"รถไฟสายตะวันออกมาถึงแล้ว บนแทร็ก 4"
"กรุณารอสักครู่ หลังเส้นสีขาว"
โทคุมะ โชเท็น นิปปอนเทเลวิชั่น Network และ Studio Ghibli นำเสนอ
เรื่องราวดั้งเดิมโดย Saeko Himuro
คลื่นทะเล
"ขอขอบคุณสำหรับความอดทนของคุณ เครื่องบินกำลังจะออก"
ฉันกับยูทากะได้พบกับริคาโกะเป็นครั้งแรก สองปีที่แล้ว
มันเป็นฤดูร้อน ของปีจูเนียร์ของเรา
ยูทากะโทรหาฉันที่ทำงาน
รีบหน่อยลูก! อีกหลายจาน! ให้พวกเขามา!
ตกลง!
ทาคุโทรศัพท์!
มา.
สวัสดี
- ทาคุ? - เฮ้ ยูทากะ
มาโรงเรียน ทันทีที่คุณเสร็จสิ้นวันนี้
ฉันจะรอคุณอยู่ที่นี่
ตกลง.
ขอโทษ ฉันต้องไปแล้ว วันนี้ช่วงเช้า
ตอนนี้รอสักครู่!
เจอกันพรุ่งนี้!
พึ่งลูกไม่ได้!
พบกันใหม่!
ยูทากะ!
คุณมาที่นี่อย่างรวดเร็ว
คุณบอกให้ฉันทำ!
ลองดูสิ
มันคือใคร? ฉันไม่สามารถมองเห็น.
เพิ่งย้ายมาเรียนค่ะ.
เธอชื่อ ริกาโกะ มูโตะ
- จากภาคการศึกษาหน้า? - ใช่.
โอนกลางปี? นั่นไม่ใช่เรื่องปกติ
เธอย้ายมาที่นี่ จากโตเกียวนั่นคือเหตุผล
ฉันเพิ่งแสดงให้เธอเห็น รอบโรงเรียน
ถูกต้อง คุณอยู่ในสภานักเรียน
คุณชอบเธอจริงๆเหรอ?
ใครๆ ก็คง เธอดูดีจริงๆ
จริงหรือ
ฉันไม่สามารถบอกได้ และเราไม่สามารถเพียงแค่ เดินลงไปดู
หากต้องการเราก็ลงไปได้...
...และบอกว่าเรามีคำถาม
ไม่นะ อย่าไปไกลขนาดนั้นนะ
ครูก็รู้. ฤดูร้อนนี้ฉันทำงาน...
...และไม่เข้าเรียน
ยังโกรธอยู่เลย ทริปมัธยมต้นเหรอ?
ฉันไม่ชอบวิธีการ พวกเขาเพิ่งยกเลิกมัน...
...และพยายามซื้อเราออกไป กับฮาวายในโรงเรียนมัธยม
พวกเขาคิดว่าเราโง่เหรอ?
ทุกคนตื่นเต้นกับฮาวาย ฉันคิดว่ามันเป็นการเคลื่อนไหวที่ดี
การเดินทางที่ผ่อนคลายจะช่วยเราได้ อัดสอบเข้าวิทยาลัย
ฮาวายมันแพง.. ฉันต้องหาเงินให้ได้
เพียงจำไว้ว่าให้ทัน กับการเรียนของคุณ
อย่าถอยหลัง.
แน่นอน.
ยังไงก็ตามมีอะไรบางอย่าง คุณอยากจะพูดคุยเกี่ยวกับ?
ไม่เชิง. ฉันแค่รู้สึกอยากเจอคุณ
ฉันจะเอาจักรยานของฉัน รออยู่ที่ประตู
ตลอดช่วงมัธยมศึกษาตอนต้น และมัธยมปลาย...
...ยูทากะและฉัน ไม่เคยอยู่ในชั้นเรียนเดียวกัน
ถึงอย่างนั้น ฉันก็รู้สึกอยู่เสมอ เขาเป็นเพื่อนสนิท
ทุกอย่างเริ่มต้นในปีที่แล้วของเรา ของโรงเรียนมัธยมต้น...
...ตอนที่ไปทัศนศึกษาที่เกียวโตนั้น ถูกยกเลิกกะทันหัน
"เราเสียใจที่ต้องประกาศเรื่องนี้ ทริปมัธยมต้นประจำปี..."
"... ถูกยกเลิกแล้ว"
"ในอนาคตชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและ ทริปมัธยมปลายจะรวมกัน"
"ปีที่แล้ววิทยาลัยของเรา ผลลัพธ์ของตำแหน่ง..."
"... ต่ำกว่า โรงเรียนมัธยมประจำจังหวัด'"
"ประเพณีอันน่าภาคภูมิใจของโรงเรียนเรา และภาระหน้าที่ของคุณต่อพ่อแม่ของคุณ..."
"...ทำให้สิ่งนี้เป็นที่ยอมรับไม่ได้โดยสิ้นเชิง"
"เพื่อกอบกู้เกียรติยศของโรงเรียนของเรา..."
"...รุ่นพี่มัธยมปลาย ต้องเพิ่มความพยายามเป็นสองเท่า"
"คุณต้องเป็นตัวอย่าง สำหรับผู้อาวุโสโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นของเรา"
ไปดูนางสาวซายามะกันเถอะ เอาน่า ทาคุ!
เรื่องทั้งหมดมันโง่มาก...
...ที่เราตัดสินใจบ่น ถึงครูประจำชั้นของเรา
เราทุกคนคิดว่านี่ไม่ยุติธรรม
ยกเลิกการเดินทาง จะไม่ช่วยเกรดของเรา
โรงเรียนเป็นหนี้เรา คำอธิบายโดยละเอียด
กลับมาเมื่อคุณอยู่ ใน 100 อันดับแรก!
แต่ฉันอายุ 89 แล้ว!
อย่ากดดันคุณซายามะ เพียงเพราะเธอเป็นผู้หญิง!
เราคิดว่านั่นคือจุดสิ้นสุด ของเรื่อง
แต่หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ในการประชุมตอนเช้า -
พ่อแม่ของคุณก็อนุมัติเช่นกัน การยกเลิกการเดินทาง
หากคุณยังคงไม่พอใจ เราจะอธิบายการตัดสินใจ
ยกมือขึ้น หากคุณยังคงไม่พอใจ
เขามีความกล้า
นั่นคือ ยูทากะ มัตสึโนะ
ตกลง.
เราจะอธิบายการตัดสินใจให้กับนักเรียน ที่ยกมือขึ้น
ไปที่ห้องศิลปะ หลังเลิกเรียน ไล่ออก!
การประชุมถูกเลื่อน
เขียนความคิดเห็นของคุณ บนกระดาษที่ให้ไว้
ชั้นปีที่ 3 ห้อง 3 ทาคุ โมริซากิ
การยกเลิกการเดินทาง ไม่สมเหตุสมผล
เป็นเพียงการสร้างครูเท่านั้น และผู้ปกครองก็รู้สึกดีขึ้น
ฉันวิ่งเข้าไปหายามาโอะ และคนอื่นๆ เมื่อกี้นี้
พวกเขาขอโทษที่ไม่ได้มา
อย่าถือสามันกับพวกเขา
ไอ้พวกเวรนั่น...
ชั้นปีที่ 3 ห้อง 4 ยูทากะ มัตสึโนะ
ฉันไม่สามารถเห็นด้วยกับเรื่องนี้ การตัดสินใจที่ไม่สมเหตุสมผล
แม้กระทั่ง 10, 20 ปีหลังจากที่ฉันเรียนจบ...
...ฉันจะยังคงคิด โรงเรียนผิด
ว้าว!
คุณกำลังคิดอยู่แล้ว อีก 20 ปีข้างหน้า
หลังจากนั้นฉันก็คิดอยู่เสมอ ของยูทากะ...
...แตกต่างออกไปเล็กน้อย จากเพื่อนคนอื่นๆ ของฉัน
นี่คือเพื่อนของฉัน ทาคุ โมริซากิ
นี่คือริกาโกะ มุโตะ เธอกำลังจะย้ายไปชั้นเรียนของฉัน
แล้วเจอกัน!
พบกันใหม่ภาคเรียนหน้า
อะไรนะ คุณได้เคลื่อนไหวแล้วใช่ไหม!
ฮะ? ไม่ เธอถามฉัน ร้านหนังสืออยู่ที่ไหน
เธอจำเป็นต้องซื้อหนังสือเรียนของเธอ
ห้างสรรพสินค้าโอบิยามาชิ
พ่อครัวที่ฉันทำงานอยู่ อดีตสมาชิกแก๊งค์คนนี้
บางครั้งนิสัยเก่าของเขา ออกมาเหมือน...
...วิธีที่เขานั่งยองๆ เมื่อเขาสูบบุหรี่
อะไร
คุณคิดว่ามีอะไรบางอย่าง เบื้องหลังการย้ายทีมของเธอเหรอ?
อ๋อ แค่นั้นแหละ!
นั่นคือเหตุผลที่แท้จริง ยูทากะต้องการพบฉัน
บางทีพ่อของเธออาจถูกย้าย หรืออะไรทำนองนั้น
พบกันใหม่!
มันทำให้ฉันหงุดหงิดจริงๆ เมื่อฉันตระหนักได้ว่า...
...นั่นคือยูทากะ สนใจริกาโกะ
ลืมมันซะดีกว่า! สาวๆ ใส่ใจแค่รูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น
ฉันคิดว่าเธอจะไม่เคยเห็น คุณค่าที่แท้จริงของเขา
เมื่อคำใหม่เริ่มต้นขึ้น...
...ริกาโกะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย กับพวกเราหนุ่มบ้านนอกที่เรียบง่าย
เฮ้ ทาคุ มาดูสาวๆ กัน!
อาริกะ ใช่ไหม?
ฉันรู้ว่าพวกมันใหญ่
เลขที่! ศาลไกล!
เธอเจ๋งจริงๆ
เธอเพิ่งเอาชนะ กัปตันชมรมเทนนิส!
เธอเป็นอะไรจริงๆ!
เธอเล่นอย่างมืออาชีพ!
เด็กโตเกียวตีบอลได้จริง!
- เธอโดดเด่น. - ขาสวยด้วย!
เดิมพันประเภทนั้นยากที่จะจัดการ
ริกาโกะโดดเด่นจริงๆ เหรอ?
ฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น
เฮ้ ยูทากะ!
ขอโทษ.
ริกาโกะไม่อยู่ในชั้นเรียน
ฉันคิดว่าเป็นเพราะ เธอโดดเด่นมากเกินไป
นอกสถานที่เหรอ?
ใช่แล้ว...ในหลายๆ ด้าน
ริกาโกะ มูโตะ
เธอโดดเด่นจริงๆ เหรอ?
เธออยู่อันดับที่ 12 ในปีของเราแล้ว!
กีฬาและการเรียน - เธอเป็นผู้หญิงที่สุดยอด!
- มาดูทาคุกันดีกว่า เธอคือ... - หมายเลข 92.
คุณเป็นนักเรียนที่ดีขึ้น ในชั้นมัธยมต้น
มีทัศนคติยังไงล่ะ!
เธออึดอัดมาก!
ก็พอแล้ว! หยุดนินทา.
ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว!
เกิดอะไรขึ้น? หลงรักริคาโกะเหรอ?
ไม่ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ มีความสุขมาก
โอ้ออกมาจากมัน เธออายุ 12 วันที่ 12!
ฉันได้ยินมาว่าคุณมีการโอนใหม่?
ใช่. ทำไม
ฉันได้ยินมาว่าเกรดของเธอดีมาก
นักเรียนโตเกียวเก่งจริงๆ
คุณได้ยินได้อย่างไร?
พวกเขากำลังพูดถึงเรื่องนี้ในเมือง
ครอบครัวของริกาโกะ เกี่ยวข้องกับมูโตส...
...ของการบรรจุผลไม้มูโตะ
แม่ของเธอย้ายกลับมา ด้วยเหตุผลทางครอบครัว
เธอนำมา เด็กสองคนกับเธอ
บางทีพ่อแม่ของเธออาจจะหย่าร้างกัน
พ่อของเธอยังอยู่ที่โตเกียวหรือเปล่า?
ฉันสงสัย.
อิ่มแล้ว.
อัตสึชิ ระวังมารยาทบนโต๊ะอาหารด้วย!
ริกาโกะผู้น่าสงสาร ด้วยเกรดของเธอ...
...เธอจะกลับไปแล้ว ไปโตเกียวเพื่อเรียนมหาวิทยาลัย
เด็กๆคงโดนเหวี่ยงแน่ๆ
อย่าพูดแบบนั้นตอนนี้!
แม่ต้องการ ลูก ๆ ของเธอกับเธอ!
คุณไม่จำเป็นต้อง ที่จะอารมณ์เสียเกี่ยวกับเรื่องนี้
การย้ายที่อยู่เป็นการตัดสินใจที่ยากลำบาก!
เธอทิ้งพวกเขาไปไม่ได้ ข้างหลังเพียงเพื่อโรงเรียน!
มันเป็นเรื่องธรรมชาติสำหรับเธอ เพื่ออยากให้พวกเขาอยู่กับเธอ!
พูดจากประสบการณ์ใช่มั้ย?
ตอนนี้คุณจะดีกับ Rikako!
เธอคงจะมี เป็นเรื่องยากที่จะปรับตัว
แน่นอนแน่นอน
ทาคุ!
ทาคุ! โทรศัพท์!
ตกลง!
สวัสดี? เฮ้ ยูทากะ เกิดอะไรขึ้น?
ก็...
อะไร
มันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น
วันนี้ฉันไปเยี่ยม Rikako!
ที่ไหน? ที่บ้านของเธอ?
เธอลาป่วย ฉันได้ยินมาว่าเธออยู่คนเดียว
ฉันกังวล
เธออยู่คนเดียวเหรอ? ของแม่เธอ บ้านไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก
และคุณก็ไป เจอเธอเหรอ? ตามลำพัง?
ใช่ และ...เธอก็เป็น อยู่คนเดียวบนเตียง!
เธออยู่บนเตียง ดังนั้น?
ไม่มีอะไร แค่นั้นแหละ.
นั่นคือทั้งหมด
คุณก็ชอบผู้หญิงแบบนั้นนะ ใช่ไหม ยูทากะ?
สิ้นปีแล้ว และเดือนมีนาคมก็มาถึง...
...และด้วยเหตุนี้ การเดินทางไปโรงเรียนที่รอคอยมานาน
ทาคุ!
คุณจะไม่ไปชายหาดเหรอ?
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของเรา!
ฉันมีอาการท้องเสีย ทุกเช้า
แย่จัง! แล้วเจอกัน!
นานมาก.
และมันก็อยู่ที่นี่ ปัญหาทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นแล้ว
ทาคุ!
คุณช่วยฉันยืมเงินหน่อยได้ไหม?
เงิน?
เกิดอะไรขึ้น คุณหมดหรือยัง?
เอ่อ...ก็ไม่เชิงนะ
ฉันสูญเสียเงินทั้งหมด ฉันมีกับฉัน!
แย่มาก!
ได้บอกอาจารย์มั้ย?
ด้วยเช็คเดินทาง คุณสามารถรับเงินคืนได้
ฉันจะเดือดร้อน
อย่าโง่! คุณต้องรายงานมัน!
ฉันเสียใจ. ภาษาโคจิของคุณ ทำให้ฉันนึกถึงภาพยนตร์ซามูไร
อยากนั่งลงไหม?
ให้ฉันบอกคุณว่าเกิดอะไรขึ้น
ส่วนใหญ่ฉันนำเงินสดมา เช็คเดินทางมันทรมานใช่ไหม? ดังนั้น...
เงินสด? คุณหมายถึงดอลลาร์ใช่ไหม?
ใช่ เงินสดประมาณ $400
ฉันคงจะทิ้งมันไว้ที่ไหนสักแห่ง
ขนาดนั้นเลยเหรอ? เราควรจะนำมา เงินสดน้อยกว่า 20,000 เยน!
ส่วนที่เหลือก็ควรจะเป็น เพื่อเป็นเช็คเดินทาง
ไม่มีใครทำอย่างนั้นจริงๆ!
คุณฟังดูเหมือน ครูคนหนึ่ง!
คุณเป็นคนดีหรือเปล่า?
เลวร้ายเกินไป ฉันได้ยินมาว่าคุณแตกต่าง
ภาษาถิ่นโตเกียวของคุณ ฟังดูรุนแรงมาก!
ทำไม ฉันไม่โกรธ!
และฉันไม่ใช่ซามูไร!
คุณใจร้ายนะทาคุ
ไม่เคยมีใครเรียกฉันว่ารุนแรง
เสียงฉันเป็นแบบนั้นเหรอ?
ใช่. ทุกคนคิดอย่างนั้น
แต่พวกเขากลัวคุณจะพูด พวกเขาดูเหมือนซามูไร
โอเค ฉันขอโทษ
ฉันไม่ได้ตั้งใจ เพื่อล้อเลียนคุณ
คุณได้ยินภาษาถิ่นในละครใช่ไหม?
ฉันคิดว่าภาษาถิ่นหายไปหมดแล้ว
แต่คนโคจิกลับพูดแบบนั้นจริงๆ ฉันตกใจมาก
ถึงกระนั้นฉันก็ไม่เคยบอกใครเลย ฉันรู้สึกอย่างนั้นจนถึงวันนี้
อย่าเลยดีกว่า
ตอนแรกฉันทำไม่ได้ เข้าใจคำศัพท์
ฉันถามผู้คนต่อไป ที่จะพูดสิ่งต่าง ๆ สองครั้ง
บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมไม่มีใครชอบฉัน
ใครไม่ชอบคุณ?
ทุกคนโดยเฉพาะเด็กผู้ชาย ไม่มีใครคุยกับฉัน
ยกเว้นยูทากะที่เป็นชั้นเรียน ตัวแทน. เขาเป็นคนดี
ใช่แล้ว ยูทากะเป็นคนดี
เขาบอกคุณเกี่ยวกับฉันหรือเปล่า?
ใช่. ฉันเห็นคุณทำงาน ที่ร้านอาหาร...
...ในช่วงวันหยุดฤดูหนาว
ยูทากะอยู่กับฉัน เขาบอกว่าคุณทำงานหนักมาก
แล้วเขาก็เล่าเรื่องคุณให้ฉันฟังมากมาย
เช่นเดียวกับการประท้วงของคุณ เนื่องจากการทัศนศึกษาที่ถูกยกเลิก
เขาบอกคุณเกี่ยวกับเรื่องนั้นเหรอ?
คุณต้องมีมากมาย เงินจากงานของคุณใช่ไหม?
โอเค เท่าไหร่?
คุณสามารถสำรองอะไรได้บ้าง?
ฉันนำเงินมาประมาณ 60,000 เยนและ 400 ดอลลาร์
ฉันไม่ได้ใช้จ่ายมาก แล้ว 300 ดอลลาร์ล่ะ?
จริงหรือ แล้วคุณล่ะ ให้ฉันยืมเงิน 60,000 เยนเหรอ?
รออยู่ที่นี่
หกหมื่นเยน!
จำเป็นมากคุณโมริซากิ!
ควรให้มันไหม ถึงคุณตรงนี้เหรอ?
คุณค่อนข้างระมัดระวัง โอเค นั่งลงตรงนั้น
ใส่ไว้ในผ้าเช็ดหน้านี้ และมอบให้ฉัน
รู้สึกเหมือนเรากำลังทำอยู่ สิ่งผิดกฎหมาย
ฉันคงไม่สามารถจ่ายได้ คุณกลับมาทันที
ฉันคาดหวังเงินอยู่บ้าง
คืนเงินให้ฉันได้ตลอดเวลา
กรุณาอย่าบอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้
แน่นอน แต่ทำไม?
แม่ก็จะตะโกนใส่ฉัน
"แม่..."
เรื่องราวของเธอคืออะไร?
เฮ้!
ฉันแปลกใจที่เธอรู้ มากเกี่ยวกับฉัน!
งั้นพวกคุณก็เป็นเพื่อนกัน ออกเดทเหรอ?
นั่นไม่ใช่เดท
ฉันวิ่งเข้าไปหาเธอในช่วงวันหยุด
ฉันชวนเธอไปดูหนัง - และเธอก็ตอบว่าใช่
ฉันรู้สึกประหลาดใจ
ฉันคิดไม่ออก ของสิ่งที่จะพูด
เราผ่านร้านอาหารของคุณ ฉันจึงเริ่มพูดถึงคุณ
มันช่วยได้จริงๆ
อาจจะ แต่ฉันเพิ่งได้รับ ตีขึ้นเพื่อขอสินเชื่อ
ริคาโกะขอยืมเงินคุณเหรอ?
ใช่. ฉันเดินผ่านไป และเธอบอกว่าเธอสูญเสียเงินไป
บางทีเธออาจจะจำได้ ฉันทำเงินได้ในช่วงพัก
แล้วเธอสูญเสียเงินทั้งหมดเหรอ? สิ่งที่แย่!
- อยากเดินเล่นรอบเมืองไหม? - แน่นอน.
รอสักครู่ ฉันจะทิ้งของไว้
เจ๋งใช่มั้ย?
บอกว่าอย่าบอก! คุณบอกยูทากะแล้ว!
ฮะ? เขาพูดอะไร?
เขาเสนอให้ยืมเงินฉัน!
ดู? เขาเป็นคนดีไม่ใช่เหรอ?
ฉันยืมเงินมา 20,000 เยน... แต่จริงๆแล้วเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ!!
คุณช่างช่างพูดเหลือเกินสำหรับเด็กผู้ชาย!
นั่นคืออะไร? พ่อแม่ของเธอเลี้ยงเธอมายังไง!
วันรุ่งขึ้นเราก็กลับมาที่โคจิ...
...และฉันก็ซื้อภาพแคนดิดมาด้วย ของ Rikako จากเพื่อน
ฉันรู้สึกอยากเหมือนเดิม
และฉันก็คิดว่ามันเป็นเช่นนั้น สำหรับความรู้สึกแย่ๆของฉัน
แต่เทอมหน้า เราลงเอยด้วยชั้นเรียนเดียวกัน
ยูมิ มื้อเที่ยง!
ในที่สุดริกาโกะก็มีเพื่อนแล้ว -
- หญิงสาวที่เงียบสงบในชั้นเรียนเดียวกัน ชื่อของเธอคือยูมิ โคฮามะ
นั่นเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเธอ...
...แต่วันหยุดเดือนพฤษภาคมก็มาถึงและ ฉันยังไม่มีเงินของฉัน
ฉันคิดว่าเธอลืมไปแล้ว
ทาคุโทรศัพท์! ยูมิ โคฮามะ.
นั่นคุณยูมิเหรอ?
คุณโทรมาจากที่ไหน?
คุณเป็นคนเดียวเท่านั้น ฉันคิดจะโทรหา!
เกิดอะไรขึ้น?
เรากำลังจะไปโอซาก้า เป็นเวลาสองคืน...
...สำหรับคอนเสิร์ต.
ตอนนี้เราอยู่ที่สนามบินแล้ว และริกาโกะบอกว่าจะไปโตเกียว!
นั่นเป็นแผนของเธอมาตลอด!
เธอไม่รู้ว่าฉันกำลังโทรหาคุณ
เหลือเชื่อ!
เธอบอกว่าไม่มีความแตกต่าง เราไปที่ไหน
Rikako ซื้อด้วยซ้ำ ตั๋วสองใบไปโตเกียว
ฉันไม่ต้องการที่จะโกหก ถึงแม่ของฉัน!
ดูสงบลง! คุณไม่จำเป็นต้องไป!
แค่ออกไปแล้วปล่อยให้ริกาโกะ ไปด้วยตัวเอง
ฉันทำไม่ได้! แม่ของเธอปล่อยเธอไป เพราะฉันอยู่กับเธอ!
เธออยากให้ฉันไปจริงๆ ฉันควรทำอย่างไร?
ควรทำอย่างไร...?
รอสักครู่! ทำไมคุณถึงถาม ฉัน?
เธอบอกฉันว่าคุณให้เธอยืม เงินสำหรับตั๋ว
คุณเป็นเพื่อนของเธอ คุณไม่สามารถโน้มน้าวเธอได้เหรอ?
กรุณามาที่สนามบิน เที่ยวบินของเราเวลา 11.30 น.
เรามีเวลา 90 นาที
ฉันต้องการให้คุณมาจริงๆ!
เงินนั้นอีกแล้ว!
เธอไม่ได้จริงๆ เสียเงินของเธอ มันเป็นเรื่องโกหก!
มันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนของเธอ สำหรับทริปนี้!
งี่เง่า!
สนามบินโคจิ
ทาคู!
คุณมา!
เธออยู่ที่ไหน?
ในห้องพักผ่อน.
บอกว่าเธอไม่สบาย
ฉันหวังว่าเธอจะแย่ลง งั้นเราก็ไม่ต้องไป!
ยังไงซะเธอก็ออกนอกลู่นอกทางแล้ว!
คุณเป็นเพื่อนของเธอ คุณควรบอกเธอออกไป!
เธออยากเจอพ่อของเธอจริงๆ ฉันรู้สึกเสียใจสำหรับเธอ
พ่อของเธอ?
คุณกำลังทำอะไรที่นี่? ยูมิโทรมาเหรอ?
ริกาโกะ อย่าโกหกนะ เกี่ยวกับทริปนี้!
มาบอกคุณแม่กันเถอะ
เธอไม่มีวันปล่อยฉันไป!
ฉันกำลังวางแผนอยู่ นี้เป็นเวลานานมาก
รอสักครู่. โอเค แล้วเรื่องนี้ล่ะ
ยูมิ โทรหาที่บ้านนะ บอกว่ารู้สึกไม่สบายและไปไม่ได้
แต่...
และริกาโกะก็ไปคนเดียว...
...เพราะมันคงจะน่าเสียดาย ทำให้เสียตั๋วทั้งสองใบ
พ่อแม่ของคุณ จะกังวลแต่เรื่องของคุณเท่านั้น
พวกเขาจะไม่คิดถึงริกาโกะ
คุณพูดถูก! แม่ของฉันไม่รู้จักแม่ของริกาโกะ
เธอจะไม่พูดอะไรเลย
โอเค ก็ได้
ฉันจะโทรหาเธอ!
ยูมิมาจากครอบครัวที่เข้มงวด
เธอจะไม่วิ่ง ไปโตเกียวแบบนั้น
แล้วคุณไม่สบายเหรอ?
ประจำเดือนของฉันเพิ่งเริ่มต้น บางครั้งมันก็แย่จริงๆ
มันจะต้องยาก
เด็กผู้ชายไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไร
ต้องไปจริงๆเหรอ?
ฉันจะเอาเงินของคุณจากพ่อ ไม่ต้องกังวล ฉันจะจ่ายเงินให้คุณ
หากคุณกังวลเรื่องการไปคนเดียว ฉันจะไปกับคุณไหม?
จริงหรือ คุณจะทำอย่างนั้นจริงๆเหรอ?
เฮ้ ฟังนะ
คุณพ่อก็รู้ คุณจะมาใช่ไหม?
เขามาพบคุณหรือเปล่า?
ไม่ ฉันสงสัยมัน
เขาสามารถหาสถานที่ได้หรือไม่ สำหรับฉันที่จะอยู่?
แน่นอนฉันจะถามเขา
เมื่อฉันเห็นพ่อ ฉันจะบอกเขา
ฉันอยากย้ายกลับโตเกียว และอยู่กับเขา
"ขณะนี้เราอยู่ในแนวทางสุดท้ายแล้ว ไปสนามบินฮาเนดะ"
ขณะที่ฉันติดตาม Rikako รอบโตเกียว ฉันคิดว่า -
"เธอทำกับฉันอีกแล้ว"
แต่ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้ ไปโตเกียวด้วยตัวเอง
ต้นเชอร์รี่บริเวณนี้ เป็นคนดีจริงๆ
นี่คือส่วนที่เก่าแก่ของเมือง
ปู่ย่าตายายของฉันเคยอาศัยอยู่ที่นี่ นี่คือที่ดินฟาร์มทั้งหมด
พวกเขาสร้างอพาร์ตเมนต์ และเราได้อันที่อร่อยที่สุด
มันใหญ่มาก แม้แต่พวกเราสี่คนด้วยซ้ำ ฉันเดาว่าพ่อคงเหงา
เขาจะดีใจที่ได้พบคุณ
ดีใจที่ได้กลับมา
มันคือใคร?
นี่ไม่ใช่มูทอสใช่ไหม
ใช่แล้ว ถูกต้อง
อืม... ปาป๊าอยู่บ้านหรือเปล่า?
นั่นคือริกาโกะเหรอ? ฉันจะลงมา รออยู่ที่ล็อบบี้!
เซอร์ไพรส์มาก! ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังมา
คุณอยู่คนเดียวเหรอ?
แฟนของฉันมาจากโคจิ
มันเป็นวันหยุดเดือนพฤษภาคม เรามาเยี่ยมชม
โอ้จริงเหรอ? ขอบคุณที่ดูแลริกาโกะ
เราไปดื่มกาแฟกันไหม?
อยากเห็นห้องเก่าของตัวเอง! มันดูเป็นยังไงบ้าง?
โอเค ขึ้นไปกันเถอะ
ฉันขอโทษ...คุณช่วยรอได้ไหม อยู่ที่นี่สักพักเหรอ?
แน่นอน.
ทาคุ ขอบคุณนะ ที่ต้องทนกับริกาโกะ
ฉันได้ยินมาว่าคุณไม่มีที่พักเหรอ? ฉันได้ทำการจอง
และริคาโกะเป็นหนี้คุณ ขอบคุณมาก.
ฉันรู้สึกเสียใจกับเธอจริงๆ - จากก้นบึ้งของหัวใจ
คำแนะนำสู่ชินจูกุตะวันตก
สวัสดีแม่?
ทาคุ? ใกล้จะถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว กลับบ้าน.
ฟังนะ คืนนี้ฉันไปไม่ได้
ตกลง เราจะดำเนินการต่อไป อย่าสายเกินไป
ฉันอยู่ที่โตเกียว
โตเกียว?! คุณไปที่นั่นได้อย่างไร?
ฉันนั่งเครื่องบิน มุ่งตรงสู่โตเกียว
อะไรนะ!
ฉันกำลังพาใครสักคน
คุ้มกัน?! ใคร?
ฉันจะถึงบ้านในอีกสองวัน
เกิดอะไรขึ้น!
สวัสดี? สวัสดี?
ฉันจะอธิบายทีหลัง! ลาก่อน!
ทาคุ! รอก่อน!
ริกาโกะ!
เกิดอะไรขึ้น
ฉันจะอยู่ที่นี่คืนนี้ พ่อเป็นคนจ่ายเงิน ฉันจะได้ถ้าต้องการ
เฮ้...
สิ่งทั้งหมดกำลังเริ่มต้น รู้สึกเหมือนละครห่วย
รับเบียร์ไหมริกาโกะ?
เลขที่? เราดื่มมันบางครั้ง เมื่อไม่มีใครอยู่รอบๆ
ทำวิสกี้และโค้กให้ฉันหน่อย
ฉันลองมันที่บ้านเพื่อน
พ่อจะไปเที่ยวกับเขา เพื่อนผู้หญิง
มันเป็นวันหยุดเดือนพฤษภาคม
ห้องของฉันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!
วอลเปเปอร์เป็นสีเขียวเข้ม!
ฉันเกลียดสีเขียว!
คุณพูดถูก. กรีนไม่ดี!
หม้อทั้งหมดเป็นเครื่องเคลือบแฟนซี มันโง่มาก
ไม่มีใครใช้เครื่องเคลือบอีกต่อไป!
ฟังนะทาคุ
เมื่อพ่อแม่ของฉันทะเลาะกัน ฉันคิดว่าแม่คิดผิด
เธอไม่ยอมหรอก พ่อก็ไม่ทำเช่นกัน
มันจบลงด้วยการหย่าร้างที่ไม่ดี
ฉันกับพี่ชายต้องย้าย และทิ้งเพื่อนของเราทุกคน
ฉันอยู่ข้างพ่อ
แต่เขาไม่ได้อยู่ข้างฉัน
อยู่เคียงข้างคุณ? รอ...
ชีวิตของฉันเศร้ามาก
สิ่งต่าง ๆ จะต้องยาก, แต่คุณควรช่วยแม่ของคุณ
คุณไม่ควรมีชีวิตอยู่ด้วยตัวเอง
ฉันไม่ต้องการบังคับ ในครอบครัวของมาม่า
ฉันไม่ได้โกรธเธอ
นั่นแตกต่างออกไป
มันไม่ใช่เรื่องของคุณ
"สวัสดีตอนเย็น"
"คุณใช้จ่ายอย่างไร วันหยุดเดือนพฤษภาคม?"
อุ๊ย!
เธอกำลังมีช่วงเวลาที่ยากลำบากเหรอ? แล้วฉันล่ะ?
ทาคุ!
ลุกขึ้น!
มันถึงเวลาแล้ว ฉันกำลังรอเข้าห้องน้ำ
ฉันต้องลงไปชั้นล่าง!
ขอโทษ...
คุณออกไปสักพักได้ไหม?
ฉันกำลังพบกับใครบางคน ฉันต้องแต่งตัว
พ่อของคุณ?
เป็นเพื่อนสมัยมัธยม ฉันโทรไปเมื่อเช้านี้
เราประชุมกันชั้นล่าง
นั่นเยี่ยมมาก
ฉันต้องอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า รีบออกไปซะ
ฉันคิดว่านี่คือตอนที่ฉันตัดสินใจ เพื่อเข้าเรียนวิทยาลัยในโตเกียว
เห็นริกาโกะเด้งกลับมา ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจที่นี่
ช่วงเวลาดีๆ. เพื่อนของฉันเพิ่งโทรมา เราประชุมกันที่ล็อบบี้
- โอ้จริงเหรอ? - แล้วเจอกัน!
แล้วกุญแจล่ะ? คุณจะออกไปข้างนอกเหรอ?
ไม่ ฉันจะงีบหลับ
จริงหรือ ขอโทษ!
ไม่ต้องกังวล. สนุกกับตัวเอง
สวัสดี?
ทาคุ คุณมาได้ไหม ลงไปที่ร้านกาแฟ
เกิดอะไรขึ้น ลืมกระเป๋าสตางค์ของคุณ?
เพิ่งลงมา! คุณกำลังช่วยฉัน
แล้วคราวนี้เป็นไงบ้าง?
ทาคุ ทางนี้!
นี่คือทาคุ โมริซากิ
เขาเป็นห่วงฉัน เขาก็เลยมาด้วย
ทาคุ นี่โอคาดะ อดีตเพื่อนร่วมชั้นของฉัน
สวัสดี.
ริกาโกะ แฟนแล้วเหรอ? แทบช็อก!
ดูสิว่าใครกำลังพูดอยู่ ทันทีที่ฉันจากไป...
...คุณมาร่วมกับเรียวโกะ
ฉันรู้สึกถูกทรยศ!
แต่คุณสวยกว่า เรียวโกะก็พูดเช่นกัน
เธอบอกว่าเธอไม่สามารถแข่งขันได้
ฟังนะทาคุ
คุณจะไม่ตกใจเหรอ? ฉันคบกับโอคาดะได้หนึ่งปี...
...และสองเดือนหลังจากที่ฉันจากไป เขากำลังออกเดทกับเพื่อนของฉัน!
เกิดขึ้นตลอดเวลา
ไม่มีอะไรทำให้เขาประหลาดใจเช่นกัน
ฉันโทรหาเรียวโกะ คุณว่างไหม?
ทำไมเราทุกคนไม่ดูหนังกันล่ะ? เหมือนการออกเดทสองครั้ง
ฉันอยากทำแต่...
...พ่อกำลังปฏิบัติต่อฉันอยู่ อาหารกลางวันบ่ายนี้
เลวร้ายเกินไป ถ้าเรารู้ว่าคุณเป็น มาเราก็วางแผนได้แล้ว
แต่แม่ของคุณไม่ยุติธรรมเลย
เธออาจจะทิ้งคุณไว้ที่โตเกียว คุณจะไปวิทยาลัยที่นี่อยู่แล้ว
เธอต้องลากลูก ๆ ของเธอ ออกไปยังประเทศ
คุณกำลังพูดถึงอะไร? เธอไม่ใช่เด็ก!
มีอะไรเหรอทาคุ?
คุณเบื่อนั่นแหละ! คุณและผู้ชายคนนี้ทั้งคู่!
เขาคงจะอิจฉาฉันแน่ๆ ขออภัยเกี่ยวกับเรื่องนั้น
ฉันรู้สึกผิดหวัง
ที่โคจิ ริกาโกะดูแข็งแกร่งมาก แต่ เธอไปถึงโตเกียวและทำทุกสิ่ง...
...ถูกจัดรายการใหญ่และ ประจบประแจงคนโง่
ริกาโกะ?
โอคาดะบอกว่าจะเล่าให้ฟัง เขาไม่ได้บ้า
ผู้ชายคนนั้นโง่จริงๆ
ตอนที่เราคบกันฉันคิด เขาใจดีและมีน้ำใจ
ฉันโทรหาคุณเพราะว่า ฉันอยากจะอวด
หลังจากนั้นฉันก็รู้สึกโง่
เราเบื่อจริงๆ เขาและฉันทั้งคู่
ฉันเห็นว่าคุณคงตกใจมาก เกี่ยวกับแฟนใหม่ของเขา
คุณไม่เข้าใจทาคุ
ฉันตกใจเพราะว่า เขาไม่เหมือนที่ฉันจำได้
ทั้งหมดที่เขาพูดถึงคือตัวเขาเอง
เขาไม่ได้ถามเกี่ยวกับโคจิด้วยซ้ำ แต่นั่นคือบุคลิกที่แท้จริงของเขา
ฉันไม่เคยสังเกตเห็นเลย
ฉันจะพักที่ป้าของฉันคืนนี้
เราไม่ควรอยู่ อยู่ในห้องเดียวกันอยู่แล้ว
พรุ่งนี้เจอกันที่สนามบินนะ
ทริปโตเกียวของเรา ไม่ค่อยสนุกเลยใช่ไหม?
ในครึ่งชั่วโมง ริกาโกะดูเหมือนจะโตขึ้น
ยูมิ นี่มันอะไรน่ะ?
คุณต้องการอันหนึ่งไหม?
หลังจากวันหยุด ริกาโกะเมินฉัน...
...เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ตามปกติแล้ว เพื่อนเพียงคนเดียวของเธอ ยูมิ โคฮามะ
อย่าเข้าใจฉันผิด ฉันไม่กังวลเกี่ยวกับคุณ...
...แต่คุณจะจบลง โดยไม่มีเพื่อนเลย
พยายามให้มากขึ้นอีกหน่อย...
ทิ้งฉันไว้คนเดียว!
รอบชิงชนะเลิศของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?
แย่มาก. ฉันกำลังจะไปโรงเรียนกวดวิชา ที่โอซาก้าในฤดูร้อนนี้
ค่ายฝึกซ้อมเหรอ?
มันจะเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดี
ฟัง...
อย่าอารมณ์เสีย แต่...
...คุณกับริกาโกะหรือเปล่า ไปเที่ยวในช่วงวันหยุด?
ใช่เราทำ คุณรู้ได้อย่างไร?
คุณคิดอย่างไร? ข่าวลือเลื่องลือไปทั่วโรงเรียน
คุณไม่ได้ยินเหรอ?
ไม่ ฉันไม่ได้
นั่นก็เหมือนกับคุณ
ไม่มีใครอยากตลกเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไปที่ใบหน้าของคุณ
ผู้คนกำลังกระซิบ
ฟังนะ ฉันไม่รู้ สิ่งที่ผู้คนกำลังพูด
ริกาโกะเพิ่งไป เพื่อไปพบพ่อของเธอ
ใช่ฉันได้ยิน
จากใคร? ยูมิบอกคุณหรือเปล่า?
ยูมิ? ทำไมเธอ? ฉันได้ยินมันตรงจากริกาโกะ
ฉันเจอเธอที่ห้องสมุด และถามเธอ
อะไรเรื่องนั้นอีกครั้ง?
ใช่ ฉันอยู่กับทาคุ ในโรงแรมแห่งหนึ่งในโตเกียว!
เกี่ยวอะไรกับคุณ?
ฉัน...
ฉันหลงรักคุณ.
ดู...
ฉันเกลียดโคจิ และพวกเด็กผู้ชาย ที่พูดภาษาโคจิ!
อย่าพูดแบบนั้นกับฉัน! มันทำให้ฉันป่วย!
"ป่วย" เหรอ?
ใช่. มันค่อนข้างยาก
นั่นคือเกรดของคุณใช่ไหม?
ฉันจะกลับมาในเส้นทางอีกครั้ง ในช่วงฤดูร้อน
ตอนนี้เธอไปไกลเกินไปแล้ว!
ทาคู!
แดงหรือขาว?
สีแดง!
เราจำเป็นต้องพูดคุย มากับฉัน.
อะไร?!
มีปัญหาอะไร?
อย่าคุยกับฉันที่โรงเรียน! ผู้คนจะสังเกตเห็น
คุณบอกยูทากะ เราพักโรงแรมในโตเกียวเหรอ?
แล้วไงล่ะ?
มันเป็นความคิดของคุณทั้งหมด! แต่มีคนชี้มาที่ฉัน!
ทำไมคุณ...!
ฉันต้องทนทุกข์ทรมานเพราะคุณ คุณมันแย่ที่สุด คุณเป็นแบบนั้นจริงๆ
คุณเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์มาก! พอใจ?
การเดินทางไปโตเกียวครั้งนั้น...
...มันเป็นหายนะจริงๆ สำหรับเราทั้งคู่
และฤดูใบไม้ร่วงก็มาถึง
ริกาโกะโดดเดี่ยวเหมือนเช่นเคย
แต่เกรดของเธอ ดีขึ้นเรื่อยๆ
จากนั้นในช่วงเหตุการณ์สุดท้ายของ ปีสุดท้าย - งานโรงเรียน...
ซานุกิอุด้ง!
วันนี้เธอก็ไม่มาเหมือนกัน!
คงไม่ได้มา. ไปจนถึงการแสดงเต้นรำ
เธอพลาดการซ้อมทั้งหมด
คงจะคิดว่ามันโง่สินะ!
เธอตัดกิจกรรมกลุ่มเพื่อยกระดับ คะแนนของเธอ! คุณเชื่อได้ไหม?
เรามาบอกเธอกันดีกว่า!
แล้วพรุ่งนี้ล่ะ?
ขออนุญาต...
ยินดีต้อนรับ!
"ประกาศจาก คณะกรรมการจัดงาน"
"โปรแกรมสุดท้ายของวันนี้ คือแดนซ์พาราไดซ์"
"ชั้นเรียนเสร็จสิ้นด้วยการทำความสะอาด ควรรวมตัวกันที่ลานบ้าน"
"ขอย้ำ ชั้นเรียนเสร็จแล้ว พร้อมทำความสะอาด ควรประกอบ..."
นั่นคือทั้งหมดเหรอ? ฉันกำลังรีบ!
อะไร คุณพูดอะไร?
รีบเหรอ? คุณไม่สนใจ เกี่ยวกับความสามัคคีในชั้นเรียนเหรอ?
ความสามัคคีในชั้นเรียน? คุณดูเหมือนนักการเมืองโง่เขลา!
คุณกำลังหมกมุ่นอยู่กับตัวเอง แล้วส่วนที่เหลือของโลกล่ะ?
มันเป็นโลกแบบไหนที่ผู้คน คิดเองไม่ออกเหรอ?
โลกสนใจฉันไหม? ฉันจะดูแลตัวเอง!
คุณแกล้งทำเป็นไม่สนใจเด็กผู้ชาย แต่ฉันเห็นคุณเจ้าชู้!
จับตาดูยานางิดะ!
ยานางิดะ?!
WHO? ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร!
พาเขามาที่นี่! ฉันจะบอกเขาว่าฉันเกลียดเขา!
หยุดมัน!
คุณก็จะทำร้ายประวัติโรงเรียนของคุณ
ไม่มีประโยชน์ที่จะร้องไห้ เพราะคนแบบนี้
เราจะไม่ลืมสิ่งนี้!
ฉันคิดว่าฉันคาดหวัง จากคุณมากเกินไป
ทาคุ! นานแค่ไหน คุณเคยไปที่นั่นไหม?
ฉันแค่โยนสิ่งนี้ออกไป ฉันได้ยินเสียง
ดีสำหรับคุณ คุณยืนหยัดเพื่อผู้หญิงเหล่านั้นทุกคน
ถึงกับทำให้หนึ่งในนั้นร้องไห้
มันน่าประทับใจจริงๆ
คุณงี่เง่า! คุณแย่ที่สุด!
เฮ้!
ริกาโกะก็วิ่งผ่านไป ฉันคิดว่าเธอกำลังร้องไห้
โอ้เธอเพิ่งถูกดุ โดยสาวๆ ในชั้นเรียนของเรา
เธอตัดกิจกรรมทั้งหมดออก
แต่เธอก็ยืนหยัดต่อพวกเขาจริงๆ พวกเขาไม่สามารถสัมผัสเธอได้
ริกาโกะนั่นเธอแข็งแกร่ง มันเป็นอะไรบางอย่างจริงๆ
คุณไม่ได้หยุดพวกเขาเหรอ?
พวกเขาคงเพิ่งบอกฉัน ที่จะชนออก พวกเขาเบื่อแล้ว
เธออาจเป็นความเจ็บปวดอย่างแท้จริง
คุณงี่เง่า!
ฉันคิดว่ายูทากะและฉันก็คิดแบบนั้น กลับมาเป็นปกติในวันถัดไป
อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ฉันคิด
แต่เราเรียนจบแล้ว โดยไม่ต้องพูดอีก
ริกาโกะลงทะเบียนเรียนที่มหาวิทยาลัยโคจิ ยูทากะไปเกียวโต...
...และฉันก็ไป ไปวิทยาลัยในโตเกียว
"เราเพิ่งลงจอดที่สนามบินโคจิ"
เฮ้ ทาคุ!
ยูทากะ!
ขอบคุณที่มารับฉัน
แน่นอน. ฉันได้รับใบอนุญาตแล้ว เมื่อเดือนที่แล้ว
ฉันประทับใจที่คุณพบเวลา เพื่อเรียนบทเรียน
ฉันใช้เวลาหนึ่งเดือน เพื่อทำความคุ้นเคยกับโตเกียว
อีกเดือนหนึ่งสำหรับวิทยาลัย และอีกอย่างสำหรับงานของฉัน
กว่าจะรู้ตัว ฤดูร้อนก็มาถึง
โตเกียวและเกียวโตแตกต่างกันมาก
เกียวโตเกือบจะเหมือนกับโคจิ ฉันปักหลักทันที
แต่โคจิก็น่ารักนะ มันไม่แออัด
และทุกสิ่งที่คุณต้องการ อยู่แค่เอื้อม
โตเกียวมีทุกอย่าง แต่ ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในการไปทุกที่
แม้แต่หาดคัตสึระก็ยังเป็น จากที่นี่เพียงหนึ่งชั่วโมง
สนามกีฬา Jingu หนึ่งชั่วโมง ด้วยการโอนรถไฟ
หนึ่งชั่วโมงจากเกียวโต...
...คุณสามารถไปโอซาก้าหรือนาราได้
เอ้ย ฟังดูเหมือนเกียวโตดีกว่านะ
อยากเข้ามาไหม?
ฉันจะผ่านสำหรับวันนี้ ครอบครัวของคุณต้องรอ
เจอกันที่งานรวมตัวใช่ไหม?
ฉันอยากจะขอโทษเสมอ ขอโทษที่ฉันตีคุณ
อ่า นั่นอธิบายได้นะ นั่งรถฟรีจากสนามบิน!
ฉันจะโทรหาคุณ
ต้องการที่จะเดินเล่น?
เป็นเวลานานแล้ว
ตอนนั้นฉันโกรธ...
...เพราะฉันรู้ว่าคุณเป็น ระงับบัญชีของฉัน
ฉันไม่ได้สังเกตเลยจนกระทั่งตอนนั้น...
...ว่าคุณชอบริคาโกะจริงๆ
ฉันกับยูทากะใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง ที่นั่น - จากนั้นเราก็กลับบ้าน
ปาร์ตี้ส่วนตัว
คุณอาศัยอยู่ที่โอซาก้าเหรอ? ใกล้แล้ว-โกเบ!
ดื่ม!
ขอบคุณ
มันไร้สาระ! ฉันไม่สามารถลาออกจากสโมสรได้...
...เว้นแต่ศิษย์เก่าจะอนุมัติ
ฉันก็เลยไป ไปดิสนีย์แลนด์กับเขา
เราพลาดรถไฟขบวนสุดท้าย
เกิดอะไรขึ้น
ฉันคิดว่าฉันกำลังเข้าร่วมชมรมสกี ไม่ใช่กลุ่มศาสนา!
พวกเขายังคงโทรหาฉัน มันทำให้ฉันแทบบ้า!
ดูการดื่มกันดีกว่า ยามาโอะ
เธอมาสาย...
ช้า? WHO?
เธอมาสาย...
ลุยอีก!
เกิดอะไรขึ้น?
ยามาโมโตะเพิ่งสารภาพ
เขาชอบนิชิมูระมาตลอด!
ดีสำหรับเขา
เรามีคู่ใหม่แล้ว!
ถึงเวลาที่ฉันจะต้องสารภาพด้วย!
ฉันมีเรื่องเสมอ เพื่อยูมิ โคฮามะ!
หวัดดีครับคุณยามาโอะ นั่นคือจิตวิญญาณ
ยูมิพูดอะไรนะ?
เธอยังไม่มาที่นี่!
จากจุดเริ่มต้นเธอก็อยู่เสมอ ในเงาของริคาโกะที่ฉูดฉาดนั้น
ในขณะที่คุณกำลังพระจันทร์เหนือ Rikako ฉันจับตาดูยูมิ
มันหมายความว่าไง?
เอาล่ะตอนนี้ เราไปห้องผู้ชายกันมั้ย?
เฮ้ ยามาโอะ! คุณโอเคไหม?
บางทีริคาโกะอาจจะไม่มาเลย
ริคาโกะบอกว่าเธอเสียใจ สิ่งที่เธอพูดกับคุณ
เขาหมดสติไปแล้ว
คุณดูดีจริงๆ ชิมิสึ
ขอบคุณ.
แน่นอนว่าริคาโกะก็สวยอยู่เสมอ แต่ตอนนี้เธอยังสวยกว่าอีก
ชิมิสึบอกฉันว่าเธอเห็นริคาโกะ
ริกาโกะไม่อยู่ที่นี่!
เมื่อวานฉันเจอเธอ ในห้างสรรพสินค้า
ฉันเล่าให้เธอฟังเรื่องงานคืนสู่เหย้า...
...แต่เธอคงบินกลับบ้านแล้ว
บินเหรอ?
ริคาโกะกลับโตเกียวเหรอ?
ใช่. ฉันคิดเสมอว่า เธออยู่ที่ Kochi U.
เธอได้เข้าเรียนที่ Kochi U เพื่อให้แม่ของเธอพอใจ
แต่เธอแอบ. ผ่านการทดสอบสำหรับโรงเรียนในโตเกียวด้วย
เมื่อคุณได้พบกับเธอ คุณเป็นเหมือน...
"ว้าว ดีใจที่ได้พบคุณ" และอะไรแบบนั้น?
คุณรู้ได้อย่างไร?
ฉันก็รู้ คุณไม่เคยชอบเธอ!
คุณพูดถูก ฉันไม่เคยทำ ฉันเกลียดเธอจริงๆ
แต่การได้เจอเธออีกครั้ง ทำให้ฉันรู้สึกคิดถึง
มันเหมือนกับการเปลี่ยนที่นั่ง
เมื่อคุณยังเล็กและต้องนั่ง ข้างคนที่คุณเกลียด...
...คุณไม่แม้แต่จะ อยากไปโรงเรียน
ปัญหาคือ โลกของคุณเล็กเกินไป
หากคุณมีอย่างอื่นนอกเหนือจากนี้ โรงเรียน เหมือนเรียนเปียโน...
...คนที่คุณไม่ชอบ ไม่ใช่ปัญหา
มาดูกัน. นั่นหมายความว่า...
...คุณตระหนักถึงโลกของคุณ ตอนนั้นเล็กเกินไปเหรอ?
และนั่นคือเหตุผล คุณตามริกาโกะไปเหรอ?
เราทั้งคู่มีปัญหาเดียวกัน
ริกาโกะกล่าวถึงโลกของเธอ มีขนาดเล็กมากเช่นกัน
ยูมิ!
เฮ้ ยูมิ!
ยูมิ?
ฮะ?
ยู... ยูมิ...?
ยูมิ!!
เอาน่า ยามาโอะ!
ใจเย็นๆ นะ!
ยูมิ!!
เฮ้! มาเร็ว!
ยู้ฮู!
อะไร คุณเห็นริกาโกะด้วยเหรอ?
ใช่. ฉันอยากให้ริคาโกะมา
รู้สึกเหมือนเธออยู่ที่นั่น
ฉันด้วย.
นั่นทำให้ฉันนึกถึง...
...เธอบอกว่ามีคนอยู่ ในโตเกียวที่เธออยากเห็น
แต่เธอไม่ได้บอกว่าใคร
เป็นคนชอบ นอนในอ่างอาบน้ำ!
ฉันลืมไปแล้ว มันสวยแค่ไหน
ปราสาท!
ฉันคิดเสมอ ส่องสว่างปราสาทโคจิ...
...เป็นการสิ้นเปลืองไฟฟ้า
แต่เมื่อมีริกาโกะอยู่ข้างๆ ฉัน มันคงจะสวยงามมาก
มีหลายสิ่งหลายอย่าง ฉันอยากจะคุยกับเธอเกี่ยวกับ
ฉันอยากให้เราไปดูปราสาท กันแบบนี้
ทาคุ! ได้ไหม ให้ฉันยืมเงินบ้างไหม?
คุณเสียงเหมือน หนึ่งในอาจารย์!
คุณเป็นคนดีหรือเปล่า?
ฉันได้ยินมาว่าคุณแตกต่าง
ฉันบอกว่าอย่าบอก! คุณบอกยูทากะแล้ว!
คุณช่างช่างพูดเหลือเกินสำหรับเด็กผู้ชาย!
ประจำเดือนของฉันเพิ่งเริ่มต้น บางทีมันก็แย่จริงๆ
เมื่อฉันเห็นพ่อ ฉันจะบอกเขา
ฉันอยากย้ายกลับโตเกียว และอยู่กับเขา
ฉันจะอยู่ที่นี่คืนนี้ พ่อเป็นคนจ่าย ฉันทำได้ถ้าต้องการ
ห้องของฉันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง! วอลเปเปอร์เป็นสีเขียวเข้ม!
ฉันอยู่ข้างพ่อ แต่เขาไม่ได้อยู่ข้างฉัน
ชีวิตของฉันเศร้ามาก เราเบื่อ เขาและฉันทั้งคู่
ทริปโตเกียวของเรา ไม่สนุกเลยใช่ไหม
คุณช่างเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์! พอใจหรือยัง?
คุณงี่เง่า! คุณมันแย่ที่สุด!
มีคนอยู่ที่โตเกียว ฉันต้องการที่จะเห็น
มันเป็นผู้ชายที่ ชอบนอนในอ่างอาบน้ำ!
และนั่นคือตอนที่ฉันรู้ -
ฉันคลั่งไคล้เธอมาตลอด
ให้เสียง โนบุโอะ โทบิตะ
โยโกะ ซากาโมโตะ โทชิฮิโกะ เซกิ
บทภาพยนตร์ เขียนโดย คาโอริ นากามูระ
ดนตรีโดยชิเกรุ นากาตะ
บทเพลงขับร้องโดย โยโกะ ซากาโมโตะ
แปลโดยจิมฮับเบิร์ต
คำบรรยายโดย ออร่า
ผลิตโดยผู้ผลิตแห่งอนาคต ของสตูดิโอจิบลิ
โปรดิวเซอร์ โนโซมุ ทาคาฮาชิ
กำกับโดย โทโมมิ โมจิซึกิ