Original subtitles

Kan je beschrijven wat je ziet?

Ik zie bewegende kleuren. Hier.

En deze kleuren, schitteren ze, flikkeren ze, of...

Nee.

En de hoofdpijn komt altijd net daarna?

Soms.

Maar als ze komt, is het ondraaglijk.

Ja, ik begrijp het.

Luister, Mehdi, voorlopig ga ik niets voorschrijven.

Wanneer je een aanval krijgt, moet je rusten.

Veel meer kan je niet doen.

Probeer rustig in het donker te blijven.

Hij moet rusten, mevrouw. Indien mogelijk in stilte.

Kijk je veel naar de televisie?

Wat is dat?

Is dat van jou?

Spreek je Frans?

Spreek je Engels?

Hij is een talib.

Wat heeft hij je verteld? -Ik denk dat hij een talib is.

Zij noemen Brussel 'het getto van de ellende'.

Een rattenhol, zei dinges. Ronald Trump.

Oké, oké. Ik begrijp jullie, maar... -Er was ook iemand die zei...

Iemand zei ook

dat het beter zou zijn om ons te bombarderen.

Jongens. Jongens. Genoeg nu.

We kunnen erover discussiëren, maar een voor een.

Op de televisie noemen ze Brussel de jihadhoofdstad van Europa.

Mehdi.

Heb je een driehoekige voet?

Drink wat water, drink...

Mehdi. Jouw broer is hier.

Alles goed met de familie, Cedric?

Hé, Tariq.

Gaat het? Het is te lang geleden, broertje.

En, alles goed thuis? Gaat het met de kleintjes?

Het gaat wel. Maar Amine is geen gemakkelijke.

Ja, hij is een beetje wild.

Hou een oogje op hem. Ik reken op je, dat weet je.

Nee, nee, maak je geen zorgen.

Het huis van God.

Van bovenaf ziet het eruit als ons sterrenstelsel, met al die cirkels.

Weet je wat, ik heb Fellaini en Benzema gekocht.

Fellaini en Benzema?

Ja, Fellaini and Benzema. En dan? -Ze passen niet samen.

Op mijn moeders leven. Ik zou niets van voetbal kennen?

Ik, die jou alles over het spel geleerd heb.

Ga terug naar school. Je bent gestoord, man.

Trouwens, gaat het wat beter op school? -Ja.

Ik heb goede cijfers, maar ze willen mij naar de technische school sturen.

Maak je er niet druk over. Technisch is beter.

Wellicht.

Weet je nog toen we klein waren? Oma's kleine houten juwelenkistje?

We gebruikten haar halssnoeren om te doen alsof we rappers waren.

Ik wed dat papa zich niet eens herinnert waar het verborgen is.

Weet je, papa spreekt nooit over jou. En mama zegt dat ze je mist.

Luister, Mehdi. Ik moet je de waarheid zeggen.

Er is een vent die mij niet met rust wil laten. Ik ben hem geld schuldig.

Ik heb die juwelen nodig om hem terug te betalen.

Hoor je wat ik zeg?

Daarna breng ik de juwelen terug en zal thuis alles weer in orde zijn.

Zoals vroeger.

Ik koop de juwelen over maximaal twee, drie maanden terug.

Alsjeblieft.

Ik heb 50 euro voor je, als je wilt.

Ik heb ze op de parking van de Delhaize gevonden.

Broertje. Het is allemaal mijn schuld.

Het is altijd mijn schuld.

Ik zit tussen goed en kwaad.

Wat moet ik doen? Zo is het nu eenmaal.

Ben ik dan anders?

Natuurlijk ben je anders.

Ik weet het niet.

Jij bent de toekomst, Mehdi.

Je hoeft niet bang te zijn. Niemand probeert je te doden.

Ik ben hier om je te helpen.

Zo.

Zo, het is klaar. Je kunt je aankleden.

Hé, Stephane.

Ik ben zo weer weg.

Alles goed? -Ja, alles goed. We zijn klaar.

Heb je zijn voeten gezien?

Tot later. -Ja.

Ik las dat een van de slachtoffers al drie maanden in de luchthaven woonde.

Hij was bagageafhandelaar.

Hij was zijn baan kwijt en wist niet waarnaartoe.

Afstand bestaat niet meer.

Het is vreemd.

Voor mij was geweld vroeger een reeks pixels op de tv.

Nu voelt het alsof ik het kan aanraken.

Op een ochtend sta je laat op. Je haast je.

Je verlaat je huis.

Je vergeet je tanden te poetsen.

Misschien vergeet je zelfs nog de deur op slot te doen.

En terwijl je je in de metro daar zorgen over maakt,

blaast iemand naast je zichzelf op.

Ik neem die metro elke dag.

Ik had het kunnen zijn, Wannes. Ik, Samira.

En tezelfdertijd is het als een droom.

Ik zie mijn stad op een televisiescherm. Mijn vrienden. Mijn collega's.

De kaarsen en bloemen op het Beursplein.

Ik weet niet eens meer wat ik eerst zag.

De bloemen. Of het beeld van de bloemen.

Ik weet het niet meer.

Ik probeer Boris te bereiken via Skype.

Maar mijn internetverbinding werkt niet zo goed,

dus hoor ik hem vaak slecht.

Als ik hem wel hoor, spreekt hij met een lichtheid waarin ik niet geloof.

Zoals een klein kind dat iets verkeerds gedaan heeft.

Het doet me pijn.

Op die momenten wil ik....

wil ik hem beschermen, hem in mijn armen nemen.

Hij komt terug.

Ja, ja. Hij zal thuiskomen. Maar als ik aan die F-16's denk,

zie ik alleen maar roest.

Oude motoren. Versleten staal. Verouderde technologie...

Kom 's avonds eens bij mij langs. Ik zal koken.

We zullen op de bank zitten en over alles en niets praten.

We zullen klagen over het weer, en over iedereen roddelen.

Mama?

Nee. Ik kan nu niet praten. Ja, natuurlijk bel ik je terug.

Dag. Dag.

Ik neem elke dag de metro.

Spitsuur op de heenreis. Spitsuur op de terugreis.

Ik ga joggen in mijn eentje. Heel vroeg, voordat ik ga werken.

In het park.

's Nachts, na een feestje, ga ik te voet naar huis.

Ik verdwaal in de massa. Ik ontwijk niets. Ik verberg me niet.

Ik kijk voorbijgangers in de ogen, glimlach naar jongeren op straathoeken.

Ik probeer Nederlands te leren.

Ook al heeft niemand het mij gevraagd.

Ik doe al die dingen, Paula.

Paula.

Vertel papa niet hoe bang ik ben.

Hij zou op het eerste vliegtuig stappen om me terug te halen.

Dat gevoel zal voorbijgaan. Ik wilde alleen maar van je horen.

Een vertrouwde stem.

Om je vraag te beantwoorden: Ik heb al een cadeau gekocht voor mama.

Een sjaal. Zeer elegant en duur.

Ik denk dat hij haar goed zal staan.

Oké, ik laat je.

Dag, zusje.

Ik denk aan jou.

Christophe?

Waar ben je?

Christophe, schatje, antwoord alsjeblieft...

Je moet gaan.

Ik moet slapen.

Het is oké. Hij was al lang ziek. We verwachtten het.

Ik denk niet dat hij geleden heeft.

Dat is hier Texas.

Mannen. Kom hier eens kijken.

Verdomme, zeg.

Het is hier volledig ingericht.

Khadija, Amine?

Waar wachten jullie op? Tijd om naar school te gaan.

Vooruit, ga maar.

Vooruit.

Mehdi, mijn zoon. Wat is er mis?

Mijn hoofd...

Heb je hoofdpijn?

Rust wat uit.

Ik bel naar school en zeg dat je niet kan komen.

Laat me je een kus geven. Probeer een beetje te slapen.

Mehdi, rust een beetje. Slaap lekker.

Ik heb het niet gevonden.

Ik denk dat papa het kistje heeft verplaatst.

Shit.

Gaat het beter met je hoofd? -Ja.

Ik vind wel een oplossing, Mehdi. Maak je geen zorgen.

Jongeman, gaat het?

Is die rugzak van jou?

Neem hem. En hou hem dicht bij je.

Een satelliet voor Afrika.

Zodat ze onafhankelijk zijn voor hun communicatie.

Gps, telefonie, 3G...

Voor mij een mooie vrouw.

Een prachtig huis. Een fraaie auto.

En dat alles in Knokke. Het goede leven.

Wat nep.

Mijn vader die gezond blijft.

Ik ben doodmoe. Ik ga naar huis. -Ik ook.

Dag, Karim. Tot morgen, Tariq.

Voor mij is het heel simpel.

Een boerderij in Marokko. Mijn fruit. Mijn groenten.

En een dikke Duitse auto voor de deur.

Als ik Euromillions win,

kan ik al die dingen kopen die jullie genoemd hebben.

Maar je zal Euromillions nooit winnen.

Een simpel leven is het beste. Een baan. Een vrouw.

En een klein huisje. Indien mogelijk een lening zonder rente.

Een lening zonder rente? Droom maar door.

Sorry.

Zeg eens, Alba, hoe gaat het? -Het gaat goed, bedankt.

Goed. Goed, dus we zijn hier....

Wij zijn ongerust. Ik ben ongerust.

De vergadering van het Comité Landbouw van 7 mei?

Ja? -Wel, er was een incident.

Een incident?

Luister, er is een klacht ingediend.

Artikel 28 van het personeelsreglement bepaalt

dat een parlementair medewerker fysiek geschikt moet zijn

om zijn of haar taken uit te voeren.

Voel je je fysiek geschikt? Alba?

Ik begrijp het niet.

Ik moet dit melden aan mijn oversten,

die het al dan niet kunnen doorgeven aan het Raadgevend Comité.

Word ik ontslagen?

Wat?

Hoesten.

Ik ben uitgeput.

Ik weet het.

Ze zeggen dat ik in slaap gevallen ben. Op het werk.

Ik kan het me niet herinneren. Ik denk dat ze liegen.

Dat moet beangstigend zijn. -Ja.

Ik ben ziek.

Nee. Alles is in orde. U moet slapen, dat is alles.

Zeg niet dat alles in orde is.

Ik heb een black-out gehad. Volgens het internet ben ik niet in orde.

Het internet zegt hersentumor. -Maakt u zich geen zorgen.

U moet zich ontspannen, dat is alles. Drink kalmerende thee, ga vroeg slapen.

Ik moet misschien een specialist raadplegen.

U bent huisarts.

Ik verwijt het u niet, maar u weet niet alles.

Ja, dat klopt. Ik weet niet alles.

Zie ik eruit als iemand met een doodswens?

Vanuit een professioneel oogpunt?

Nee.

Ik heb een verloofde in Rome.

U mag zich aankleden.

We hebben een akkoord gesloten. Ik blijf hier twee jaar.

Ik denk dat hij met andere vrouwen vrijt.

Ik doe hetzelfde. Het is oké. Ik vind het niet erg.

Eenentwintigste-eeuwse liefde.

En als ik terugga, komt alles weer goed tussen ons.

Dat is dan 50 euro, alstublieft.

Kijk me aan.

Kijk me aan.

Wat ziet u?

Vraag het misschien aan Jean-Paul.

Oké.

Ik moet ophangen, er staat iemand voor de deur. Ik bel je terug.