Original subtitles

Goedenavond. Jean-Marie Villemin heeft Bernard Laroche gedood met een geweer.

De tragedie vond eerder vandaag plaats bij het huis van de Laroches.

Vervolgens gaf Jean-Marie Villemin zichzelf aan.

LAROCHE OVERLIJDT BIJ AFREKENING IN WESTERN-STIJL

Ik kwam aan...

en zag Bernard Laroche op de grond liggen. Hij was net vermoord.

Laroche had een groot gat in z'n borstkas.

Ze hadden hem naar de garage gebracht zodat mensen het niet zouden zien.

Om in het huis te komen, moest je over het lijk stappen.

Jean-Marie Villemin kwam aan met z'n jachtgeweer op Bernard gericht.

Dus Bernard zei:

'Doe geen stomme dingen, Jean-Marie.'

En Jean-Marie zei: 'Ik hoor...

dat je niet met me wilt praten.' Bernard zei: 'Dat heb ik niet gezegd.'

Hij zei: 'Leg je geweer op m'n auto.

Dan gaan we binnen praten.

Ik zweer dat ik je kind niets heb gedaan. Ik was het niet.'

Toen zei Jean-Marie:

'Ik wil je iets vragen over Michel Villemin.'

Bernard zei: 'Leg je geweer weg en kom binnen.'

Maar na een tijdje schoot Jean-Marie.

Toen greep Bernard naar z'n borst en viel hij op de grond.

Jean-Marie had iemand vermoord,

ook al had niets in z'n leven hem voorbestemd voor zo'n daad.

Natuurlijk ging hij zichzelf aangeven bij de politie. Allicht.

Maar eerst wilde hij naar de kliniek om het aan Christine te vertellen.

Ik weet niet wat hem bezielde.

Hij zei: 'Ik heb Laroche gedood.'

Ik geloofde hem niet. Hij viel op z'n knieën:

'Ik zeg je dat ik hem heb gedood.'

Ik vroeg hem waarom. Hij zei:

'Ik ging met het geweer om te praten.

Maar Bernard bespotte me. Hij zei dat ik het had verdiend.

Ik zweer dat ik hem niet wilde doden, maar Bernard ging te ver.' Dat zei hij.

Hij viel op z'n knieën en bleef schreeuwen.

Ik had nooit gedacht dat hij dat zou doen.

Wat zei hij toen hij vertrok?

Hij zei: 'Ik hou heel veel van je. Denk aan mij en de baby en wacht op me.'

Hij zei: 'Ik moest het doen. Begrijp dat ik wel moest.'

EEN NETFLIX ORIGINAL-DOCUMENTAIREREEKS

De dromen van de kraai kwamen uit.

Er was iets voorspellends...

aan alles wat de kraai had verzonnen en geconstrueerd, tenslotte.

LAROCHE SMEEKTE GRÉGORY'S VADER

Het was afschuwwekkend.

Jean-Marie Villemin zou jaren in de gevangenis zitten.

Christine Villemin zou de baby alleen moeten grootbrengen.

Het was allemaal zo'n vreselijke verspilling.

De vallei van de Vologne is overgoten met een bleek lentezonnetje.

Het is even na twee uur 's middags.

Er zijn hier vandaag 150 à 200 mensen en de kerk van Jussarupt is afgeladen.

Marie-Ange heeft d'r haar geknipt om haar lokken bij haar man te leggen.

De broers van de weduwe zijn bij haar.

In afwachting van de wederopstanding...

hopen we dat onze broeder Bernard in vrede rust.

In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

De familie was extreem kwaad op de pers.

We werden op afstand gehouden, op de muur die om het kerkhof lag.

De familie wilde geen journalisten in de buurt hebben...

van de resten van Bernard Laroche of z'n graf.

Ik was niet op Laroches begrafenis.

Ik had te veel vijanden die me maar wat graag wilden afranselen.

Iedereen was kwaad op me. Marie-Ange Laroche,

de gebroeders Bolle...

Ik had tegen die tijd een reputatie. Ik was pro-Villemin en pro-Christine.

Ze wisten wat ik van Laroche dacht, dus ik had geen schijn van kans.

HIER RUST BERNARD ONSCHULDIG SLACHTOFFER VAN BLINDE HAAT

Ik vond dat Jean-Marie Laroche niet had moeten doden.

Want nu zou hij nooit de waarheid weten...

over Grégory's dood.

Ik ben het totaal oneens...

met de mensen die valselijk beweren...

dat door Laroches dood de waarheid verhuld blijft, omdat het impliceert...

dat Bernard Laroche een rol speelde in de dood van Grégory Villemin.

De mensen die zeiden dat Laroches dood de waarheid verhulde, zitten fout.

Het was ongegrond. Hij was niet de moordenaar.

Ze moeten elders kijken.

WIE ZAL DE VOLGENDE ZIJN DIE STERFT?

ZE ZULLEN CHRISTINE, Z'N VROUW, DODEN EN HET ZAL NOOIT OPHOUDEN

FRANKRIJK IS IN BEROERING DOOR DE ZAAK GRÉGORY

MOORD FRANSE TRAGEDIE LIJKT OP PLOT UIT DALLAS

FRANSE MEDIA REKT GRENZEN OP

De pers heeft bloed aan z'n handen.

Want het is zeker...

dat vooral door de invloed van de pers één man een ander doodde.

Kom op, doorlopen.

Ga achteruit. Voeg je bij je collega's van de pers.

Ga achteruit. We willen niet moeten...

Zo kunnen we niet werken. - Doe gewoon wat u gezegd wordt.

We zijn op een keerpunt in een erg moeilijke zaak...

die vergaande menselijke gevolgen heeft.

Ik vraag alle leden van de pers dringend...

om een balans te vinden tussen hun recht op vrijheid van informatie...

en het tonen van zoveel mogelijk terughoudendheid...

jegens de mensen die zich in zulke omstandigheden bevinden.

Ik ben niet trots op mezelf, omdat ik het gevoel heb dat Laroche...

werd gedood... Jean-Marie deed de daad...

maar hij werd gedood door...

Door een systeem waar ik deel van uitmaak.

Dus plotseling leken de stukken die ik schreef,

de holle frases en krantenkoppen,

betekenisloos vergeleken met de dood van een man.

Deze zaak geeft me veel onbehagen.

De gendarmes zijn gemanipuleerd.

Net als het gerechtelijk apparaat en de publieke opinie.

Om een klimaat van angst te kweken.

Of je gaat, of je doodt hem...

Handschriftexperts blijven bevestigen dat Bernard Laroche de kraai is.

Christine Villemin weet dat de experts zeggen dat zij de kraai is.

Wat verbluffend. Je gelooft dat mensen of helemaal goed, of helemaal slecht zijn.

Dat het goede het licht is en het duistere het kwaad.

Waar is de duisternis, waar is het licht?

Waar is de grens van het kwaad?

En aan welke kant staat u, de juiste of de verkeerde?

Na de dood van Bernard Laroche...

liepen de emoties niet alleen hoog op...

maar volgde er ook een derde, nog funestere fase.

De zaak werd een commercieel 'product'.

Hier bereikten we het dieptepunt. Een lijk werd verkocht als krantenkop.

Want deze foto werd verkocht.

Die is verkocht voor zo'n 300.000 franc.

GRÉGORY DE VLOEK

Het onderzoek gaat door.

Nu de roddelpers wat krokodillentranen heeft gelaten voor Laroche...

zijn ze een nieuwe campagne begonnen.

De nieuwe verdachte is de moeder van het vermoorde kind.

In die fase waren we meer gericht op de moeder dan op anderen.

We wilden weten waarom ze een bepaald aantal dingen had gedaan.

Want tenslotte is Grégory's rooster het rooster van z'n moeder.

Christine ging van haar werk in Lépanges weg...

om 16:56 op 16 oktober 1984.

Enkele minuten daarna was haar zoon Grégory dood.

Ze beweert dat ze regelrecht naar de oppas ging voor ze naar huis ging.

De laatsten die haar zagen, meneer Colin en mevrouw Grandidier,

stonden hier te kletsen toen ze langsreed.

Het was Christine die naar huis reed.

In haar auto? - Ja.

Ze zwaaide en reed door.

Vijftig meter verderop is een afslag.

Christine Villemin weet zeker dat ze rechtsaf naar huis ging.

Kort na vijf uur begon ze te strijken.

Het kind speelde in de tuin. De auto stond in de open garage.

Maar toch kwam meneer Colin...

een paar minuten later langs zonder kind of auto te zien.

Loog Christine Villemin?

Ging ze linksaf richting Docelles, waar Grégory stierf?

GRÉGORY'S HUIS HUIS VAN DE OPPAS

We hebben de reis van Lépanges naar Docelles meermaals getimed...

op de smalle, kronkelende weg waar niemand haar die dag zag.

GRÉGORY'S LICHAAM

De weg leidt naar Docelles,

het dorp waar Christine zogenaamd doorheen reed...

net toen 250 arbeiders uit de fabriek kwamen.

In dit scenario knevelde ze het kind bij de kerk...

en gooide ze hem achter de brandweerkazerne in de Vologne.

Gebaseerd op nabootsingen met poppen...

moet het kind hier zijn verdronken.

Anders kon z'n lijk niet naar de dam drijven waar het werd gevonden.

Hij zit helemaal verkeerd.

Hij zegt dat ze naar het plein bij de kazerne ging.

Dat is niet waar Christine haar zoon volgens de beschuldigingen doodde.

Het is 800 meter stroomopwaarts.

Het was essentieel om te bepalen waar het lijk in het water werd gegooid.

Want vanaf het moment waarop ze wilden weten of het mogelijk was...

binnen het tijdsbestek...

om zover te rijden als Christine volgens hen had gereden,

werd het belangrijk om de plek te bepalen.

De plek die wij verkozen toen we het overnamen, was die met de aanwijzingen.

Ik heb het over de voetafdrukken...

en de bandensporen.

Ik parkeerde m'n auto bij de plek waar bandensporen waren gevonden.

Je kon de rivier met gemak bereiken met een kind.

Of het kind sliep of niet maakt niet uit. Aan de oever kon niemand je zien.

Dus wat onderzochten we?

Christine Villemin zat op dat moment in een benarde positie.

We gebruikten de Renault 5 en ze zeiden ons:

'Ja... nee... misschien.'

Niets is... Dit was geen vingerafdruk.

Het was geen DNA. Het was iets anders.

We zaten in het rijk van veronderstellingen.

Gezien de drie minuten die nodig waren om het kind te knevelen,

zou Christine slechts 19 minuten hebben gehad...

om de terugreis op topsnelheid te doen zonder ook maar een enkele vertraging.

In een kleine, krakkemikkige auto.

De theorie vereist doorslaggevend bewijs of getuigen voor het onweerlegbaar is...

en het mysterie van Grégory's dood is opgehelderd.

HET MYSTERIE VAN HET TOUW

Nu Jean-Michel Bezzina vanuit Nancy...

met nieuwe beslissende informatie in de zaak van de moord op Grégory.

Inderdaad, Henry. De politie van Nancy...

heeft net in het huis van Jean-Marie en Christine Villemin...

stukken touw gevonden die lijken...

op het touw waarmee Grégory's handen, enkels en muts waren vastgebonden.

De politie liet het zien als bewijs.

'Kijk dit eens.' De onderliggende tekst was...

dat Christine het touw nam...

en er haar kind mee vastbond voor ze hem in de rivier gooide.

Als je identiek touw vindt in het huis van de ouders...

is het valide om jezelf vragen te stellen. Je weet dat de ouders...

voor de moord al zo'n touw in hun bezit hadden. Dat is alles.

Zulke touwen zie je vaak in deze regio.

En ik ben er echt van overtuigd...

dat deze zaak positief zal uitpakken voor m'n cliënten, de Villemins.

Dus u vindt dat er geen nieuw bewijs is? - Nee, dat is er niet.

Ze proberen elke dag iets nieuws te vinden...

omdat het moeilijk is om je fouten toe te geven.

En ik denk dat de politie...

nu er eenmaal is gezegd dat de moeder schuldig is,

niet wil toegeven dat ze fout zitten.

Het touw is geen sleutelelement omdat het niet doorslaggevend is.

Het is geen vingerafdruk, gewoon een normaal stukje touw.

Maar het is één element van de vele.

Een onderzoek is een geheel, niet slechts één element.

Al is het een getuigenis.

Het is een geheel dat zorgt dat de rechter overtuigd raakt...

zoals hier het geval was.

Genoeg.

Rechter Lambert moet z'n persoonlijke convictie weer onder ogen zien.

De vraag die veel mensen in Épinal stellen, is:

'Heeft hij genoeg elementen voor een nieuwe telastlegging?'

Een rechter wordt geconfronteerd met de vragen:

'Wie deed het en waarom?' Hij moet een rechtzaak samenstellen.

Omdat Lambert erg vatbaar was,

luisterde hij naar anderen. Hij miste zelfvertrouwen.

Hij wordt in beslag genomen door het idee dat de moeder schuldig kan zijn.

We zagen de politie hem naar dat scenario leiden.

Een andere factor daarin, denk ik,

waren de kranten, en het gevoel dat de publieke opinie...

die hypothese steunde.

Lambert was een beetje...

'verliefd', bij gebrek aan een beter woord, op Christine.

En hij was gefascineerd door moordenaars.

Hij was gefascineerd door de moeder, allicht, maar ook door moordenaars.

Het was tenslotte z'n werk. Dus hij was aangetrokken tot moordenaars.

Dus toen hij de moeder zag...

Ik zeg niet dat zij de moordenaar was.

Maar hij had die fascinatie.

En verder was ze ook een aangename vrouw.

Ze was zelfs aantrekkelijk.

Dus ik denk dat hij...

een klein beetje verliefd op haar was, net als iedereen.

We hadden de indruk dat Christine na verloop van tijd een 'schuldige' werd...

maar ze werd niet beschuldigd. Een heel vreemde status.

Ze was een 'niet-beschuldigd schuldig iemand'.

Elke dag, dag in en dag uit,

waren er artikelen over de zaak Villemin en over Christine.

NU WACHT DE RECHTER ALLEEN NOG OP EEN BEKENTENIS

Hallo?

Hallo?

Spreek ik met Christine? - Nee.

Juist. - Met Christine. Wie spreek ik?

Hoe gaat het, Christine?

Het kan beter, maar jouw artikel...

Je bent nog erger dan de rest. Jullie zijn allemaal zwijnen.

Ik begrijp niet hoe je...

Je was vijf maanden lang hier, bij ons. Hoe heb je dit kunnen toelaten?

JEAN-MARIE KIJKT NAAR CHRISTINE MET VRESELIJKE TWIJFEL IN Z'N OGEN

Ik had niets meer onder controle.

Ze gebruikten m'n foto's zonder me iets te zeggen.

Paris Match publiceerde nog een artikel met mijn foto's.

Door de lay-out lieten ze het lijken alsof ze schuldig was.

Je ziet Jean-Marie argwanend naar z'n vrouw kijken.

Ik wilde die titels niet. Dat was niet mijn werk.

Ze luisterde naar een cassette...

Ze luisterde naar een cassette en die foto's gebruikten ze opnieuw.

Ik vond het niet fijn dat m'n foto's met de verkeerde titels werden gebruikt.

IS CHRISTINE HET MONSTER VAN DE VOLOGNE?

Wat je moet begrijpen, Christine... Laat me uitpraten.

Ik wil graag dat je snapt dat een heel team aan het tijdschrift werkt.

Weet ik, maar ik snap niet hoe jij die onzin kunt accepteren.

Het is het ergste wat ik heb gelezen.

Deze week is ongelooflijk. Ik heb nog nooit zoveel troep gezien.

Nu ik dat alles heb gelezen, wil ik mezelf doodschieten.

Het spijt me van het artikel.

Ik schreef het niet. Ik kan er helaas niets aan doen en daar heb je niets aan...

Ze zei tegen me: 'Je... Je hebt geen ballen.'

Dat zei ze tegen me.

En ik dacht: ze heeft gelijk.

Ze heeft gelijk.

CHRISTINE VILLEMIN: 'IK BEN GEEN HEKS'

DE HEKS VAN VOSGES OF DE MARTELAAR VAN LÉPANGES?

'IK WAS DEGENE DIE TEGEN JEAN-MARIE ZEI: "LAROCHE MOET DOOD"'

ZE LIEP TWEE MAANDEN VOOR HAAR TROUWERIJ WEG

Die beschuldiging van de moeder...

geeft uiting aan een collectieve fascinatie met gruweldaden.

Daarmee bedoel ik dat hoe gruwelijker de daad, hoe meer men ervan houdt.

Dat betekent dat we als groep speuren naar het 'absolute kwaad'.

HET KIND WERD NAAR VERLUIDT VERDRONKEN IN EEN VAT

GRÉGORY: DE NEERWAARTSE SPIRAAL VAN ZIJN MOEDER

'Wie geen slachtoffer van geruchten was, kan het zich niet voorstellen.

Hoe meer je de waarheid verkondigt, hoe sneller de geruchten gaan, als een plaag.

Na zoveel leugens en geruchten...

beginnen zelfs je beste vrienden te denken: geen rook zonder vuur.'

JEAN-MARIE VILLEMIN, citaat uit LE SEIZE OCTOBRE

Eerlijk gezegd was ik aan het twijfelen geraakt.

Diep van binnen geloofde ik het niet.

Maar als je de hele dag door nieuwsberichten hoort...

en mensen je naïef noemen...

omdat je niet hebt begrepen hoe verknipt de moeder is...

Er was een moment, diep van binnen,

zelfs al was ik echt overtuigd van haar onschuld...

Dingen zijn nooit echt zwart-wit. Op een gegeven moment ga je denken:

'Misschien... Wat als...?'

Tegenwoordig schaam ik me dat ik dat ooit heb kunnen denken. Maar ja.

En?

Wat vindt u van wat momenteel in de pers wordt geschreven?

U wilt niet antwoorden?

Op een gegeven moment werd Christine de vrouw om af te breken, zogezegd.

Ze kreeg op alles kritiek, wat ze ook deed.

Als ze haar man in de gevangenis bezocht, was het toneelspelen.

Als ze niet ging omdat ze werd bestookt door de pers...

liet ze haar man in de steek. Alles werd slecht opgevat.

Op een gegeven moment werd die arme vrouw...

omgetoverd tot een boze heks.

Wat ertoe deed, waren de bezoeken...

die ze drie keer per week aan Jean-Marie bracht.

Die bezoeken waren absoluut essentieel voor hen allebei.

Want daar waren ze samen.

Daar waren ze niet meer alleen.

Alleen bij elkaar voelden ze zich niet alleen.

Rot op.

Stop.

Rot gewoon op. - Kom op.

Je verdient het.

Kom dichterbij dan.

Waarom sloeg je hem? - Christine.

Kom op.

Kom op, sla hem ook.

Waarom sloeg hij hem? Luister... - Laat ons gewoon met rust.

Voor de mensen die naar ons luisteren op weg naar uw vakantiebestemming...

U denkt vast: mooi, Christine komt voor zichzelf op.

Maar ze denkt dat ze onfeilbaar is.

Ik ga niet op elke straathoek 'Ik was het niet' schreeuwen.

Het belangrijkste is om eerlijk te zijn tegen de rechter en de politie.

Daarna zien we het wel.

Maar denkt u dat u door telkens 'Ik ben niet schuldig' te zeggen,

ons van uw onschuld zal overtuigen?

Ik ben onschuldig.

Ik ga niet zeggen dat ik schuldig ben omdat de rechter me wil vastzetten.

Laurence Lacour en ik zijn hier bij u.

We zien uw stemmingswisselingen.

Soms glimlacht u, soms barst u bijna in tranen uit.

Er zit woede in u.

Terwijl het imago dat u uitstraalt,

onverschillig, koud en berekenend is.

Nou, mensen zien me op straat. Ik toon m'n gevoelens niet in het openbaar.

Als ik pijn heb, huil ik liever thuis dan op foto's.

M'n pijn... Mensen gaan niet van gedachten veranderen omdat ze me zien huilen.

DONDERSLAG IN DE ZAAK GRÉGORY DE MAGIËR VAN DE FAMILIE ZIET ALLES

ONZE VERSLAGGEVER INTERVIEWT CLAUDE DE MAGIËR

Er zijn altijd mafkezen die je wichelroedelopers en helderzienden sturen.

Ze vonden een lijk.

Met een wichelroede zeiden ze: 'Ga deze kant op.

Het lichaam ligt hier verborgen.' Het is compleet krankzinnig.

Ten eerste, de moeder is betrokken.

Ik sprak de hele nacht met Elisabeth. Zij gaf me details.

Elisabeth, wie is dat? - De persoon die ik spreek.

Een vrouw die overleed in 1943...

Ze overleed in '43? - Ja.

Aha...

JEAN KER DE SPECIALIST VAN DE ZAAK GRÉGORY

JEAN KER DE VOORNAME VERSLAGGEVER

JEAN-MARIE SCHOOT LAROCHE DOOD IN OPDRACHT VAN FRANSE CONTRASPIONAGE

DE SOVJET KGB

IN OPDRACHT VAN EEN KGB-AGENT

TELEPATHISCHE VERMOGENS

Ik hoorde zo veel onzin.

'Misschien doodde Christine haar kind in de badkuip.

Misschien was ze Bernard Laroches minnares.'

GA DIEPER DE FAMILIE IN DE WAARHEID ZAL NAAR BOVEN KOMEN

David Sellers doet nu verslag uit Lépanges...

over de zaak Grégory.

Lépanges is een peepshow voor Franse toeristen geworden.

Het kerkhof is de eindlocatie van een perverse pelgrimstocht.

De reizigers komen het graf van Grégory Villemin bezoeken.

Hij werd vermoord op 16 oktober, bijna een jaar geleden, toen hij vier was.

Kunt u aan me uitleggen waarom u het graf kwam bezoeken?

Ik kwam om het kind te zien.

Waarom maakte u foto's?

Om een souvenir te hebben.

Bent u hierheen gereisd om Grégory's graf te zien?

Nee.

Helemaal niet. Ik hou van de regio. Het is hier erg mooi.

Hoe bent u op het kerkhof beland?

We waren in Lépanges.

Sommigen komen uit nieuwsgierigheid. Die rijden er uren voor.

Maar u niet?

De gelegenheid was er, dat is alles.

Hebt u het huis gezien?

Nou, dat is niet zo makkelijk. Weet u waar het is?

Het ligt hoger. Verderop. - Waar?

Is het vanaf hier te zien?

Er was iets dat me naar het graf trok.

De eerste keer dat ik ging,

gebeurde er iets in m'n lichaam dat niet normaal was.

M'n handen en voeten voelden verdoofd.

Ik kreeg het afwisselend warm en koud...

Er waren een aantal dingen die er uiteindelijk voor zorgden dat ik zei:

'Oké, ik snap het, ik moet hier helderheid in scheppen.'

Hij...

betoverde me.

Dat is het. Hij betoverde me.

Want in dit verhaal hadden we met heksen te maken.

En ook met de duivel. Voor mij was dit verhaal het werk van de duivel.

PERSKAART

In die tijd vond ik een artikel over insuline dat ik interessant vond.

HET INSULINE-ENIGMA

Er stond dat een boswachter van het dorp een ampul insuline had gevonden...

en die aan de burgemeester van Docelles had gegeven.

Dus besloot ik professor De Ren op te zoeken.

Hij was de patholoog-anatoom in de zaak.

Hij voerde Grégory's autopsie uit.

Ik vroeg hem of hij sporen van injecties op het lichaam had aangetroffen.

Hij zei dat hij niet had gekeken.

'Niet gekeken, hè?'

Dus ik vroeg hem of hij het mogelijk achtte dat Grégory Villemin...

in slaap was gebracht met insuline.

Hij zei: 'Interessant idee. Het is mogelijk.'

Dus toen ik al die elementen had, was de insuline-aanwijzing overduidelijk.

Voor mij was dat het moordwapen.

Toen ontdekte ik...

dat één persoon in de familie Bolle diabetes had: Jeanine, Murielles moeder.

En ik besloot een toegang tot de familie Bolle te vinden.

Geen enkele journalist had bij de Bolles weten te komen.

Ze beschouwden journalisten als verdorven volk.

Sommige journalisten werden met stenen bekogeld.

Ik vroeg Jeanine Bolle of ze diabetes had en ze gaf toe dat dat zo was.

Ik vroeg haar wie haar injecties deed.

Ik geloof dat het Murielle was die me zei dat...

Ik geloof dat ze me zelf zei...

dat ze haar moeder de Glucagon-injecties gaf.

Rond mei 1985...

ging ik naar rechter Lambert met de elementen van m'n onderzoek.

Ik vroeg hem of hij ze in overweging zou nemen.

Hij gaf het gebruikelijke vage antwoord.

'Ik weet het niet... Ik zal zien...'

En ik zei: 'Edelachtbare, als u Christine Villemin beschuldigt,

maakt u een grote fout. Ik denk dat u op het verkeerde spoor zit.'

Ik had alle elementen die ik nodig had om naar Paris Match te gaan.

Ik kende hem niet. Ik las het in Paris Match.

Ik logeerde in een hotel en kocht Paris Match elke week.

Dus ik zag het stuk van Hebbat.

Ik dacht dat hij knetter was.

Ik had nog nooit van hem gehoord.

En hij had de Match beloofd dat hij de zaak binnen een week zou oplossen.

Hij zou afluisterapparatuur in Murielles huis plaatsen...

en haar laten praten om achter de waarheid te komen.

MURIELLES OUDERS BEGINNEN RECHTSZAAK MICROFOONTJE VERSTOPT ONDER KLEDINGKAST

Sylvain Hebbat was het voorbeeld...

van de methodes die door sommige journalisten werden aangewend.

Dat zeg ik omdat ik een klacht tegen hem heb ingediend vanwege een specifieke daad.

Hij won het vertrouwen van de Bolles, die erg naïef waren.

Hij ging naar de supermarkt...

en kocht boodschappen om hun koelkast mee te vullen.

Op die manier wist hij in het huis van de Bolles te komen.

Het ging zo ver dat...

Jeanine Bolle, Murielles moeder, een paar dagen later bij het poetsen...

een microfoontje onder haar bed ontdekte...

dat de nachtelijke gesprekken...

van Murielles ouders had opgenomen.

De verpleegster die de insuline-injecties aan Murielles moeder gaf,

verklaarde dat Murielle in die tijd niet wist hoe je de injecties moest geven.

Ik vind Hebbat het perfecte voorbeeld van hoe het er toentertijd aan toe ging.

Ik kreeg een halfjaar voorwaardelijk voor de afluisterapparatuur...

en ik betaalde een schadevergoeding aan de Bolles.

De zaak Grégory Villemin maakte mensen gek...

en meer.

Het maakte mensen schizofreen.

Het dreef veel mensen naar psychiatrische ziekenhuizen. Mijzelf incluis.

Kijk naar de geschiedenis van de zaak...

Kijk naar de betrokken mensen...

Ze hadden allemaal problemen.

ZE VERKLAART CHRISTINE VILLEMIN SCHULDIG OM HAAR TE SUBLIMEREN

MARGUERITE DURAS: SUBLIEM, CHRISTINE V. WAS SUBLIEM

Het was een tijd waarin elke krant een invalshoek probeerde te vinden.

Het hoofd van Libération belde me en zei:

'Denis, we sturen iemand naar je toe. Het is Marguerite Duras.'

In die tijd was Marguerite een grote ster.

Haar leven was als een boek, niet?

Haar boeken waren als haar leven. Wie was ze?

De Prix Goncourt van 1984...

gaat naar Marguerite Duras voor haar boek L'Amant.

Marguerite was in de ban van dit verhaal.

Ze volgde de zaak in Libération en was erdoor gefascineerd.

Dus op een dag stond ze voor m'n kleine hotel in Brouvelieures.

Ik gaf haar de 'Vologne-tour'.

We reden naar Docelles, waar Grégory's lichaam werd gevonden.

Ik liet haar het huis van de ouders zien.

Ze stond voor het huis.

De hoop grind waar Grégory in zat te spelen voor z'n ontvoering lag er nog.

Ze pakte me bij de arm en zei: 'Denis, de moord heeft plaatsgevonden.'

Het voelde alsof ik in een slechte film zat.

Ik zei: 'Ja, ik weet dat het is gebeurd...'

Ik was pragmatischer. 'Ja, het is gebeurd, maar niet hier.'

Ik zat niet op dezelfde golflengte.

Voor haar was het tellurisch. Ze was echt...

'Het huis op de kale heuvel...'

Wat ze er later over schreef... Ze voelde het diep van binnen.

HET KIND MOET IN HET HUIS ZIJN GEDOOD. HIJ WERD VERDRONKEN.

DAT IS WAT IK ZIE. HET IS ONVOORSTELBAAR.

Toen Marguerite naar Lépanges kwam, wilde ze twee mensen ontmoeten.

Christine Villemin en Jean-Michel Lambert.

Christine Villemin weigerde.

Maar toen ik Lambert belde, wilde hij haar dolgraag ontmoeten.

De rechter sprak met me.

Hij vertelde me iets dat ik nooit ben vergeten.

Hij zei dat...

op een dag, niet lang geleden,

Jean-Marie met twee steaks thuiskwam, die Christine bakte.

Maar ze bakte ze te lang.

En daarom kreeg ze klappen.

Ik kon ze horen.

De klappen in haar gezicht.

Ze had ervan kunnen vallen.

Zo hard waren ze.

Dat zou je kunnen aanzetten tot moord.

Hij zei: 'Ja, dat denk ik wel.'

Marguerite was degene die begon met het idee...

dat Christine het in zich had om een heks te zijn.

Dat ze alle vrouwen wilde verdedigen die slaaf van hun moederschap waren.

Het was... Het was je reinste waanzin.

Maar de context was in die tijd zo dat die waanzin realiteit werd.

Lambert had nog steeds geen motief.

Waarom zou een moeder zoiets doen?

En Marguerite bracht hem een motief op een presenteerblaadje.

Haar verhaal van een moeder die alle moeders wreekt.

En Lambert nam het voor zoete koek aan.

'Natuurlijk. Waarom heb ik dat niet bedacht?

De moeder moet alle andere moeders wreken.'

Het gaf betekenis aan een misdaad die, tot dat moment, geen betekenis had.

In begin juli 1985...

zat Jean-Michel Lambert op ons te wachten in z'n kantoor.

Hij was uitgeput.

Hij zei dat hij een aanhoudingsbevel voor Christine Villemin had.

MOORD

Op 5 juli 1985 ging mijn telefoon.

Het was Henri-René Garaud. Hij zei: 'M'n beste Thierry,

kun je vanmiddag alsjeblieft naar me toe komen in Épinal?

We gaan naar de rechtbank. Er zijn ernstige dingen gaande.'

Henri Garaud en ik troffen Christine Villemin aan in de wachtkamer.

Het was de eerste keer in m'n leven dat ik die vrouw zag.

Ze was jong, knap, en stond op het punt in huilen uit te barsten.

We werden naar het kantoor van Lambert gebracht.

Hij zat aan z'n bureau. Hij ging niet staan.

Hij staarde naar z'n schoenen als een stoute jongen die betrapt was.

Toen, na een moment van stilte,

uitte Jean-Michel Lambert deze woorden, en ik citeer:

'Daar ga ik dan. Om de atmosfeer te zuiveren en de travestie te beëindigen,

beschuldig u, mevrouw, van de moord op uw kind.'

Ik vond het geen prettig idee om een zwangere vrouw op te sluiten.

Het is niet iets wat je elke dag doet.

Maar toch deden we het.

GRÉGORY'S MOEDER IN DE GEVANGENIS

De nieuwste ontwikkeling in de zaak Grégory is gigantisch.

De moeder, Christine Villemin,

is eerder vandaag door de rechter beschuldigd van de moord op haar zoon.

Ze werd direct gevangengenomen.

Het was geen complete verrassing.

We wisten dat de rechter verdenkingen had die richting de moeder neigden.

RECHTER LAMBERT: 'DE AVOND VOOR HAAR ARRESTATIE HUILDE IK'

IK NAM DE JUISTE BESLISSING, MAAR IK HUILDE EN HET IS IN ORDE.

Wij drie, haar advocaten,

vroegen of we haar in de bezoekruimte mochten zien.

Nadat we een tijd hadden gewacht, vroegen we waarom het zo lang duurde.

Ze zeiden dat mevrouw Villemin bij de psychiaters was.

'Echt? Nu al?'

PSYCHIATRISCH ONDERZOEK AANKLACHT: MOORD

Weet je, hoe dan ook,

heb ik nooit een misdaad zonder een motief gezien.

Je hebt een motief nodig om te moorden. In elke zaak is er een motief.

En hier hadden we geen motief.

'Geen motief? Dan maar eens zien of ze niet gek is.'

In het verslag van de psychiater zagen we dat er niets was.

Een normalere vrouw is er niet.

Ik heb niets verkeerd gedaan. Ik snap niet waarom ik de cel in moet.

Als ik één of twee maanden vastzit, kom ik de gevangenis uit in een doodskist.

Denk je dat ik ga eten en slapen zonder terug te vechten?

Ik ga in hongerstaking. Ik laat me niet beschuldigen van iets wat ik niet deed.

'Christine Villemin is in hongerstaking.'

Dat zei meneer Garaud, haar advocaat, tegen de pers,

kort nadat hij Grégory's moeder sprak in haar cel in de gevangenis van Metz.

Meneer Garaud, hoe maakt Christine het?

Ik vond haar erg terneergeslagen.

Jean-Marie ging ook in hongerstaking, ook al was hij al vermagerd.

Toen we ze gingen opzoeken, smeekten we Christine om te stoppen.

Daaropvolgend ging ze in beroep.

Het hof oordeelde in haar voordeel...

en 11 dagen later werd ze vrijgelaten.

16 JULI 1985

Vrij na 11 dagen in hechtenis...

en vijf dagen in hongerstaking.

Deze vrouw, zes maanden zwanger, die 25 werd in de gevangenis,

nam het op tegen rechter Lambert...

die haar er op 5 juli van beschuldigde dat ze haar eigen kind had gedood.

Christine Villemins eerste momenten van vrijheid waren...

in het dorp Petitmont, waar haar grootmoeder woont.

Hoewel ze nu de rust heeft van huis en familie,

wordt ze nog steeds dag en nacht bewaakt door vier gendarmes.

Ze willen niet weer de fouten maken...

die Bernard Laroche na z'n vrijlating z'n leven kostten.

Een nieuwsbericht uit Oost-Frankrijk van correspondent Jean-Michel Bezzina.

Christine Villemin is in Lunéville bevallen van een jongetje.

Ja, ik was daar.

Ik was er met Henri Garaud. We waren erbij.

Ik herinner het me heel goed.

Op een gegeven moment zei men dat Christine Villemin...

de meest gehate vrouw van Frankrijk was.

Dus het idee was in feite om Christines imago te veranderen.

Het was een gelegenheid om de echte Christine weer te leren kennen.

Maar we beseften te laat...

dat de foto's ten nadele van Christine waren...

en dat ze verkeerd werden geïnterpreteerd.

Christine Villemin, Grégory's moeder die van z'n moord is beschuldigd,

was bereid om te poseren met haar pasgeboren baby Julien.

De foto's zijn tussen de 350.000 en 650.000 franc waard...

en waren onderdeel van een deal...

tussen de advocaten van mevrouw Villemin en Paris Match.

Als er in die tijd een peiling was gehouden,

had 90 procent van de Fransen gezegd dat ze schuldig was.

En ze publiceerden die foto van haar, glimlachend.

'Ik heb m'n kind vermoord en nu heb ik hem vervangen door een nieuwe.

Wie weet? Misschien vermoord ik hem straks ook. Ik ben tenslotte moordenares.'

Dat is wat die foto zegt.

Deze affaire werpt vragen op over de pers en publieke opinie.

Speelde de pers een goede of slechte rol?

Ik denk dat mensen altijd geneigd zijn tot projecteren.

Ze identificeren zich, niet met monsters, maar met een vorm van monstruositeit.

Een afschuwelijk iets dat gewone mensen overkwam.

Als die identificatie er eenmaal is, wordt het een spektakel.

Mensen leven de drama's van anderen op afstand uit.

En in zulke gevallen is het normaal, voorspelbaar zelfs,

dat we een piek van absurditeit bereiken.

Mensen eindigen als acteurs in het spektakel van hun eigen drama...

en ontvangen betalingen van de mensen die het commercialiseren.

Christines advocaat Henri-René Garaud was er grotendeels voor verantwoordelijk.

Hij vervaardigde een persimago, hij liet haar make-up dragen, et cetera...

Puur om geld te verdienen.

Het recht was duidelijk in de steek gelaten in ruil voor iets anders.

Voor de oppervlakkige praal van de showbizz.

De zaak Villemin bracht veel geld in het laatje...

en ze verkeerden erdoor in de hogere kringen.

Wederom was Christine het slachtoffer.

Ze had het recht om te glimlachen, maar...

haar glimlach groot op de cover van Match zetten, was gewoon verkeerd.

Dus de advocaat speelde dit spelletje...

en dacht niet na over de foute effecten die het voor z'n cliënte zou hebben.

Garaud besloot een boek te maken.

Hij stuurde een journalist naar Petitmont die er in een week een boek uit knalde.

Christine Villemin werd compleet gemanipuleerd...

CHRISTINE VILLEMIN SCHRIJFT MEMOIRES

En het boek was prut, het was waardeloos. Het was puur om de advocaat te verrijken.

9 DECEMBER 1986

Goedenavond. Rechter Jean-Michel Lambert is onvermurwbaar.

Hij is ervan overtuigd dat Christine Villemin schuldig is...

en zegt dat hij afdoende bewijs heeft...

om Grégory's moeder naar een strafrechter te sturen.

Ze riskeerde een openbare vierendeling, zoals in de middeleeuwen.

Dit verhaal wekte zoveel haat en morbide fascinatie op...

dat men haar zag als een heks die levend verbrand moest worden.

Het was de 20e eeuw, maar het leken net de middeleeuwen.

Ze werd berecht voor hekserij.

EEN MOEDER IN DE HEL

EEN MOEDER IN DE HEL

In die tijd was haar grootste angst dat een rechtszaak zou betekenen...

dat ze Julien zouden afpakken.

Want als de moeder Grégory had gedood, wat ze overigens niet had gedaan,

zouden ze haar Julien dan laten houden?

Christine Villemin heeft een zelfmoordpoging gedaan.

Ze werd bewusteloos aangetroffen door haar grootmoeder in Petitmont...

bij wie ze sinds haar vrijlating in juli vorig jaar woonde.

Ze is onmiddellijk naar de IC in Lunéville gebracht.

SINDS DE MOORD OP GRÉGORY OP 16 OKTOBER 1984...

ZIJN MEERDERE MENSEN VERDACHT,

BESCHULDIGD OF SLACHTOFFER VAN GERUCHTEN GEWORDEN

TOT OP HEDEN IS NIEMAND VEROORDEELD VOOR DE MOORD.

Ondertiteld door: E. Brevink