Original subtitles

♪ยามรุ่ง ฝนประปราย ยามเย็น ฉันจะรักเธออย่างอ่อนโยนไปตลอดชีวิต♪

♪คนหนุ่มในเครื่องแบบทหารควบม้ามาพร้อมกับแววตาที่เปรียบดั่งดวงดาว♪

♪สายตาอันแสนอบอุ่นมั่นคง รอยยิ้มที่เปี่ยมล้น♪

♪เหมือนทรายอันสวยงามที่ไหลผ่านนิ้ว เมื่อมองกลับไป♪

♪ฤดูหนาว ฤดูกาลที่เกล็ดหิมะค่อย ๆ ปลิดปลิวลงมา♪

♪แต่อ้อมอกของเธอกลับเหมือนฤดูใบไม้ผลิ ที่มีกลิ่นหอมของมวลบุปผาอบอวลไปทั่วโลก♪

♪ฤดูร้อนที่เต็มไปด้วยช่วงเวลาดี ๆ และฉากที่สวยงาม ร่มเงาของต้นไม้บดบังความคิดถึงของฤดูใบไม้ผลิไว้♪

♪ปล่อยหัวใจให้จมอยู่กับเธอในฤดูใบไม้ร่วง ความรักที่ลึกซึ้งร่วงหล่นอย่างไม่ขาดสาย♪

♪ใบไม้เบาบาง กับความรักที่ค่อย ๆ ก่อตัว ♪

=รักแรกเจอ เผลอจนหมดใจ=

=ตอนที่ 1=

[เซี่ยงไฮ้ ปี 1926]

(นี่ก็สิบปีแล้วที่จากเซี่ยงไฮ้มา)

(ตอนนี้ข่าวที่มีอยู่อย่างกระจัดกระจาย บนหนังสือพิมพ์ที่รวบรวมมาได้)

(ก็คือเซี่ยงไฮ้ที่ทำให้จิตใจระส่ำระสาย)

(สถานการณ์วุ่นวายไม่น้อย)

(และพ่อของฉัน)

(ได้กลายเป็นประธานของสมาคมนักธุรกิจจีนโพ้นทะเล)

(ในการต่อสู้ที่ดุเดือดครั้งนี้)

(คฤหาสน์ตระกูลมู่หลังนั้นที่คุ้นเคย)

(ก็มีคุณผู้หญิงคนใหม่มาตั้งนานแล้ว)

[แม่คะ แม่วางใจเถอะนะ]

พวกเธอเบามือหน่อยจะได้ไหม

เร็วเข้า นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว

ดอกไม้นี่ใครเป็นคนจัดกัน

ทำไมถึงวางบิดเบี้ยวอย่างนั้นล่ะ

รีบจัดใหม่เร็วเข้า

คุณนายครับ

คุณหว่านถิงให้ส่งรถไปรับเพื่อนสนิทของเธอ

แต่รถที่บ้าน

ถูกส่งไปรับผู้ตรวจการกองทัพ

กับทหารรักษาการณ์ที่สถานีรถไฟหมดเลยครับ

เหลือรถแค่คันเดียว

อีกเดี๋ยวก็ต้องไปรับคุณหว่านชิงที่ท่าเรืออีก

ก็ยืมรถสักคนไปรับสิ

แต่เรือของคุณหว่านชิงใกล้จะถึงท่าเรือแล้วนะครับ

เรื่องเวลา

เกรงว่าจะไม่ทันการ

เสี่ยวฮุ่ย

สมองเธอมีปัญหาหรือไง

เธอฟังไม่เข้าใจที่ฉันพูดเธออย่างนั้นเหรอ

เรื่องเยอะจริง

(หว่านชิง)

(ต่อไปลูกจะต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง)

(ถ้าหลังจากกลับไปตระกูลมู่แล้วไม่สบายใจ)

(ก็ขายสินสอดที่แม่ให้ไว้เมื่อปีนั้นซะนะ)

(ตั้งตัวด้วยตัวเอง)

(ใช้ชีวิตให้มีความสุข)

แม่คะ

แม่ไม่ต้องห่วงค่ะ

หนูจะฟังคำที่แม่พูด

และจะใช้ชีวิตให้มีความสุขแทนแม่กับพี่

สวัสดีค่ะ เชิญทางด้านนี้ค่ะ

เชิญค่ะ

ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีคะ

กาแฟหนึ่งแก้วกับหนังสือพิมพ์ญี่ปุ่นฉบับหนึ่งค่ะ

ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ

ที่รัก

ฉันรู้สึก

ฉันรู้สึก

ฉันปวดท้องนิดหน่อย

คุณนั่งทานตรงนี้คนเดียวไปก่อนนะ

ฉันขอตัวไปนอนหน่อย ตกลงไหมคะ

แบบนั้นไม่ได้หรอก

ไม่มีคุณอยู่ ผมจะทานลงได้ยังไงกัน

แต่ฉันไม่สบายจริง ๆ นะคะ

คุณอย่าดื้อสิคะ

อยู่นี่เถอะนะ

ผมคนเดียวทานไม่ลงหรอก

แต่ฉันรู้สึกไม่สบายตัวจริง ๆ นี่คะ

เอาแบบนี้

ไม่เชื่อคุณก็ลองจับดูสิคะ

ปวดมากจริง ๆ นะคะ

ไปเถอะ

คุณผู้หญิงคะ หนังสือพิมพ์ของคุณค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ไม่ปวดท้องแล้วเหรอ

[จอมพลหนุ่มของกองกำลังตระกูลถาน ถานเสวียนหลิน]

ทำไมถึงเปิดกระเป๋าผม

คุณลงมืออย่างรีบร้อนแบบนี้ มันจะเกิดเรื่องได้นะคะ

ฐานทัพของผู้ตรวจการสวีที่เซี่ยงไฮ้ใหญ่มาก

คุณคิดว่าซื้อตัวผู้บัญชาการฝ่ายรับของเซี่ยงไฮ้ได้

ก็จะโค่นเซี่ยงไฮ้ได้งั้นเหรอ

มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ

ดังนั้น

คุณก็เลยคิดจะขโมยแผนการวางกองกำลังของผม

เอาไปให้คนของสวีปั๋วจวินงั้นสินะ

ถ้าข้อมูลรั่วไหล

คุณก็จะยกเลิกภารกิจ

จอมพลหนุ่มคะ

ความจริงแล้ว

ที่ฉันทำแบบนี้

เพราะว่ากำลังช่วยคุณนะคะ

ฉันยอมที่จะทำความผิดครั้งใหญ่

ก็เพื่อที่จะหยุดคุณ

ในเมื่อทรยศผมแล้ว

ยังจะมาพูดว่าทำเพื่อผมอีกเหรอ

จอมพลหนุ่ม

ทำไมคุณพูดแบบนี้ล่ะคะ

หรือว่าคุณไม่รู้สึกถึง

ความจริงใจของฉันงั้นเหรอคะ

จอมพลหนุ่ม

คุณทำฉันเจ็บนะคะ

เงียบไว้

ขอบคุณค่ะ

คนญี่ปุ่น

คนญี่ปุ่นงั้นเหรอ

โอเค

เงียบไว้

ไม่อย่างนั้นผมจะฆ่าคุณ

เข้าใจไหม

มีคนรอรับฉันอยู่ข้างล่าง

ถ้าฉันไม่ปรากฏตัว

พวกเขาจะแจ้งตำรวจ

มากับผม

ไม่นะ

อย่าเกร็งสิ

และตอนนี้

คุณจะต้องอยู่ด้วยกันกับผมตลอดเวลา

ลงเรือเมื่อไร

ผมจะปล่อยคุณไปเอง

ห้ามไปไหนล่ะ

ช่วยด้วย ช่วยด้วย

คุณผู้ชายคะ

เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงของตกแตก

ต้องการทำความสะอาดหรือเปล่าคะ

คุณผู้ชายคะ

ถ้าคุณไม่ตอบ ฉันจะเข้าไปแล้วนะคะ

ไสหัวไป

ขอประทานโทษค่ะคุณผู้ชาย

คุณต้องจำคำที่ผมพูดให้ดี

เข้าใจไหม

ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ

ได้สิ มากับผม

ไป

มากับผม

อย่าเกร็ง

ใช่คนที่รอคุณหรือเปล่า

ลืมทุกอย่างที่คุณเห็นซะ

อย่าหาเรื่องให้ผม ตกลงไหม

ไปได้

[ท่าเรือเซี่ยงไฮ้บันด์]

ระวัง ๆ ขอทางหน่อยนะครับ

ขอทางหน่อย

ขอโทษนะครับ ขอทางหน่อย

สวัสดีค่ะ

สวัสดีค่ะ

เหล่าอู๋

เรื่องจัดการราบรื่นดีหรือเปล่า

สองวันนี้สวีปั๋วจวินจับตาดูผมไม่คลาดซะยิ่งกว่าเดิมอีก

ผมไปไหนก็ส่งคนตามประกบหมด

ผมบอกว่าวันนี้จะมารับหลานชายของผมที่ท่าเรือ

ถึงได้สลักพวกเงาออกได้

เหล่าอู๋

ทำไมผมถึงรู้สึกว่าคุณกำลังเอาเปรียบผมอยู่ล่ะ

ช่วยไม่ได้นี่ครับ

ก็เขาคว้าจุดอ่อนของผม

ไว้ได้อยู่หมัดขนาดนี้

อยากจะให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขามาแทนที่ผมให้ได้

ชีวิตของผมอู๋เซี่ยงอิ่ง

ต้องพึ่งทหารตระกูลถานของคุณแล้วละ

คุณวางใจเถอะ

ผมเข้าเมืองมาคนเดียว

ครอบครัวของผมก็มีแค่คุณคนเดียว

ผมมองคุณเป็นคนกันเองจริง ๆ นะ

เมื่อปีนั้นคุณช่วยผมที่สนามรบ

ผมก็รู้เลยว่าคุณเป็นคนที่มีน้ำใจคนหนึ่ง

คุณยอมติดตามผม ก็นับว่าให้เกียรติผมแล้วละ

ขอแค่ผมมีข้าว คุณก็ไม่มีทางหิวตาย

จอมพลหนุ่ม

แล้วทหารพวกนั้นของคุณ

รออยู่ที่นอกเมืองแล้วละ

วางใจเถอะ พวกเขาไว้ใจได้

จริงสิ

เมื่อกี้ผู้หญิงที่ออกมากับคุณเป็นใครกัน

คุณยังจำสวีม่านได้ไหม

เธอกลายเป็นศัตรูทรยศเราไปแล้ว

ตอนที่ผมกำลังจัดการเธอ

ถูกผู้หญิงคนนั้นเห็นเข้าน่ะ

ถ้างั้นคุณก็ควรที่จะจัดการเธอ...

ระวัง ๆ ขอทางหน่อยนะครับ

(เธอฟังภาษาจีนรู้เรื่อง)

แย่แล้ว

ตามไป

(ทำไมคนขับรถของที่บ้านยังไม่มาอีกนะ)

ดูไม่ออกเลยนะ

คุณเองก็ฉลาดไม่เบานี่

หยุดแสดงเถอะ

เป็นเด็กดีหน่อย

อย่าขยับ

อย่าแตะนะ

คุณคะ

ฉันก็แค่กลับมางานศพแม่ของฉัน

ฉันรับประกันเลยว่าจะไม่พูดสุ่มสี่สุ่มห้าเด็ดขาด

[มู่หว่านชิง]

มู่หว่านชิง

คุณเกือบจะหลอกผมได้แล้วเชียว

ผมคิดว่าคุณเป็นแค่คนญี่ปุ่นคนหนึ่ง ที่จะไม่มาขวางทางซะอีก

คุณจะทำอะไรน่ะ

ต้องขอโทษคุณด้วยนะ

ที่ช่วงนี้

จะต้องถูกล็อกอยู่กับผม

คุณจะได้ไม่ก่อปัญหา

ไม่มีปัญหาอะไรเนอะ

จอมพลหนุ่มครับ

ผมว่ายิงเธอทิ้งแล้วเอาไป

โยนทิ้งแม่น้ำก็สิ้นเรื่อง

เหล่าอู๋ วางปืนลงเถอะ

ก็แค่ได้หลานสะใภ้เพิ่มมาอีกคน

เอาเถอะน่า

เป็นเพราะว่าจอมพลหนุ่มรู้จักสงสารผู้หญิงหรอกนะ

งั้นก็ได้

เป็นเด็กดีล่ะ

ระวังกันหน่อยสิ

จริง ๆ เลย

แม่คะ

หนูใส่ชุดนี้สวยหรือเปล่า

เหมาะกับกับพี่กวงเย่าไหมคะ

ลูกสาวแม่

ลูกน่ะ

อย่าเอาแต่พูดถึงกวงเย่าทั้งวี่ทั้งวันสิ

เราเองก็เป็นผู้ลากมากดีเหมือนกัน

ต้องสงวนเนื้อสงวนตัวหน่อยนะจ๊ะ

แม่คะ

ถ้าหนูมัวแต่สงวนเนื้อสงวนตัว

พี่กวงเย่าก็คงถูกคนอื่นแย่งไปแน่

ครั้งนี้ที่ผู้ตรวจการสวีมาเซี่ยงไฮ้

ก็เพราะมีเรื่องจะขอกับพ่อของลูก

ก็เรื่องของลูกกับกวงเย่าไง

จัดการเรียบร้อยแล้วนะจ๊ะ

จริงเหรอคะ

เหล่าอู๋ กลับไปก่อนเถอะ

ห้องสำรองที่หน่วยบัญชาการฝ่ายรับ

ของเซี่ยงไฮ้ได้จองไว้

[หน่วยบัญชาการฝ่ายรับของเซี่ยงไฮ้]

[ชื่อสกุล หลิวจื่อเจียง เพศ ชาย บัตรนี้สงวนสิทธิ์ในการใช้แก่เจ้าของเท่านั้น วันที่ 3 กรกฎาคม ปีที่ 12 แห่งสาธารณรัฐจีน]

ถ้างั้น คุณผู้หญิงท่านนี้ล่ะคะ

ผมคือ หลานชายของผู้บัญชาการอู๋

ท่านนี้คือภรรยาของผม

ถ้าคุณไม่เชื่อละก็

จะโทรศัพท์ไปเช็กก็ได้นะ

ไม่ต้องหรอกค่ะ

[หน่วยบัญชาการฝ่ายรับของเซี่ยงไฮ้] นี่กุญแจของคุณ

ห้องอยู่ชั้นสี่นะคะ

ขอบคุณครับ

ไปกันเถอะ

(คนของหน่วยตรวจการกองทัพงั้นเหรอ)

จอมพลหนุ่มครับ

ทางนี้ครับ

ผมบอกคุณตั้งหลายครั้งแล้วใช่ไหม

ว่าเมื่อคืนเราไม่ควรเล่นแรงขนาดนั้น

แต่คุณก็ไม่ฟัง กุญแจก็หายไปแล้ว

คราวนี้จะทำยังไง ขายหน้าเลยดูสิ

จริงไหม

ขอโทษนะครับ ที่เสียมารยาทต่อหน้าพวกคุณ

[หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า]

อยากตายงั้นเหรอ

ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ

ฉันก็แค่ลืมตัวจะไปกดลิฟต์

เดินสิ

เข้ามา

หลีกไปนะ

คุณจะทำอะไรน่ะ

ผมต้องถามคุณมากกว่าละมั้ง

ตั้งแต่ลงเรือมาจนถึงตอนนี้

ฉันก็ให้ความร่วมมือกับคุณมาตลอด

คุณจะต้องให้ผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงานอย่างฉัน

แสดงละครประเภทนี้กับคุณด้วยงั้นเหรอ

หน้าฉันไม่ได้หนาขนาดนั้นนะ

ปากเล็กแค่นี้พูดเก่งซะจริง

ผมผิดเองแหละ

ของปลอมยังไงก็เป็นของปลอม

ภรรยาปลอม ๆ คนนี้

ใจคงจะไม่ตรงกับผม

ถ้าอยากจะแก้ไขปัญหา

ก็ต้องลงมือทำจริง ๆ ซะ

คุณจะทำอะไรน่ะ

ถอยไปนะ

เดี๋ยวผมจะเล่นแรง ๆ เป็นเพื่อนคุณเองนะ

คิดจะฉวยโอกาสจากผมงั้นเหรอ

คุณฝันไปเถอะ

ถ้าไม่อยากตาย

ก็อยู่เงียบ ๆ ซะ

จอมพลหนุ่มครับ

ได้ยินมาว่า

ผู้ตรวจการกองทัพ

เตรียมที่จะคุยเรื่องงานแต่งงาน

ของท่านกับคุณหว่านถิงในงานเลี้ยง

ยินดีกับจอมพลหนุ่มด้วยนะครับ ที่จะได้แต่งงานกับสาวสวย

จอมพลหนุ่ม

หรือว่าท่านยังไม่ลืม

คุณหว่านชิงคนนั้นที่สนิทกันเมื่อตอนเด็ก ๆ

ระวังหน่อยนะ

แย่แล้วครับ คุณนาย

เกิดอะไรขึ้น

ไม่เจอคุณหว่านชิงครับ

ก่อนคุณท่านกลับมาจะต้องหาเธอให้เจอให้ได้

รู้เรื่องไหม

ครับ

จริง ๆ เลย ก็แค่ไปช้านิดหน่อยเอง

ถ้าอยู่รอที่ท่าเรือก็หมดเรื่องแล้วนี่

[หน่วยบัญชาการฝ่ายรับของเซี่ยงไฮ้]

[แผนการวางกองกำลังในเซี่ยงไฮ้]

ฮัลโหล

(ลุงครับ)

(ทุกอย่างจัดการไว้เรียบร้อยหมดแล้ว)

(คืนนี้ มาดื่มฉลองกันเถอะ)

ได้ ถ้างั้น

คืนนี้พวกเรามานั่งคุยกัน

ถ้างั้นก็

เจอกันที่หอหงปินตอนหกโมงก็แล้วกัน

ครับ

[ตู้โทรศัพท์]

[สี่]

หยุดนะ

(หรือว่าท่านยังไม่ลืม)

(คุณหว่านชิงคนนั้นที่สนิทกันเมื่อตอนเด็ก ๆ)

[ส่วย]

อย่าขยับนะ

ปกป้องจอมพลหนุ่ม

(จอมพลหนุ่มเหรอ)

พี่กวงเย่า

หว่านชิง

พี่กวงเย่าคะ

เป็นเธอจริง ๆ เหรอเนี่ย

นี่มันอย่างกับฝันเลย

เธอกลับมาเมื่อไรน่ะ

หนูเพิ่งมาถึงเซี่ยงไฮ้น่ะค่ะ

ไม่เจอกันนานเลยนะคะ

สิบปีแล้ว

เธอโตเป็นสาวซะแล้ว

ทำไมเธอถึงไม่เขียนจดหมายมาหาพี่บ้างเลย

คนในลิฟต์เมื่อกี้

คือสามีเธองั้นเหรอ

เขาไม่ใช่สามีหนูนะคะ

เขาลักพาตัวหนูมา

ลักพาตัวเหรอ

[โรงแรมฟาร์อีสท์]

จอมพลหนุ่มครับ

เขาหนีไปแล้วครับ

ค้นทั้งโรงแรมแล้วก็ยังไม่เจอ

หนีเร็วซะจริงนะ

หว่านชิง

ทำไมผู้ชายคนนั้นต้องจับเธอไว้ด้วยล่ะ

หนูกับเขามาเซี่ยงไฮ้ด้วยเรือลำเดียวกันค่ะ

หนูเห็นเขาฆ่าคนบนเรือ

เขาก็เลยจับหนูไว้

ฆ่าคนเหรอ

เขาเป็นใครเธอรู้หรือเปล่า

หนูไม่รู้ค่ะ

แต่คนที่มารับเขาต่างเรียกเขาว่าจอมพลหนุ่ม

น่าจะเป็นทหารนะคะ

[บัตรเชิญ ไปงานเลี้ยงเต้นรำของคฤหาสน์ตระกูลมู่ และงานบอลหมั้นระหว่างลูกชายของผู้ตรวจการสวี สวีกวงเย่าและลูกสาว]

เหล่าอู๋ เหล่าอู๋

เหล่าอู๋

จอมพลถาน ทำไมคุณถึงมาตอนนี้ล่ะ

พวกเรานัดกันที่หอหงปิน

ตอนหกโมงเย็นไม่ใช่เหรอ

ไม่ทันแล้ว

ผู้หญิงคนนั้นหนีไปได้

แถมยังเอากระเป๋าไปด้วย

ในกระเป๋าใบนั้นมีแผนการวางกองกำลังอาวุธครั้งนี้อยู่

ว่าไงนะ

ยังมีที่แย่กว่านี้อีก

ผู้หญิงคนนั้นน่าจะ เจอคนของสวีปั๋วจวินเข้าให้แล้วด้วย

คุณดูสิ

นี่คือบุหรี่ที่มีปลายกรองพิเศษ

น่าจะเป็นของที่โรงงานบุหรี่เป่ยหยาง

[ส่วย] มอบให้แก่หน่วยตรวจการกองทัพของแต่ละมณฑลเป็นพิเศษ

เซี่ยงไฮ้เป็นอาณาเขตของสวีปั๋วจวิน

คนที่สูบบุหรี่ประเภทนี้

ต้องเป็นคนของเขาแน่

คุณจะบอกว่า

ผู้หญิงคนนี้

เอาแผนการวางกองกำลังไป

แล้วก็ถูกคนของหน่วยตรวจการกองทัพช่วยไปแล้วงั้นเหรอ

มันคือความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด

ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าให้คุณฆ่าเธอทิ้งซะ

แต่คุณก็ยังจะใจดี

คราวนี้จบเห่แน่

คุณจะทำให้ผมจบเห่แล้ว

คุณอย่าเพิ่งร้อนใจไป

คุณฟังผมพูดก่อน

เรื่องนี้ยังพลิกสถานการณ์ได้

ผมมีวิธีแก้

พูดมา

รถไฟขบวนพิเศษของสวีปั๋วจวินเพิ่งมาถึงเซี่ยงไฮ้

ดังนั้นถึงต่อให้คนของหน่วยตรวจการกองทัพ

จับผู้หญิงคนนั้นไป

ข่าวนี้ก็ไม่มีทางไปถึงหูเขา

ได้เร็วขนาดนั้น

ดังนั้น

ทางออกเดียวของพวกเราก็คือ

ลงมือก่อน

คุณกำลังล้ออะไรเล่นอยู่

เรื่องอาวุธแบบนี้

เรื่องประเภทนี้มันใช่เรื่องเล็ก ๆ หรือไง

ผมอู๋เซี่ยงอิ่งจะไม่รบศึกที่ไม่ได้เตรียมตัวมา

เหล่าอู๋

คุณคิดจะกลับคำอย่างนั้นเหรอ

ฮัลโหล

พี่กวงเย่าคะ

จอมพลหนุ่มครับ

รถไฟของผู้ตรวจการกองทัพมาถึงสถานีแล้ว

เขาต้องการให้พวกเราไปที่คฤหาสน์ตระกูลมู่ทันที

ตกลง

พวกเราจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้

จะได้พาหว่านชิงกลับไปด้วยพอดี

รับทราบครับ

(สิบปีแล้วงั้นเหรอ)

(ในที่สุดฉันก็ต้องกลับบ้านแล้ว)

(จะมีอะไรรอฉันอยู่บ้างนะ)

ไม่ว่ายังไง

ก็ลงมือคืนนี้ไม่ได้

เรื่องด่วนของเราในตอนนี้ ก็คือต้องหาผู้หญิงคนนั้นให้เจอ

เพื่อไม่ให้เรื่องแพร่งพรายออกไป

ไม่ครับ

พวกเราจะต้องโจมตีฝ่ายตรงข้ามก่อน

ถ้าสวีปั๋วจวินรู้ตัวขึ้นมาเมื่อไร

ทุกอย่างจะสายเกินแก้

[บัตรเชิญ] ตอนนี้ผู้ตรวจการเพ๋ยอยู่ที่เซี่ยงไฮ้

ถ้าพวกเราจะลงมือ ถ้างั้นเขา

เดี๋ยวก่อน ฟังผมพูดก่อน

ตอนนี้รัฐบาลปักกิ่ง

ให้น้ำหนักกับสวีปั๋วจวินกับเพ๋ยซวินมากที่สุด

ถ้าเพ๋ยซวินไม่อยู่ที่เซี่ยงไฮ้

ถึงต่อให้การวางอาวุธของพวกเราสำเร็จ

และทำให้สวีปั๋วจวิน

ยอมแพ้ได้

แต่เพ๋ยซวิน

ก็สามารถส่งกองทัพมาปราบพวกเรา

ในนามของรัฐบาลปักกิ่งได้

แบบนี้พวกเราจะเสียเปรียบอย่างมาก

แต่ตอนนี้ตัวเพ๋ยซวินอยู่ที่เซี่ยงไฮ้

เราสามารถบังคับให้เขา กับสวีปั๋วจวินแสดงจุดยืนพร้อมกันได้

จะได้ไม่มีปัญหาตามมา

เหล่าอู๋

ตอนนี้ทหารของตระกูลถาน ก็อยู่แค่นอกเมืองเท่านั้น

อีกอย่างผมก็ออกคำสั่งไปแล้ว

ว่าคืนนี้ต้องลงมือ

ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือ

พอถึงตอนนั้นทหารในเมืองของคุณ

ได้ยินว่าด้านนอกวุ่นวายไปหมด

จะต้องทำอะไรไม่ถูกแน่ ๆ

พอถึงตอนนั้น

โอกาสที่จะชนะแม้แต่นิดเดียวก็จะไม่มีแล้วนะ

ก่อนที่คุณจะออกคำสั่ง

ทำไมถึงไม่ปรึกษาผมสักคำ

ผมกำลังช่วยคุณอยู่นะ

ตอนนี้

[บัตรเชิญ] คุณต้องตัดสินใจเด็ดขาดเท่านั้น

ถึงจะมีทางรอด

เข้าใจไหม

ช่วยผมงั้นเหรอ

น่าขำซะจริง

เหล่าอู๋

คุณมีโอกาสที่จะเปลี่ยนกระแสน้ำแค่ครั้งนี้เท่านั้น

เวลามีไม่มากแล้ว

จะแพ้หรือชนะขึ้นอยู่กับคุณ

คุณเชื่อผมสักครั้งเถอะ

เราจะต้องลองเสี่ยงดู

แจ้งแต่ละหน่วย

ว่าให้ลงมือล่วงหน้า

เตรียมซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานไว้ให้กวงเย่าเยอะ ๆ หน่อยนะ

ฟัวกราส์ให้แยกต่างหาก

คุณนายครับ

ไปเถอะ รีบไปบอกพ่อครัวซะนะ

ค่ะ

คุณนาย

หาคุณหว่านชิงไม่เจอเลยครับ

ไม่งั้น ขอให้สถานีตำรวจช่วยดีไหมครับ

มู่ฟาง

ฉันร้อนใจจะตายอยู่แล้ว

นายก็เหมือนกัน

จำเป็นต้องทำให้คนมากมายเข้ามาเกี่ยวด้วยหรือไง

ถ้าลือออกไปมันจะดีงั้นเหรอ

รีบส่งคนไปหาซะ

คุณท่าน

คุณกลับมาแล้วเหรอคะ

คุณคะ

ทำไมสีหน้าถึงดูไม่ค่อยดีเลยล่ะ

เหนื่อยใจน่ะ

คนอังกฤษ

ยังคงวางตัวเป็นกลางต่อกองทัพปฏิวัติ

พวกเขาไม่อยากให้ผมออกเงิน

สนับสนุนเพื่อเข้าร่วมกับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งของสงคราม

ตอนนี้พวกเราสองตระกูลจะแต่งงานกัน

ยังไงก็พวกเขาก็ต้องอยากให้ผม ออกเบี้ยเลี้ยงกับเสบียงของทหารแน่

แบบนี้มันก็ทำให้ผมกลืนไม่เข้าคายไม่ออกน่ะสิ

พ่อคะ

ยังไงผู้ตรวจการสวีก็เป็นว่าที่พ่อสามีของหนู

คุณพ่อก็ช่วยสนับสนุนหน่อยสิคะ

พ่อเป็นนักธุรกิจนะ

ถึงต่อให้เป็นผู้ตรวจการสวี ว่าที่พ่อสามีของลูก

ยังไงก็ต้องยอมให้คนอังกฤษอยู่ดี

คุณท่านครับ

หน่วยงานสาธารณะโทรมาแล้วครับ

ตกลง

แม่คะ

หนูบอกแล้วเห็นไหม

ว่าสิบกว่าปีที่ไม่ได้เจอ

คุณพ่อไม่พูดถึงมู่หว่านชิงเลยด้วยซ้ำ

ลูกช่วยตั้งสติหน่อยจะได้ไหม

ไม่ว่ายังไง เธอก็แซ่มู่

ยังไงก็ต้องไว้หน้ากันบ้าง

อีกอย่าง พ่อของลูก

ก็หวังว่าครอบครัวเราจะรักใคร่ปรองดองกัน

ลูกก็รู้นี่จ๊ะ

แม่วางใจเถอะค่ะ

หนูเอาใจคุณพ่อเก่งที่สุดแล้วล่ะค่ะ

คุณนายคะ คุณหนูคะ

รถของคุณชายสวีมาถึงแล้วค่ะ

พี่กวงเย่ามาแล้วเหรอ

ลูกเป็นผู้หญิงที่ได้รับการอบรม

สงวนท่าทีหน่อยสิ

ไปต้อนรับเร็วเข้า

พี่กวงเย่า...

กวงเย่ามาแล้วเหรอจ๊ะ

คุณนายมู่

เธอเป็นใครกัน

กวงเย่าจ๊ะ

คุณหว่านถิง

ขอบคุณนะครับที่ออกมาต้อนรับ

ถือเป็นเกียรติของผมจริง ๆ

เธอไม่ต้องเกรงใจหรอก

เธอเป็นแขกผู้มีเกียรติ มันเหมาะสมอยู่แล้วจ้ะ

ว่าแต่

คุณผู้หญิงท่านนี้คือ

ไม่เจอกันนานเลยนะคะ

ฉันมู่หว่านชิงค่ะ

เธอ

เธอคือหว่านชิงงั้นเหรอ

เป็นเธอจริง ๆ เหรอ

เป็นเธอจริง ๆ ด้วยหว่านชิง

เธอกลับมาแล้ว กลับมาแล้ว

ในที่สุดก็กลับมาแล้ว ดีจริง ๆ

คนขับรถบ้านเรา

ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย

ป้าให้เขาไปรับเธอ

แต่กลับทำเธอหายซะได้

ดีนะที่กวงเย่าพาเธอกลับมาส่ง

อมิตาภพุทธ

ขอบใจเธอมากนะกวงเย่า

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

ขอบคุณคุณป้าชุยที่เป็นห่วงนะคะ

ป้าชุยอะไรกัน

ตอนนี้แม่ฉันเป็นถึงคุณนายของคฤหาสน์ตระกูลมู่

เธอต้องเรียกว่าคุณนายต่างหาก

ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ จะเรียกว่าอะไรก็ได้

ยังไงเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน

จริงด้วย

พวกเธอสองคน

มาด้วยกันได้ยังไงล่ะจ๊ะ กวงเย่า

เรื่องมันค่อนข้างยาวน่ะครับ

คุณนายพาคุณหว่านชิงไปพักผ่อนก่อนเถอะ

เธอเองก็เดินทางมาเหนื่อย

ได้สิจ๊ะ ๆ

สวีเฉิง

ส่งกระเป๋าให้คุณหว่านชิง

รับทราบครับ

เสี่ยวชุ่ย

รีบช่วยคุณหนูใหญ่ยกกระเป๋าขึ้นไปเร็ว

ไม่เป็นไรครับ

เดี๋ยวผมช่วยคุณหว่านชิงยกขึ้นไปเอง

ไม่ทราบห้องอยู่ทางไหนเหรอครับ

เดี๋ยวดิฉันจะพาพวกคุณไปเองค่ะ

เชิญทางด้านนี้ค่ะ

ขอบคุณครับ

พี่กวงเย่าคะ

แม่คะ

สงบสติอารมณ์ก่อน

ถามให้แน่ชัดก่อนแล้วค่อยว่ากัน

พี่กวงเย่าของลูกจิตใจดีมาตั้งแต่เด็ก ๆ

แถมยังเป็นคนรู้จักเก่าของเธอด้วย

เขาก็แค่สงสาร

ที่เธออยู่ตัวคนเดียว

อย่างน่าอนาถก็เท่านั้นแหละ

เชิญค่ะ

ด้านนี้ค่ะ

(มานี่สิ)

เธอไม่เป็นไรนะ

หนูไม่เป็นไรค่ะ

เอากระเป๋ามาให้หนูเถอะ

พี่จะช่วยเธอถือขึ้นไปเอง

ให้หนูถือเองเถอะค่ะ

ที่นี่คนเยอะแยะ เดี๋ยวมันจะดูไม่ดีเอานะคะ

ไม่เป็นไร

ให้พี่ช่วยเธอถือขึ้นไปเถอะนะ

ทำไมล่ะคะ

เพราะว่านี่ไม่ใช่กระเป๋าของเธอ

คุณหว่านชิง

นี่คือห้องของคุณค่ะ

เธอลงไปก่อนเถอะ

ค่ะ

ล็อกถูกเปิดออกอยู่แล้ว

นี่เป็นกระเป๋าของผู้ชายคนนั้น

จอมพลหนุ่มเหรอ

ดูท่าคนที่จับตัวเธอไว้

จะไม่ใช่คนธรรมดานะ

มีสองชั้น

พี่คะ

นี่คือเสื้อผ้า

กับเครื่องประดับหัวที่คุณแม่เตรียมมาให้พี่ค่ะ

งานเลี้ยงเต้นรำใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว

พี่รีบอาบน้ำแต่งตัวเถอะนะคะ

พี่กวงเย่า

อีกไม่นานคุณลุงสวีก็จะมาถึงแล้ว

พวกเราลงไปต้อนรับด้วยกันเถอะนะคะ

จะได้ให้พี่สาวได้อาบน้ำแต่งตัวด้วยพอดี

ได้ งั้นผมจะลงไปกับคุณก่อน

เปลี่ยนชุดก่อนแล้วกัน

พี่กวงเย่าคะ

วันนี้หนูแต่งตัวสวยไหม

เหมาะกับคุณมาก

คุณหว่านถิง

ผมเพิ่งนึกได้ว่า

ผมยังมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย

งั้นหนูจะไปรอพี่ตรงนั้นนะคะ

จอมพลหนุ่มครับ

คืนนี้จับตาดูไว้ให้ดี

ส่งพวกที่ฉลาด ๆ มา

รอรับคำสั่งทั้งในงานและนอกงาน

ท่านเป็นอะไรไปเหรอครับ

ฉันมักจะรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล

รู้สึกว่าจะต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่

♪น้ำตากลายเป็นสายฝนโปรยปรายไปทั่วท้องฟ้า♪

♪กลับไปยังจุดเริ่มต้นที่เราเจอกัน♪

♪แค่มองไปก็เห็นเธอ♪

♪ใบหน้าด้านข้างที่ชวนให้หลงไหล♪

♪ผืนฟ้าและทะเลที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา♪

♪ฉันให้คำสัญญา♪

♪ให้โลกมนุษย์จากไปพร้อมกับพวกเรา♪

♪หากฉันลืมเค้าโครงของเธอ♪

♪จะประกอบกลับคืนมาได้ยังไง♪

♪ให้ความทรงจำทำให้ฉันกลับมา มีชีวิตอีกครั้งผ่านระยะทางที่ห่างไกล♪

♪โอบกอดเปลวไฟของแสงอาทิตย์อัสดงที่ขึ้นและลง♪

♪โลกใบนี้ที่สับสนวุ่นวาย♪

♪หมดไปกับการอยู่คนเดียวในชีวิตของฉัน♪

♪ถึงต่อให้สายตาที่พร่ามัวจะมองเห็นไม่ชัดเจน♪

♪แต่ฉันก็จะควบม้าและร้องเพลงอย่างสุขหัวใจไปกับเธอ♪

♪น้ำตากลายเป็นสายฝนโปรยปรายไปทั่วท้องฟ้า♪

♪กลับไปยังจุดเริ่มต้นที่เราเจอกัน♪

♪แค่มองไปก็เห็นเธอ♪

♪ใบหน้าด้านข้างที่ชวนให้หลงไหล♪

♪ผืนฟ้าและทะเลที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา♪

♪ฉันให้คำสัญญา♪

♪ให้โลกมนุษย์จากไปพร้อมกับพวกเรา♪

♪หากฉันลืมเค้าโครงของเธอ♪

♪จะประกอบกลับคืนมาได้ยังไง♪

♪ให้ความทรงจำทำให้ฉันกลับมา มีชีวิตอีกครั้งผ่านระยะทางที่ห่างไกล♪

♪โอบกอดเปลวไฟของแสงอาทิตย์อัสดงที่ขึ้นและลง♪

♪โลกใบนี้ที่สับสนวุ่นวาย♪

♪หมดไปกับการอยู่คนเดียวในชีวิตของฉัน♪

♪ถึงต่อให้สายตาที่พร่ามัวจะมองเห็นไม่ชัดเจน♪

♪แต่ฉันก็จะควบม้าและร้องเพลงอย่างสุขหัวใจไปกับเธอ♪