeven kilo bijgekomen.

Ik voel me schijt. Dat is echt zeven kilo te veel.

Ik raak er niet van af.

Het is moeilijker op mijn 35ste dan op mijn 25ste.

Ik voel me belabberd, ik heb nu een heel slecht zelfbeeld.

Mijn fitnessgoals zijn op een heel rare plek terechtgekomen.

Vroeger dacht ik: ik ga dit jaar vijf kilo afvallen.

En dan ben ik vijf kilo bijgekomen.

Weet je dat mijn fitnessgoal ooit was om een sixpack te hebben?

Wat? Ik heb dat ooit luidop gezegd.

'Als die Chris Pratt dat kan, kan ik dat ook.'

Allee, die dikke van Parks and rec.

Ik ben toch wat dezelfde? Totaal niet.

Een sixpack is een lang vervlogen droom van Xander De Rycke.

Mijn fitnessgoal voor volgend jaar is:

ik zou graag nog eens een Instagram Story maken

zonder mezelf te horen ademen.

Ik zou graag 12 seconden een video kunnen maken zonder...

erover.

Weet je hoeveel video's ik heb die ongepast klinken?

Ik wou bij mijn zus een video maken van mijn petekind.

Het kind is twee jaar oud.

Ze loopt in de tuin peutershit te doen.

Weet ik veel, een stuk croissant aan een vlinder aan het geven.

Ik ga een video maken voor mijn lief. Ik film dat en wat krijgt zij?

Twaalf seconden van een peuter en ik erover...

Mooi, hè?

Intussen kreeg ik updates van de gezondheid van mijn moeder.

Iedere vier dagen kreeg ik een sms: Het is zover. Het is 5 voor 12.

Het is 3 na 12, ik weet niet waarom ze nog leeft.

Ik wist voor het eerst hoe het was om het WK te volgen.

Mijn moeder is uiteindelijk overleden midden september.

Ik moest de begrafenis regelen en dat was moeilijk.

Want ik wist niks. Ik gunde het haar wel nog.

Ik wou echt niet haar begrafenis fiksen

alsof ik haar gewoon uitveeg. Dat kun je ook doen, hè. Weg.

Maar ik wou echt nog iets doen, ik wou haar dat nog gunnen.

Ook al verdiende ze het niet.

Maar ze had mij ook niks gegeven. Ik vroeg: Wat wil je voor je begrafenis?

Ze heeft alleen ooit gezegd:

Ik wil niet uitgestrooid worden in Zelzate.

Merci, ma, nog 580 gemeentes te gaan nu.

Hoe kwaad kun je zijn op een stad?

Dat je niet je as daar wilt dumpen.

Dat zou ik net wel doen als ik kwaad was op een stad.

Ik zou zelfs gewoon mijn lijk daar smijten.

Gewoon in mijn blote fluit: hupla.

De mensen op de Markt in Brussel: Wie is die mens?

Xander De Rycke.

Ah ja.

Drie dagen later ligt er kak op mij.

Kak op een lijk.

Ja.

Wie nodig je uit op een begrafenis?

In mijn hoofd nodig je uit wie normaal naar je verjaardag komt.

De guestlist is toch ongeveer hetzelfde.

In mijn moeder haar geval schrijnend, want alle bruggen verbrand,

de wereld tegen haar gekeerd.

Ik kon moeilijk volk vinden voor haar begrafenis.

Dat is echt gênant en fucking schrijnend.

De helft van mijn familie is niet komen opdagen.

Ocharme die begrafenisondernemer. Hij probeerde te helpen,

ik zeg: Het is de moeite niet. 'Onze kleinste aula is voor 30 man.'

Ik zeg: Je gaat er niet raken.

Je gaat er niet raken.

De kleinste oplage doodsbrieven om te laten drukken, is vijftig.

Ik heb er nog 34 over.

Ik heb iedereen gestuurd die ze kende.

Ik heb iedere randdebiel in haar telefoon ge-sms't.

Wel met mijn telefoon.

'Hallo, ik ben dood.'

Ik spreek u van onder de grond.

Nee, ik heb iedereen die ze nog ge-sms't heeft,

drie weken voor haar dood, een berichtje gestuurd.

Die mensen vielen uit de lucht. Ze wisten niet dat ze zou sterven.

Ze heeft dat nooit gezegd.

Mensen hadden haar bezocht in het ziekenhuis...

zonder te weten dat ze stervende was.

Zo te zien gaf de palliatieve dienst het niet weg.

Die wandelen daar binnen en zeggen: Veel lege bedden hier.

En rustig. Rustig.

Er zat één debiel tussen...

Ik heb dezelfde sms gestuurd: Hallo, ik ben Xander De Rycke,

ik ben de zoon van Chantal De Rycke. Chantal is overleden...

aan de gevolgen van kanker, maar u mag zeker bij de uitvaart zijn.

Daar antwoordt iemand op: Dat is afschuwelijk om te horen.

Waar exact vindt het plaats? Ik antwoord met het adres.

Hij stuurt terug: Ah ja.

En wie precies is Chantal De Rycke?

Waarom is dat je tweede vraag? Hoelang zou je daarmee wachten?

Tussen de uitstrooiing en de koffietafel?

Dan sta je daar met je pistolet: Ik moet nu toch iets vragen.

16 man.

16 man op de begrafenis van mijn ma.

16. Ik heb het onderste uit de kan gehaald.

16.

Zes waren er voor mij, om mij te steunen.

Ik had geen vrienden uitgenodigd, want het zou triestig worden.

'Kom niet, het is de moeite niet. Je hoeft niet naar Lochristi te rijden.'

Ze zijn toch gekomen. Een paar mensen van mijn management.

Mijn maat Fokke, Alex Agnew was er. Dat was niet nodig.

Het is lief dat ze er waren.

Een deel van de familie was kwaad omdat ik bespaard had op haar dienst.

Ik zeg: Ik heb gewoon niet uitgegeven wat niet nodig was.

En trouwens, bespaard... Hoeveel mensen kunnen zeggen...

dat Xander De Rycke en Alex Agnew op hun begrafenis waren?

Ik zeg...

Ja, maar...

Dat kun jij niet betalen met je Chiro.

Ze waren lastig omdat ik niet gespeecht heb. Dat kost ook geld.

Ik moet dat try-outen, mijn lichtman moet vrij zijn.

Ik moet Sabam aanvragen. Dat is een heel proces.

Ik had trouwens wel een speech geschreven.

Ik heb hem gewoon daar niet gebracht. Er was geen tijd voor.

Want het klinkt cru, maar crematies zijn bandwerk.

Dat is een tijdslot van een kwartier, 20 minuten.

Daarna moet je weg zijn, want de volgende familie staat klaar.

Dat is zo. Dat duurde een kwartier, er zijn twee bloemstukken gelegd.

Die mens heeft mijn moeder uitgestrooid in dat veld...

en de assistente heeft gesproken. Er was tijd voor één speech.

Ik vond dat zij dat mocht doen, zij had mijn moeder het vaakst gezien.

Dat was een goeie speech. Dat was oprecht en eerlijk.

Ze heeft letterlijk gezegd dat mijn moeder een moeilijk mens is.

Het is straf dat je zo de waarheid durft te zeggen.

Ik had wel iets voorbereid, maar ik heb het dan op Instagram gezet.

Niet voor de aandacht, maar meer van: dan weet je het.

Als je fan bent van mij en je beluistert podcasts of bekijkt shows,

dat ik niet terloops laat vallen: Ah ja, mijn moeder is dood.

Want dat is... ja, serieus wat informatie om te verwerken.

Dus ik heb een mooie foto in zwart-wit gezet,

mijn tekstje eronder gezet en het een beetje van me afgeschreven.

En dat was lonend genoeg voor mij.

Wat heb ik toen ontdekt? Dat ik een soort nieuw BV-schap heb.

Want twee uur later stond mijn moeder in de gazet.

Gazetten doen soms het journalistieke equivalent van een retweet.

En plots staat mijn moeder met foto in de gazet, met mijn tekst.

Maar alle moppen eruit gehaald en de vorm helemaal weg.

En dat maakte mij kwaad.

Omdat mijn dode moeder werd gebruikt voor clicks.

Maar één iemand mag op haar dode rug verdienen en dat ben ik.

Ik was echt kwaad. Ik zeg: Bah, fucking walgelijke parasieten.

Vrienden zeiden: Xander, bekijk dat anders.

Je bent interessant genoeg om over te schrijven.

En je moeder was interessant genoeg om een halve pagina aan te wijden.

Ik dacht: dat is eigenlijk wel mooi. Tot drie dagen erna.

Toen stierf de hond van Gert Verhulst...

en die kreeg twee bladzijden.

Ik dacht: ma, nu weet je waar je stond op de planeet.

Net onder de hond van Gert Verhulst.

Het zotste was de dag erna, met het artikel gebaseerd op het artikel.

Ik sla de gazet open en wat staat daar?

'Na de afscheidsbrief van Xander De Rycke:

hoe afscheid nemen van een ouder met wie je een moeilijke relatie had.

We vroegen het aan een expert.'

Ik dacht: what the fuck is dat? Drie minuten later: toch eens lezen.

Dingen bijgeleerd.

Mocht ik zo'n AAA-klasse-BV zijn als Niels Destadsbader,

ik zou dat voor alles misbruiken.

Wetende dat ze van iedere digitale scheet een artikel maken.

Met een expert, vijf pagina's in Dag Allemaal. Ik zou dat gebruiken.

Niels Destadsbader tweeten:

Ik ben gaan zwemmen en heb een rare uitslag in mijn dij.

Vijf dagen later, vijf experts: Je moet die zalf gebruiken.

Dan kun je wat uitsparen, hoor.

Duur.

Een begrafenis.

Uiteindelijk nog altijd duur. Een kwartier lang, uitstrooimoment,

twee boeketten, een speech.

2400 euro.

2400 euro. Doodgaan is duur.

Ik schrok wel van de prijs, omdat het zo weinig was.

Allee, het event zelf was zo klein. Maar de prijs: holy shit.

En dan komt de Vlaming in mij naar boven, half betwisten:

Wat is dat hier?

Je krijgt dat papier met de uiteenzetting...

waar al je geld naartoe gaat.

En daar zitten dingen tussen die ik in twijfel trek.

Dan komt de flamingant in mij naar boven.

600 euro voor een kist.

600 euro voor een kist die uiteindelijk verbrand is.

600 euro voor een kist. Ik trek dat in twijfel.

Was er zelfs een kist?

Voor hetzelfde geld heeft dat mens een frigo gekocht van 600 euro...

en mijn moeder in de doos gestopt.

Dat zou goed zijn, dat er een factuur van Coolblue tussen zit.

Wat is... Wat is dat?

Nu snap ik het nut van een begrafenisondernemer.

Respect, dat is een nobele job.

Wat heb ik geleerd? Iedereen kan wat een begrafenisondernemer kan.

Maar niet iedereen mag wat een begrafenisondernemer kan.

En god zij fucking dank daarvoor, want we zouden de kantjes eraf lopen.

Zeker die prijs trek je allemaal in twijfel.

Stel je voor dat de begrafenisondernemer een optie is.

Dat je een offerte kunt aanvragen en dingen eruit gooit die je zelf doet.

600 euro voor een kist?

Ik heb nog wat transpalletten liggen.

Zelfs die crematie zelf...

Laat het maar weer over aan mijn ma om te sterven in een energiecrisis.

Ik lieg niet, crematies zijn duurder door de stijgende gasprijzen.

Ook die van mijn moeder. Je zou dat in twijfel trekken.

Ik zou niet de eerste zijn die bij die prijs denkt: wablief?

Zeg...

Doen we dat niet zelf? We hebben een vast tarief.

Of we kennen iemand met een vast tarief.

Ik denk echt dat mensen dat al geprobeerd hebben.

Twee dagen na de dood van mijn moeder moet ik een overlijdensattest hebben.

Hoe krijg je dat? Door haar identiteitskaart af te geven...

bij het gemeentehuis. Dan maken ze dat op.

Probleem: haar identiteitskaart ligt nog in het ziekenhuis.

Dus ik bel en zeg: Ik ben Xander De Rycke,

de zoon van Chantal De Rycke. Ik heb haar identiteitskaart nodig.

Dit zit bij haar spullen. Kan ik die komen halen?

Die verpleegster schrikt half en ze reageert: Ja, dat is geen probleem.

Maar je moeder kunnen we nog niet meegeven.

Dat heb ik niet gevraagd.

Heeft iemand dat al gevraagd?

Wat is de reden? Als de pas niet goed genoeg is?

Dat ze bij de gemeente zeggen: U kunt zeggen wat u wilt, meneer.

En jij: Kom maar mee naar de parking.

Ik zal de koffer eens opendoen.

Dat is er te veel aan. Dat je bij een overlijden...

door die zee van bureaucratie en ambtenaren moet zwemmen.

Dat is altijd een nest, alle paperassen en dat bellen...

en dat afsluiten en dat regelen.

Ik dacht vroeger altijd: het gemeenste om te zeggen is...

iemands ouders iets toewensen.

'Ik hoop dat je ma sterft en je pa verongelukt.'

Dat zijn gemene dingen om te zeggen. Maar nu is dat niet het gemeenste.

Ik heb het gevonden. Het ergste wat je kunt zeggen, is:

Ik hoop dat je moeder overlijdt en dat jij haar stroom moet afsluiten.

Hier is het tweede statement van de avond: Eneco moet dood.

Ja, hoor. Volledig Eneco dood.

Ik wil Eneco dood en ik wil dat alle werknemers doodgaan...

en dat ze bij Eneco zaten en de nabestaanden Eneco moeten afsluiten.

Fuck Eneco. Ze hebben dus geen plan.

Mensen die doodgaan, is nieuw, dat is nog maar recent.

Ze hebben daar geen plan voor. Dat is toch ongelooflijk?

Ze hebben nog nooit een dode klant gehad.

Ze vallen uit de lucht.

Weet je hoe vaak je aan de telefoon zou moeten zeggen dat iemand dood is?

Eén keer. Eén keer.

Ik heb vier keer tegen dezelfde mens moeten zeggen: Gaat niet, ze is dood.

Dat is een paar keer te veel. Ze hebben een resetknop in hun hoofd,

zodat ze na elke zin een andere vraag stellen.

Ze gaan gewoon een lijst af.

Ik bel die mens met alles. Overlijdensattest, abonneenummer,

meterstanden... Ik ben voorbereid. 'Ik ben Xander De Rycke,

zoon van Chantal De Rycke, ze was klant, ze is overleden. Afsluiten, graag.'

Die mens zegt: Ah ja. Kan ze eens inloggen op de website?

Nee, want nog altijd dood.

Dat heb ik uren aan een stuk gedaan, de ene debiel na de andere.

Roepen tegen die mensen: Dood, nog altijd dood.

Boel maken met een mens die geen Nederlands spreekt.

Ik ben niet zo'n flamingante lul.

'In mijn Vlaanderenland moet men over het Nederlands beschikken.'

Maar als ze aan de telefoon vragen welke taal ik wil...

en ik 'Nederlands' zeg, dan verwacht ik Nederlands.

Maar dat gebeurt niet. Ik kies Nederlands en krijg:

'Hoe ik u kan help?' Ja, jij niet, hè.

Ik wou de helpdesk van Eneco en krijg de kersttoespraak van de koning.

Ze hebben een plan voor alles.

Als je op hun site naar de 'frequently asked questions' gaat,

hebben ze een plan voor ieder ding dat er maar kan gebeuren.

Maar daar hebben ze geen plan voor.

Je kunt bellen naar Eneco en zeggen: Goeiendag. Zeg, ik heb hier wat voor.

Ik kom thuis en er zit een wasbeer in mijn elektriciteitskast.

Ik wilde hem eruit koteren met een bezem...

en hij heeft mijn bezem doormidden gebeten.

Mijn vraag is nu: Wat gaan jullie daaraan doen?

Bij Eneco zeggen ze: Hebt u de speciale bezemverzekering?

En ze zijn vertrokken.

Voor een dode mens hebben ze geen plan.

Als je naar de site gaat, overlijden van een klant,

word je geforward naar 'verhuizen'.

Klopt een beetje, maar niet helemaal. Doodgaan, het nieuwe verhuizen.

Ik moet toch geen verhuisformulier invullen voor een dode?

Dus ik bel naar Eneco en die mens zegt: Dat klopt.

Ik zeg: Wablief? 'Ja, dat moet u ook invullen.'

Beeld je in dat je dat moet doen. Ik heb dat gedaan. Beeld je in...

dat je je grootste liefde verloren bent...

en je bent oprecht in rouw, niet zoals ik.

Dan moet je een blad invullen en dan begin je. Kant A.

Naam van de persoon, adres, meterstanden, leverancier.

Kriebelkrabbel.

Andere kant, kant B.

Volgende woonplaats.

Crematorium Westlede.

Strooiweide A.

Volgend verbruik.

Nog een klein beetje gas.

Na 20 mails, 4 uur telefoon en 20 man te horen bij Eneco...

zegt eindelijk iemand tegen mij: Het is afgerond.

Ik heb het afgesloten.

De laatste factuur van uw moeder is eind november.

Ik zeg: Top, merci. Dan zegt hij: Misschien bellen we u de week ervoor...

mocht u van gedachten veranderen.

Nee, want waarschijnlijk nog altijd dood.

Wat verwacht hij? Dat ik opneem: Het is goed dat je belt.

Je raadt nooit wie aan de deur stond.

En kwaad dat ze was.

We gaan op vakantie.

We zijn terug, wat ligt er in mijn bus?

Een nieuw contract van Eneco.

Ze hadden voor mijn moeder een nieuw contract opgestart.

Dat is zeker niet illegaal, een nieuw contract voor een dode.

Ik heb genoeg gedreigd op het internet.

Dan begin ik gewoon te tweeten naar 80.000 man: Eneco is klote.

Dan mailen ze je: Is alles goed?

Nee, het is niet goed.

Wat een zever. Wat een werk als iemand sterft.

Dat zeggen ze er nooit bij.

Op je rauwste moment dat je nog aan het prutsen bent en het stopt niet.

Ik heb mijn moeder haar huis moeten leegmaken.

Dat viel mee, mijn moeder woonde al twee jaar in een sociale woning.

Ik heb haar daar niet gestopt, ze heeft daar zelf voor gekozen.

Is iemand al in contact gekomen met een sociale woning?

Dat is eigenlijk een soort minder marginale Center Parcs.

Ik weet niet wat de vereisten zijn om in een sociale woning te mogen wonen.

Ik denk dat je vier uur per dag binnen moet roken.

En zeker drie namiddagen in de week zo achter je gordijn zitten.

Daar woonde mijn moeder, de meest paranoïde vrouw ooit.

In zo'n sociale wijk.

Al haar brol gaan uitkuisen.

Een mens verzamelt toch wat rommel.

Dat huis heeft dan twee kamers in totaal...

en je zeult daar een camion brol buiten.

Dat is wel schrijnend, dat je je realiseert van... ja...

Ik ben met heel het leven van mijn moeder naar het stort gereden.

Dat is wel schrijnend, want dat is confronterend.

Daar ontdek je dat iedere keuze die je ooit maakt...

'Ik wil dat paar schoenen, ik wil die jas, ik wil die zetel.'

Alles eindigt op een stort of in de neus van een zeeschildpad.

Dat is het ding dat je gebroken heeft dit halfuur?

Een fucking dode zeeschildpad?

Fucking empathische wanker, waar kom jij nu nog mee af?

Een dode moeder tot daar, maar een zeeschildpad ging te ver.

Arme denkbeeldige zeeschildpad.

Zulke shit gebeurt alleen maar als ze filmen.

'Waarom ben je weggegaan uit Gent?' Daarom.

Die gaat buiten en zegt: Ik vond dat stuk over die zeeschildpad pakkend.

Hij praat over echte problematiek.

Ik heb het ook niet allemaal weggegooid.

Ik heb geen plezier gehad in het weggooien van haar brol,

maar veel ervan was gewoon brol.

Een paar dingen hebben een tweede leven gekregen...

en daar ben ik blij om. Ik meen dat echt.

Ik heb haar tv, dvd-speler en dvd's van Harry Potter en Platvoet...

aan mijn neefjes en nichtjes gegeven. Dat maakt mij blij,

dat er iets terechtgekomen is. Het beste was:

mijn schoonbroer heeft geholpen met al die brol.

Mijn moeder had zo'n lange tang.

Je weet wel, om dingen te grijpen. Zo'n grijptang met een lange stok.

Omdat ze niet goed ter been was.

Mijn schoonbroer ziet dat en zegt: Mijn kleine zaagt al een jaar...

om zo'n knijptang.

Dat ventje is vier en vindt dat de max.

Ik geef hem die knijptang, beste speelgoed van het jaar.

Hij moest voor de rest niks hebben, hij had zijn knijptang.

Dat is fucking schattig en maakt mij blij.

Hij loopt rond met zijn knijptang, het beste ding ooit.

Hij doet er grappige dingen mee.

Hij pakt een vuile sok of onderbroek en duwt die in zijn zus haar gezicht.

Dat vind ik heel grappig.

Ik zou een grappige video tonen, maar mijn gehijg zit erover.

Ja, pak hem maar eens goed beet.

Duw het maar in haar gezicht.

Als je dat huis leegmaakt, komt er een mens langs van het OCMW,

om een eerste controle te doen, of er niet te veel schade is.

Ik denk dat ze wel wat dingen zien daar.

Dat mens kijkt rond en zegt: Het ziet er goed uit.

Je hebt precies niet veel bijgebouwd.

Ik zeg: Wordt er dan vaak bijgebouwd in zo'n sociale wijk?

Je hebt geluk, we hebben de zentuin en het solarium al dichtgegooid.

En ze was dood voor ze aan haar fitness kon beginnen.

Leeggemaakt, we kwamen terug van vakantie...

en we moesten de sleutel overdragen, want dat loopt die maand af.

Dan komen ze langs voor nog één controle.

We moesten niet veel meer doen, enkel wat oud papier buitenzetten.

Mijn moeder had vier dozen met Nest-magazines.

Ze zou de eerste sociale woning met een koivijver worden.

Die brol buitengesmeten. En nog wat stofzuigen.

We zijn terug van vakantie, met een jetlag.

Mijn lief is om te rotten, vroeg naar Zelzate voor een sleutel.

Ze zegt: Mag ik in de auto gaan zitten? Ik ben echt naar de kloten.

Wil je de rest alleen doen? Dan kun je misschien nog inpakken

en afscheid nemen op je eigen manier. Ik zeg: Dat is een goed idee.

Ga maar even in de auto zitten.

Ik wandel naar buiten met die Nest-magazines door de achterdeur.

Naar de papiercontainer, ik werp dat erin.

Ik kom binnen in die sociale woning en ik observeer.

Het ruikt daar naar kak.

Want wat was er gebeurd?

Bij het naar buiten gaan had ik getrapt in een kak.

Ik zou een betere comedian kunnen zijn en 'hondendrol' kunnen zeggen,

maar op die exacte locatie vind ik dat een te specifieke gok.

Ik heb daar getrapt in 'nen' kak.

En hij was fucking vuil.

Ik had het totaal niet door. Ik was al een halfuur...

Met mijn grote 48-poten.

Overal een dunkende Michael Jordan in kak achterlaten.

Overal uitgesmeerd. Dat stonk echt afschuwelijk.

Ik wilde het opkuisen, maar moest kotsen.

Ik had al drie jaar niet gekotst en nu zat ik daar te schrobben...

Schrob, schrob, schrob... Met mijn kop in een emmer.

Mijn lief komt na een kwartier binnen en ziet dat huis bezaaid in de kak.

Ik met mijn hoofd in een emmer.

Ze staat daar: Je hebt duidelijk afscheid genomen op jouw manier.

Goed.

Dit terzijde...

De vraag was: Waarom ben ik weer begonnen met comedy na vijf maanden?

Ik heb nog niet geantwoord.

Awel, de beslissing kwam...

een paar weken na de begrafenis van mijn moeder.

Ik zat thuis door haar paperassen te gaan.

Dat mens had een stapel papier.

En ja, je bent altijd op zoek naar papieren van de verzekering.

En duidelijk heeft mijn moeder ooit de opdracht gekregen van een arts...

om wat dingen bij te houden, een gedachtegang.

Niet per se een dagboek, maar meer gewoon een agenda...

waar ze noteert wat ze gedaan heeft, omdat haar geheugen achteruitging.

Dan kon ze kijken: Ah ja, die dag is dat gebeurd.

Wat gebeurt er als je dat vraagt aan de meest paranoïde vrouw ooit?

Na drie maanden had ze vijf boeken gevuld.

Er stond alleen maar zever in. Dat is niet funny of grappig, hoor.

'20u47: buurman doet rolluik naar omhoog.'

Ik heb daar genoeg gevonden voor vijf seizoenen De Buurtpolitie.

Die boeken zijn een nest.

Als ik ze echt grondig lees,

vind ik de Zodiacmoordenaar en De Bende van Nijvel nog.

Het meeste heb ik gewoon moeten wegsmijten.

Mijn moeder heeft meer genoteerd het afgelopen jaar dan ooit ervoor.

Zeker omdat ze vaak niet goed kon spreken met die slokdarmkanker.

Dan communiceerde ze via een stukje papier.

Als ze te moe was, stelde ze vragen of antwoordde ze op papier.

Ik zit daar door dat papier te graven en ik doe daar een boekje open.

En er valt een stuk papier op mijn schoot.

Dit.

Dit stuk papier.

Dat is niks speciaals.

Dat is een stuk papier van een notitieblok.

Van kankerinfo.be.

En dat staat vol met cijfers.

Ik weet niet wat de betekenis is.

Ze heeft ook doorkrast, dus het zal niet belangrijk geweest zijn.

Maar dat is de clou niet van dit stuk papier.

Het was de achterkant.

En daar staat op: Word ik dan nooit meer beter?

En...

Dat is het meest hartbrekende dat ik ooit gezien heb.

Want je weet wat dit is. Dit is...

Doomsday.

Dit is in een kabinet zitten bij de oncoloog,

die je het nieuws geeft dat de klok is afgelopen.

En...

Ze heeft dat alleen gedaan, op zichzelf.

Echt, dat is zo ongelooflijk fucking triest als je dat ziet.

Ik wens het niemand toe. Niet mijn ergste vijand, niet mijn ma.

Maar het is misschien onvermijdelijk dat een van ons of ik...

daar ook zal zijn.

En dat is wat mij gefuckt heeft.

Ik was klaar met comedy in juli, ik was zo klaar met alles errond...

en ik juichte het toe en ik zag niks in het vooruitzicht...

dat ook maar op comedy leek. Ik was er klaar mee.

En corona heeft me wat beschadigd. Ik geef dat toe.

Het was voor iedereen kut, ik ben niet beter of slechter dan jullie.

Maar ik ben er niet helemaal juist uit gekomen.

Dat heeft mij schade toegebracht. Ik heb te veel slaappillen gepakt.

Ik heb te veel slechte dingen gedacht op een bepaald moment.

Ik heb paniekaanvallen nu, ik heb angstaanvallen.

Ik heb anxiety, ik durf niet meer auto te rijden.

Voor corona reed ik constant en nu durf ik niet,

omdat ik bang ben dat ik verkramp en mezelf in de prak rij.

En dan die comedy er nog bij en ik was er zo hard klaar mee.

En dan valt dat op mijn schoot. Dat is het engste stuk papier ooit.

Dit ding verandert mijn ruggengraat in glas.

En ik draag dat nu overal mee.

Want het zet het in perspectief.

Want ik ga dat niet worden.

Ik ga dit niet alleen doen als dat me overkomt.

Er gaan geen 16 man op mijn begrafenis staan,

want het is het niet waard.

Ik heb dingen proberen te fiksen. Ik heb relaties met vrienden gefikst,

die ik naar de kloten heb gedaan. Waar ik spijt van had,

maar niks aan gedaan had. Ik heb ze gefikst.

Ik heb vrienden en collega's gezien en ik heb familiebanden versterkt.

En dan was er nog comedy.

Want ik ging het jaar afsluiten...

met de kennis dat ik het vak dat ik het liefst doe, haat.

En dat ging niet zo zijn. Dus ik heb gezegd tegen mijn management:

Ik wil mijn laatste dagen van dit jaar spenderen met mijn publiek...

en mijn liefde voor dit vak herwinnen.

Want het is grappig. 'Xander kan precies maar niet stoppen.'

Nee, hij was even te goed bezig met stoppen in alles.

Ik raak niet aan een comeback volgend jaar zonder even dit te doen.

Want onze tijd is eindig, duidelijk.

Alles is eindig.

Behalve een contract bij Eneco.

Ja, die blijven doorlopen tot de zon ooit opbrandt.

Je tijd is kostbaar, lieve mensen, en ik ben enorm dankbaar...

dat je weer een stukje van je tijd met mij gespendeerd hebt.

Tot volgend jaar.