Original subtitles

Downloaded @ subs4free.club Thank the creator -> haroldpoi.click

1 ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΟΝΟΣ Υποτιτλισμός: haroldpoi

Έλα, Μπέντζι. Φεύγω τώρα. Πρέπει να είμαστε εκεί τρεις ώρες πριν την πτήση.

Τηλεφώνησέ μου όταν το ακούσεις.

Έλα, Μπέντζι. Ελπίζω να έχεις φύγει και να απέφυγες την κίνηση που έπεσα.

Τηλεφώνησέ μου όταν το ακούσεις.

Έλα, τώρα ξεμπλόκαρε.

Αν ανησυχούσες… απλά να ξέρεις. Τηλεφώνησέ μου όταν το ακούσεις.

Συγγνώμη για όλα τα μηνύματα. Ξέχασέ τα, φτάνω σε λίγο.

Χαίρομαι που θα βρεθούμε, δεν θα αφήσω άλλα μηνύματα.

Γεια, είμαι στο αεροδρόμιο. Ελπίζω να έχεις φύγει ή να έρχεσαι.

Τηλεφώνησέ μου όταν το ακούσεις.

- Ήρθες! - Τι λέει, ξάδερφε;

Έλα δω. Σου έχω τηλεφωνήσει χίλιες φορές.

Πήγαινε λίγο πίσω να σε δω. Γύρνα, θέλω να σε δω όλο.

Γύρνα! Μπράβο, φαίνεσαι μια χαρά. Δυνατός.

- Πρέπει να κάνουμε το check-in. - Το έχω κάνει ήδη.

- Πότε ήρθες; - Πριν λίγες ώρες.

- Έχουμε δυο ώρες ακόμα. - Ανοίγουν νωρίς, μπορείς να κάτσεις εδώ.

- Γνωρίζεις τρελούς τύπους εδώ. - Έχεις φάει;

- Ναι. - Θέλω κάτι.

Σου πήρα ένα γιαούρτι. Είναι χλιαρό. Το είχα στην τσέπη.

Δεν έχω κουτάλι. Πρέπει να το πιεις έτσι.

- Το πήρες για μένα, αλήθεια; - Ναι.

Τα έχεις όλα; Και ξέρεις κάτι;

Έχουμε καλή πραμάτεια όταν φτάσουμε.

- Δεν θα πάρεις χόρτο στην Πολωνία; - Μην ανησυχείς. Δεν νοιάζονται.

Θα συλλάβουν δύο Εβραίους στην Πολωνία για λίγο χόρτο; Δεν νομίζω.

- Μην μιλάς τόσο δυνατά. - Εντάξει. Να μην πω "μαριχουάνα".

- Άπλωσε τα χέρια. - Δεν συνηθίζω…

- Το μικρό; Μου το έδωσε ο μπαμπάς. - Αλήθεια; Ναι, είναι αυτονόητο.

- Κάτι τέτοιο; - Όχι. Δεν θα το πίστευα ποτέ.

Αντίο.

Τι ωραίο κορίτσι. Ο μπαμπάς της είναι υπεύθυνος για τους φύλακες στους Νικς.

Θες; Από την Πρίγια.

Όχι… Εντάξει.

Καρύδι Βραζιλίας;

Πώς περνάς ρε;

- Σοβαρά; - Ναι.

Περνάω…

καλά. Πολύ καλά.

- Να δούμε το πρόγραμμα της εκδρομής; - Εντάξει.

Μπορείς να το κρατήσεις; Πάρε όσο θες.

Δεν θα είναι ωραία να δούμε από πού κατάγεται η γιαγιά, πού έμενε;

Δεν μπορώ να καταλάβω τίποτα. Θα ακολουθήσω τους άλλους.

Γεια.

- Πού κάθεσαι; - 24Α.

Έχω το Β. Μεσαίο και παράθυρο. Μπορείς να κάτσεις στο μεσαίο;

- Είσαι άνετα; - Στενάχωρα.

- Ακόμα ψάχνεις δουλειά; - Όχι.

- Πρέπει να δουλέψεις στο ταξίδι; - Όχι, πήρα άδεια όλη την εβδομάδα.

- Θέλω να είμαι παρών. - Υπέροχα.

Ακόμα πουλάς πράγματα στο ίντερνετ;

Δεν πουλάω μεταχειρισμένα ρούχα. Δουλεύω ψηφιακό μάρκετινγκ.

Οι διαφημίσεις που εμφανίζονται στο ίντερνετ…

Ναι, αυτή η μαλακία.

Εννοώ, όλοι το βρίσκουν μαλακία.

Αυτές τις διαφημίσεις δουλεύω.

Είσαι απλά γρανάζι σε ένα σάπιο σύστημα.

Χωρίς διαφημίσεις, πολλές δωρεάν σελίδες δεν θα υπήρχαν. Κρατάνε το ίντερνετ ζωντανό.

Φίλε, θέλουν να προσέξουμε τώρα.

- Θέλω να τελειώσω την ιστορία. - Είναι αγένεια.

- Μιλάς σοβαρά; - Ναι. Προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους.

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΗ ΒΑΡΣΟΒΙΑ

Παρακαλώ μην αφήνετε τις αποσκευές σας χωρίς επίβλεψη.

- Είσαι καλά; - Δεν ξέρω.

Κοίτα εκεί! Γεια! Είμαστε εμείς: οι Κάπλαν.

Τι κοιτάς;

Είναι χαζό, αλλά μου λείπει ήδη το σπίτι.

Ο Έιμπ έχει εμμονή με κτίρια. Θέλει να ξέρει πόσο ψηλοί είναι όλοι οι ουρανοξύστες.

Σαν να τον απορροφάει.

Μπορώ να δω;

Βεβαίως.

Πόσους ορόφους έχει το Empire State;

103.

Πόσους ορόφους έχει το 30 Hudson Yards;

112. Αλλά το μπαλκόνι είναι στον 100ο όροφο.

Πόσους ορόφους έχει το Empire State;

103.

- Πόσους ορόφους έχει το 30 Hudson Yards; - 112.

- Πήρες πιτζάμες; - Φυσικά. Δυο ζευγάρια.

- Παντόφλες και σκούφο ύπνου επίσης; - Όχι, δεν νομίζω καν να έχω.

- Καλώς ήρθατε στο Ξενοδοχείο Warsaw Central. - Ευχαριστούμε. Είμαστε με το Heritage Tour.

- Κάπλαν, Μπέντζαμιν και Ντέιβιντ. - Καλώς ήρθατε.

Οι άλλοι είναι ήδη εδώ. Και έχουμε ένα πακέτο.

- Περιμένει μέρες. - Είναι για μένα. Ευχαριστώ.

Το δωμάτιο είναι στον πέμπτο όροφο και έχετε συνάντηση ομάδας σε μισή ώρα.

- Τι στο καλό είναι αυτό; - Το χόρτο. Καλή πραμάτεια.

Από τον Τοντ στην Ιθάκη.

- Έστειλες χόρτο στον εαυτό σου; - Όχι, σε εμάς.

Νόμιζα ότι το είχες στο αεροδρόμιο.

- Δεν είδες πόσο νευρικός ήμουν; - Απλά έτσι είσαι πάντα.

- Χαίρομαι πολύ που είμαστε εδώ! - Κι εγώ.

Θεέ μου.

- Μισή ώρα. Μπαίνω στο ντουζ. - Καλή ιδέα.

Ωραία! Ντουλάπα.

Είχα ξεχάσει πόσο ωραία πόδια έχεις. Και γερνάνε όμορφα.

- Ίσια δάχτυλα. - Ευχαριστώ.

Ούτε κότσια, ούτε τρίχες. Κυριλέ.

- Δεν τα έχω κοιτάξει ποτέ. - Όχι; Τα δικά σου πόδια;

Είναι πολύ κομψά.

- Σαν τα πόδια της γιαγιάς. - Τα θυμάσαι;

Φυσικά. Φορούσε πάντα τα ίδια ροζ πλαστικά σανδάλια, όπου κι αν πήγαινε.

Όταν σε κοιτάζω, τη βλέπω.

- Μοιάζω με Εβραία γεροντοκόρη; - Όχι, δείχνεις σοφός. Είναι ωραίο.

Ευχαριστώ. Θα μπω για ντουζ.

- Μπορώ να κάνω ντουζ πρώτος; - Βεβαίως.

- Μπορώ να δανειστώ το κινητό σου; - Ναι. Για τι;

Θέλω να ακούσω μουσική στο ντουζ.

- Δεν έχεις δικό σου; - Δεν παίζει μουσική.

- Εντάξει, πάρε. - Ωραία.

Ώρα για ντουζ.

- Γεια. Ντέιβιντ και Μπέντζαμιν; - Γεια. Πρέπει να είσαι ο Τζέιμς.

- Γεια. Μπέντζι. - Μπέντζι. Γεια.

Δεν ήθελα να σας ενοχλήσω. Για να μην ψάχνετε.

Είμαστε μια ωραία μικρή ομάδα. Θα είναι ήσυχα.

Τους βρήκα! Ντέιβιντ και Μπέντζι.

Ελάτε, καθίστε.

Θα συστηθώ σύντομα. Ελπίζω να μην κουραστείτε μαζί μου.

Ονομάζομαι Τζέιμς και είμαι ο Βρετανός ξεναγός σας στην Πολωνία.

Ήμουν στο τμήμα Ανατολικοευρωπαϊκών σπουδών στην Οξφόρδη.

Δεν είμαι Εβραίος, αλλά έχω εμμονή με αυτή τη χώρα και το να είσαι Εβραίος,

που στα μάτια μου είναι συναρπαστικό, σύνθετο, τραγικό και πολύ όμορφο.

Φτάνει. Τώρα θα σωπάσω.

- Ποιος θέλει να συστηθεί μετά; - Θα το τολμήσω εγώ.

Γεια. Είμαι η Μάρσα Κράμερ. Από το Μπρούκλιν.

Μετά από 20 χρόνια στο Λος Άντζελες, επέστρεψα σπίτι μετά από διαζύγιο.

Ανακάλυψα ότι γινόμουν το είδος γυναίκας που πάντα σιχαινόμουν.

Μια που δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να τρώει μεσημεριανό.

Η μαμά μου επέζησε από στρατόπεδο συγκέντρωσης,

και δεν μιλούσε ποτέ για αυτό.

Είμαι εδώ για να την τιμήσω.

Αυτά για μένα. Τώρα ας συνεχίσει κάποιος άλλος.

Γεια. Νταϊάν και Μαρκ Μπίντερ.

Είμαστε βαρετοί. Νεοσυνταξιούχοι από το Σέικερ Χάιτς.

Η οικογένεια του Μαρκ είναι από εδώ, από το Λούμπλιν.

Μετανάστευσαν πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εβραίοι του Μέιφλαουερ. Το μικρό μου αστείο.

Γεια. Ελόζ.

Όπως ίσως μαντέψατε, δεν είμαι Εβραίος από τη γέννησή μου.

- Δεν είσαι μόνος, Τζέιμς. - Χαίρομαι για την παρέα, Ελόζ.

Μεταστράφηκα πριν από περίπου δέκα χρόνια. Γεννήθηκα στην Αφρική, στη Ρουάντα.

Και για να απαντήσω στην ερώτηση που μπορεί να έχετε, επέζησα από τη γενοκτονία.

Πω πω.

Συγγνώμη. Ήταν θετικό.

Σαν "ωχ", "ουάου", "Θεέ μου"…

Ενδιαφέρομαι για ανθρώπους από άλλα μέρη. Συνέχισε.

- Συγχώρεσέ τον. - Χαίρομαι για το ενδιαφέρον για τη χώρα μου.

- Πώς σε λένε; Μπέντζι, είμαι ανοιχτό βιβλίο. - Μπέντζι.

Η μητέρα μου και εγώ επιζήσαμε από τη γενοκτονία.

Μετακόμισα στο Γουίνιπεγκ με τις οικονομίες της ραμμένες στη φόδρα.

Και ένιωσα συγγένεια με τους Εβραίους του Γουίνιπεγκ.

- Φυσικά. - Ακριβώς, Μπέντζι.

Όταν άκουσα την ιστορία των Εβραίων, ένιωσα γαλήνη για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο.

Όσο περισσότερα μαθαίνω και όσο περισσότερους γνωρίζω,

υπέροχους ανθρώπους σαν εσάς,

τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται ότι έκανα τη σωστή επιλογή.

Δεν περίμενα να κλάψω τόσο νωρίς.

Ήταν πολύ ωραίο. Ευχαριστώ πολύ, Ελόζ.

Ποιος να μιλήσει τώρα μετά από αυτό; Ας δοκιμάσω.

Είμαστε ξαδέρφια.

Γεννηθήκαμε με διαφορά τριών εβδομάδων.

Όποιος μαντέψει ποιος είναι μεγαλύτερος κερδίζει ένα Ζλότι.

Οι μπαμπάδες μας είναι αδέρφια. Και εμείς επίσης, σχεδόν.

Ήμασταν αχώριστοι σαν σιαμαίοι δίδυμοι.

Αλλά η γιαγιά, η Ντόρι, ήταν από εδώ.

Πάντα θέλαμε να δούμε την πατρίδα της και το σπίτι όπου μεγάλωσε.

Γι' αυτό φεύγουμε μια μέρα νωρίτερα. Ο Μπέντζι ήθελε να δει το χωριό.

- Ήταν πολύ δεμένοι. - Ήταν πολύ κουλ.

Είμαι χάλια από τότε που πέθανε.

Ήταν η πιο αγαπημένη μου στον κόσμο.

Κάνει καλό να θυμάσαι. Γι' αυτό είμαστε εδώ.

Ευχαριστώ, Τζέιμς, με συγκινείς.

Δεν πειράζει. Αλλά για να ολοκληρώσουμε…

Όταν πέθανε, κληρονομήσαμε χρήματα για αυτό το ταξίδι.

Ο Ντέιβ είναι πάντα τόσο απασχολημένος.

Δεν έχει ποτέ χρόνο. Πουλάει υπερ-σημαντικές διαφημίσεις στο ίντερνετ.

Αλλά ήξερε πόσο χάλια ήμουν,

οπότε τα άφησε όλα και μας έκλεισε…

σε αυτό το ωραίο συνταξιοδοτικό ταξίδι.

Λοιπόν, θα μαζευτούμε εδώ. Χωρίς βιασύνη.

Ξεκινάω πάντα την ξενάγηση εδώ, στο μνημείο της εξέγερσης της Βαρσοβίας,

επειδή τιμά τους Εβραίους ήρωες που αντιστάθηκαν στους Ναζί.

Θα επισκεφτούμε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης,

και θέλω να καταρρίψω τον μύθο ότι όλοι απλά οδηγήθηκαν σαν πρόβατα στη σφαγή.

Αν και αυτονόητο, θέλω να προειδοποιήσω ότι αυτό θα είναι οδυνηρό.

Ο πόνος, η ταλαιπωρία και η θλίψη δεν μπορούν να αποφευχθούν.

Αλλά θα τιμήσουμε επίσης έναν λαό.

Έναν ανθεκτικό λαό.

Ωραία λοιπόν. Αυτά είχα να πω.

Η πόλη έχει μια τραγική ιστορία,

αλλά σαν τον Φοίνικα έχει αναστηθεί από τις στάχτες ξανά και ξανά.

Η σοβιετική αρχιτεκτονική δεν αρέσει σε όλους.

Το πολύ αυστηρό στυλ της μεταπολεμικής περιόδου...

Τρομερό. Πιθανόν να μέναμε εδώ αν δεν γινόταν πόλεμος. Το καταλαβαίνεις;

Θεωρούμε τους εαυτούς μας τυπικούς Αμερικανούς, και έτσι είμαστε.

Δημιουργηθήκαμε από άλλους πολιτισμούς.

Αλλά σε ένα άλλο σύμπαν, είμαστε γενειοφόροι Πολωνοί που δεν κάνει να αγγίζουν γυναίκες.

Όταν βλέπω υπερ-ορθόδοξους, σκέφτομαι πάντα:

"Εκεί θα ήμουν κι εγώ, αλλά όχι χάρη σε κανέναν Θεό."

- Τι; - Τίποτα. Ένα χαζό αστείο.

Ωραία.

Πω πω, κοίτα την. Τη Μάρσα. Είναι μόνη, πρέπει να της μιλήσουμε.

- Μόλις γνωριστήκαμε. - Ναι, αλλά έχει τόσο λυπημένο βλέμμα.

- Έχει; - Δεν το είδες;

- Όχι. - Πρέπει να ρωτήσουμε.

- Ίσως θέλει να μείνει μόνη. - Κανείς δεν θέλει να είναι μόνος.

Θέλεις όντως να πας εντελώς μόνη;

- Σοβαρά; - Φαίνεσαι ενδιαφέρουσα.

Συγγνώμη.

Είναι ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα μέρη του τείχους του γκέτο.

Από τον Νοέμβριος 1940 ως τον Νοέμβριο 1942.

Ορίστε. Νερό. Νταϊάν. Μαρκ.

Πρέπει να πίνετε. Τζέιμς. Ελόζ. Μάρσα, νερό.

- Εντάξει, πάμε; - Τι περιμένουμε;

- Γεια! - Γεια.

- Καλημέρα. - Ευχαριστώ.

- "Ευχαριστώ"; - Δεν ήξερα πού σκόπευες να καθίσεις.

- Τι έγινε με εκείνη; - Ποια;

Αυτή με το λυπημένο βλέμμα.

- Η Μάρσα. Δεν περνάει εύκολα τώρα. - Σου το είπε;

- Όποιος έχει χάσει κάποιον, καταλαβαίνει. - Τη γιαγιά λες;

Είναι χάλια. Ο άντρας της την άφησε, σαν κεραυνός εν αιθρία.

Τώρα βγαίνει με τον Ντάρεν, αλλά ακούγεται κάθαρμα.

Με ποια έννοια;

Δεν πρέπει να μιλάμε πίσω από την πλάτη των άλλων.

- Ήταν απλώς μια ερώτηση. - Ναι, αλλά και πάλι.

Παράξενη σούπα.

Πολύ καλή.

Όσον αφορά την εξέγερση της Βαρσοβίας, το πιο παράξενο και εξοργιστικό…

δεν είναι η βαρβαρότητα των Γερμανών, αλλά η συμμετοχή των Ρώσων.

Ρώσοι και Πολωνοί ήταν σύμμαχοι. Αδέλφια στα όπλα με κοινό εχθρό.

Τώρα σίγουρα θέλετε να βγάλετε φωτογραφίες. Και μη διστάσετε να κάνετε ερωτήσεις.

Σ' αρέσει αυτός;

Όταν τελειώσεις, μπορείς να μας βγάλεις εμένα και τον Ντέιβ με τα παιδιά;

- Ευχαριστώ. - Τι;

- Με τα παιδιά, θα είναι πολύ ωραίο. - Δεν είναι ασέβεια;

Είμαστε με το μέρος τους, ενάντια στους Ρώσους και τους Γερμανούς.

Δεν ξέρω. Διστάζω.

Τότε βγάλε φωτογραφία εμένα να παλεύω μαζί με τους Πολωνούς αδελφούς μου.

Έφυγα.

Έχω έναν πόλεμο να κερδίσω, ή να χάσω.

- Ωραίος, Μπέντζι. - Ρεαλιστικό;

Είναι διπλάσιοι σε μέγεθος και μεταλλικοί…

- Χρειάζομαι βοήθεια. Έρχεσαι; - Μπα.

- Ελόζ! Θα βοηθήσεις; - Είμαι κατά της μάχης. Ευχαριστώ.

Μπορείς να είσαι νοσοκόμος.

- Είναι τόσο ανόητο. - Η μαμά σου θα λατρέψει τις φωτογραφίες.

Μπορείς να με βγάλεις μια φωτογραφία;

- Μόνο μία. - Βεβαίως.

Έτσι!

Πρέπει να φροντίσεις τα πόδια του. Πονάνε. Σε χρειάζεται.

- Ηρέμησέ τον. - Μην ανησυχείς. Ήρθα να βοηθήσω.

Μπράβο! Σαν τον Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ.

- Τα τραβάς όλα; Είναι αστείο; - Βεβαίως.

- Δεν θες θα έρθεις εδώ; - Όχι, παρατηρώ από το κεντρικό αρχηγείο.

Κεντρικό αρχηγείο… Καλό αυτό.

- Μπορώ να συμμετάσχω; - Στρατηγέ Μάρκους, θα ήταν τιμή μου.

- Ανάπαυση. - Μάρσα! Έλα εδώ!

- Μάρσα, χρειάζομαι περισσότερα εφόδια. - Μπορώ να φέρω όπλα;

- Δεν το πιστεύω. Ευχαριστώ. - Φυσικά.

- Δεν θέλεις να συμμετάσχεις; - Έβγαλα ωραίες φωτογραφίες όταν ήταν άδειο.

Τζίμοθι! Κύριε, χρειαζόμαστε RAF.

Έρχομαι!

- Πήδα έξω, ή είσαι το αεροπλάνο; - Ναι, μάλλον είμαι εγώ.

Είσαι έτοιμος, Ντέιβ; Διαλέξτε πόζα και ακίνητοι.

- Δεν αντέχω άλλο. - Τελευταίο κινητό. Περίμενε λίγο. Τέλος.

Ελεύθεροι!

- Ήμασταν όλοι πολύ γενναίοι. - Τα γόνατά μου.

Ευχαριστώ. Ήταν πολύ διασκεδαστικό.

Εδώ κατεβαίνουμε. Καληνύχτα, φρικιά. Αύριο θα είναι μεγάλη μέρα.

Ντέιβ…

- Έλα στην τουαλέτα για λίγο. - Γιατί;

Γεια. Τι κάνουμε εδώ;

Θέλω να σε ευχαριστήσω πολύ που είσαι εδώ μαζί μου.

Ξέρω ότι είναι δύσκολο να πάρεις άδεια και να αφήσεις το παιδί,

αλλά το χρειαζόμουν πραγματικά.

Χαίρομαι. Με χαροποιεί να σε βλέπω χαρούμενο. Ξέρω ότι περνάς δύσκολα.

Και ξέρω ότι δεν σου είναι εύκολο να είσαι σε ομάδες και κοινωνικές εκδηλώσεις.

Αλλά είναι φανταστικό που το τολμάς για μένα.

- Ευχαριστώ. - Πάμε τώρα να καπνίσουμε.

- Σίγουρα είναι παιδικό κλείδωμα. - Τι;

Πώς στο διάολο θα καπνίσουμε με κλειστά παράθυρα; Αστυνομικό κράτος.

Θα ήθελα να πάω για ύπνο.

Όχι και να κοιμηθείς. Δεν έχουμε βρεθεί εδώ και χρόνια.

- Είμαι κουρασμένος και βρώμικος. - Κάπνισε και θα κοιμηθείς γλυκά.

- Είναι από αυτά που σε κοιμίζουν; - Όχι, είναι το άλλο είδος.

Κάνε ντουζ, βούρτσισε τα δόντια σου και κάνε οδοντικό μέχρι να νιώσεις εντάξει.

Θα στρίψω ένα χοντρό τσιγάρο και μετά θα πάμε στην ταράτσα.

Πού μπορεί να είναι;

Μάλλον δεν θέλουν Αμερικανούς στην ταράτσα.

- Εδώ μπορεί να είναι. - Σίγουρα έχει συναγερμό.

Τότε λέμε απλώς ότι δεν μιλάμε πολωνικά. Που ισχύει.

Δεν ξέρω. Νομίζω ότι πρέπει να επιστρέψουμε.

- Νομίζεις; - Ναι, δεν νιώθω καλά.

Εντάξει. Αν δεν νιώθεις καλά, τότε δεν το κάνουμε.

- Συγνώμη. Είναι χαζό. - Δεν είναι.

Δεν έμεινε πολύς δρόμος.

- Μπράβο ρε. Πώς νιώθεις; - Νιώθω καλά.

"Νιώθω καλά"; Ντέιβιντ. Πώς νιώθεις;

Είμαι καλά. Είμαι.

- Το σώμα χρειαζόταν λίγα ναρκωτικά. - Ναι; Αυτό έλειπε.

Είσαι ένας φοβερός τύπος παγιδευμένος μέσα σε κάποιον που είναι πάντα αργοπορημένος.

Και πρέπει να τον ξεγελάω κάθε φορά που βρισκόμαστε.

- Ευχαριστώ, νομίζω. - Όταν μας σκέφτομαι…

Σκέφτομαι τότε που προσπαθούσαμε να μείνουμε ξύπνιοι όλη τη νύχτα.

- Πάντα τα κατάφερνες. - Και εσύ πάντα έπεφτες ξερός.

Περνούσαμε τη γέφυρα, μετά κοιμόσουν σε ένα παγκάκι στην Chinatown.

Το ξέρω.

Είσαι λίγο ξενέρωτος.

- Ντέιβ… - Ναι.

Συγγνώμη που σε είπα ξενέρωτο.

Δεν πειράζει. Δεν έπρεπε να κοιμάμαι συνέχεια.

Όχι, είχες δουλειά και γυναίκα.

Είχες μείνει ξύπνιος όλη μέρα κάνοντας σημαντικά πράγματα.

Εγώ δεν είχα τίποτα να κάνω.

Δεν πειράζει που κοιμόσουν. Χαιρόμουν που ήσουν εκεί.

- Τι είπε; - Ότι ήταν μια καταστροφή.

Μπέντζι. Το τρένο φεύγει σε μια ώρα.

- Συγγνώμη για την καθυστέρηση. - Ο Ντέιβ με ξύπνησε πριν από δύο λεπτά.

Το τρένο έρχεται σε δύο λεπτά.

Πρέπει να πάμε στην άκρη της πλατφόρμας.

Το ταξίδι μας περιλαμβάνει εισιτήρια πρώτης θέσης.

Θα είναι ωραία. Στην άλλη άκρη.

Η πρώτη θέση ακούγεται πολύ καλή.

Θα μπορούσαμε φυσικά να δούμε τις σήραγγες. Συναρπαστικό, αλλά όχι απαραίτητο.

Αλλά πρέπει να δούμε την πύλη Γκρόντζκα.

Ας κάτσουμε κάπου αλλού, νομίζω. Θέλω να αλλάξω βαγόνι.

- Δεν νιώθεις άβολα στην πρώτη θέση; - Όχι. Έχουμε πληρώσει για αυτό.

Είμαστε Εβραίοι σε τρένο στην Πολωνία!

- Μπέντζι… Είναι όλα εντάξει; - Βεβαίως.

- Συγγνώμη. - Δεν πειράζει.

Εννοώ… Δεν υπάρχει κανείς άλλος που να νιώθει όπως εγώ;

Μια ανατριχιαστική αίσθηση ότι είμαστε βασιλιάδες.

Κανείς δεν αντιδρά που καθόμαστε εδώ και τρώμε καλό φαγητό τώρα;

Πριν από 80 χρόνια θα ήμασταν στοιβαγμένοι σαν ζώα.

Δεν νομίζω ότι κάποιος θέλει να το ακούσει αυτό.

- Γιατί όχι; - Είναι καταθλιπτικό, φίλε.

Είναι ένα ενδιαφέρον, ευαίσθητο θέμα που μπορεί να προκύψει.

Μένεις και τρως καλά, ενώ συλλογίζεσαι την φρικτή οικογενειακή σου ιστορία.

Μπορεί να προκαλέσει δυσάρεστα και αντιφατικά συναισθήματα, ίσως και ενοχές.

- Συγκρίνεις τη ζωή σου… - Εγώ δεν νιώθω ενοχές. Γιατί να νιώθω;

Δεν χρειάζεται…

Είμαστε κακομαθημένοι και προνομιούχοι. Αποφεύγουμε τον πόνο των άλλων.

Σαν να σε βάζουν σε βαγόνι εμπορευμάτων και να σου σπάνε το κρανίο.

- Τι να κάνουμε; - Τουλάχιστον προσπάθησε να το νιώσεις!

- Γιατί το κάνεις; - Απλώς λέω πώς νιώθω!

Γιατί είναι σημαντικό τώρα;

Εσύ ένιωθες τα πράγματα βαθιά. Ήταν τόσο νευρικός και αξιαγάπητος.

Στην κατασκήνωση, έκλαιγε όλη την πρώτη εβδομάδα γιατί του έλειπε το σπίτι του.

Έπρεπε να τον αγκαλιάσω σφιχτά και να μιλήσω για τη μαμά του.

Αλλά τώρα είναι τόσο συγκροτημένος και κρατά κάθε συναίσθημα υπό έλεγχο.

Τρομερά εντυπωσιακό. Κι εσείς. Αλλά τώρα θα πάω στην πίσω μεριά του τρένου.

Δεν θα βρεις πολύ πόνο ούτε εκεί.

Ελπίζω να μην ήταν πολύ δυσάρεστο.

Πράγματα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μπορούν να προκαλέσουν έντονα συναισθήματα.

Αν και συνήθως δεν είναι το τρένο.

Καλύτερα να πάω κι εγώ. Να του πάω το φαγητό έστω.

- Βεβαίως. Ξέρεις πού θα κατέβουμε; - Λούμπλιν Γκλόβνι. Ή όπως προφέρεται.

- Κοντά είσαι. - Λυπάμαι για αυτό.

Ευχαριστώ.

Πώς είσαι;

Όλοι απλώς θέλουν να διασκεδάσουν.

Τι εννοείς;

Δεν μπορείς να περιφέρεσαι στον κόσμο και να είσαι χαρούμενος όλη την ώρα.

Δεν πειράζει.

Κοιμήθηκα;

- Ναι. - Γαμώτο.

Σκατά, πρέπει να κατέβουμε.

- Μάλλον μας περιμένουν πιο κάτω… - Ίσως.

Φίλε; Είμαστε σε λάθος σταθμό.

- Τι; - Ναι.

Σκατά. Κράσνικ; Έπρεπε να κατέβουμε στο Λούμπλιν.

Ξέρω. Κοιμόσουν σαν μωρό.

- Έχουμε ήδη περάσει το Λούμπλιν; - Πέρασε αρκετή ώρα.

Κοιμόσουν τόσο καλά. Δεν είχα καρδιά να σε ξυπνήσω.

Είσαι χάλια στο να ιεραρχείς προτεραιότητες. Το ξέρεις;

Μην θυμώνεις μαζί μου. Σε κοίταζα ενώ κοιμόσουν.

Ο κόσμος κοιτούσε. Κάποιοι γελούσαν, γιατί ροχάλιζες και έκανες διάφορα.

Αλλά δεν με ένοιαζε. Δεν ντρέπομαι για τον ξάδερφό μου.

Ο Ντέιβι στο παγκάκι, που έπρεπε να φροντίσω. Απλώς δεν μπορούσα να σε ξυπνήσω.

- Εντάξει. Τι κάνουμε τώρα; - Το υπολόγισα όσο κοιμόσουν.

Θα πάρουμε τρένο προς την αντίθετη κατεύθυνση, δωρεάν, αποφεύγοντας τον ελεγκτή.

Το κάνω συνέχεια. Σίγουρα θα δουλέψει. Έρχεται. Τρέχα!

- Μήπως να αγοράσουμε εισιτήρια; - Δεν προλαβαίνουμε.

Μπροστά, γρήγορα, προσεκτικά. Στον ελεγκτή λέμε ότι πάμε στην τουαλέτα.

Θα ξεκινήσει από το πίσω μέρος του τρένου και θα ψάχνει για καθυστερημένους.

- Όταν φτάσει μπροστά θα έχουμε ήδη κατέβει. - Τι ανόητο.

Ανόητη είναι η εμπορευματοποίηση των ταξιδιών.

Οι πλούσιοι κινούνται σε έναν κόσμο από τον οποίο αποκλείονται οι φτωχοί.

- Τα μαρξιστικά ας τα πούμε στη Σιβηρία. - Στη Ρωσία είναι αυτό.

- Τα εισιτήρια είναι σίγουρα φθηνά. - Δεν χρειάζεται να πληρώνουμε στη χώρα μας.

Νόμιζαν ότι είμαστε τσιγκούνηδες και μας έδιωξαν.

Τώρα είναι η ώρα. Ήρεμα και φυσιολογικά.

Γεια. Πάμε μόνο στην τουαλέτα. Εγώ και ο ξάδερφος.

- Υπάρχουν τουαλέτες και μπροστά και πίσω. - Ευχαριστώ.

Και έχουμε εισιτήρια…

- Η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή. - Καλό, ε;

Δεν έχει τελειώσει ακόμα. Πρέπει να κρυφτούμε μπροστά μέχρι να κατέβουμε.

Εδώ.

- Τα καταφέραμε. - Μην κοιμηθείς τώρα.

Μπέντζι…

καθόμαστε στην πρώτη θέση.

Το αξίζουμε τώρα, όμως.

- Να φάμε μεσημεριανό κάπου; - Όχι.

- Γεια. Συγγνώμη. - Συγγνώμη, παιδιά. Ο Ντέιβ κοιμήθηκε.

- Έχουμε τις αποσκευές σας. - Τι καλοί. Ήταν πολύ νυσταγμένος.

Θα αφήσουμε πρώτα τις αποσκευές στο ξενοδοχείο.

Το Λούμπλιν έχει βαθιές εβραϊκές ρίζες και έχει ονομαστεί εβραϊκή Οξφόρδη.

Έχει τόσο πολιτιστική όσο και πνευματική ποικιλομορφία.

Εδώ μπορούσες να βρεις τον Ρέμπε Χόροβιτς, Οραματιστή του Λούμπλιν…

τον Ισαάκ Μπασέβις Σίνγκερ, εμπόρους, συγγραφείς, ποιητές.

- Είσαι βαθιά θρησκευόμενος; - Ναι, θα μπορούσε να πει κανείς.

- Συναρπαστικό. - Νομίζεις;

- Ακολουθείς τις τελετουργίες και τα έθιμα; - Όχι, όχι όλες.

Αλλά γιορτάζω το Σάββατο.

Ό,τι κι αν συμβαίνει, μια φορά την εβδομάδα,

σταματάω και παίρνω την ημέρα ανάπαυσης στα σοβαρά.

- Και εσύ; - Όχι. Για μένα πάντα φαινόταν…

αυθαίρετο, συνηθισμένο και ξεπερασμένο. Χωρίς παρεξήγηση.

Μπορεί να κάνει καλό.

- Να κάνει καλό σε όλους, ή σε μένα; - Σε σένα.

Μπέντζι… Γεια.

Σκεφτόμουν αυτό που είπες στο τρένο για την κατανόηση του πόνου.

- Με συγκλόνισε. - Το εννοείς, Μάρσα;

- Ναι. - Τι ωραία.

Πέρυσι, η κόρη μου παντρεύτηκε έναν πολύ πλούσιο άνδρα.

Και τώρα δεν μπορεί να κάνει βαθιές συζητήσεις.

Τα χρήματα είναι σαν ηρωίνη για τους βαρετούς.

Δεν πολυκατάλαβα.

Είναι τόσο εύκολο να περπατάς στη ζωή και να ξεχνάς πόσο τυχερός είσαι.

- Παράκουσα τι λέγατε. Σας πειράζει; - Όχι, φυσικά.

Θα ήθελα να προσχωρήσω σε αυτό που είπε η Μάρσα.

Με εκπλήσσει το γεγονός ότι ο κόσμος προχωράει χωρίς να σοκάρεται.

- Δεν τρομοκρατείται. - Ακριβώς!

Γιατί να κλαις για τη δυστυχία στον κόσμο;

Τότε ίσως θα γλιτώναμε πολλές θλιβερές μαλακίες.

Ντέιβιντ, ναρκώνουμε τους εαυτούς μας για να μην σκεφτόμαστε τις συνέπειες.

Επιλέγουμε να αγνοήσουμε το σφαγείο για να απολαύσουμε τη μπριζόλα.

Τα καταλαβαίνω όλα αυτά, αλλά η λύπη έχει τον χρόνο της.

Ντέιβ! Ταξιδεύουμε σε εκδρομή του Ολοκαυτώματος.

Η λύπη δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο χρόνο.

Ελάτε, και οι τελευταίοι.

Εδώ έχουμε την πύλη Γκρόντζκα.

Κάποτε ονομαζόταν Εβραϊκή πύλη.

Στην άλλη πλευρά βρισκόταν η εβραϊκή συνοικία.

Προσπαθήστε να φανταστείτε πώς ήταν εδώ πριν από εκατοντάδες χρόνια.

Αποβάλετε εικόνες επικείμενων φρικαλεοτήτων και φανταστείτε μια ζωντανή πόλη.

Εδώ υπάρχουν μνήμες εβραϊκής ζωής. Κρύβονται σε όλη την πόλη.

Η παλαιότερη σωζόμενη συναγωγή βρίσκεται σε ένα κτίριο γραφείων.

Μικρά ιστορικά κομμάτια, παγωμένα στο χρόνο, μας περιμένουν.

Ένα παλιό εβραϊκό θέατρο.

Μια γεσίβα.

Μια εβραϊκή ζυθοποιία.

Το εβραϊκό σχολείο Tarbut.

Το δημοτικό συμβούλιο του Λούμπλιν.

Ένα ραφείο.

Ένα κατάστημα υφασμάτων.

Ένα αρτοποιείο.

Ένα βιβλιοπωλείο.

Ένα κατάστημα ρούχων.

Δεν είναι ακριβώς γνωστό πόσο χρονών είναι, αλλά τα περισσότερα δείχνουν το 1541.

Σκεφτείτε, τότε δεν υπήρχαν ακόμη οι ΗΠΑ. Ούτε ζούσε ο Σαίξπηρ.

Ο παλαιότερος τάφος της Πολωνίας είναι στην πραγματικότητα εδώ.

- Κόπελμαν. - Πώς το ήξερες;

Διάβασα γι' αυτό το πρωί.

Τι; Τι τώρα; Ποιος νοιάζεται;

Μια ασήμαντη πέτρα.

Μπέντζι, τι σκατά;

Είναι δύσκολο να ξέρεις τι τους τράβηξε στο Λούμπλιν…

- Τζέιμς! Τζέιμς… - Αμάν.

Ξέρεις πολλά για όλα αυτά και είναι πραγματικά εντυπωσιακό.

Και τώρα το ξέρουμε.

Αλλά άνθρωποι αναπαύονται εδώ. Όχι αξιοπερίεργα, όχι μαθήματα ιστορίας.

- Μπέντζι… - Κάτσε λίγο. Στείλε μήνυμα στη γυναίκα σου.

- Συγγνώμη αν σε αναστάτωσα. - Είσαι γνώστης. Απίστευτα γνώστης.

Αλλά ο συνεχής χείμαρρος στατιστικών κάνει τα πάντα να φαίνονται πολύ ψυχρά.

Εντάξει…

Ίσως είναι απλώς επειδή είμαι Βρετανός.

Προσπαθώ απλώς να είμαι ειλικρινής. Τα σχόλια πρέπει να τα δέχεσαι. Το μεγάλο σου πρόβλημα…

- Αν επιτρέπεται… Μπορώ να μιλήσω; - Βεβαίως.

Νομίζω απλώς ότι κρατιόμαστε μακριά από οτιδήποτε είναι πραγματικό.

Όλα είναι αληθινά, Μπέντζι. Όλα όσα είπα.

Γιατί δεν έχω γνωρίσει Πολωνούς, λοιπόν; Ούτε έναν άνθρωπο που να ζει εδώ.

Μόνο βλέπω αξιοθέατο μετά από αξιοθέατο.

Αυτός είναι ο σκοπός του ταξιδιού: αξιοθέατα.

- Αυτό περιλαμβάνεται στο πακέτο. - Ο Ντέιβ το έκλεισε.

Μάλιστα. Λυπάμαι.

Αλλά ξέρεις κάτι; Τα περισσότερα ήταν φανταστικά.

Το εννοώ. Μου αρέσει πολύ. Και στον Ντέιβ επίσης.

Αλλά χαλάρωσε λίγο με όλα τα γεγονότα. Θα μπορούσες;

Σίγουρα. Θα το μειώσουμε λίγο.

Ωραία. Αυτό ζητάω.

Σκεφτόμουν να προτείνω…

να βάλουμε μια πέτρα στον τάφο του Κόπελμαν.

- Ναι. - Πολύ καλή ιδέα. Ευχαριστώ.

Να καλέσω τους άλλους τώρα;

Αν έρθουν όλοι εδώ, θα ψάξουμε για πέτρες.

Εδώ έχουμε μια…

Λοιπόν, θέλω απλώς να πω πολύ γρήγορα ότι αυτός είναι ο παλαιότερος τάφος της Πολωνίας.

Εδώ αναπαύεται ο Τζέικομπ Κόπελμαν Λέβι,

πραγματικός άνθρωπος που ζούσε στον πραγματικό κόσμο. Ήταν Πολωνός.

Από την Πολωνία.

Ο Μπέντζι και εγώ μόλις είπαμε ότι θα ήταν ωραίο αν όλοι έβαζαν μια πέτρα στον τάφο του.

Υπάρχουν πολλές θεωρίες γύρω από αυτήν την εβραϊκή παράδοση, αλλά εγώ το βλέπω…

σαν μια απλή, ζεστή χειρονομία για να πούμε:

"Δεν έχεις ξεχαστεί."

Πολύ όμορφο.

Ωραία. Ας το κάνουμε έτσι.

- Να προσπαθήσουμε να βρούμε ωραίες πέτρες; - Ναι, ας το κάνουμε.

- Ήταν πολύ ωραία ιδέα, Μπέντζι. - Ευχαριστώ. Βάλαμε τα μυαλά να δουλέψουν.

Κυνήγι πέτρας. Θα πάρω μια μεγάλη.

Είναι όλοι ευχαριστημένοι με τις πέτρες τους;

Όλοι αγαπούσαν τον μπαμπά, αλλά ο αδερφός του ήταν το μυαλό.

Δεν μπήκε στην ιατρική σχολή. Πάρα πολλοί Εβραίοι γιατροί…

Δεν είναι εύκολο να ανταγωνιστείς την Χάβα Ναγκίλα.

Ναι, ερχόμαστε πάντα εδώ. Το φαγητό υπέροχο, αλλά η μουσική μπορεί να είναι λίγο κιτς.

Αντισημίτες μαλάκες.

- Δεν ξέρω. Οι ιδιοκτήτες είναι Εβραίοι… - Συγγνώμη. Συνέχισε, Μάρσα.

Ο θείος μου δεν πήρε ιατρική εκπαίδευση, οπότε έγινε φαρμακοποιός.

Τελικά κατείχε πέντε φαρμακεία στο Σικάγο και τα περίχωρα.

Ήταν ο πρώτος με αυτό που σήμερα είναι οι σύγχρονες αλυσίδες φαρμακείων.

Φυσικά σταμάτησε να παίζει μόλις τελείωσα.

- Αυτό λέει πολλά για το να είσαι μετανάστης. - Μπορώ να το επιβεβαιώσω.

Ο προπάππους του Μαρκ ήρθε από την Πολωνία και κατέληξε στο Γκάλβεστον για κάποιο λόγο.

Έβγαλε χρήματα παίρνοντας τα άχρηστα έπιπλα των πλουσίων,

τα ανακαίνιζε και τα πουλούσε ξανά. Αλήθεια.

Πούλησε μάλιστα κάποια έπιπλα στους αρχικούς ιδιοκτήτες ξανά.

- Όχι, δεν το έκανε. - Ωραία.

Οι πλούσιοι είναι ηλίθιοι.

- Τέλος πάντων, η γιαγιά μας… - Η Ντόρι.

Η γιαγιά μας, Ντόρι, θα πάμε στο σπίτι της την Πέμπτη, ήταν φανταστική.

Ήταν το είδος του ρεαλιστή περασμένων εποχών που δεν βλέπεις πια.

Απευθείας, σκληρή…

- Σαν παιδί, την φοβόμουν πολύ. - Εγώ ποτέ δεν την φοβήθηκα.

Είχαν μια δική τους μυστική γλώσσα. Πάντα έλεγαν αυτό που σκέφτονταν.

Αναγκαστικά.

Επέζησε θαυματουργά στο στρατόπεδο και πήγε στη Νέα Υόρκη.

Ήθελε να γίνει σχεδιάστρια μόδας, δεν είχε χρήματα για σπουδές και έγινε γραμματέας.

Μετά το βαρέθηκε και ανέλαβε την εταιρεία. Ήταν τρομερή.

Δεν ήταν αρχηγός στρατιωτικής χούντας, αλλά πολύ έξυπνη.

Το μεσιτικό γραφείο ήταν μικρό.

Μιλούσα μαζί της κάθε Πέμπτη. Κάθε Πέμπτη.

Αν ακούσω από τα παιδιά μια φορά τον μήνα, σοκάρομαι.

Τι βλαμμένα. Εγώ τηλεφωνούσα κάθε εβδομάδα.

Ήταν αυστηρή. Ήταν η μόνη σε όλη την οικογένεια που με πρόσεχε.

Όλοι οι άλλοι εξαφανίστηκαν όταν τους χρειαζόμουν.

Η γιαγιά δεν λυπήθηκε ποτέ τον εαυτό της. Οι δυσκολίες την έκαναν ευγνώμονα.

Αυτό που είχε υποφέρει την έκανε αισιόδοξη.

Έλεγε ότι οι μετανάστες πρώτης γενιάς κάνουν απλές δουλειές.

Ταξιτζήδες, διανομείς.

Η δεύτερη γενιά σπουδάζει γιατροί και δικηγόροι.

Η τρίτη γενιά μένει στο υπόγειο της μαμάς και καπνίζει χόρτο όλη μέρα.

Το είπε αυτό;

Μιλούσε γενικά για το να είσαι μετανάστης.

- Έμενα στο υπόγειο της μαμάς μου. - Για τους μετανάστες έλεγε.

Θέλω να πάω στην τουαλέτα.

Θα το πάρω αργότερα.

Ώρα για κατούρημα.

Συγχωρέστε τον.

- Δεν είναι καλά. - Προσπαθεί, μπορείς να δεις τη σπίθα.

- Δεν βλέπω αυτή τη μαγική σπίθα. - Σταμάτα, υποφέρει για κάτι.

Έχει χιούμορ και γοητεία κάτω από την τρέλα.

Καημένος.

- Ήταν πάντα έτσι; - Ναι. Άνω κάτω.

Είναι ευαίσθητος και βλέπει τους άλλους ξεκάθαρα. Αλλά μια λάθος λέξη, και αλλάζει.

- Δεν είναι σωστό να μιλάμε για αυτόν. - Όχι, δεν πειράζει.

Έχετε πράγματα να ξεκαθαρίσετε…

- Δυσκολεύεται. - Δεν δυσκολεύονται όλοι, λίγο πολύ;

Σκεφτείτε μόνο τους συγγενείς μας. Ποιος δεν επηρεάζεται από αυτό;

- Εσύ καλά φαίνεσαι. - Δεν είμαι.

Παίρνω χάπια για ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή,

κάνω τζόκινγκ, διαλογισμό, πάω στη δουλειά το πρωί.

Και προχωράω, γιατί ο πόνος μου δεν είναι ασυνήθιστος,

οπότε δεν νιώθω ότι πρέπει να επιβαρύνω τους άλλους με αυτόν.

Ναι. Συγγνώμη.

Συγγνώμη, φλυαρώ, είμαι απλώς τόσο…

Δεν ξέρω.

Συγγνώμη. Με εξαντλεί τελείως μερικές φορές…

Τον αγαπώ και τον μισώ και θέλω να τον σκοτώσω.

Και θέλω να γίνω αυτός.

Και πάντα νιώθω τόσο ηλίθιος γιατί είναι τόσο κουλ και δεν νοιάζεται.

Και μόνο το να είμαι εδώ μαζί του μου φαίνεται ακατανόητο.

Ακατανόητο. Πώς μπορεί να κατάγεται από επιζώντες από εδώ;

Ο θείος σου πούλησε έπιπλα σε πλούσιους και του αρνήθηκαν ιατρική εκπαίδευση.

Εσύ επέζησες από τις χειρότερες φρικαλεότητες των τελευταίων 30 ετών.

Και η γιαγιά μας επέζησε θαυματουργά όταν όλος ο κόσμος προσπαθούσε να τη σκοτώσει.

Και τον κοιτάζω…

και θέλω να ρωτήσω…

Θέλω να τον ρωτήσω, αλλά δεν μπορώ.

Πώς ο εγγονός ενός θαυματουργού επιζώντα…

πήρε υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών;

- Τι; - Τι λες;

Ναι, προσπάθησε… Μάλλον δεν έπρεπε να πω τίποτα.

Δεν πειράζει. Λυπάμαι πολύ.

Λυπάμαι πολύ.

- Πότε συνέβη αυτό; - Πριν από μισό χρόνο.

Η θεία Λία, η μαμά του Μπέντζι, τον βρήκε στον καναπέ.

Και ναι, είναι αστείος και γοητευτικός…

και θα πάρετε όλοι μαζί σας την εικόνα ενός φανταστικού άνδρα…

που είναι, πραγματικά…

αλλά όταν τον σκέφτομαι εγώ, τον βλέπω αναίσθητο σε έναν βρώμικο καναπέ,

ενώ εγώ είμαι με τη γυναίκα και το παιδί μου…

και με σκοτώνει η σκέψη.

Συγγνώμη, μοιράστηκα υπερβολικά.

Και ξανά αρχίζει…

Αυτός είναι.

Ήξερες ότι παίζει πιάνο;

Κάναμε μαθήματα μαζί.

Συγχωρέστε με.

- Α, τι ωραία, Μπέντζι. - Ήταν υπέροχο, Μπέντζι.

Γαμώτο.

Γεια. Συγγνώμη που διακόπτω.

Έχετε δει τον ξάδερφό μου να περνάει από εδώ;

Αυτόματο σύστημα φωνητικών μηνυμάτων.

- Ο καυλιάρης... - ...δεν είναι διαθέσιμος.

Ο τηλεφωνητής είναι γεμάτος και δεν μπορεί να δεχτεί μηνύματα.

Πού είσαι; Περιμένουμε εδώ κάτω.

Έλα κάτω τώρα.

Να τος! Καλημέρα. Κοιμήθηκες παραπάνω;

Το κινητό πέθανε γιατί σε έψαχνα όλη τη νύχτα. Πού ήσουν;

- Συγγνώμη. Κοιμόσουν σαν πουλάκι. - Με τρόμαξες μέχρι θανάτου.

Συγγνώμη. Ήμουν με τη Μάρσα. Δεν ήθελα να σε ξυπνήσω.

Καλημέρα σε όλους. Τι πρωινοί τύποι είστε. Υπέροχα.

Το λεωφορείο θα έπρεπε να είναι εδώ. Είναι μια τρομακτικά σύντομη διαδρομή.

Εντάξει, παρακαλώ την προσοχή σας.

Έχουμε μια δύσκολη μέρα μπροστά μας.

Η επίσκεψη σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης μπορεί να είναι συντριπτική.

Φτάνουμε σε δύο λεπτά. Ευχαριστώ.

Πώς νιώθεις;

Το Μαϊντάνεκ βρίσκεται μόλις τρία χιλιόμετρα από το κέντρο του Λούμπλιν.

Φαντάζεστε; Η ζωή συνεχίζεται κανονικά μόλις τρία χιλιόμετρα από εδώ.

Πριν ο Κόκκινος Στρατός φτάσει στο Μαϊντάνεκ,

οι Ναζί είχαν μεταφέρει πολλούς κρατούμενους σε άλλα στρατόπεδα.

Στη βιασύνη τους δεν κατέστρεψαν στοιχεία,

οπότε σε αντίθεση με άλλα στρατόπεδα, το Μαϊντάνεκ…

είναι καλά διατηρημένο, ας το πούμε έτσι.

Πριν μπούμε… Θα μειώσω τη ροή πληροφοριών σήμερα.

Είναι ένας ιερός τόπος όπου δολοφονήθηκαν χιλιάδες.

Είναι ένα μέρος που μιλάει από μόνο του.

Οι στρατώνες.

Τα ανδρικά λουτρά.

"Πήρε το μαστίγιο και μας έσπρωξε προς τα λουτρά."

"Εκεί μας έκοψαν τα μαλλιά και μας ξύρισαν και μετά μπήκαμε στο επόμενο δωμάτιο."

Ο θάλαμος αερίων.

Οι μπλε κηλίδες προέρχονται από το θανατηφόρο αέριο. Zyklon B (Κυκλώνας Β).

Οι κλίβανοι.

Περιμένετε εδώ λίγο.

Ωραία, λοιπόν.

Μαζευτείτε λίγο εδώ.

Πώς νιώθουμε;

Όχι καλά.

- Μουδιασμένοι, ίσως. - Ναι.

Ελόζ, πώς νιώθεις; Δεν έχεις την ίδια απόσταση, ας πούμε.

Είμαι καλά. Νιώθω αναστατωμένος.

Αλλά μάλλον είναι καλύτερα από το να μην νιώθεις τίποτα.

Ευχαριστώ που το μοιραστήκατε.

Δεν θέλω να σας πιέσω, αλλά φεύγουμε σύντομα για το Ζάμοστς, και χωρίς τα παιδιά.

Κρίμα. Θα μείνουν άλλη μια νύχτα και θα πάνε στο παιδικό σπίτι της γιαγιάς τους.

Ναι. Θα μου λείψουν όλοι, σαν μια μεγάλη, διαταραγμένη οικογένεια.

Μπορώ απλώς να… Είσαι φανταστικός.

- Στείλε φωτογραφία από το σπίτι της γιαγιάς. - Θα το κάνω.

- Πρόσεχε τον εαυτό σου τώρα, φίλε. - Κι εσύ. Και αυτόν, γιατί αυτός μπα.

Πρόσεχε τον.

- Είσαι ωραίος, Μπέντζι. - Όχι, εσύ είσαι! Το εννοείς;

- Πήγαινε με ειρήνη στην καρδιά σου. - Ευχαριστώ! Θα το ψάξω.

Μπέντζι, θέλω απλώς να πω ότι το κάνω αυτό για πεντέμισι χρόνια.

Ζητάω πάντα προτάσεις για βελτίωση και είσαι ο πρώτος που μου έδωσε…

σχόλια, οπότε ευχαριστώ πολύ. - Άσε ρε! Τι είπα;

Τι εννοείς; Ότι πρέπει να συναντήσουμε Πολωνούς και την πολωνική κουλτούρα…

Ακούγεται πολύ καλό. Κάν' το.

Δίσταζα, αλλά τώρα δεν μπορώ να το ξεχάσω.

- Με έκανες να αλλάξω γνώμη. - Τι λες.

Είσαι πολύ ειλικρινής και αυτό είναι σπάνιο. Ευχαριστώ πολύ.

Ήθελα απλώς να το πω. Ευχαριστώ, Ντέιβιντ.

Ωραίος τύπος.

Φαίνεται ωραίο; Πόσο κοστίζει;

- Μην το αγοράζεις. - Θες ένα;

- Μοιάζεις με αυτόν στη διαφήμιση της Ricola. - Όχι, για σένα. Δεν μου χρειάζεται.

Μπορούμε να φάμε κάτι που δεν είναι τουρσί;

- Πιρόγκι; - Όχι πιρόγκι, όχι τουρσί.

- Ξινολάχανο. - Είναι τουρσί, και γερμανικό.

- Και μετά άρχισε να γλείφει. - Θεέ μου, τι αηδία.

Γεια, σκυλάκι.

- Μπορώ να πάρω μια γουλιά; - Βεβαίως, πάρε όσο θες.

Δες εδώ. Ψηλό και καλό κτίριο. Μου έχει μείνει ένα τσιγάρο.

Πώς θα ανεβούμε;

Μπλίορκ.

- Ωραία. - Όχι άσχημα.

Σκατά, ξέρεις τι νομίζω ότι είναι; Εκεί κάτω, βλέπεις τρία φώτα.

- Ωχ, όχι. - Το στρατόπεδο.

Είναι πολύ κοντά.

Τι σκέφτεσαι να κάνεις πίσω στο Μπίνγκχαμπτον;

- Τι εννοείς; - Τι σχέδια έχεις;

Δώσ' το μου, αν απλά το κοιτάς. Είναι το τελευταίο μου.

Συγγνώμη.

- Θα είμαι πολύ απασχολημένος. - Πολύ καλά.

Θα βοηθήσω τον Τιμ να ξανακάνει τη στέγη.

Έχει πολλές κεραμίδες, αλλά δεν έχει ιδέα πώς να το κάνει.

Αλλά θα είναι ωραίο όταν τελειώσει.

Κρατάει την υγρασία έξω καλύτερα…

από όλες τις πλαστικές τοξικές μαλακίες που χρησιμοποιούν στα προάστια.

Θα είναι πολύ ωραίο.

Αλλά είναι το σπίτι του Τιμ.

- Και; - Τι θα κάνεις εσύ;

- Γιατί το ρωτάς; - Απλώς θέλω να ξέρω ότι έχεις ένα σχέδιο.

Συγγνώμη, μάλλον με χτύπησε. Πάρ' το, δεν είμαι αξιόπιστος.

Εσύ τι θα κάνεις όταν γυρίσεις σπίτι;

Μάλλον θα επιστρέψω στη δουλειά και την οικογένεια.

Ωραία, τότε θα μιλήσουμε σε έξι μήνες.

- Τι σημαίνει αυτό; - Το ξέρεις.

- Δεν θέλω να τσακωθούμε. - Μην τσακωθείς τότε.

Ήσουν διαφορετικός πριν. Ήσουν τόσο ευαίσθητος. Έκλαιγες συνέχεια.

Ναι, ήταν απαίσιο. Ποιος στο διάολο θέλει να κλαίει συνέχεια;

Εννοώ ότι ήμασταν διαφορετικοί πριν.

- Έχω δουλειά και οικογένεια. - Το ξέρω.

- Δεν μπορώ να βγαίνω όλη νύχτα. - Δεν θέλω.

- Ναι, γίνεσαι σαν απορροφημένος. - Δεν έρχεσαι ποτέ να με δεις.

- Στο Μπίνγκχαμπτον; - Ναι, μένω εκεί.

- Έχω πολλά να κάνω. Έλα εσύ σε μένα. - Η απόσταση είναι η ίδια.

Πού είναι πιο λογικό να πας; Στη Νέα Υόρκη μήπως;

- Τι πρόβλημα έχει το Μπίνγκχαμπτον; - Τίποτα. Μην με κάνεις να φαίνομαι κακός.

- Χέσου. - Εσύ χέσου.

- Γιατί δεν νοιάζεσαι πια για μένα; - Φυσικά και νοιάζομαι.

Απλώς δεν καταλαβαίνω πώς μπόρεσες να κάνεις κάτι τόσο ηλίθιο.

- Ντέιβ… - Μπέντζι.

Κυκλοφορώ με μια τρομερή εικόνα σου στο μυαλό μου.

Και…

δεν θέλω να σε χάσω.

Δεν βλέπεις ότι όλοι σε αγαπούν;

Δεν βλέπεις τι συμβαίνει όταν μπαίνεις σε ένα δωμάτιο;

Θα ήθελα να ήξερα πώς είναι.

Να ξέρω πώς είναι να είσαι γοητευτικός.

Να βλέπεις όλους να χαμογελούν όταν έρχεσαι.

Αλλά κάνεις τους πάντες να χαμογελούν και μετά τα χέζεις όλα.

- Σειρά σου. - Ευχαριστώ.

Το ταξί είναι εδώ.

Ας δούμε…

- Βλέπεις τον αριθμό 25 κάπου; - Όχι, δεν βλέπω καθόλου αριθμούς.

Αυτός πρέπει να είναι ο σωστός δρόμος.

- "Mag-is-trate." Τι μπορεί να σημαίνει; - Μάλλον magistrate (ειρηνοδίκης).

Είναι πραγματικός δρόμος…;

28.

- Εδώ πρέπει να είναι. - Εδώ;

25.

Θεέ μου.

Είναι δυνατόν;

- Είναι τόσο… ασήμαντο. - Δεν ξέρω τι περίμενα.

Ούτε εγώ.

- Μου έδωσε ένα χαστούκι μια φορά. - Τι;

- Η γιαγιά μου έδωσε ένα χαστούκι. - Αλήθεια;

Άργησα όταν έπρεπε να φάμε μεσημεριανό. Μόνο ένα τέταρτο.

Και ήμουν μαστουρωμένος. Ήταν στο εστιατόριο Hudson στην Τρίτη Λεωφόρο.

- Έχω πάει. Πόνεσε; - Σαν κόλαση.

Ήταν το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη ποτέ. Αιωρούμουν στα σύννεφα για μια μέρα μετά.

- Γιατί; - Δεν έχω ιδέα.

Έτρωγε εκεί κάθε εβδομάδα. Όλοι την ήξεραν.

Ντυνόταν σαν να πήγαινε σε γκαλά.

Ίσως επειδή ενδιαφερόταν περισσότερο για μένα παρά για το τι θα σκεφτόντουσαν οι άλλοι.

Ένιωσα καλά.

Κάτσε…

- Έχω μια ιδέα. - Τι;

- Ας βάλουμε μια πέτρα στο προαύλιο. - Τι εννοείς;

Θα βάλουμε μια μικρή πέτρα εκεί, να δείξουμε ότι ήμασταν εδώ, ότι δεν την ξέχασαν.

Δεν είναι θαμμένη εδώ.

Ήταν το τελευταίο μέρος που ήταν στην Πολωνία.

Ναι, ας το κάνουμε. Καλή σκέψη.

Ένα, δύο… Έχω δύο.

- Θέλεις μια; - Ναι. Ευχαριστώ.

Γεια. Συγγνώμη, είμαστε Αμερικανοί. Μιλάτε αγγλικά;

Δεν καταλαβαίνω.

- Ωραία, λοιπόν. - Κακή ιδέα να ουρλιάζεις "Αμερικανοί".

Αυτό είμαστε. Θύμωσε; Μάλλον μας προσκαλούσε για πρωινό.

- Ναι, μπορεί να ήταν πρόσκληση για πρωινό. - "Ανεβείτε να φάτε μπισκότα."

Άλλος ένας. Γεια.

Μιλάτε αγγλικά;

- Λίγο. - Τι συμβαίνει;

Ο μπαμπάς είπε ότι βάλατε πέτρες μπροστά στην πόρτα.

Ναι, η γιαγιά μας έμενε εδώ και πέθανε πρόσφατα.

- Συλλυπητήρια. - Ευχαριστώ.

Γιατί βάλατε πέτρες εκεί;

Είναι μια εβραϊκή παράδοση.

Βάζεις μια πέτρα στον τάφο κάποιου για να δείξεις ότι ήσουν εκεί.

Δεν είναι θαμμένη εκεί, ε;

Όχι, ήταν απλώς μια συναισθηματική χειρονομία.

Μια χειρονομία. Εντάξει.

- Καταλαβαίνω. Είναι ωραίο, νομίζω. - Ευχαριστώ.

Περιμένετε λίγο.

Εντάξει… Λυπάμαι, και καταλαβαίνω…

αλλά ο μπαμπάς λέει ότι μπορεί να είναι επικίνδυνο να αφήσετε τις πέτρες εκεί.

Μια ηλικιωμένη κυρία μένει εκεί και μπορεί να σκοντάψει.

- Εντάξει. - Κατανοητό.

Εντάξει. Συγγνώμη.

Μάλιστα.

Σε λίγο θα ξεκινήσουμε την προσέγγιση στη Νέα Υόρκη.

Ας πάρουμε ένα ταξί στην πόλη και να φας δείπνο μαζί μας.

Η Πρίγια θα ήθελε πολύ να σε δει και ο Έιμπ θα σε πρήξει για το Άγαλμα της Ελευθερίας.

Δελεαστικό.

- Μπα. Ευχαριστώ πάντως. - Σίγουρος;

Ας πάρουμε ταξί στην πόλη ούτως ή άλλως, θα σε αφήσω στο σταθμό Penn.

Μάλλον θα κάτσω εδώ για λίγο.

- Στο αεροδρόμιο; - Ναι, είναι ωραία εδώ.

Γνωρίζεις τρελούς τύπους εδώ.

- Τι στο διάολο κάνεις ρε; - Συγγνώμη.

Η γιαγιά, το εστιατόριο, το καλύτερο που μου συνέβη.

- Ήμουν 18 και χρειαζόμουν καθοδήγηση. - Συγχώρεσέ με.

- Αυτό είναι απλώς βία. - Νόμιζα ότι θα κατέληγε αλλιώς.

- Είναι κόκκινο. - Ναι, μου έδωσες ένα χαστούκι ρε!

- Να σου δώσω ένα τώρα; - Όχι.

- Συγγνώμη. - Δώσε μου μια αγκαλιά.

- Σ' αγαπώ. - Κι εγώ.

- Θα τα καταφέρω. Το ξέρεις, ε; - Σίγουρα;

- Συγγνώμη. - Δεν είχες τελειώσει.

- Ωραία λοιπόν. Τα λέμε. - Θα τα πούμε.

Γεια… Γεια!

Γεια…

- Γεια! - Γύρισες!

- Γεια, αγάπη μου. - Γεια, αγάπη μου.

Υποτιτλισμός: haroldpoi

Μεταφράζονται σύντομα: haroldpoi.click