Original subtitles

Hallo... Mag ik even jullie aandacht?

Ik wil graag iets zeggen.

Eduard...

M'n lieve kleine broertje.

Voordat je morgen vertrekt, wil je, slechts een fractie oudere zus...

een paar woorden tot je richten. Je gaat naar Brussel.

Niet alleen voor een nieuwe baan...

ook om een nieuw leven te beginnen.

Ik vraag me af: Waarom?

Wat is er mis met je leven hier?

Alle mensen die hierbij elkaar zijn gekomen, houden van je, Eduard.

Sommige mensen nog meer dan andere.

En toch is dat niet genoeg voor jou.

Voor het eerst in m'n leven...

heb ik het gevoel dat ik je niet meer begrijp...

en dat jij niet meer naar me luistert.

Ik hoop dat je vindt wat je zoekt.

En dat je gelukkig wordt.

Wat doe je? Ik kom uitchecken.

Hier is de sleutel. - Welke sleutel?

Alleen gasten checken uit. Jij bent geen gast.

Ik hou van je, mama.

Dag...

Mijn God. Vertel me wat ik verkeerd heb gedaan?

Wat moet ik nu? Ik maak mezelf van kant.

Niet overdrijven, mama.

Mama?

Je weet hoe ze is.

Pas goed op jezelf.

Geen dingen doen die ik ook niet zou doen. - Juist wel! Dat ga ik juist wel doen.

Tot kijk.

Shit...

Wacht even.

Is alles compleet? Kijk eens goed.

Wat is mee naar Straatsburg gegaan? En wat is ermee teruggekomen?

Als er iets ontbreekt, zet ik u op de lijst.

Er is niets zo vervelend als wanneer spullen niet compleet zijn.

Dank u. Alles is er. - Graag gedaan.

Excuseer.

Shit...

Gaat het? - Nee, helemaal niet.

Gaat het?

Maakt u zich maar geen zorgen.

Mama...

Ik ging vanochtend al bijna dood. - Echt waar?

Ja, bijna overreden door een verhuiswagen.

Wat bizar.

Ik heet Edume. - En ik Eduard.

Eduard? - Ja.

Dat is heel bizar. Onze namen beginnen met dezelfde drie letters: E-D-U.

Wat betekent dat? - Geen idee, maarhet betekent absoluut iets.

Het kan geen toeval zijn.

Het is allemaal zo bizar vandaag.

Wil je een kop koffie drinken bij mij thuis?

Goed. Ik stap hier ook uit. - Ja?

Dit is m'n eerste dag hier.

Bizar, hè?

Zeg je altijd 'bizar' en spreek je alleen Frans?

Ja.

Bizar, hè?

Ik heb besloten om alleen Frans te praten. Om te oefenen.

Vanaf nu noem ik je...

Bizarre.

Nee, dat is een mannen naam.

Dat is Julio.

Julio. Is hij je vriend?

Is hij je vriend?

Ja.

Hij is de leukste man in Sitges.

Kom je uit Sitges? - Ja.

Ken je Sitges? - Ik twijfelde over Spanje.

Maar ik koos toch voor Brussel. - Ik heb de pest aan twijfel.

Alsjeblieft.

Dank je.

Wat doe je bij de EU?

Ik loop stage.

Ik werk met mensen die de Europese regelgeving harmoniseren.

Daama wil ik zo snel mogelijk m'n rechtenstudie afmaken...

een vaste baan vinden in Brussel...

en m'n dissertatie schrijven.

Ga je Sitges niet missen? - Nee.

Ik ga nooit meer terug.

M'n moeder heeft er een hotel.

Ik heb m'n hele leven in dezelfde kamer gewoond. Kamer 13.

Die we weer hebben omgedoopt tot kamer 14...

maar dus eigenlijk kamer 13 is.

Dus...

Zo...

Ik maak elk uur een foto.

Ik moet gaan.

Ik ben vandaag begonnen...

als plaatsvervangend directeur juridische beleidszaken. Harmonisatie protocollen.

Ik moet je iets vertellen.

Het is zo stom. Je gaat me vast uitlachen.

Ik beloof je dat ik niet zal lachen.

Nee, laat maar.

Bizarre, nu moet je het me vertellen.

Nee, vergeet het maar.

Ik ga niet smeken.

Julio is m'n broer.

Ik heb geen vriend. - Geeft niks. Ik heb geen vriendin.

Bizarre...

Wat doe jij hier?

Brussel is een dorp. Je kunt elkaar niet ontlopen.

Geef toe. Dit is bizar.

Waar wil je heen?

'Voor brocante ga je naar de vlooienmarkt op de Place du Jeu de Balle in de Marollen.

De markt is elke dag van 7.00 tot 14.00 uur.

De prijzen zijn...

De prijzen zijn dan wel het hoogst.

Verwacht geen antiek, wel veel leuke spullen.

Afdingen hoort erbij.'

Dat is beter.

Kijk...

Geweldig. Vind je hem niet cool?

Die stoel is niet te koop.

Sorry, ik heb me niet voorgesteld. Richard...

Edume Verona. Ik ben stagiaire...

Sorry. Dit is m'n collega Eduard.

Wij kennen elkaar. Je hebt ons geholpen in het Parlement.

Was jij dat? - Ja.

Eduard Schiller.

Werk jij ook bij de EU? - Min of meer.

Het is een echte Jan des Bouvrie. Niet goedkoop, maar als je hem wilt hebben...

Nee, dank je. - O la la, maar hij zit heerlijk.

Probeer hem maar. - Nee, dank je. Laat maar.

Hoe voelt het?

Deze stoel is voor jullie. Echt.

Hij is voor jullie gemaakt.

Weet je wat?

Als ik bij jou ben, moet ik in de stoel zitten.

En als jij naar mij komt, moet je de stoel meebrengen en erin gaan zitten.

Dan moeten we hem steeds verhuizen.

Ja, dat is zo.

Kom.

Wat is er?

We kunnen ook jou verhuizen.

Wat bedoel je?

Ja, je zou bij mij kunnen komen wonen.

Ik heb ruimte zat.

Misschien moet je m'n huis eerst even zien.

Alleen als je dat wilt natuurlijk.

Weet je het zeker?

Ja.

Ja, natuurlijk.

Kom, we gaan.

Mama, ik woon samen.

Lieverd, gaat het goed met je?

Ja, mama. Beter dan ooit.

Hoe bedoel je, je woont samen? Met wie?

Met een man. Ik woon samen met een man, mama.

Met een man? Het is toch niet waar? - Jawel.

Hij heet Eduard... - Schiller.

Schiller. - Ohilla?

Eduard Schiller. - Lieverd, ik wil je niet ongelukkig zien.

Kijk wat je moeder en je grootmoeder is overkomen.

Ik wil je niet ongelukkig zien.

Vertrouw hem niet. Mannen deugen niet.

Uiteindelijk verlaten ze je.

Luister je, liefje? - Mama, ik ben heel gelukkig.

Zo is het altijd in het begin. Eerst beloven ze je gouden bergen.

En als je ze gelooft, laten ze je vallen.

Luister je?

Dochter... - Dag, juffrouw.

Wie is dit?

Ohilla... - Ik spreek geen Spaans.

Ik moet ophangen, mama. - Liefje...

Heb je het haar verteld? - Ja. Ik blijf hier.

21, 22...

Wat vindt ze ervan? - Dat kan me niet schelen. 24, 25...

Mama, maak je geen zorgen. Ik zet nu mijn telefoon uit.

Au, dat is geen goed idee.

Gaat het?

Ja?

Wat is er?

Niets.

Minnaars die als vrienden zijn

zonder geloften, altijd trouw

alles gegeven zonder iets te beloven

zo zijn wij en zo is onze moraal

Waarom lees je dit gedicht voor? - Dat is toeval.

Het boek viel open op deze bladzij.

Lees het nog eens voor.

Wacht even.

Nog een keer.

Ik zoek een ander gedicht.

Nee, hetzelfde.

Beloof me dat je me niet zult verlaten.

Nooit.

Nooit.

Ik blijf altijd bij je.

Meen je dat echt?

Vind je me niet te...

te saai? - Nee.

Te oud?

We hebben alle tijd van de wereld.

Toch?

Dames en heren...

namens de Nederlandse gemeenschap in Brussel heet ik u welkom...

op ons afscheidsfeest.

Morgen vertrekken we naar Straatsburg en de dag erna is er een welkomst feest...

dat georganiseerd wordt door onze vrienden uit...

Griekenland.

Daar krijgen we nooit een meerderheid voor. - Niets is onmogelijk.

Leuk kennis te maken. Ik ben Edume Verona.

Ik loop hier stage en doe onderzoek naar harmonisatie protocollen voor de EU.

Uitstekend.

Wilt u ons even excuseren?

Bizarre...

Ik ben aan het werk. - Ik ook.

Het is beter als we onze relatie hier zakelijk houden. Dat is verstandiger.

Ook voor jou.

Kom snel terug. - Ik bel als ik er ben.

Dames en heren, ik heet u welkom.

Ik ben vereerd dat ik uw gastvrouw mag zijn namens de Griekse delegatie...

op dit welkomst feest in Straatsburg.

Jij ook hier? - Ja...

Ga je mee iets drinken?

Ja.

Eind van de week zal hier weer een afscheidsfeest zijn.

U wilt vast net zo graag als ik weten welk land dat gaat organiseren.

Ik zal u niet langer in spanning laten. We gaan over tot de trekking.

Uw gastheer wordt... Duitsland.

Bedankt voor uw aandacht.

Stop. Wacht even.

Wacht nou.

Waarom doe je dat? - Wat?

Waarom loop je weg? - Ik loop niet weg.

We zouden toch iets drinken?

Ik heb belangrijk werk te doen.

Ik laat je niet meer gaan.

Eduard is het beste wat me ooit is overkomen.

Nu een van jou.

Hij heeft me geleerd in mezelf te geloven.

Je mist hem, hè?

Hij is de liefde van mijn leven.

We wonen samen.

En jij? - Ik?

Wie hoort er bij jou?

Ik moet nu echt gaan. - Wacht.

Heb je zin om volgende week bij ons te komen eten?

Dat zal Eduard ook leuk vinden.

Nu mag je gaan.

Neem me niet kwalijk.

Zijn ze je vergeten?

Jou ook?

Ik ben bang van wel.

Ik ben op zoek naar koffie.

Er staat een koffiemachine om de hoek.

Er is er nog een.

Hierheen.

Kom mee.

Ik moet gaan.

Ik moet dit niet doen.

Eduard?

Hallo? - Bel ik je wakker?

U spreekt met Edume Verona. Ik ben Eduards vriendin. Hij is er niet.

Spreekt u Duits? - Nee.

Spreekt u Engels? - Ja.

Mijn naam is Gertrud.

Ik ben de zus van Eduard.

Wat leuk om u te ontmoeten.

Wonen jullie samen? - Ja. Hoezo?

Ik wil je geen slecht nieuws brengen...

maar Eduard is de weg kwijt.

Ja, dat dacht ik ook al.

Nee, hij is echt de weg kwijt.

Je kunt op je gevoel vertrouwen.

Ja, dank je.

Zodra ik hem zie, zal ik vragen of hij u belt.

Goed, ik spreek hem later wel.

Tot ziens. - Dag.

Ben je al terug?

Ja, ik wilde je verrassen.

Ik...

Bizarre, ik moet je iets vertellen.

Ik...

Ik wil dat je alles van me weet.

Je hoeft niets te zeggen.

Je zus belde.

Wat zei ze?

Dat je de weg kwijt was.

Ik dacht dat je me had verlaten.

Natuurlijk niet.

Ik blijf bij jou.

Ik blijf bij jou.

Bizarre...

Ik heb iets voor je.

Prachtig.

Weet je, ik heb hem weer gezien.

Die jongen van de markt.

Richard. Weet je nog?

Ik heb hem op het feest in Straatsburg ontmoet. Hij is verhuizer.

Hij verhuist ons.

Hij zou het leuk vinden om je te ontmoeten.

Dat vind je toch niet erg?

Natuurlijk niet.

Kom binnen.

Sorry...

Eduard, onze gast is er.

Ik heb iets voor je. - Ja?

Wat bijzonder. - Prachtig.

Het is een souvenir.

Ga je verhuizen? - Ik had nog geen tijd om uit te pakken.

Nog geen tijd gehad?

Dat klinkt als vluchtgedrag. - Wat bedoel je?

Ik trek maak de fles open.

Kom je?

Niet dan? - Nee.

Is dit je eindstation?

Is dit wat je wil in je leven?

Ik ben nog maar net in Brussel begonnen.

En jij, Edume? Wil jij hier blijven?

Ja.

Heb je al die boeken ook echt gelezen? - De meeste wel.

Ik hou van literatuur. - Waarom neem je ze mee?

Hoe vaak zijn die boeken al verhuisd?

Een paar keer. - Kun je geen afscheid nemen?

Kun jij afscheid nemen?

Ik dacht dat we hier waren om elkaar beter te leren kennen.

Snel, snel...

Kom, schiet op.

Proost...

Omhoog, omlaag, naar binnen.

En?

Zijn jullie nog steeds zo gelukkig?

Ja, we zijn heel gelukkig.

Hoezo?

Het spijt me.

Ik ben een beetje dronken.

Ik had niet moeten komen.

En jij dan?

Wat?

Ben jij gelukkig?

Wil je het echt weten?

Nee, ik ben niet gelukkig.

Sorry.

Wat is er?

Wat jullie samen hebben...

Jullie zijn geweldig.

Jullie kunnen niet zonder elkaar. Jullie zijn voor elkaar gemaakt.

Dat zag ik meteen.

Ik zag het de eerste keer.

Ik wil naar jullie kijken en zien hoe jullie naar elkaar kijken.

Hoe jullie bewegen.

Ik kan dat niet.

Ik kan me niet binden.

Het spijt me.

Loop je nu weer weg?

Fijn dat je er toch was.

Ik vind hem lief.

Ik ook.

Ik wist wel dat jullie goed samengaan.

M'n vriend geeft een feest. Kan ik bij jullie slapen?

Natuurlijk.

Ik zal je helpen.

Wacht even...

Eduard...

Luister.

Roomservice.

Goedemorgen. Wat een verrassing.

Goedemorgen. Waar hebben we dit aan te danken?

Aan het feit dat ik niet ben weggelopen, denk ik.

Je bent een engel. - Zeker.

Betekent dit dat we elke ochtend ontbijt op bed krijgen?

Als jullie dat willen. - Luister.

Dit is echt heel bizar.

De eerste drie letters van jouw en mijn naam zijn hetzelfde. E-D-U.

En de laatste drie letters van jullie namen zijn ook hetzelfde. A-R-D.

En wat betekent dat? - Geen idee, maar het is erg bizar.

Ik ben er niet.

Ik ook niet.

Ik ook niet.

Ze hebben opgehangen.

Ik ga douchen.

Ik dacht altijd dat ik met elke man een relatie moest beginnen...

maarnu met Bizarre... - Bizarre?

Kan ik ook gewoon bevriend zijn.

Ik heb een ring gekregen. - Vertrouw hem niet.

Vertrouw hem niet. Het is een valstrik.

Ik heb zo veel cadeaus van je vader gehad. Onvoorstelbaar.

Om nog maar te zwijgen over je grootvader. - Kun je niet blij voor me zijn?

Nee nee nee, ik wil hem eerst zien...

en dan vertel ik je of ik blij voor je ben. Wanneer kom je?

Komt hij mee naar Berlijn? - Nee, ik kom alleen.

Ziet hij er goed uit? - Heel erg.

Als je zo doet, heb ik geen zin om te komen.

Ik bel je later. We gaan nu Eduard naar het station brengen.

Wij? - Ja, wij.

Er is nog een man. - Een andere man?

Ik moet nu ophangen. Dag.

Nu ik in Brussel woon, vragen ze me opeens.

Je bent niet zomaar een Duitse collega...

maar een echte Europeaan.

Een van de grote voordelen van verhuizen.

Dag.

Wacht.

Je mag hem pas in de trein openmaken.

Doe geen dingen die ik ook niet zou doen. - Ga nu maar.

Hij is echt geweldig. - Wat?

Eduard. - Ja.

Waar ga je naartoe?

Geen idee. Jij?

Ik moet gaan werken. Ik ben al laat.

Ik moet me haasten.

Bij de EU? - Ja.

Werk je in het hoofdgebouw? - Ja.

Dan loop je totaal de verkeerde kant op.

Echt waar?

Zal ik met je meelopen?

Hallo?

Wat doe jij hier? - Opletten dat er geen krakers intrekken.

Op ons.

Op ons.

En? Werkt het?

Wat?

Samenleven met een vrouw.

Je krijgt de groeten. - Wat aardig.

Ja, ze is heel aardig.

Mag ik iets zeggen? - Nee.

Ik vind het erg dat je ongelukkig bent, en ik wil je graag helpen.

Maar ik vind dat je jezelf op het moment voor de gek houdt.

En dat meisje ook.

Gertrud, ik hou van haar.

Goed, maar houdt zij ook van jou?

Weet je wat ik gevonden heb?

Je allereerste plaat, geloof ik. Maar je mag niet kijken.

Het is me een genoegen u voor te stellen aan onze nieuwe Duitse directeur:

Mr. Dr. Eduard Schiller.

Welkom in Berlijn.

Weet u zeker dat u niet liever naar huis wil gaan?

Het spijt me verschrikkelijk.

Ik...

Hier.

Ik zal het voorlezen. Ik hoop dat u snel opknapt.

'Het Europese Parlement hoort in Brussel thuis.

Het kost de Europese belastingbetaler 200 miljoen euro perjaar...

om het Parlement heen en weer te verhuizen tussen Brussel en Straatsburg.'

200 Miljoen? Kun jij daar niets aan doen?

Natuurlijk niet. Dat is een kwestie van afspraken.

Nou en? Het is en blijft volslagen zinloos.

Het is niet ideaal.

Het betekent wel dat jij ons kunt blijven verhuizen.

Daar ben ik mee gestopt. - Wat zeg je?

Waarom? - Omdat het zinloos is.

Verhuizen om op dezelfde plek uit te komen. Dat doe ik niet meer.

Het is niet zinloos. Het heeft ons samengebracht. Toch?

Stop.

Hier heb ik m'n hele leven van gedroomd.

Goed. Kom dan maar.

Hoe vinden jullie het?

Het staat je fantastisch. - Meen je dat?

Ik kan het niet betalen.

Zullen we fifty-fifty doen?

Nee, dat wil ik niet.

Nee, dat wil ik echt niet.

Ik moet erover nadenken.

Voor m'n vrienden, mama.

Ricardo, kun je me even helpen?

Hij komt zo. - Nee, nu meteen.

Ik ben zo terug.

Wat is er?

Niets.

Ik vind het alleen niet gezellig om in m'n eentje te koken.

Wat maak je?

Een familie specialiteit.

Tenminste, als het lukt.

Richard?

Hij is nu bij mij.

Momentje.

Doe de deur dicht.

Moeten we haar niet helpen?

Ik kan niet koken. Jij wel?

Bizarre, hou in godsnaam op met dat kinderachtige gedoe.

Gaat het? - Nee...

Moet je niet naar haar toe gaan?

Ricardo?

Ik ben het.

Kom je weer naar beneden? - Nee.

Wil je dat ik wegga?

Ik heb geen trek meer.

Weet je het zeker? - Ja.

Goed dan.

Wat vind je het mooiste aan Edume?

Haar benen.

Haar ogen.

Ik vind jouw ogen ook mooi. - Wat?

Ik zei dat ik jouw ogen ook heel mooi vind.

Dat vroeg ik niet.

Zullen we gaan?

Heb je alles over voor Edume?

Wat wil je dat ik zeg? - Dat je alles voor haar overhebt.

Ja, ik heb alles voor haar over.

Geef haar die jurk dan.

Ik meen het.

Doe het.

Kom op, doe het.

Ja... - Ja, als je van haar houdt, doe je het.

Ik heb het voor jou gedaan.

Dat had je niet hoeven doen. Ik draag geen jurken.

Nee, ik bedoel...

Ik heb het gedaan omdat jij het vroeg.

Die is voor jou.

Kom eens hier.

Ik wist het.

Wat?

Dank je.

Dank je. - Waarvoor?

Ik ben niet meer bang.

En nu?

Toe nou... Alsjeblieft...

Wat is er?

Wat is er gebeurd?

Ik ga.

Ik ga weg.

Wat zeg je?

Eduard?

Bizarre... Wat is er?

Ik moet je iets vertellen.

Ik wil het niet weten. - Maar ik wil dat je het weet.

Ik weet het al.

Oké.

Ik hou van je.

Ik hou ook van jou.

Ik denk...

dat het goed is als hij terugkomt. Ik bedoel, als hij bij ons blijft.

Ik denk dat we hem nodig hebben. Allebei.

Ja.

Waar ben je?

Zonder afscheid te nemen?

We moeten praten. Je kunt niet blijven weglopen.

Waar ben je?

'Het Atomium is in 1958 gebouwd als symbool van de wetenschap van morgen.

Rond 400 vóór Christus schreef Democritus al over z'n fascinatie voor atomen:

Niets bestaat, behalve atomen en lege ruimte.

Al het andere zijn meningen.

Dat is wel heel bizar.

Kun je ophouden met dat 'gebizar'?

Ik ben zo blij dat je er bent. - Er is geen reden om blij te zijn.

Natuurlijk wel. Vooral nu.

Luister, we hebben een plan.

Laten we samen op reis gaan. Dat is goed voor jou, en goed voor ons.

Laten we gewoon weggaan.

Waar wil je naartoe? Zeg het maar.

Ik kan vragen of m'n moeder een kamer vrij heeft.

Daar kunnen we zo lang blijven als we willen.

Wat is de zin hiervan? - Richard, ik weet wat er gebeurd is.

En ik begrijp het. Het is oké.

Ik vergeef het je.

Blijf, alsjeblieft.

Sorry, ik moet gaan. - Nee, nee, nee. Niet nu.

Als je nu wegloopt, zul je daar altijd spijt van hebben.

Ik moet naar Amsterdam.

Laten we samen naar Amsterdam gaan. - Nee.

Jij hebt ons samengebracht. We hebben elkaar nodig.

Met ons drieën hebben we alles wat we nodig hebben.

We zijn niet met z'n drieën. We zijn alleen.

Richard, je moet me beloven dat je niet wegloopt.

En jij ook.

Jullie moeten altijd bij me blijven.

Beloof me dat.

Beloof je het?

Alsjeblieft.

Vaarwel.

Veel geluk samen.

Ik ga.

Ja, we gaan.

Nee, ik ga.

Tot ziens. - Ik dacht dat we samen zouden gaan.

Nee, jij blijft hier. - Ik laat je niet alleen gaan.

Bizarre...

Nu gaan we weer naar beneden. Dit was in 1958 de snelste lift in Europa.

Hij ging met een snelheid van 5m/sec.

Vertaling: Ingrid Alberti Holland Subtitling

Controle en bewerking: Goffini