Original subtitles

♪คนหนุ่มในเครื่องแบบทหารควบม้ามาพร้อมกับแววตาที่เปรียบดั่งดวงดาว♪

♪สายตาอันแสนอบอุ่นมั่นคง รอยยิ้มที่เปี่ยมล้น♪

♪เหมือนทรายอันสวยงามที่ไหลผ่านนิ้ว เมื่อมองกลับไป♪

♪ฤดูหนาว ฤดูกาลที่เกล็ดหิมะค่อย ๆ ปลิดปลิวลงมา♪

♪แต่อ้อมอกของเธอกลับเหมือนฤดูใบไม้ผลิ ที่มีกลิ่นหอมของมวลบุปผาอบอวลไปทั่วโลก♪

♪ฤดูร้อนที่เต็มไปด้วยช่วงเวลาดี ๆ และฉากที่สวยงาม ร่มเงาของต้นไม้บดบังความคิดถึงของฤดูใบไม้ผลิไว้♪

♪ปล่อยหัวใจให้จมอยู่กับเธอในฤดูใบไม้ร่วง ความรักที่ลึกซึ้งร่วงหล่นอย่างไม่ขาดสาย♪

♪ใบไม้เบาบาง กับความรักที่ค่อย ๆ ก่อตัว ♪

รักแรกเจอ เผลอจนหมดใจ

ตอนที่ 26

ปิงชิง

ผมรู้ว่าคุณไม่ยอมให้อภัยผม

แต่ผมก็ยังต้องขอบคุณคุณนะ

[ป้ายรำลึก เซียวปิงชิง] ที่คลอดลูกสาวที่ดีขนาดนั้นให้กับผม

ตอนนี้

หว่านชิงโตแล้ว

ดูแลธุรกิจของตระกูลมู่คนเดียวได้แล้ว

ผมขอให้คุณช่วยคุ้มครองให้ลูก

ปลอดภัยและทำทุกอย่างได้อย่างราบรื่น

จากบนสวรรค์ด้วยนะ

[สวีมู่สองตระกูลที่เคยต้องการแต่งงานกันเพื่อเชื่อมสัมพันธภาพ กลับมีความบาดหมางที่ทำให้ไม่สามารถอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้]

แกส่งคนไปตรวจสอบ

คดีลักลอบค้าอาวุธที่กวงเย่ากำลังสอบสวนที่เซี่ยงไฮ้หน่อย

ฉันอยากรู้ว่าทำไม

เขาถึงไม่บอกคนที่บ้าน

เพราะเรื่องเรื่องนี้

ไอ้หนูของตระกูลเพ๋ยถึงกับถูกเพ๋ยซวินกักบริเวณ

ฉันว่าเรื่องนี้มันจะต้องไม่ธรรมดาแน่

ครับ

ผู้ตรวจการ

ผู้ตรวจการ คำพิพากษาจากศาลชั้นสูงมาถึงแล้วครับ

ท่านลองดูนะครับ

...

สั่งให้ฉันลาออกแล้วส่งมอบกองทัพ

เพ๋ยซวินมันคิดว่ามันเป็นใคร

คำพิพากษาจากศาลชั้นสูงก็งี่เง่าสิ้นดี

ในเมื่อต้องการจะฉีกหน้ากัน ถ้างั้นก็รบ

ผู้ตรวจการ กองทัพของพวกเรารวมตัวกันเรียบร้อยแล้วครับ

รอแค่ผู้ตรวจการออกคำสั่งคำเดียว

ดี

กวงเย่า ก็คงจะถึงด่านหานกู่กวนแล้วสินะ

คำสั่งที่มอบให้กับจอมพลหนุ่ม

คือส่งให้ถึงภายในห้าวัน

คงจะถึงแล้วละครับ

แกรีบไปเตรียม

เสบียงกับยุทโธปกรณ์ให้เรียบร้อยซะ

แล้วพากวงเย่ากลับมาให้ฉัน

ที่นั่นมันอันตรายเกินไป

ภารกิจของเขาสำเร็จลุล่วงแล้ว

ครับ

ผู้ตรวจการ

คนของพวกเราได้รับคำสั่งให้ไปรับกองทัพของสวีปั๋วจวิน

แต่พวกเขาปฏิเสธไม่ให้ความร่วมมือ

ไม่เพียงแต่ไม่มอบปืน

แถมยังตีและกักขังหน่วยรวมกำลังพลของพวกเราด้วย

ไอ้สวีปั๋วจวินนี่

ไม่สนใจประกาศที่พวกเรา

สั่งให้มันลาออกเลย

พับผ่า ผมว่าครั้งนี้มัน

อยากจะลองดีกับพวกเราแน่ ๆ

ได้

ไอ้แก่นี่มันเป็นคนเริ่มสงครามนี้เองนะ

พวกเราก็จะเล่นเป็นเพื่อนมันจนจบ

จอมพลใหญ่

ขังแกนานขนาดนี้

คงจะโกรธพ่อสินะ

ผมไม่กล้าโกรธหรอกครับ

ไม่ยอม

ไม่ยอมใช่ไหม

ถ้างั้นก็แสดงสติปัญญาของแกออกมาให้พ่อดู

พ่อจะให้ผม ทำอะไรครับ

ไอ้แก่สวีปั๋วจวินนี่

ไม่ยอมรับผลการตัดสินของศาล

ไม่ยอมลาออกและมอบอำนาจ

แถมยังรวบรวมกองทัพหนึ่งกอง

มุ่งหน้าไปก่อเรื่องที่ด่านหานกู่กวนอีก

แต่ว่า

พ่อแก

รู้อยู่แล้วว่ามันจะทำแบบนี้

ก็เลยเตรียมกองกำลังขนาดใหญ่ และกับดักไว้ที่นั่น

เพื่อรอไอ้แก่นี่ติดกับดัก

ต้องรบจริง ๆ เหรอครับ

เวลา ภูมิศาสตร์ เส้นสาย

ต่างก็อยู่ในมือของพ่อหมดแล้ว

สงครามที่มีโอกาสชนะร้อยเปอร์เซ็นต์ ทำไมจะไม่รบล่ะ

ฟังไว้นะ

พ่อวางแผนจะให้แก พามือดีที่สุดไปหนึ่งกอง

ไปเป็นตัวกระตุ้นที่แนวหน้า

ด้านหน้า

ก็จะมีพวกลุง ๆ ทั้งหลายที่จะพุ่งเข้าจู่โจมและทะลวงแนวข้าศึกอยู่แล้ว

แก

ตามอยู่ด้านหลังติด ๆ และรอคอยโอกาส

ที่จะพุ่งออกไปข้างหน้า จะได้เก็บผลงาน

กลับมาให้พ่อแกดูสักหน่อย

พ่อครับ ผมด้อยความสามารถ

ใช้การอะไรไม่ได้

ไปก็มีแต่จะเพิ่มปัญหา

ไม่ไปดีกว่าครับ

ไอ้ไก่อ่อน

ได้ผลงานฟรี ๆ แกก็ไม่เอา

โง่

ไอ้หนูอย่างแกมีเลือดของตระกูลเพ๋ยอยู่บ้างไหม

พ่อ

ผมไม่ใช่ไก่อ่อน

ผมก็แค่ไม่อยากทำสงครามที่ไร้สาระประเภทนี้

รบไปรบมา

นอกจากจะทำให้ประชาชนต้องประสบภัยแล้ว

มันยังมีความหมายอะไรอีก

ไม่มีความหมายยังไง แกไม่รบ

พ่อจะให้แกเลื่อนขั้นได้ยังไง

แกไม่รบ

ต่อไปจะรับตำแหน่งของพ่อได้ยังไง

แกไม่รบ จะทำให้ทุกคนยอมรับได้ยังไง

อาชีพที่นำหายนะมาให้ประเทศชาติและประชาชน

ตำแหน่งที่ทำให้ไร้ความปลอดภัยในชีวิต ไม่เป็นก็ไม่ตาย

ใครก็ได้

ผู้ตรวจการ

เพ๋ยซ่าวจวิน

ขัดคำสั่งทหาร

ไม่เห็นผู้บังคับบัญชาในสายตา

ลากไปเฆี่ยนสามสิบที

สามสิบที

จอมพลหนุ่มทนไม่ไหว

ทำตามคำสั่ง

ครับ

พ่อจะถามแกอีกประโยค สงครามนี้

แกจะรบหรือไม่รบ

ผมไม่รบ

เฆี่ยน

ครับ

หยุด

แค่เฆี่ยนไปสิบทีก็ทนไม่ได้แล้วเหรอ

ถ้างั้นก็ฟังคำพ่ออย่างว่านอนสอนง่ายซะ

ไปแนวหน้าซะ จะได้ไม่ต้องอยู่รับโทษที่นี่

ผมไม่เป็นไร

คำสั่งทหารเป็นสิ่งที่ต้องปฏิบัติตาม จะขัดไม่ได้

สามสิบที

ก็คือสามสิบที

แม้แต่ทีเดียวก็ห้ามขาด

ดี ไอ้หนู

มีศักดิ์ศรี ค่อยเหมือนเชื้อสายตระกูลเพ๋ยของฉันหน่อย

แต่ทำไมแก

ถึงได้ยอมรับโทษ

แต่ไม่ยอมไปเก็บผลงาน

ที่แนวหน้ากลับมาฟรี ๆ

ไอ้หนูแกคงจะสติเลอะเลือนแล้วสินะ

สติเลอะเลือน

ยิ่งไปแนวหน้าไม่ได้ใหญ่

จะรบแพ้เอาได้นะครับ พ่อ

มีเหตุผลนี่

ดี

เฆี่ยนต่อ

เฆี่ยนจนกว่าไอ้หนูนี่มันจะได้สติ

ครับ

ผู้ตรวจการ จอมพลหนุ่มสลบไปแล้วครับ

เร็วเข้า แก้มัดให้จอมพลหนุ่ม

ครับ

เร็ว

จอมพลหนุ่ม

จอมพลหนุ่ม ไม่เป็นไรใช่ไหม

จอมพลหนุ่ม

คุณท่าน

พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังท่านนะครับ

คุณหนูใหญ่เธอกลัวร่างกายท่านจะรับไม่ไหว

ก็เลยไม่ให้พวกเราบอกท่าน

พวกแกไม่ผิดหรอก

ฉันรู้

ว่าหว่านชิงเป็นห่วงสุขภาพฉัน

ลูกฉันเป็นคนกตัญญู

ไม่อย่างนั้น

โทรหาคุณหนูใหญ่

ให้เธอรีบกลับมาดีไหมครับ

ไม่

จะบอกหว่านชิงไม่ได้

คุณท่าน แต่ท่านป่วยหนักซะขนาดนี้

หว่านชิง

ลำบากมามากแล้ว

ความจริงเธอรู้เรื่องจริงที่เกิดขึ้นมาตั้งนานแล้ว

แต่ก็ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

รับมือกับสวีปั๋วจวิน

ฉันน่ะ เกือบจะให้เธอแต่งเข้าตระกูลสวีไปแล้ว

แกว่า

ในใจลูกฉัน

จะเจ็บปวดสักแค่ไหน

จะขมขื่นสักแค่ไหนกัน

แต่เธอก็ยังเก็บไว้คนเดียว

แถมยัง

ร่วมมือกับถานเสวียนหลิน ทวงความยุติธรรมคืนให้เยวี่ยนหังอีก

แกคิดดูสิ

ตอนนี้เธอต้องอยู่ตัวคนเดียว

จะเป็นจะตายเมื่อไรก็ไม่รู้

ในเมื่อฉันช่วยเธอไม่ได้

ก็ไม่ควรที่จะทำให้เธอลำบากเพิ่ม

ผู้ตรวจการก็จริง ๆ เลย

ลงมือกับท่านหนักซะขนาดนั้น

ถ้างั้นพวกเราออกไปก่อนนะครับ

เจ็บมากไหม

ไม่เป็นไร

ผมมันหนังหนาอยู่แล้ว

พักฟื้นสองวันก็หายแล้วละ

ชนะคดีแล้ว

คุณคงจะต้องกลับเซี่ยงไฮ้กับผู้บัญชาการถานแล้วสินะ

ฉันไม่กลับไปหรอก

ฉันจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนคุณ

พอเถอะ หยุดดื้อเถอะนะ

นิสัยอย่างคุณ

อยู่ที่นี่ไม่ช้าก็เร็วต้องหดหู่ตายแน่

คุณอยู่ได้ ฉันก็อยู่ได้

อย่ามาดูถูกฉันนะ

ยังไงฉันก็ไม่กลับ

ผู้บัญชาการถานเองก็ไม่มีทางยอมให้คุณอยู่ต่อหรอก

พี่ฉันเขาคุมฉันไม่ได้หรอก

ขอแค่เป็นเรื่องที่ฉันตัดสินใจแล้ว

ใครก็ขวางไม่ได้

ทำไมคุณต้องกระโดดเข้ากองไฟด้วย

ขอแค่ได้อยู่กับคุณ

ฉันก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้นแหละ

ถึงจะถูกขังในกรงนี้

ฉันก็เต็มใจ

แต่ยิ่งคุณอยู่ใกล้ผม

ผมก็กลัวว่าผมจะยิ่งปกป้องคุณไม่ได้

ฉันไม่เห็นจะกลัวเลย

คุณจะกลัวอะไรกัน

ทำไมถึงเหมือนผู้หญิงอย่างนี้นะ

บ่นนู่นบ่นนี่

ดูท่าพี่คุณคุมคุณไม่ได้

ผมเองก็คุมคุณไม่ได้แล้ว ใช่ไหม

คุณกำลังจะบอกว่า คุณจะไม่ไล่ฉันไปแล้วงั้นเหรอ

คุณไม่ไล่ฉันไปแล้วใช่ไหม

คุณจะให้ฉันอยู่ต่อใช่ไหม

คุณไม่ไล่ฉันไปแล้วใช่ไหม

เจ็บ ๆ ๆ

ขอ...ขอโทษนะ

คือว่า

คุณกินข้าวไหม

หรือว่า คุณอยากดื่มอะไรหน่อยไหม

ผมอยากทานซุป

คุณอยากทานซุปอะไรล่ะคะ

ซุปเป็ดแก่

ซุปเป็ดแก่คือซุปอะไรเหรอ

เรื่องใหญ่ขนาดนี้

ทำไมถึงไม่มีคนให้ฉันดู

หรือบอกฉันเลย

หนังสือพิมพ์ของสองสามวันนี้ล่ะ

ถ้าฉันไม่มาด่านหานกู่กวน

ฉันก็จะไม่รู้ว่าชีวิตของตระกูลสวี

ของฉันแขวนอยู่บนเส้นด้ายแล้วใช่ไหม

ผู้ช่วยสวีเป็นคนสั่งผมไว้ครับ

ว่าอย่าเอาหนังสือพิมพ์ให้ท่าน

ผม ผมก็แค่เป็นห่วงว่าถ้าท่านเห็น

ข่าวของผู้บัญชาการถานกับคุณหนูมู่แล้ว

จะเศร้าเสียใจอีก

ดังนั้นผมถึงได้สั่งพวกเขา

ว่าอย่าเอาหนังสือพิมพ์ให้ท่านอีก

แต่ว่าเรื่องนี้มันบังเอิญจริง ๆ นะครับ

สองสามวันนี้พวกเรากำลัง...

ฉันบอกนายไปตั้งกี่ครั้งแล้ว

ว่าอวดฉลาดมีแต่จะซวย

ทำไมนายถึงไม่รู้จักจำบ้าง

ออกไป

ครับ

ครับ

พี่สวีเหยวี่ยน

จอมพลหนุ่ม

ผู้ตรวจการส่งผมมาช่วยท่าน แจกจ่ายเสบียงกับยุทโธปกรณ์ครับ

จบหน้าที่เมื่อไร ขอให้ท่านรีบกลับเยว่เฉิงโดยเร็ว

คุณพ่อหมายความว่ายังไง

สงครามนี้พวกเราเสียเปรียบทั้งเวลา

ภูมิศาสตร์ แล้วก็เส้นสาย

ทำไมจะต้องรบให้ได้

ผู้ตรวจการออกคำสั่ง ว่าจะต้องรบชนะศึกหนักคราวนี้ให้ได้

คุณพ่อ

อยากจะรบให้เพ๋ยซวินเจ็บใจ

ถึงจะมีทางต่อรองงั้นเหรอ

ผู้ตรวจการคิดเห็นดังนี้แหละครับ

แต่การรบจะทำให้มีคนตายนะ

ชีวิตคนเป็น ๆ แต่ละชีวิต

จะต้องกลายเป็นหมากเพื่อการเจรจางั้นเหรอ

จอมพลหนุ่มไม่ต้องห่วงเรื่องนี้แล้วละครับ

คำสั่งของผู้ตรวจการคือ

รอหลังจากที่ท่านแจกจ่ายเสบียงและยุทโธปกรณ์เรียบร้อยแล้ว

ให้ผมเป็นคนพาท่านกลับไปยังเยว่เฉิง

ที่นี่ไม่ปลอดภัย

ผู้ตรวจการ เป็นห่วงท่านอยู่ตลอดเลยนะครับ

คุณพ่อต้องการให้ฉันหนีก่อนภัยมาถึงตัวงั้นเหรอ

จอมพลหนุ่ม

เวลานี้แล้วท่านก็อย่ามัวมาอารมณ์เสียเลยนะครับ

ฉันจะบอกนายให้นะ

ว่าถ้าจะไปก็ต้องไปด้วยกัน

ถ้าจะอยู่

ก็ต้องอยู่ด้วยกัน

คุณกลัวว่าตระกูลเพ๋ยกับตระกูลสวีจะเปิดศึกกัน

แล้วถ้าสวีปั๋วจวินชนะขึ้นมา

สถานการณ์จะไม่เอื้อประโยชน์ต่อคุณ

ผมคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ

ว่าสวีปั๋วจวินจะยอมเป็นอาชญากรที่ชั่วร้ายต่อสายตาคนทั้งโลก

ไม่สนใจคำพิพากษา

แถมยังก่อสงคราม

สุดยอด

หว่านชิง

อีกสองวันผมต้องกลับเซี่ยงไฮ้

เยว่เฉิงอยู่ใกล้เซี่ยงไฮ้มากเกินไป ผมไม่วางใจ

เธอ

พรุ่งนี้กลับเซี่ยงไฮ้ด้วยกันกับพี่

พี่รอง

ซ่าวจวินเขาได้รับบาดเจ็บ

หนูต้องอยู่ดูแลเขา

หนูก็ไม่ต้องกลับไปแล้วละเนอะ

วัน ๆ เธอเอาแต่พูดถึงคุณลุงเพ๋ยแล้วคุณลุงเพ๋ยอีก

เขาเห็นเธอเป็นคนในครอบครัวแล้วหรือไง

ถ้าวันหนึ่งพี่กับตระกูลเพ๋ยเปิดศึกกัน

เขาจะบี้เธอให้ตายเหมือนกับบี้มดตัวหนึ่งเลย

เธอรู้บ้างไหม

เสี่ยวซื่อ

เธอเป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของพี่

พี่จะทิ้งเธอไว้ที่นี่ได้ยังไงกัน

พี่รอง

ชาตินี้หนูตกลงปลงใจกับเขาแล้ว

ถ้าพี่ไม่ยอมรับน้องเขยคนนี้

หนู

ถ้างั้นพี่ก็ไม่ต้องมานับหนูเป็นน้องสาวอีก

เธอเพิ่งรู้จักเขาไม่กี่วัน

เธอก็ตกลงปลงใจกับเขาแล้ว

นี่มันไร้สาระสิ้นดี

พี่รอง หนูไม่ได้ไร้สาระนะ

เสี่ยวซื่อ

ถ้าพี่จะพาหนูไปให้ได้ละก็

หนูจะเสียใจไปตลอดชีวิต พี่ทนได้ไหมล่ะ

เธอเพิ่งอายุเท่าไรเอง เสียใจตลอดชีวิตงั้นเหรอ

พูดกันดี ๆ สิคะ

เสี่ยวซื่อ เธอทำอะไรน่ะ เธอลุกขึ้นเร็ว

เธอลุกขึ้นเร็ว

พี่รองคะ

ประโยคที่ว่าพี่ชายเปรียบเหมือนพ่อ

พี่ทำสำเร็จแล้ว พี่รอง

แต่ว่าตอนนี้หนูโตแล้ว

หนูไม่ใช่

เด็กคนนั้นที่ต้องการให้พี่ปกป้องอีกแล้ว

หนูสามารถปกป้องตัวเองได้

หนูสามารถรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตัวเองเลือกได้

ดังนั้นครั้งนี้

ไม่ว่าอนาคตของหนูกับซ่าวจวินจะเป็นยังไง

พี่ก็ให้หนูตัดสินใจเองเถอะนะ

ตกลงไหมคะ พี่รอง

ซางอวี๋

ยังไงครั้งนี้คุณชายเพ๋ยก็ต้องลำบากไปด้วย

เธออยู่กับเขามีแต่จะเป็นทุกข์นะ

พี่รอง

เมื่อเทียบกับอันตรายแล้ว หนูกลัวการจากลามากกว่า

หนูกลัวว่าถ้าจากไปแล้ว มันจะนานถึงตลอดชีวิต

เธอเพิ่งอายุสิบแปด

ทำไมเธอถึงพูดเรื่องพวกนี้ออกมาได้

พี่รอง

พี่เองก็เพิ่งจะอายุยี่สิบห้าเอง

ทำไมพี่ถึงวางแผนชนะสวีปั๋วจวินได้ล่ะ

พี่รอง

หนูไม่ใช่เด็กอ่อนต่อโลกคนนั้นที่ไม่รู้อะไรเลย

ที่ได้แต่หลบอยู่ข้างหลังพี่อีกแล้ว

สิบปีมานี้

ไม่ใช่แค่พี่ที่โตขึ้น

หนูเองก็โตขึ้นแล้วเหมือนกัน

พี่อย่าเอาแต่ดูถูกหนูได้ไหม

ถึงพี่จะไม่เชื่อหนู

แต่พี่ก็ต้องเชื่อตัวพี่เอง จริงไหม

หนูเป็นถึงจิ้งจอกน้อย น้องสาวของจิ้งจอกเฒ่า

อย่างพี่เลยนะ

โตแล้วงั้นเหรอ

ฮัลโหล

จอมพลหนุ่มสายโทรศัพท์ของพวกเราถูกตัดครับ

รีบซ่อมเร็วเข้า

ฮัลโหล

ฮัลโหล

ผมสามารถช่วยอะไรคุณได้บ้าง

คุณคิดยังไง

กับน้องสาวผม

ผู้บัญชาการถานจะมาวิพากษ์วิจารณ์กันงั้นเหรอครับ

คุณชอบเธอหรือเปล่า

ผมเข้าใจแล้วละ

ผมจะไม่ให้เธอได้คบกับ

ผู้ชายที่แม้แต่คำว่าชอบ ก็ลังเลที่จะพูดหรอกนะ

ผมชอบเธอ

เมื่อกี้ที่ผมลังเล

ไม่ใช่เพราะว่าไม่ชอบเธอ

แต่เป็นเพราะผมรู้ว่า

คุณไม่ยินยอมให้เธออยู่ต่อ

ผมกลัวเธอจะลำบากใจ

คุณวางใจเถอะ

ผมจะดูแลเธอเป็นอย่างดี

อย่างสุดความสามารถ

แม้แต่ตัวคุณเองคุณยังดูแลไม่ได้เลย

ตอนนี้มีเรื่องมากมาย

ที่ผมทำอะไรไม่ได้ที่บ้านหลังนี้

แต่ผมขอสาบานกับคุณ

ว่าผมจะปกป้องเธอเป็นอย่างดีแน่

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำ

ว่าน้ำของตระกูลเพ๋ยมันลึกแค่ไหน

ถึงเธอจะเป็นผู้ใหญ่กว่านี้ ก็เป็นได้แค่เด็กอายุสิบแปดคนหนึ่ง

คุณถูกเฆี่ยนสามสิบทีก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว

คุณจะปกป้องเธอยังไง

ด้วยชีวิตของผมไง

ผมไม่อยากให้เธออยู่ที่ปักกิ่งสุด ๆ

แต่ว่าเธอจะอยู่ต่อให้ได้เพราะคุณ

ถ้างั้นผมก็จะลองดูสิว่า

ผู้ชายคนนี้ที่ทำให้เธอไม่รักตัวกลัวตาย

จะคู่ควรหรือไม่คู่ควรกับเธอกันแน่

แต่ที่ผมเป็นห่วงที่สุด

ก็คือความสัมพันธ์ของคุณกับพ่อคุณ

จะลากน้องสาวผมเข้าไปเกี่ยวด้วย

เธอเป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของผมถานเสวียนหลิน

ผมจะไม่ให้เธอใช้ชีวิตอย่างนี้โดยเด็ดขาด

ถ้าคุณอยากให้อนาคต

ที่มั่นคงปลอดภัยกับน้องสาวผม

ก็จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของคุณกับพ่อคุณ

เปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของผมกับพ่อผมงั้นเหรอ

ผมได้ยินมาว่า

คุณเป็นนักเรียนดีเด่นของโรงเรียนทหารเป่าติ้งนี่

คงจะศึกษาตัวอย่างสงครามมาไม่น้อยสินะ

ผมจะสอนลูกไม้หนึ่งให้คุณ

มองพ่อคุณ เป็นศัตรูคนหนึ่ง

แล้วศึกษาดี ๆ ซะ

ไอ้หนู

อย่าทำให้ฉันผิดหวังละ

ต่อไปอย่าทำให้พี่เธอโกรธอีกเลยนะ

รู้ไหม

เขามาแล้ว

พี่คะ

พี่

พี่

พวกพี่คุยเป็นยังไงบ้างคะ

พี่

พี่พูดสิคะ

หว่านชิง

เก็บของซะนะ

อีกสองสามวันผมกับคุณจะกลับเซี่ยงไฮ้

พี่

พี่ยอมให้หนูอยู่ต่อแล้วเหรอ

พี่ ขอบคุณนะคะ พี่ดีที่สุดเลย

พี่เป็นพี่ชายที่ดี

ที่สุด ๆ ๆ บนโลกใบนี้เลย

เด็กอกตัญญู

พี่คะ

พี่หึงเหรอ

พี่คะ

ความจริงแล้วพอคิดว่าจะต้องแยกจากกับพี่

หนูก็อาลัยอาวรณ์พี่สุด ๆ ๆ ๆ ไปเลย

เหมือนกับว่า...

พี่คะ

พี่ละอยากให้เธออยู่ห่าง ๆ พี่จะแย่

พี่จะได้ไม่ต้องลำบาก

พี่

ปากไม่ตรงกับใจ

พี่สะใภ้

ในที่สุดพี่ก็รับปากให้หนูอยู่ต่อแล้ว

คราวนี้ก็วางใจแล้วสินะ

ไม่ต้องเป็นเป็นห่วงอีกแล้ว

ในที่สุดหนูก็จะได้อยู่กับเพ๋ยซ่าวจวินแล้ว

ดีใจไหม

ฮัลโหล ฮัลโหล

ทหารส่งข่าวคนนั้นล่ะ

จอมพลหนุ่ม ด้านนอกอันตราย

จอมพลหนุ่ม

เร็ว

มันอันตรายนะครับ

จอมพลหนุ่ม

ผู้บัญชาการ

ผู้บัญชาการ

เข้ามา ๆ

ระวัง จอมพลหนุ่ม

ระวัง

ระวัง.

จอมพลหนุ่ม

ระวัง จอมพลหนุ่ม ระวัง

ต่อสายโทรศัพท์ได้หรือยัง

นายมาทำอะไรที่นี่

จอมพลหนุ่ม

จอมพลหนุ่ม เขาตายแล้ว เขาตายแล้ว

ศัตรูตาย นายจะร้องไห้หาพระแสงอะไร

เขาเป็นน้องชายแท้ ๆ ของผมนะครับ

เขาเป็นทหารใต้บังคับบัญชาผู้ตรวจการเพ๋ยมาตลอด

พวกเราไม่เจอกันสามปี

คิดไม่ถึงเลยว่า ตอนนี้ที่ได้เจอจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้

จอมพลหนุ่ม จอมพลหนุ่ม จอมพลหนุ่ม

พ่อผมจากไปไว

แม่ผมเธอเป็นแม่ม่ายมาตลอดชีวิต

เธอก็มีแค่ลูกสองคนนี้อย่างพวกเรา

ตอนนี้น้องชายตายแล้ว ก็เหลือแต่ผมแล้ว

ถ้าผมเป็นอะไรไปอีกคน

แม่ผมเธอก็จะไม่มีคนเลี้ยงแล้ว จอมพลหนุ่ม

ท่านเมตตา ปล่อยผมกลับบ้านเถอะนะจอมพลหนุ่ม

ผมขอร้องท่านละ จอมพลหนุ่ม

ศัตรูอยู่ตรงหน้าเป็นเบือ ให้ปล่อยแกกลับบ้าน

มีแต่จะทำให้ทหารเสียกำลังใจ

จอมพลหนุ่ม

คนใจดีไม่สามารถนำทหารได้

จอมพลหนุ่มจะใจอ่อนไม่ได้นะครับ

จอมพลหนุ่ม

ไม่มีนิ้วชี้

มือขวาของนายก็ลั่นไกไม่ได้

ทหารที่ยิงปืนไม่ได้เก็บไว้ก็เปล่าประโยชน์

ไสหัวไปซะ

ขอบคุณจอมพลหนุ่ม ๆ

พี่เหยวี่ยน

ปล่อยแกไป ทหารก็ขวัญหนีดีฝ่อกันหมดน่ะสิ

ผมก็แค่ช่วยจอมพลหนุ่มแบ่งเบาภาระนะครับ

ช่วยฉันแบ่งเบาภาระงั้นเหรอ

นายรู้ไหมว่าเพราะนาย

โลกนี้ถึงได้ขาดลูกชายไปหนึ่งคน

และมีแม่ที่ไม่มีคนเลี้ยงดูเพิ่มมาอีกหนึ่งคน

จอมพลหนุ่มเป็นห่วงแม่ของคนอื่น

แต่กลับลืมหน้าที่ของคนเป็นลูกงั้นเหรอครับ

ถ้าพวกเราแพ้สงครามครั้งนี้

ผู้ตรวจการก็จะถูกเพ๋ยซวินแย่งทุกอย่างไป

ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลสวีก็จะรักษาไว้ไม่ได้

ทรัพย์สินที่ต้องใช้กองศพกับทะเลเลือดรักษาไว้

ฉันไม่เอาหรอก

จอมพลหนุ่ม

อย่าพูดแบบนี้อีกนะครับ

จอมพลหนุ่ม

ตอนนี้ฉันจะสั่งแต่ละหน่วยถอนกำลัง

สงครามครั้งนี้มันไร้ความหมายสิ้นดี

ฉันจะไม่ยอมให้ทหารของตระกูลสวีของเรา

ต้องพลีชีพอย่างไร้ความหมาย

ฉันจะพาพวกเขาไป

จอมพลหนุ่ม

ผู้ตรวจการมีคำสั่ง

นอกซะจากว่าเขาจะเป็นคนออกคำสั่งเอง

ใครหน้าไหนก็ไม่มีอำนาจสั่งให้กองทัพถอนกำลังทั้งนั้น

เพ๋ยซวินต้องการให้พวกเราตาย

[ผู้ตรวจการสวี] จะต้องสู้สุดชีวิตเท่านั้นถึงจะมีทางรอด

ในภาวะวิกฤตแบบนี้

กวงเย่าเด็กคนนี้

เขาจะไปอวดเก่งอะไร

ตอนนี้

ก็ถูกเพ๋ยซวินขนาบและโจมตีจากด้านหลัง

อยากถอนกำลังก็ถอนไม่ได้แล้ว

ถ้างั้นเรา

จะส่งกองทัพไปเสริมดีไหมครับ

ถ้าย้ายกองทัพไปทางเหนืออีก

กองกำลังปฏิวัติก็จะข้ามแม่น้ำแยงซีแล้ว

ส่งหน่วยเล็ก ๆ ไป

ไปพากวงเย่ากลับมาให้ฉันจากด่านหานกู่กวน

แต่ จอมพลหนุ่มเขาไม่ยอมกลับนะครับ

แม้แต่ผู้ช่วยสวีก็โน้มน้าวให้เขากลับมาไม่ได้

ไปหา

ซูหงเชิน ไปบอกเขา

ว่ากวงเย่ากำลังตกอยู่ในอันตราย

ขอให้เขาไปโน้มน้าวให้กวงเย่ากลับมาด้วยกัน

คือว่า

จอมพลซู

จะโน้มน้าวจอมพลหนุ่มได้เหรอครับ

ไม่ ๆ ๆ

ยังไงก็ต้องโน้มน้าว ถึงจะโน้มน้าวไม่ได้

แต่กวงเย่าไม่มีทางให้เพื่อนเอาตัวมาเสี่ยงอันตรายแน่

เขาจะต้องพาซูหงเชินไปส่งยัง

สถานที่ที่ปลอดภัยที่หนึ่งแน่

พอถึงตอนนั้นพวกแกก็คุมเขาไว้

ไม่ให้เขากลับไปที่แนวหน้าอีก

ครับ

[โทรเลข...ทหารของฉันตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน]

ขอบคุณค่ะ ผ.อ.เฉิน

ถ้างั้นเรื่องนี้ก็ขอรบกวนท่านด้วยนะคะ ค่ะ

เป็นไงบ้างคะ พี่สะใภ้

วางใจได้เลย

พี่สะใภ้ ครั้งนี้โชคดีจริง ๆ ที่มีพี่อยู่

นิสัยขี้โมโหอย่างพี่รองของหนู

ครั้งนี้ใจเย็นขนาดนี้ได้

รับปากให้หนูอยู่ต่อ

ต้องขอบคุณพี่นะคะ

ความจริงแล้วพี่เธอรักเธอมากนะ

เขาเห็นว่าเธอจะตกลงปลงใจกับจอมพลเพ๋ย

ก็ไม่มีทางทำให้เธอเสียใจอยู่แล้ว

เขาก็แค่ไม่พูดออกมาเท่านั้นแหละ

พี่สะใภ้

ถึงหนูจะรำคาญพี่ชายหนู

แล้วก็ทะเลาะกับเขาอยู่บ่อย ๆ

แต่พอคิดดูว่า

ต่อไปจะได้เจอกันน้อยลง

ความจริงหนูก็ยังทำใจไม่ได้สักเท่าไร

ถ้าเธอคิดถึงพี่ชายเธอ

ก็โทรศัพท์มาบ่อย ๆ

เธอต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ

พี่

นี่คือใบสมัครเข้าเรียน ของโรงเรียนมัธยมหญิงตระกูลเพ๋ย

พี่ไปจัดการที่โรงเรียนให้เธอแล้ว

[หนังสือรับรอง การลงทะเบียนของโรงเรียนมัธยมหญิง]

ขอแค่เธอไปรายงานตัวตรงเวลาก็พอ

พี่

เดี๋ยวนะ

ทำไมไม่ทันไรก็จัดการเสร็จแล้วล่ะคะ พี่สะใภ้

รีบดูเร็ว

เสี่ยวซื่อ

มีสองสามเรื่อง

ที่พี่ต้องอธิบายกับเธอให้ชัดเจน

ข้อหนึ่ง จะพูดจะจา หรือว่าจะทำอะไรต้องระมัดระวังสุด ๆ

เมื่อเจอปัญหาที่แก้ไม่ได้

ให้ส่งโทรเลขหาพี่ทันที

จะทำอะไรโดยไม่คิดไม่ได้

ข้อสอง

ตอนที่อยู่กับไอ้หนูนั่นต้องรักษาระยะห่าง

ห้ามเข้าห้องเขาคนเดียวเด็ดขาด

ข้อสาม

ห้ามพักที่หน่วยตรวจการ

พี่กลับถึงเซี่ยงไฮ้แล้ว

จะโทรเช็กสถานการณ์กับโรงเรียนของเธอทันที

พี่คะ

ทำไมพี่ถึงได้จู้จี้จุกจิกเหมือนคนแก่

อย่างนี้ล่ะ

อีกอย่าง ที่นี่ก็ไม่ใช่คุกสักหน่อย

พี่จำเป็นต้องทำเหมือนเฝ้านักโทษด้วยหรือไง

หนู

ไม่มีอิสระสักนิดเลยหรือไง

มีแน่นอน

ภายใต้สถานการณ์ที่พี่อนุญาต

เธอจะทำอะไรก็ได้

พี่สะใภ้

เสี่ยวซื่อ

ในเมื่อเธอเลือกเขาแล้ว

หนทางต่อไปไม่มีทางโปรยด้วยกลีบกุหลาบแน่

คุ้มหรือไม่คุ้ม ตัวเธอเองรู้ดีที่สุด

ที่พี่อยากจะพูดก็คือ

ต่อไปถ้าใครรังแกเธอ

ก็กลับมาอยู่กับพี่

มีพี่อยู่

เธอจะไม่ลำบากแน่

พี่

พี่คะ

ขอบคุณนะคะ

ขอบคุณค่ะคุณกู้

ไม่เป็นไรจ้ะ

คุณกู้คะ จอมพลซูมาแล้วค่ะ

มาชวนฉันกินข้าวอีกแล้วเหรอ บอกเขาว่าฉันไม่มีอารมณ์กิน

เขาบอกว่ามาบอกลาคุณค่ะ

[กองถ่ายหนังเซี่ยงไฮ้]

คุณจะมาไม้ไหนอีกล่ะคะ

ผมต้องไปแนวหน้าแล้ว

ไปแนวหน้า

คุณล้อเล่นอะไรคะเนี่ย

ผมไม่ได้ล้อเล่น

กวงเย่าถูกล้อมที่ด่านหานกู่กวน

ผู้ตรวจการสวีโน้มน้าวให้เขากลับไม่ได้

ก็เลยให้ผมไปโน้มน้าวให้เขากลับมา

แต่มันเป็นความชั่วที่สวีปั๋วจวินทำเอง

ก็เลยทำให้ลูกชายลำบากไปด้วย

ทำไมคุณต้องกระโดดเข้ากองไฟด้วยล่ะคะ

เมื่อก่อนคุณว่าผมอยู่บ่อย ๆ

ว่าดูเหมือนชายชาตรี แต่จริง ๆ ก็เป็นแค่คนเสเพลไม่ใช่เหรอ

ครั้งนี้ ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น

ว่าผมก็เป็นทหารเหมือนกัน

ไม่ใช่คนไร้ประโยชน์

ฉัน

ฉันก็แค่พูดเพราะโมโห

จนถึงตอนนี้แล้วคุณจะพิสูจน์อะไรคะ

ไปแนวหน้าไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะคะ

ผมไม่ได้ไปเล่น

กวงเย่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม

ผมไม่สามารถทนดูเขา

ตกอยู่ในอันตรายได้

ไม่ว่าเมื่อก่อนสวีปั๋วจวินจะเคยทำอะไรไว้

และไม่ว่าโชคชะตาของตระกูลสวีในวันข้างหน้าจะเป็นยังไง

กวงเย่าก็ยังเป็นผู้บริสุทธิ์อยู่ดี

เขาไม่ควรแบกรับเรื่องทั้งหมดนี่

แต่

แล้วคุณล่ะคะ

บนสนามรบกระสุนพุ่งไปพุ่งมา

คุณจะปกป้องตัวเองได้เหรอคะ

♪หากสายรุ้งเป็นภาพสะท้อนของผืนฟ้า♪

♪รอยยิ้มของเธอเป็นท้องฟ้าสดใสหลังฝนตก♪

คุณกำลังเป็นห่วงผมงั้นเหรอ

ใครเป็นห่วงคุณกัน

ฉันก็แค่เตือนคุณก็เท่านั้น

อย่าผลักผมเลยนะ

การไปแนวหน้าครั้งนี้ ไม่รู้จะเป็นหรือจะตาย

ถ้าหากผมซวยแล้วตายในสนามรบขึ้นมา

ก็จะไม่ได้เจอคุณอีกแล้วนะ

♪จูบของเธอคือลมโชยและฝนโปรยปราย♪

♪ฉันยินดีจะยืนหยัดเพื่อเธอ♪

♪ถึงจะทำได้แค่จับเธอไว้♪

♪จับเธอไว้ ดอกแดนดิไลออนดอกนั้น♪

♪คำสัญญาของเธอที่ทำให้หัวใจฉันพลุ่งพล่าน เหมือนพายุซัดกระหน่ำ♪

ถึงจี้เงินอันนี้ แม้มันจะไม่มีค่าอะไร

แต่ว่ามันก็เป็นของที่มีค่าที่สุดของผม

ผมอยาก

ฉันรู้ว่านี่เป็นของดูต่างหน้าของแม่คุณ

ฉันรับไว้ไม่ได้ ฉันรับไม่ไหว

ถ้างั้นให้คุณช่วยเก็บรักษาแทนผมคงได้ใช่ไหม

คุณก็บอกแล้วนี่ ว่าบนสนามรบกระสุนพุ่งไปพุ่งมา

ถ้าหากผมเป็นอะไรไปขึ้นมา

คุณก็ช่วยสร้างอนุสาวรีย์ให้ผมหน่อยนะ

คุณอย่าพูดบ้า ๆ สิคะ

ล้อคุณเล่นน่ะ

ของที่มีค่าที่สุดของผมก็อยู่ตรงนี้หมดแล้ว

ผมจะยอมตายได้ยังไงกัน

♪ถ้าความรักคือชีวิตของผืนดิน♪

♪จูบของเธอคือลมโชยและฝนโปรยปราย♪

♪ฉันยินดีจะยืนหยัดเพื่อเธอ♪

ค่ะ ฉันจะช่วยคุณเก็บรักษามันเอง

แต่คุณต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะคะ

♪คำสัญญาของเธอที่ทำให้หัวใจฉันพลุ่งพล่าน เหมือนพายุซัดกระหน่ำ♪

♪ฉันจะให้ท้องฟ้าสดใสที่มีเมฆบางและลมสงบกับสายตาเธอ♪

♪ฉันใช้ทั้งชีวิต อยากที่จะเดินเข้าไปในชีวิตของเธอ♪

♪และเธอก็แอบหวั่นไหวกับฉัน♪

♪เธอคือคำสัญญาที่เปรียบเหมือนพายุซัดกระหน่ำในใจฉัน♪

รอผมนะ

♪เธอเป็นทิวทัศน์ที่วาดผ่านสายตาฉันไปอย่างรีบร้อน♪

♪ฉันพยายามสุดความสามารถ อยากจะทำให้เรื่องราวน่าฟัง♪

♪เมื่อจู่ ๆ เธอก็หยุดเพื่อฉัน♪

♪น้ำตากลายเป็นสายฝนโปรยปรายไปทั่วท้องฟ้า♪

♪กลับไปยังจุดเริ่มต้นที่เราเจอกัน

♪แค่มองไปก็เห็นเธอ♪

♪ใบหน้าด้านข้างที่ชวนให้หลงใหล♪

♪ผืนฟ้าและทะเลที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา♪

♪ฉันให้คำสัญญา♪

♪ให้โลกมนุษย์จากไปพร้อมกับพวกเรา♪

♪หากฉันลืมเค้าโครงของเธอ♪

♪จะประกอบกลับคืนมาได้ยังไง♪

♪ให้ความทรงจำทำให้ฉัน กลับมามีชีวิตอีกครั้งผ่านระยะทางที่ห่างไกล♪

♪โอบกอดเปลวไฟของแสงอาทิตย์อัสดงที่ขึ้นและลง♪

♪โลกใบนี้ที่สับสนวุ่นวาย♪♪

♪หมดไปกับการอยู่คนเดียวในชีวิตของฉัน♪

♪ถึงต่อให้สายตาที่พร่ามัวจะมองเห็นไม่ชัดเจน♪

♪แต่ฉันก็จะควบม้า และร้องเพลงอย่างสุขหัวใจไปกับเธอ♪

♪น้ำตากลายเป็นสายฝนโปรยปรายไปทั่วท้องฟ้า♪

♪กลับไปยังจุดเริ่มต้นที่เราเจอกัน♪

♪แค่มองไปก็เห็นเธอ♪

♪ใบหน้าด้านข้างที่ชวนให้หลงใหล♪

♪ผืนฟ้าและทะเลที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา♪

♪ฉันให้คำสัญญา♪

♪ให้โลกมนุษย์จากไปพร้อมกับพวกเรา♪

♪หากฉันลืมเค้าโครงของเธอ♪

♪จะประกอบกลับคืนมาได้ยังไง♪

♪ให้ความทรงจำทำให้ฉันกลับมา มีชีวิตอีกครั้งผ่านระยะทางที่ห่างไกล♪

♪โอบกอดเปลวไฟของแสงอาทิตย์อัสดงที่ขึ้นและลง♪

♪โลกใบนี้ที่สับสนวุ่นวาย♪

♪หมดไปกับการอยู่คนเดียวในชีวิตของฉัน♪

♪ถึงต่อให้สายตาที่พร่ามัวจะมองเห็นไม่ชัดเจน♪

♪แต่ฉันก็จะควบม้า และร้องเพลงอย่างสุขหัวใจไปกับเธอ♪