Original subtitles

♪คนหนุ่มในเครื่องแบบทหารควบม้า มาพร้อมกับแววตาที่เปรียบดั่งดวงดาว♪

♪สายตาอันแสนอบอุ่นมั่นคง รอยยิ้มที่เปี่ยมล้น♪

♪เหมือนทรายอันสวยงามที่ไหลผ่านนิ้ว เมื่อมองกลับไป♪

♪ฤดูหนาว ฤดูกาลที่เกล็ดหิมะค่อย ๆ ปลิดปลิวลงมา♪

♪แต่อ้อมอกของเธอกลับเหมือนฤดูใบไม้ผลิ ที่มีกลิ่นหอมของมวลบุปผาอบอวลไปทั่วโลก♪

♪ฤดูร้อนที่เต็มไปด้วยช่วงเวลาดี ๆ และฉากที่สวยงาม ร่มเงาของต้นไม้บดบังความคิดถึงของฤดูใบไม้ผลิไว้♪

♪ปล่อยหัวใจให้จมอยู่กับเธอในฤดูใบไม้ร่วง ความรักที่ลึกซึ้งร่วงหล่นอย่างไม่ขาดสาย♪

♪ใบไม้เบาบาง กับความรักที่ค่อย ๆ ก่อตัว ♪

รักแรกเจอ เผลอจนหมดใจ

ตอนที่ 17

ตอนนี้

ทั้งหมดนี้

มันจบสิ้นแล้ว

ไม่ต้องวางแผนแบบนี้อีกแล้ว

แล้วก็ไม่ต้องใช้ชีวิตหรูหรานี่

อย่างหวาดระแวงอีกต่อไปแล้ว

แต่ฉันขอคุณแค่เรื่องเดียวเท่านั้น

เห็นแก่ที่หว่านถิง

คอยดูแลเอาอกเอาใจคุณมาสิบกว่าปี

คุณช่วยดีกับเธอหน่อยจะได้ไหมคะ

ดูแลเอาอกเอาใจ

แกไม่มีสิทธิ์มาพูดคำนี้

ฉัน

ไม่ขอร้องให้คุณรักเธอ

แต่คุณปล่อยเธอไปเถอะนะ

ให้เธอได้มีชีวิตอยู่ต่อ

เธอบริสุทธิ์

เยวี่ยนหังของฉันล่ะ

เขาเองไม่บริสุทธิ์อย่างนั้นเหรอ

แต่ฉันไม่ได้เป็นคนฆ่า

คุณชายเยวี่ยนหังจริง ๆ นะคะ

ใช่

ฉันเคยคิดอยากจะทำร้ายเขา

แต่ฉันก็เป็นแม่คนเหมือนกัน

ฉันเข้าใจว่าการสูญเสียลูกมันเจ็บปวดแค่ไหน

คุณท่าน

ภายหลังฉันก็ไปช่วยเขา

แต่มันสายเกินไปแล้ว

หมิ่นต้าเฉิงพวกเขาเป็นคนฆ่าต่างหากล่ะ

คุณท่าน

ฉันขอร้องคุณละ

คุณจะให้ฉันตายยังไงก็ได้

ฉันทำผิดมหันต์ ฉันตายไปก็สมควรแล้ว

ขอแค่คุณ

ปล่อยหว่านถิงไป

ฉันจะส่งเธอไปเรียนหนังสือที่ฮ่องกง

แต่ต่อไปเธอ

จะกลับมาเซี่ยงไฮ้ไม่ได้อีก

ตั้งแต่ตอนนี้

เธอกับตระกูลมู่ไม่เกี่ยวข้องกันอีก

ไม่

เกี่ยวข้อง

กันอีก

กลับมาเซี่ยงไฮ้ก็มีแต่จะเปิดเผยตัวตนของเธอ

ไปสถานที่ที่ไม่มีใครสักคนรู้จักเธอ

แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่

เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเธอแล้ว

คุณท่าน

คุณใจกว้างจริง ๆ

ฉันขอขอบคุณคุณ

แทนหว่านถิง

แต่ความใจกว้างของฉันมีเงื่อนไข

ฉันจะเก็บแค่ลูกสาวแกไว้

แกจะอยู่ต่อไม่ได้

♪อาทิตย์อัสดงค่อย ๆ ลาลับขอบฟ้า เหลือไว้แต่สีแดงหม่น♪

♪เมฆน้อยที่ไม่อาจไขว่คว้า สุดท้ายแสงก็ต้องดับไป♪

♪หากความรักสามารถก้าวข้าม เวหาที่ไกลเป็นพันเป็นหมื่นลี้ได้♪

♪เธอจะสามารถกอดฉันไว้แน่น ๆ โดยไม่หันหลังกลับไปได้ใช่ไหม♪

♪เรื่องราวต่าง ๆ ในโลกนี้ไม่แน่นอน ให้คนที่จากลาใช้หยาดน้ำตาอาบวงปี♪

♪ท้ายที่สุดก็เป็นเหมือนกับบทเพลง ที่ล่องลอยไปในสายลมและฝุ่นธุลีอย่างร้อนรน♪

ลงมือ

♪จ้องมองด้วยความหวัง ตื่นจากความว่างเปล่า จากนั้นก็เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น♪

แจ้งหน่วยตรวจการ

อาชญากรได้ถูกประหารชีวิตแล้ว

ครับผม

♪เรื่องราวต่าง ๆ ในโลกนี้ไม่แน่นอน ให้คนที่จากลาใช้หยาดน้ำตาอาบวงปี♪

แม่

♪ท้ายที่สุดก็เป็นเหมือนกับบทเพลง ที่ล่องลอยไปในสายลมและฝุ่นธุลีอย่างร้อนรน♪

แม่

แม่คะ

แม่

ใครก็ได้

แม่คะ

♪ฉันยังคงจมอยู่กับเรื่องของเราท่ามกลางแดนสนธยา♪

คิดไม่ถึงเลยว่า

ตระกูลมู่จะเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้

ครั้งนี้ตระกูลมู่ประสบความสูญเสียครั้งใหญ่

ลูกอยู่ที่เซี่ยงไฮ้

ต้องคอยปลอบคุณมู่เยอะ ๆ นะ

ผมเข้าใจแล้วครับ

พ่อครับ

แล้วมือสังหารสองคนนั้น

ที่มาลอบฆ่าหมิ่นต้าเฉิงเมื่อสองสามวันก่อน

รู้หรือยังครับว่าเป็นใคร

ทำไมลูกถึงได้ถามเรื่องนี้ล่ะ

ผมก็แค่รู้สึกว่า

มันแปลกนิดหน่อย

ตอนที่พวกเขาอยู่ระหว่างความเป็นความตาย

กลับไม่อยากเอาชีวิตผม

ถานเสวียนหลินได้ตรวจสอบความจริงแล้ว

ชุยเหลียนเฟิ่งเป็นคนส่ง

มือสังหารสองคนนั้นมา

เธออยากจะให้หว่านถิงแต่งงานกับลูกมาตลอด

จะไปเอาชีวิตลูกได้ยังไงกัน

ที่แท้ก็เป็นฝีมือของชุยเหลียนเฟิ่งนี่เอง

ลูกคิดว่าใครเป็นคนทำล่ะ

เปล่าครับ

ผมก็แค่รู้สึกแปลกนิดหน่อย

ตอนนี้หมิ่นต้าเฉิงกับชุยเหลียนเฟิ่งก็ถูกโทษประหารแล้ว

ก็นับได้ว่าเป็นการแก้แค้นให้กับตระกูลมู่

ลูกต้องพักฟื้นดี ๆ

ตอนนี้ตระกูลมู่ก็เหลือแค่หว่านชิงที่เป็นเด็กผู้หญิงตัวคนเดียว

คงลำบากน่าดู

ลูกต้องช่วยเหลือเธอเยอะ ๆ นะ

ครับ

ผมเข้าใจแล้ว

ผู้ตรวจการ

ถานเสวียนหลิน ไอ้หมอนี่

มันจะแสดงเก่งเกินไปแล้วนะครับ

ต่อหน้าทำเป็นเคารพพวกเรา

แต่ลับหลังก็เอาจุดอ่อนมาขู่พวกเรา

หน้าด้านซะเหลือเกิน

ครั้งนี้มันทำได้

ยอดเยี่ยม

ทั้งคืนความบริสุทธิ์ให้กับกองกำลังพลเรือน

แถมยังสละตัวเองเพื่อรักษาหน้ามู่จื้อเหยวี่ยน

ฉันประเมินหัวขโมยจอมวายร้ายอย่างมัน

ต่ำเกินไปจริง ๆ

กระผมมีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ

ทำไมไอ้หมิ่นต้าเฉิงนี่

ถึงได้ยืนยันคำเดียว

ว่าชุยเหลียนเฟิ่งเป็นคนยั่วยุมัน

ให้ฆ่าคุณชายตระกูลมู่

คุณชายตระกูลมู่คนนี้ถูก....

หมิ่นต้าเฉิง

มันฉลาดมาก

มันรู้ว่าชุยเหลียนเฟิ่งเจอหายนะนี้แล้ว

ก็คงจะกลับมาเป็นใหญ่ที่ตระกูลมู่ไม่ได้แล้ว

ดังนั้น

ก็เลยไม่ปกป้องเธออีกต่อไป

ที่มันบอกว่าเป็นชุยเหลียนเฟิ่ง

ก็เพราะว่าอยากจะปัดเป่าความวิตกกังวลให้ฉัน

ให้ฉันเห็นแก่ความดีของมัน

ไอ้หมิ่นต้าเฉิงนี่

จะตายแล้วก็ยังคิด

จะให้ลูกสาวของมัน

แต่งงานเข้าหน่วยตรวจการของเราอีกเหรอครับ

ถ้าไม่ใช่เพราะว่ามีหัวไชเท้าลูกนี้ห้อยอยู่ตรงหน้ามัน

มันจะยอมพลีชีพแทนฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้ยังไงกัน

น่าเสียดายนะ

ยังไงลาโง่ ๆ

ก็ไม่มีวันกินหัวไชเท้าหัวนี้หรอก

หลายปีมานี้

พ่อไม่เคยกล้าเข้ามาในห้องนี้เลย

เพราะว่าพ่อกลัวจะคิดถึงเยวี่ยนหัง

คิดถึงตอนที่พวกลูกยังเด็ก

บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความคึกคัก

เต็มไปด้วยท่าทางที่มีความสุข

แต่ตอนนี้บ้านหลังนี้

ไม่เหลืออะไรแล้ว

พ่อนี่มัน

ฉลาดมาทั้งชีวิต

แต่ก็ยังมีช่วงเวลาที่โง่เขลา

หว่านชิง

พ่อ

ขอโทษแม่ลูกด้วยนะ

หว่านชิง

พ่อ

ขอโทษลูกนะ

พ่อคะ

[หน่วยบัญชาการฝ่ายรับของเซี่ยงไฮ้]

ผู้บัญชาการ

คุณหนูมู่โทรศัพท์มาครับ

เธอมีเรื่องอะไรเหรอ

บอกว่า

ฆาตกรที่ฆ่าพี่ชายเธอก็ถูกประหารแล้ว

เธอก็เลยอยากจะเชิญท่านไปไถ่คำสาบานที่วัดฝ่าเหยวียนด้วยกัน

ไม่อย่างนั้น

ให้ผมบอกไหมครับว่าท่านไม่ว่าง

ไม่ได้

ที่นั่นมันห่างไกลเกินไป

ให้ฉันไปเป็นเพื่อนเธอดีกว่า

ผู้บัญชาการถาน

ครั้งนี้ขอบคุณคุณนะคะ

ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ

เรื่องของพี่ชายฉันก็คงไม่ได้รับความกระจ่าง

คุณแม่จะต้องดีใจอยู่บนสวรรค์แน่ ๆ

จริงสิ

คุณกับแม่คุณ

คงจะมีอะไรที่อยากคุยกันเยอะ

ผมไม่เข้าไปแล้วกัน

ก็ได้ค่ะ

ถ้างั้นคุณรอฉันที่หน้าประตูนะ

วางใจเถอะ

คุณออกมาก็จะเห็นผมทันที

ถ้างั้นฉันจะบอกคุณแม่

เรื่องผลงานของคุณให้นะคะ

(คุณนายเซียว)

(ให้เวลาผมนะครับ)

(ผมจะต้องทำให้ความจริงปรากฏให้ได้)

แม่รู้ใช่ไหมคะว่าหนูมาแล้ว

[ป้ายรำลึก เซียวสุ่ยชิง]

แม่คะ

แม่อยู่ที่นั่นสบายดีไหมคะ

เจอพี่ชายแล้วใช่หรือเปล่าคะ

หนูมีข่าวดีเรื่องหนึ่งมาบอกแม่

ชุยเหลียนเฟิ่ง

แล้วก็คนที่ฆ่าพี่ชายเมื่อปีนั้น

ถูกพวกเราจับได้หมดแล้วนะคะ

ต้องเป็นเพราะว่าพวกแม่คอยอวยพรและปกป้องหนูอยู่ด้านบนแน่ ๆ

ทำให้หนูได้เจอผู้บัญชาการถาน

ทำให้หนูได้รู้ความจริงหลังจากผ่านไปสิบปี

ทำให้คนชั่วพวกนี้ถูกลงโทษตามกฎหมาย

ใคร ๆ ก็บอกว่าถ้าตะเกียงระเบิดถือว่าเป็นลางดี

แม่คะ

แม่เองก็มีความสุขมากใช่หรือเปล่า

แม่คะ

เรื่องผู้บัญชาการถานคนนี้

หนูเองก็พูดไม่ถูกว่าเขาดีตรงไหน

แต่พอมีเขาอยู่

หนูก็สบายใจสุด ๆ

หนูชอบเขาค่ะ

แต่พวกเราสองคนมักจะใกล้ก็ไม่ใกล้ ไกลก็ไม่ไกล

หนูเองก็ไม่รู้ว่าเขาชอบหนูหรือเปล่า

[หอพระ]

เป็นยังไงบ้าง

คุณเดาสิคะว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น

อะไรเหรอ

ฉันเล่าเรื่องชุยเหลียนเฟิ่งให้แม่ฟัง

อยู่ ๆ ตะเกียงก็ปะทุขึ้นมาเลย

คุณว่าแม่เองก็ดีใจมากใช่หรือเปล่า

มันเป็นลางดีใช่ไหม

ต้องเป็นลางดีอยู่แล้วละ

ฉันยังบอกกับเธออีกว่า

มีคุณอยู่

ฉันมีความสุขมาก

บอกเธอว่าไม่ต้องเป็นห่วง

ไปกันเถอะ

ผมกลับไปยังมีธุระต้องจัดการนิดหน่อย

คุณช่วยฉันมาเยอะขนาดนี้แล้ว

ตอนเย็นฉันเลี้ยงข้าวคุณก็แล้วกันนะ

หกโมง

ที่ร้านซาลาเปาทอด เมืองโบราณชีเป่า

ต้องมาให้ได้นะคะ

ไม่ต้องมองผมแบบนี้หรอก

ผมไม่ใช่ยมบาล

คุณยังไม่ตาย

ผมรู้ว่าคุณอยากตาย

ติดเพียงแต่ที่คุณถูกยิงก็เป็นแค่ยาสลบเท่านั้น

ดังนั้นหมิ่นต้าเฉิงคนนั้น

ได้ตายไปแล้วละ

คุณอยากถามผมใช่ไหมล่ะ

ว่าทำไมผมไม่ฆ่าคุณทิ้งซะ

ง่ายมาก

ถ้าผมฆ่าคุณ

คุณก็จะได้ดั่งใจน่ะสิ

ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่

คุณปกปิดความจริงเรื่องที่มู่เยวี่ยนหังถูกฆ่าตาย

แถมยังถวายชีวิตเพื่อแสดงความจงรักภักดีอย่างไม่ลังเล

เพราะมีเรื่องที่จะฝากฝังสวีปั๋วจวินใช่ไหมล่ะ

จริงสิ

ผ้าเช็ดหน้าลายนกฟินิกซ์ทะยานฟ้าผืนนั้นของชุยเหลียนเฟิ่ง

ไม่ได้ส่งให้ชุยเจี๋ย

แต่ส่งให้คุณต่างหาก

ซึ่งความหมายก็คือ

ให้คุณคิดถึง

อนาคตของมู่หว่านถิงไว้

มู่หว่านถิงนี่

คือลูกสาวคุณสินะ

นี่จ้ะ

ขอบคุณค่ะ

นั่งดี ๆ นะ

เถ้าแก่

ฉันขอเหล้ากาหนึ่งค่ะ

ได้เลย

ขอบคุณค่ะ

มา

ค่อย ๆ ดื่มนะ

เถ้าแก่

ขอซาลาเปาทอดอีกชุดหนึ่งค่ะ

จ้ะ รอเดี๋ยวนะ

(ดูท่าเขาคงจะไม่จะมาแล้วละ)

เหล่าฟู่

เฝ้าเขาไว้ให้ดี

อย่าให้ใครเข้าใกล้

ยิ่งห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด

ครับ รับทราบครับ

ผู้บัญชาการ ๆ

นี่ก็ใกล้จะทุ่มหนึ่งแล้ว

ท่านลืมแล้วเหรอ

ว่าคุณหนูมู่นัดท่านกินข้าวด้วยกัน

ไปเร็ว ๆ

ครับ

เร็วเข้า ๆ

ตรงนี้มีคนแล้วค่ะ

ผมเอง

ถานเสวียนหลิน

คุณให้ผมมาไง

เป็นคุณจริง ๆ เหรอคะ

ฉันคิดว่าคุณจะไม่มาแล้วซะอีก

จะเป็นไปได้ยังไงกัน

ทำไมคุณถึงดื่มไปเยอะขนาดนี้ล่ะ

เพราะวันนี้ฉันมีความสุขน่ะสิ

ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ

แค้นของแม่ฉันกับพี่ชาย

ก็ไม่รู้ว่าจะได้ชำระเมื่อไร

ขอบคุณคุณนะคะ

มา

ฉันขอดื่มคุณ

ไป ๆ ๆ

คุณเมาแล้วนะ

กลับบ้านเถอะ

ฉันไม่ได้เมา

[เสี่ยวหลงเปาทอด]

คุณรู้ไหมว่าทำไมฉัน

พาคุณมากินข้าวที่นี่

ทำไมเหรอ

เพราะว่าที่นี่คือร้าน

เสี่ยวหลงเปาทอดที่ฉันชอบกินที่สุด

ตอนเด็ก ๆ แม่ชอบพาฉันกับพี่ชายมา

ที่นี่คือฐานลับของพวกเราสามคน

แต่ตอนนี้พวกเขาไม่อยู่กันหมดแล้ว

ก็เลยไม่มีใครมากินเป็นเพื่อนฉันอีกแล้ว

อย่าคิดมากสิ

ไม่เป็นไรนะ

ต่อไปมีผมอยู่

ผมจะมากินเป็นเพื่อนคุณเอง

คุณยังจะพูดว่าจะมากินเป็นเพื่อนฉันอีกนะ มาก็มาสาย

ขอโทษนะ

ผมติดธุระน่ะ

ต่อไปจะไม่สายอีกแล้ว

ขอโทษนะ

ถ้างั้นฉันต้องลงโทษคุณ

ลงโทษอะไรเหรอ

ลงโทษคุณให้ไปดูวิวกลางคืนที่สวยที่สุดของเซี่ยงไฮ้เป็นเพื่อนฉัน

ตอนนี้น่ะเหรอ

มันดึกไปแล้ว

ให้ผมส่งคุณกลับบ้านดีกว่านะ

ถานซื่อขับรถ พาพวกเราไปเขาเสอซานหน่อย

ดึกขนาดนี้แล้วไปจะไปเขาเสอซานทำไม

ไปดูวิวกลางคืนที่สวยที่สุดของเซี่ยงไฮ้ไง

บนเขามันหนาว พวกเรากลับบ้านเถอะนะ

ฉันไม่กลับ

หว่านชิง

อย่าดื้อสิ

เชื่อฟัง

รถนี่เป็นของผม

คุณก็ต้องฟังผมด้วย

รถเป็นของคุณ

แต่ว่า

คุณเป็นของฉัน

เพื่อนของฉันน่ะ

ดังนั้นคุณต้องไปเป็นเพื่อนฉัน

เพื่อนอะไรกัน

ผมไม่อยากเป็นเพื่อนคุณสักหน่อย

ถ้างั้นฉันเดินไปเองก็ได้

หว่านชิง

ตกลง

ผมจะไปเป็นเพื่อนคุณ

ถานซื่อ

ออกรถ

(หลับแบบนี้สิค่อยน่ารักหน่อย)

นายขับนิ่งหน่อยสิ

ขับรถเป็นหรือเปล่าเนี่ย

ผู้บัญชาการครับ

คือว่า

ถนนนี่มันเป็นหลุมเป็นบ่อ

มันไม่ใช่ปัญหาของผมสักหน่อย

ท่าน

ถ้าท่านรู้สึก

กลัวคุณหนูหว่านชิงจะกระแทกไปมา

ถ้างั้นทางที่ดีที่สุดท่านก็

ให้เธอพิงเบาะเองสิครับ

นาย

ได้ ๆ ๆ

นายขับ ขับช้าหน่อยก็แล้วกัน

ผู้บัญชาการครับ

หว่านชิง

หว่านชิง

พวกเราถึงแล้ว

ค่อย ๆ สิ

พวกเราถึงแล้ว

คุณดูสิ

เซี่ยงไฮ้อยู่ตรงนี้หมดแล้ว

ตรงนั้นคืออาคารศุลกากร

ตรงนั้นคือธนาคารฮุ่ยเฟิง

กระทรวงอุตสาหกรรม

แล้วก็สะพานไว่ไป๋ตู้

สะพานไว่ไป๋ตู้

คุณระวังหน่อยสิ

เดี๋ยวก็ตกลงไปหรอก

สะพานไว่ไป๋ตู้

เซี่ยงไฮ้

ที่นี่ก็คือบ้านของฉัน

เซี่ยงไฮ้

ฉันกลับมาแล้ว

แม่คะ

พี่คะ

หนูกลับมาแล้ว

หว่านชิง

คุณดูสิ

เซี่ยงไฮ้นี่

เป็นอาณาเขตของผมทั้งหมด

ผมขอรับประกันกับคุณว่า

ขอแค่มีผมอยู่

คุณก็จะปลอดภัยหายห่วง

ขอบคุณคุณนะ

ขอบคุณผมทำไมกัน

สองครั้งที่ฉันเมาเหล้า

คุณก็อยู่เป็นเพื่อนฉันตลอด

ถ้างั้น

ครั้งนี้คุณ

คงไม่เห็นผมเป็นสวีกวงเย่าอีกแล้วใช่ไหม

อีกแล้วเหรอ

ฉันเห็นคุณเป็นสวีกวงเย่าเมื่อไรกัน

คุณดูสิคุณลืมซะแล้ว

คราวก่อนที่คุณถูกคนวางยา

ตอนที่เมา

สะลึมสะลือ

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรไป

♪ยามรุ่ง ฝนประปราย ยามเย็น ฉันจะรักเธออย่างอ่อนโยนไปตลอดชีวิต♪

แบบนี้เหรอ

ครั้งก่อนคุณก็เป็นแบบนี้

อึ้งไปเลย

ผมว่าแล้วเชียว

ผมว่าแล้วเชียว ว่าคุณรู้อยู่แล้ว

คุณเป็นของผม

♪ฤดูหนาว ฤดูกาลที่เกล็ดหิมะค่อย ๆ ปลิดปลิวลงมา♪

♪แต่อ้อมอกของเธอกลับเหมือนฤดูใบไม้ผลิ ที่มีกลิ่นหอมของมวลบุปผาอบอวลไปทั่วโลก♪

♪ฤดูร้อนที่เต็มไปด้วยช่วงเวลาดี ๆ และฉากที่สวยงาม ร่มเงาของต้นไม้บดบังความคิดถึงของฤดูใบไม้ผลิไว้♪

♪ปล่อยหัวใจให้จมอยู่กับเธอในฤดูใบไม้ร่วง ความรักที่ลึกซึ้งร่วงหล่นอย่างไม่ขาดสาย

♪ใบไม้เบาบาง กับความรักที่ค่อย ๆ ก่อตัว ♪

♪ฤดูหนาว ฤดูกาลที่เกล็ดหิมะค่อย ๆ ปลิดปลิวลงมา♪

♪แต่อ้อมอกของเธอกลับเหมือนฤดูใบไม้ผลิ ที่มีกลิ่นหอมของมวลบุปผาอบอวลไปทั่วโลก♪

♪ฤดูร้อนที่เต็มไปด้วยช่วงเวลาดี ๆ และฉากที่สวยงาม ร่มเงาของต้นไม้บดบังความคิดถึงของฤดูใบไม้ผลิไว้♪

♪ปล่อยหัวใจให้จมอยู่กับเธอในฤดูใบไม้ร่วง ความรักที่ลึกซึ้งร่วงหล่นอย่างไม่ขาดสาย♪

♪ใบไม้เบาบาง กับความรักที่ค่อย ๆ ก่อตัว ♪

คุณ

นั่งแบบนี้

ทั้งคืนเลยเหรอ

ผมไม่กล้านอนหรอก

ถ้าหากผล็อยหลับไป

ถูกฉวยโอกาสจะทำยังไง

ฉวยโอกาสกันแล้วก็จะไปเลยเหรอ

ใครฉวยโอกาสคุณกันคะ

ถ้างั้น

เมื่อคืน

ที่พวกเราจูบกันต่อหน้าทั้งเซี่ยงไฮ้

คุณคิดจะเปลี่ยนใจเหรอ

ถ้างั้นคุณอยากทำอะไรล่ะคะ

กินซาลาเปาทอด ดูวิวกลางคืน เป็นเพื่อนคุณ

ทั้งชีวิต

เป็นไง

ถ้างั้นตอนนี้พวกเรา

ก็เป็นความสัมพันธ์แบบนั้นแล้วเหรอคะ

ความสัมพันธ์แบบไหนเหรอ

ก็

ก็คือ

ก็คือ

ความสัมพันธ์ที่กินข้าวด้วยกัน

นอนด้วยกันใช่ไหม

ใครจะไปนอนกับคุณกัน

ทำไมกัน

จูบก็จูบแล้ว

ไม่อยากยอมรับงั้นเหรอ

ถ้างั้นคุณไปบ้านฉัน

แล้วคุยเรื่องสู่ขอกับพ่อฉันสิคะ

ขอแค่พ่อเห็นด้วย

พวกเราก็จะคบกันได้แล้ว

คุณวางใจเถอะ

ฉันจะทำให้พ่อเห็นด้วยให้ได้

หว่านชิง

ตอนนี้ผม

ยังไปคุยเรื่องสู่ขอที่บ้านคุณไม่ได้

ทำไมล่ะคะ

โกรธเหรอ

เปล่านี่คะ

ถ้าไม่โกรธ ทำไมถึงไม่พูดล่ะ

ฉันไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง

ใครบอกว่าคุณคิดเข้าข้างตัวเองกัน

ผู้หญิงอย่างฉัน

เสนอหน้าขอให้คุณไปคุยเรื่องสู่ขอที่บ้านฉัน

คุณบอกว่าคุณไม่ไป

ไปไม่ได้

แถมยังไม่บอกฉันอีกว่าทำไม

ถึงต่อให้เป็นเพื่อนร่วมงานกัน

ก็ควรจะปฏิบัติอย่างตรงไปตรงมาสิคะ

ใช่

ตอนที่ผมสามารถบอกคุณได้

ผมจะต้องบอกคุณอย่างแน่นอน

คุณให้เวลาผมหน่อยนะ ตกลงไหม

จอดรถ

หว่านชิง

หว่านชิง

หว่านชิง

คุณขึ้นรถก่อนเถอะ คุณใส่รองเท้าส้นสูงนะ

คุณไม่ต้องมายุ่งกับฉัน

คุณฟังผมอธิบายก่อนสิ

ถ้างั้นคุณก็อธิบายมาสิ

ว่าอะไรคือเวลาที่สามารถบอกได้

แม้แต่ฉัน คุณก็ปฏิบัติอย่างตรงไปตรงมาด้วยไม่ได้งั้นเหรอ

ตอนนี้พวกเราเป็นความสัมพันธ์ประเภทนี้แล้วเหรอ

ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ

ถ้างั้นคุณหมายความว่าไงล่ะ

บนโลกใบนี้ยังมีคนที่คุณเชื่อใจได้อยู่ไหม

ถ้าแม้แต่ฉัน คุณก็ยังไม่เชื่อใจ

คุณจะยังเชื่อใจใครได้อีก

หว่านชิง คุณปล่อยนะ

หว่านชิง

คุณฟังผมพูดก่อน

คุณปล่อยนะ

คุณปล่อยฉันลงนะ

ขึ้นรถ

หว่านชิง

คุณฟังผมอธิบายนะ

คุณลองคิดดูดี ๆ

ทุกเรื่องที่ผมปิดบังคุณ

มีเรื่องไหนบ้างที่ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณ

คุณคิดดูนะ

ผมให้มู่หว่านถิง

ไปเป็นเลขาของสวีกวงเย่า

ผมปิดบังคุณก่อนก็จริง

แต่สุดท้ายล่ะ

สุดท้ายคนที่ชนะก็ยังเป็นคุณไม่ใช่หรือไง

ผมยอมรับ

ว่าสำหรับคุณแล้วผมไม่ได้ชัดเจนในทุกเรื่อง

ติดเพียงแต่ที่ผมไม่บอกคุณ ก็เพราะว่ามีเหตุผลของผมเอง

ผมหวังว่าคุณจะเชื่อผม

เชื่อใจผม

เชื่อใจอย่างแท้จริง

ไม่ใช่บีบบังคับกัน

แต่คือไม่สงสัยกันเลย

ถึงจะเป็นในเรื่องที่คุณมองไม่เห็น

แต่คุณก็ยังยินดีที่จะเชื่อ

ตอนนี้ผม

ยังมีเรื่องที่สำคัญมากที่ยังจัดการไม่เสร็จ

ดังนั้นเลยยังไม่เหมาะที่จะไปคุยเรื่องสู่ขอ

แต่ในใจผม

มันเป็นคุณมาตั้งนานแล้ว

พวกเราใช้ชีวิตอย่างล่องลอยมาสิบปี

ถึงได้เจอกันและกัน

ผมเห็นค่ามันมาก ๆ

ดังนั้น

ให้เวลาผมหน่อยได้ไหม

ฉันรอได้ค่ะ

ขอบคุณนะ

รอเรื่องราวมีผลสรุปเมื่อไร

ผมจะบอกคุณ

แต่ก่อนหน้านั้น

คุณจะบอกใครเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเราไม่ได้

ตกลงไหม

ตกลงค่ะ

ฉันจะเชื่อคุณ

แต่ว่า

ในเมื่อคุณยังมีธุระต้องทำ

แล้วเมื่อคืนทำไมคุณต้องรีบร้อนขนาดนั้นด้วย

ใครเป็นคนรีบร้อนก่อนกันแน่

ฉันเมานะคะ

แล้วฉันก็ไม่มีประสบการณ์ด้วย

ผมก็ไม่มีประสบการณ์เหมือนกันนะ

ฉันไม่เชื่อหรอก

ผมก็แค่พูดไปงั้นแหละ

ไม่อย่างนั้น

คงไม่ถูกคุณฉวยโอกาส

ได้ถึงสองครั้งหรอก

ฉันไปฉวยโอกาสคุณตั้งแต่เมื่อไรกัน

ขึ้นรถเถอะ

[ตระกูลมู่]

คุณหนูหว่านถิง

คุณท่านกำชับพวกเราให้ไปส่งคุณไปท่าเรือ

พ่อไม่อยากจะเจอหน้าฉันอีกแค่สักครั้งเดียวเลยเหรอ

คุณท่านบอกว่า

ชาตินี้

วาสนาของพ่อและลูกได้จบลงแล้ว

ไม่อยากเจอกันอีกแล้ว

เชิญครับ

[ท่าเรือเดอะบันด์เซี่ยงไฮ้]

รักษาสุขภาพด้วยนะครับ

คุณหนูมู่

ท่านประธานกำชับเราไว้

ว่าให้พวกเราส่งคุณขึ้นเรือครับ

ครับ

เชิญ

ทางนี้

เชิญไปทางนี้เถอะครับ

คุณหนูมู่

ช่วยด้วย ช่วยด้วย

ไป

ผู้บัญชาการ

ตกลง

ไปเถอะ

สายตาอะไรเนี่ย มีอะไรก็พูดมา

ผู้บัญชาการครับ

ท่านกับ

คุณหนูมู่

จริงใช่ไหมครับ

ถามบ้าอะไร

ก็ต้องจริงน่ะสิ

เดี๋ยวนะครับ

ท่านสองคนแค่เจอหน้ากันก็ตีกันแล้วไม่ใช่เหรอ

ท่าน

ท่านสองคนได้

ได้

ได้ลงเอยกันเมื่อไรเหรอครับ

ไม่สิ

ดี

ดีกัน

ฉันจะบอกนายให้นะ

เรื่องนี้

นายจะบอกใครไม่ได้เด็ดขาด

มิฉะนั้นนายจะทำเรื่องใหญ่ของฉันพัง

วางใจเถอะครับ

ผมเข้าใจแล้ว

ท่านจะแอบคบกับเธอสินะครับ

ความรักแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ

จะให้ใครเห็นไม่ได้

ท่านวางใจเถอะ

ผมจะ

ไม่พูดเลยสักคำเดียว

นายนี่มันปากเสีย พูดจาดี ๆ ไม่เป็นเอาซะเลย

ไสหัวไป

ฮัลโหล

ว่าไงนะ

ตกลง

จะไปเดี๋ยวนี้

เตรียมรถ

ผู้บัญชาการ

คุณมาได้ยังไงน่ะ

คุณควรที่จะจัดการเรื่องให้สวีกวงเย่า

อยู่ที่โรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ

ตอนบ่ายพี่กวงเย่าต้องทำ IV Drip

ฉันไปตอนบ่ายก็พอแล้วละค่ะ

เดิมทีเมื่อวานอยากจะเลี้ยงข้าวคุณ

แต่ก็เลี้ยงไม่สำเร็จ

ไม่งั้นวันนี้ฉันเลี้ยงคุณอีกรอบดีไหมคะ

ถึงเมื่อวาน

จะไม่ได้กินข้าวเย็น

แต่ผมก็กินมื้อดึกแล้วนะ

เมื่อวานพวกเราไม่ได้กินมื้อดึกสักหน่อย

คุณคิดดูอีกทีสิ

ให้นายรออยู่ข้างล่างไม่ใช่หรือไง

หว่านชิง

ผมต้องไปแล้ว

เป็นเด็กดี รอผมนะ

ตกลงไหม

ไปละ

รอผมนะ

ไปละนะ

♪น้ำตากลายเป็นสายฝนโปรยปรายไปทั่วท้องฟ้า♪

♪กลับไปยังจุดเริ่มต้นที่เราเจอกัน♪

♪แค่มองไปก็เห็นเธอ♪

♪ใบหน้าด้านข้างที่ชวนให้หลงไหล♪

♪ผืนฟ้าและทะเลที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา♪

♪ฉันให้คำสัญญา♪

♪ให้โลกมนุษย์จากไปพร้อมกับพวกเรา♪

♪หากฉันลืมเค้าโครงของเธอ♪

♪หากฉันลืมเค้าโครงของเธอ♪

♪ให้ความทรงจำทำให้ฉันกลับมา มีชีวิตอีกครั้งผ่านระยะทางที่ห่างไกล♪

♪โอบกอดเปลวไฟของแสงอาทิตย์อัสดงที่ขึ้นและลง♪

♪โลกใบนี้ที่สับสนวุ่นวาย♪

♪หมดไปกับการอยู่คนเดียวในชีวิตของฉัน♪

♪ถึงต่อให้สายตาที่พร่ามัวจะมองเห็นไม่ชัดเจน♪

♪แต่ฉันก็จะควบม้าและร้องเพลงอย่างสุขหัวใจไปกับเธอ♪

♪น้ำตากลายเป็นสายฝนโปรยปรายไปทั่วท้องฟ้า♪

♪กลับไปยังจุดเริ่มต้นที่เราเจอกัน♪

♪แค่มองไปก็เห็นเธอ♪

♪ใบหน้าด้านข้างที่ชวนให้หลงไหล♪

♪ผืนฟ้าและทะเลที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา♪

♪ฉันให้คำสัญญา♪

♪ให้โลกมนุษย์จากไปพร้อมกับพวกเรา♪

♪หากฉันลืมเค้าโครงของเธอ♪

♪จะประกอบกลับคืนมาได้ยังไง♪

♪ให้ความทรงจำทำให้ฉันกลับมา มีชีวิตอีกครั้งผ่านระยะทางที่ห่างไกล♪

♪โอบกอดเปลวไฟของแสงอาทิตย์อัสดงที่ขึ้นและลง♪

♪โลกใบนี้ที่สับสนวุ่นวาย♪

♪หมดไปกับการอยู่คนเดียวในชีวิตของฉัน♪

♪ถึงต่อให้สายตาที่พร่ามัวจะมองเห็นไม่ชัดเจน♪

♪แต่ฉันก็จะควบม้าและร้องเพลงอย่างสุขหัวใจไปกับเธอ♪