De kleuren waar wij van houden
zijn hier.
Daar
en overal.
Een sintel aangewakkerd zal zacht gloeien
en gevoed door brandstof zal groeien en groeien.
Ooit werd ik door sintel aangewakkerd Jij.
Eerst schuchter tot de vlammen dan groeide.
En dus beginnen we met een aanraking van ochtendgloren
met amberkleurige tint, want ik werd getrokken
voor ogen zo gastvrij en warm.
Ik had nooit gedacht dat je mij zou vermoorden leed,
zoals ochtendglorie, liefde in Juni.
De vervoering van halverwege de middag.
Romantiek waarvan de ouden schreef,
onze passie had geen tegengif.
En toch met de schemering scharlaken getint,
onze liefde begon los te laten.
Want er kwamen wolken die zich vulden je ogen,
heldere schemering doven luchten.
Met de nachtkou kwamen schaduwen bleek,
En ik kon jouw niet afbreken muur.
Tegen middernacht was er brand dood,
er smeulde slechts as in plaats.
Je bent weggegaan, en dat zou ook moeten weer verschijnen, beloof ik je te mijden.
Nu ben ik bang voor het zelfde iets waar ik naar verlang,
één aanraking en dan nog een keer,
branden.
Vind mij
waar de zomerbries waait zuchten.
Daar drijft de tijd mij erin eindeloze zee,
overspoeld ben ik door zoet rust.
Op een mooie boulevard meeuwen vliegen,
een slepende wolk er doorheen azuurblauw, vrij rijdend.
De zon flitst goud, zijn grijns, daar vind je mij.
Wanneer liefdes komt op een trommel bonzen
het komt hard en snel aan en sterk
totdat er twee harten in zitten sync beat passies nummer.
Soms liefde komt kletterend over de sporen.
Het botst of het schreeuwt ernaar gehoord.
Dus als het elkaar kruist, betekent dit dat het zo is verduisterd.
Andere keren liefdes liggen op de loer of het valt aan.
Onbeantwoorde liefde kan doordringen of brandwond
totdat het ventrikel verandert in zwart.
En dan onze tijden stijgt de liefde zachtjes
of gemakkelijk op iemands voet staat deur
of zoet sijpelt het verzadigde ziel.
Zijn sterk en toch zacht.
Het prikt en knipt niet.
Het luistert.
En weerklinkt de fluisteringen van het hart.
Om de branding te horen,
van triller van nieuwe lentevogels.
Het zachte spinnen van de kat of krachtige en ontroerende woorden.
Vriendelijke groeten fluisterden, liedjes zo schattig dat ik grijns.
Mijn hart zingt terwijl de vreugde opwelt naar binnen.
Om de zon te zien, vol en prachtig aan zee.
Een onverwachte regenboog boven mij.
Een ontroerend tafereel, blije gezichten van mij familie.
Mijn hart zingt terwijl de vreugde opwelt naar binnen.
Om een ​​roos te ruiken, zoete lavendel in bloei.
Popcorn in de bioscoop, favoriet parfum.
Aroma van mama's kookkunst opnieuw.
Mijn hart zingt terwijl de vreugde opwelt naar binnen.
Om heerlijk eten te proeven als je buiten bent dineren.
Ijs op mijn tong, de mond van een minnaar op de mijne.
Koude dranken, desserts zo chocoladeachtig als zonde.
Mijn hart zingt terwijl de vreugde opwelt naar binnen.
Ik voel een zachte regen, sneeuwvlokken op mijn neus,
de zeebries, de getijden, het zand tussen mijn tenen.
De plaats erin waar mijn ouders verliefd op werden,
hoe ik aan mijn naam kwam, de kapel waar ze elkaar ontmoetten.
En voor altijd was nooit hetzelfde.
Zo'n nadenken dat doen de dichters.
Ze zingen over God en onze geest vernieuwen.
Met Moeder Natuur vaak daar op hun toon
en bied hun verzen aan naar de zon en de maan.
Ze prijzen de zonsondergang boven de blauw meer,
terwijl ik nadenk over die van de mens doel als ze pijn doen.
Ze verlangen naar alles wat de aarde kan nooit zijn.
Door dromen hebben ze dat gedaan verloren en voor de mensheid.
En als ze pijn doen woorden zijn gevuld met pijn.
Die uit hun stromen ziel als reinigende regen.
Een sintel aangewakkerd zal zacht gloeien
en gevoed door brandstof zal groeien en groeien.
Ik was ooit sintelvonk door jou, eerst timide.
Totdat de vlammen toen groter werden.
En dus begin ik met aanraking van dons met amberkleurige tint.
Want ik werd naar de ogen getrokken zo gastvrij en warm.
Ik had nooit gedacht dat je mij zou vermoorden leed.
Zoals ochtendglorie, liefde in Juni.
De vervoering van halverwege de middag.
Romantiek waarvan de ouden schreef.
Onze passie had geen tegengif.
En toch met de schemering scharlaken getint,
onze liefde begon los te laten.
Want er kwamen wolken, die je ogen vulde.
Het doven van de grote schemering luchten.
Met de kou van de nacht werd schaduwen vervagen.
En ik kon jouw niet afbreken muur.
Tegen middernacht was er brand dood.
Er smeulde alleen maar as in plaats.
Jij bent weggegaan,
En mocht je weer verschijnen, dan beloof ik dat mijd je.
Nu ben ik bang voor het zelfde iets waar ik naar verlang.
Eén aanraking,
en dan nog een keer.
De brandwond
Een sintel aangewakkerd zal zacht gloeien
en gevoed door brandstof zal groeien en groeien.
Ooit werd ik door sintel aangewakkerd Jij,
eerst timide,
totdat de vlammen toen groter werden.
En dus was onze start raak van de dageraad met amberkleurige tint
want ik werd naar de ogen getrokken zo gastvrij en warm.
Ik had nooit gedacht dat je mij zou vermoorden leed,
zoals ochtendglorie, liefde in Juni.
De vervoering van halverwege de middag.
Romantiek waarvan de ouden schreef,
onze passie had geen tegengif.
En toch met de schemering scharlaken getint,
onze liefde begon los te laten.
Want er kwamen wolken die zich vulden je ogen,
heldere schemering doven luchten.
Met de nachtkou kwamen schaduwen bleek,
En ik kon jouw niet afbreken muur.
Tegen middernacht was er brand dood,
er smeulde slechts as in plaats.
Je bent vertrokken en dat zou je ook moeten doen opnieuw verschijnen,
Ik beloof je dat ik je zal mijden.
Nu ben ik bang voor het zelfde iets waar ik naar verlang,
één aanraking en dan nog een keer,
branden.
Een leeg veld open gelaten en uitnodigend,
ergens waar we kunnen zijn vinden we spannend.
Ontgrendeld en open, de geboorte van vrijheid.
Hoe kon ik niet volgen,
een engel is Sixtijns.
Wat is ze rustig.
Hoe geruststellend.
Aan de andere kant van mezelf schutting,
zij is het meest begeerde gras groente.
Ondanks alles waarmee ik te maken heb,
hoe vreemd geweldig ik ben gevoel.
Om deze man in alles te vinden Londen, dat zo op mij lijkt,
die diepe verbinding, onmiddellijk scheikunde.
Een vreemdeling en toch verwant geest in zijn ogen zie ik.
Ik leid, hij volgt.
Hij stelt niets in vraag inspraak.
Zijn vingers strelen zachtjes de mijne huid.
Onze vingers grijpen in elkaar.
Verwante zielen, we slapen binnen de auto,
dan wakker worden om a te omhelzen gloednieuwe dag.
Wij rijden, wij lopen, wij heb geen behoefte aan praten,
wij voelen gewoon.
Jean Baptiste, die zijn er niet woorden om te zeggen.
Aan het einde van de regenboog, dromen ontvouwen zich.
En sommige mensen zeggen er is een pot met goud.
Hoe goed kan ik me een regenboog herinneren dag,
dat scheen in de lucht toen er een storm ging liggen.
Regen bekogelde mijn auto, dat voelde ik zo bang,
maar toen ik thuis naderde, begon het vervagen.
De lucht was ooit zo donker werd steeds blauwer,
Ik was blij om het volgende te zien een regenboogboog er doorheen.
Het boog zich naar de bergen zo mooi.
Een vrede en grote vreugde welde op in mijn ziel.
Ik heb uiteindelijk geen pot met goud gehad zien.
Maar er was nog steeds goud en het wenkte mij.
De bergen waren verguld met heldere glans.
Dit is magie die dichters maakt droom.
Toen ik thuiskwam, nam ik papier mee pen
en schreef over die schoonheid, Gods belofte aan de mens.
Nogmaals, ik herinner me hoe mijn ziel opgeheven aan het einde van de regenboog,
Gods liefde geschonken.
Het leven is een dansen waar we allemaal voor geboren zijn.
De stijl om te kiezen van zijn er meer dan weinig.
Sommigen kiezen voor eenvoudige tweestaps-, sommigen bewegen met flair.
Wat langzame dans, wat pauze dans, de duivel kan het schelen.
Wat freestyle, terwijl anderen dansen gewoon op commando.
Een tango met pit, een soort shuffle-zachte schoen.
Anderen glijden gemakkelijk en walsen verder door.
Sommigen veranderen van partner, sommigen blijven één paar.
Het leven is een dans.
Je begint met de stijlen in je eigen omgeving.
Groei vervolgens terwijl je toevoegt over nieuwe zetten die u bekijkt.
Je struikelt maar dans soms op zoete lucht,
gewoon de maat houden.
Probeer nieuwe stappen als je durft.
De manier waarop je uiteindelijk eindigt, is helemaal aan jou Jij.
Het leven is een dans.
Het leven is een dans we zijn allemaal geboren om te doen.
De stijlen om uit te kiezen van zijn er meer dan weinig.
Sommigen kiezen voor eenvoudige tweestaps-, en anderen bewegen met flair.
Wat langzame dans en break dans, de duivel kan het schelen.
Wat freestyle, terwijl anderen dansen gewoon op commando.
Een tango met pit, een soort shuffle-zachte schoen.
Anderen glijden gemakkelijk en walsen verder door.
Sommigen veranderen van partner, sommigen blijven één paar.
Het leven is een dans.
Je begint met stijlen in je eigen milieu.
Groei vervolgens terwijl je toevoegt over nieuwe zetten die u bekijkt.
Je struikelt maar soms dans op zoete lucht,
gewoon de maat houden.
Probeer nieuwe stappen als je durft.
De manier waarop je uiteindelijk eindigt, is helemaal aan jou Jij.
Het leven is een dans.
En dus denk ik dat jij zou moeten doen.
Bij de laatste keer dat je voor mij kwam,
mijn lief, mijn lief.
Je bent er rustig doorheen gekomen bos-
met de wind erlangs pad waar we elkaar ooit ontmoetten
en met het zonlicht door de bomen stromen.
Met passie in je ogen en vleugels als voeten,
je komt voor mij en Al mijn angst alstublieft.
Je bent zo dichtbij.
Ik hoor je wilde hartslag.
Je bent voor mij gekomen.
Mijn eigen wilde hart om te grijpen.
Helaas,
het bos is verdwenen
met de glans van mijn ontwaken ochtendgloren.
Het was maar een droom.
Om de branding of triller te horen van de nieuwe lentevogels,
het zachte spinnen van de kat of krachtige en ontroerende woorden,
liefkozingen fluisterden, liedjes zo schattig dat ik grijns.
Mijn hart zingt terwijl de vreugde opwelt naar binnen.
Om de zon prachtig op te zien vallen de zee.
Een onverwachte regenboog boven mij.
Een ochtendtafereel, blije gezichten van mijn verwanten.
Mijn hart zingt terwijl de vreugde opwelt naar binnen.
Om een ​​roos te ruiken, zoete lavendel in bloei.
Popcorn in de bioscoop, favoriet parfum.
Aroma van mama's kookkunst opnieuw.
Mijn hart zingt terwijl de vreugde opwelt naar binnen.
Om heerlijk eten te proeven als je buiten bent dineren.
Ijs op mijn tong.
De mond van een minnaar op de mijne.
Koude dranken, desserts zo chocoladeachtig als zonde.
Mijn hart zingt terwijl de vreugde opwelt naar binnen.
Om een ​​zachte regen te voelen, sneeuwvlokken op mijn neus,
oceanenbries, de getijden,
het zand tussen mijn tenen.
De warmte van de zon.
De hitte van passie op mijn huid.
Mijn hart zingt terwijl de vreugde opwelt naar binnen.
Om me zo gelukkig te voelen in mij gloed
dat het naar iedereen uitstraalt weten.
De liefde die mij dat toestaat weet dat het leven win-win is.
Mijn hart zingt terwijl de vreugde opwelt naar binnen.
Ja, de liefde is gelijk waarer
als we voorbij de kijken zwakheden die alles accepteren.
Onze honden- en kattenvrienden het maakt niet uit als we gebreken hebben.
Echte liefde betekent afbreken de muren.
De vrienden die we vasthouden dicht bij ons zijn die
die van ons houdt zoals we zijn.
Maar er is ook liefde gebeurt, plotseling en groeit.
De dageraad haalt de nacht in terwijl het doorbreekt.
Liefde zou dat in elke kleur moeten zijn vrede bieden,
als de liefjes van minnaars of van een man en een vrouw.
Maar zelfs die verlangens kennen we de meesten houden op,
zijn onverwachte zonnestralen in onze leven.
Sixtijnse, ik bedankt voor je geschenken aan mij.
Ik had wat zekerheid nodig en op die manier uniek van jou,
jij liet me zien wat ik moest doen.
Je hebt me geholpen te ontsnappen voorspelbaarheid.
Als het niet voor jou was, zou ik het doen zijn niet vrijgelaten.
Mijn eenvoudige geschenk, Sixtijnse, is een rode roos voor jou.
Hij straalt als zilveren maanlichtmaan,
gaaf marmeren beeld, deze tycoon.
En hoewel hij de dames maakt zwijmelen,
van ijs dat hij heeft uitgehouwen, van ijs dat hij is houw.
Hij heeft een pokerface en concurrenten kunnen misleiden
en kan bijna alles bereiken.
Maar kan het me niet voorstellen Genevieve, van Genevieve.
Net als Neptunus, ver van de Zon,
relaties die hij verkoos te mijden.
Hij dacht aan de zoektocht naar liefde werd gedaan.
Hij heeft niemand, hij heeft niemand.
Nu heeft de aantrekkingskracht van de liefde de zijne gekregen manier.
Wat zal hij doen?
Wat zal hij zeggen?
Zal hij vastgrijpen, liefde smeken verblijf?
Of laat het afdwalen, of laat het verdwaald?
Deze drakenin vermomd in veter,
passiebloem, met engelen gezicht.
Kiest nauwkeurig de tijd en plaats,
elke droom om na te jagen, elke droom achtervolgen.
Net als inkt, de kleur rood zij bevlekt de harten
van degenen wier liefde ze wegzuigt.
En dan vertrekt ze met niets blijft,
geen weelderigheid veinst ze; geen weelderige zij veinst.
En nu is er iemand die dat wel zou doen volstaan
alleen voor hem zou ze dat doen offer, haar alles.
Dus hij van ijs moet ze verleiden, ze moet verleiden.
Dus Genevieve slaat nu toe vlam,
zal de man van ijs zijn liefde zijn verkondigen.
Onder haar vuur en zijn kou kader,
ze zijn allebei hetzelfde, ze zijn allebei hetzelfde.
Er is weer een jaar aangebroken, huiveringwekkend,
en nog huiveringwekkender voor mij dan in decennia daarvoor.
Ik kijk en tekeer mijn raam als ik me goed herinner.
Het jaar dat al voorbij is, heeft getrokken mij
van die tamme en warme dagen
toen ik met mijn gezicht naar de zon lag,
dromend dat mijn zomer dat zou doen eindigt nooit.
Het bracht mij naar deze winter,
toen het verdorde en stierf en een halve eeuw
en meer herinneringen gehad inmiddels van mij afgevallen.
Als mooie kristalvlokken zijn ze viel,
door mijn gedachten dwaalt.
Plaatsen, evenementen en mensen,
al die mensen ik waar ik in mijn jeugd naar opkeek,
gevallen als de sneeuw.
Hoeveel mooie sneeuwvlokken zijn weggesmolten.
Alleen mijn herinneringen aan hen blijven over.
Herinneringen stapelden zich nu op sneeuwbanken in mijn hersenen.
Ja, het pasgeboren jaar heeft dat gedaan aangekomen,
nog maar een maand oud, het heeft zijn wreedheid verloren.
Het verouderingsproces van dit kind parallel op grotere schaal,
die vluchtige tijdspanne die we kennen als leven.
Een tijd die alle levenden ondergaan.
Het nieuwe jaar gaat door zoals het moet wij allemaal.
Om binnenkort zijn cyclus te voltooien.
Laat het blaren, laat het jammeren.
Laat het aan mijn deur rammelen,
voor snel genoeg allemaal tekenen dat dit zal ophouden.
Op jou de engelen schonken een gloed,
je vrienden zouden komen kennen als sterrenschijn.
Want zelfs sterren kunnen dat niet overtref uw gelaat.
Het is zo goddelijk als sterrenlicht.
Oh, hoe je die sterren tot zwijgen brengt, mijn Beste,
van helder schijnen als jij zijn dichtbij.
Als een ster getroffen, ben ik dat ook getroffen door uw zicht.
Ik zou graag bij je willen zijn de hele nacht om naar de sterren te kijken.
Schijn op lieve man, maar doe het ook niet te lang of sterk branden.
De sterren zouden kunnen veranderen sterrenstof.
Ik heb je er een paar geprobeerd keer, maar ik kom er niet doorheen.
Het zweeft hier, de maan ondoorzichtig,
verduisterende bergpaden I nemen.
Er verschijnen geen andere levende wezens.
Een ondoorzichtige maan, hij zweeft hier.
Ik volg, langs een richel.
Onder de rand van een kolkende rivier.
Voor mij liggen de canyons gaap.
Langs een richel volg ik verder.
Ik zie geen tint als de mist stolt.
O, het lot van iemand die er niet meer is voelt.
De maan is gevlucht en dat is ook gebeurd Jij.
Als de mist stolt, zie ik geen tint.
Nu is alles vaag, het doet er niet toe.
Het hart van mijn dierbare, dat heb ik niet gekregen.
Het heeft geen zin om zonder hem te leven.
Het maakt niet uit.
Nu is alles vaag.
In vrede zal ik zijn als ik dat zou moeten doen val
naar troebel water uit deze muur.
Oh, gapende kloof, slik mij in.
Als ik zou vallen,
in vrede zal ik zijn.
Het zweeft hier, de maan ondoorzichtig,
verduisterende bergpaden I nemen.
Er verschijnt geen ander levend wezen.
Een ondoorzichtige maan, hij zweeft hier.
Ik volg, langs een richel.
Onder een kolkende rivierrand.
Voor mij liggen de canyons gaap.
Langs een richel volg ik verder.
Ik zie geen tint als de mist stolt.
O, het lot van iemand die er niet meer is voelt.
De maan is gevlucht en dat is ook gebeurd Jij.
Als de mist stolt, zie ik geen tint.
Nu is alles vaag, het doet er niet toe.
Het hart van mijn dierbare, dat heb ik niet gekregen.
Het heeft geen zin om zonder hem te leven.
Het maakt niet uit.
Nu is alles vaag.
In vrede zal ik zijn als ik dat zou moeten doen val
naar troebel water uit deze muur.
Oh, gapende kloof, slik mij in.
Als ik zou vallen, zal ik in vrede vallen zijn.
Hij wilde om op te treden en een man te zijn.
Hij besefte niet dat hij dat niet had gedaan te.
Zijn geest was daarmee gevuld fantasie,
terwijl hij alleen maar zelfrespect nodig had voor de dingen die hij heeft.
Een klap, een klap van realisatie.
Hij moest gerustgesteld worden zelf naar eigen keuze,
zijn behoefte om zijn leven verder te brengen en niet in fantasie leven.
Deze man, deze Buck,
deze bedreigende figuur het opleggen van tegenstand
voor zijn behoefte om te ontsnappen.
Woorden die ik nog nooit heb gesproken, zijn degenen die ik nooit zal schrijven,
als woorden die ik me misschien herinner, de gloed die ik voelde toen het donker werd,
één keuze, een leven lang fragment dat ik voor het paradijs hield.
De tijd waarvoor mijn geheugen alleen kon niet volstaan.
Er is een zomer gefluisterd einde, jouw gevoel, jouw aanraking,
jouw geur, jouw wimpers op de mijne wang, de pure verrukking.
Je handen en haar als zijde, jouw pauze om naar mij te kijken,
ze lijken meer een illusie nu dan in de werkelijkheid uit het verleden.
Woorden die ik nog nooit heb gesproken of die woorden zal ik nooit schrijven.
Als woorden die kunnen herinneren de gloed die ik voelde toen het donker werd,
geen woorden kunnen tot leven brengen de vluchtige geest van jou.
Je achtervolgt mijn lege uren, Ik kan niets doen.
Want als je aan mij denkt, Ik denk dat ik het nooit zal weten.
En hoe je mij in vervoering bracht geen enkel woord kan het ooit laten zien.
Woorden die ik nog nooit heb gesproken zijn degenen die ik nooit zal schrijven,
als woorden die kunnen herinneren de gloed die ik op een avond voelde.
Je hebt niet geprobeerd mij te repareren, Jean Baptiste.
Je liet me erin vallen je armen laten pijn los.
Hoe geduldig je bent geweest, hoe heel lief.
Een sterkere vrouw ben ik geworden.
Sinds ik jou ken, heb ik dat gedaan leerde de regen kussen
en in mijn dromen, Jean-Baptiste, Ik zie je weer.
Leuk vinden veelkleurige bloemen
in het wild bloeit de liefde in een breed scala aan tinten.
Wat een vreugde voelt de moeder toen haar lieve kind
kijkt in haar armen naar haar op en koes.
Hoe noodzakelijk is dit eerst diepe band, met iedereen.
Het voedt het hart.
- Oké, ga maar hallo zeggen mama, ga verder
- Ik ga hallo tegen me zeggen.
Voor naarmate het kind ouder wordt,
hij kijkt verder dan familiebanden.
Het landschap van de liefde is onze kunst.
Vertel mama hoe blij jij moet haar thuis hebben.
In zachte of briljante kleuren die we kiezen
om de verschillende vormen te schilderen ervan dat we kunnen vinden.
En liefde kan een hoer zijn of een heilige.
Maar als het waar is,
het kiest ervoor blind te zijn.
Hé, hé.
Oh.
Wat is dat, luidruchtig zijn.
In eenzaamheid Ik kijk naar de heldere, blauwe lucht.
Bladeren fladderen op de grote, majestueuze eik
waaronder ik zit.
Zwaluwen vliegen om me heen en duiken.
Nu hoor ik een gekras.
Een geluid waarvan ik zeker weet dat ik dat nooit zou doen horen
als ik in een drukke stadsstraat was.
Ik sta en loop rond.
Het geluid is dichtbij.
Het gevoel dat ik krijg is nogal zoet
en uiteindelijk zie ik daar op de vijver,
een kleine kikker die een serenade brengt mij.
Ik heb nagedacht Dat.
Gewassen golvend in de wind.
Ik kijk verder dan mijn schaduwplek.
Binnenkort moet ik mijn boom verlaten.
Bij zonsondergang heb ik gekeken voordat ik kruipen
in de stilte van de nacht en weer naar huis om te slapen.
Woorden die ik nog nooit heb gesproken, of degenen die ik nooit zal schrijven.
Als woorden die kunnen herinneren de gloed die ik op een avond voelde.
Eén keuze, levens fragment dat ik voor het paradijs hield.
De tijd waarvoor mijn geheugen alleen is niet voldoende.
Het gefluisterde einde van een zomer.
Jouw gevoel, jouw aanraking,
jouw geur.
Jouw wimpers op mijn wang, de pure verrukking.
Je handen en haar zijn als zijde.
Jouw pauze om naar mij te kijken.
Je lijkt meer een illusie nu dan in de werkelijkheid uit het verleden.
Woorden die ik nog nooit heb gesproken zijn degenen die ik nooit zal schrijven.
Als woorden die kunnen herinneren de gloed die ik op een avond voelde.
Geen woorden kunnen tot leven brengen de vluchtige geest van jou.
Je achtervolgt mijn lege uren.
Ik kan niets doen want als je aan mij denkt,
Ik denk dat ik het nooit zal weten
en hoe je mij in vervoering bracht nu kunnen woorden het ooit laten zien.
Hij zag wat hij wilde zien,
deze mannen zijn ultieme vijand.
Want ze waren er niet voor mij.
Deze man, enkelvoud, hoop ik wat vergeving die hij mij zal geven.
Zijn auto keerde terug, vrede denk ik hij zal het zijn.
- Dit is dus een nieuwe klant voor onze zaken
en ze brengen een nieuw rebrandingproject
naar ons bedrijf.
Ze kijken naar rollen een zeer marketingmerk
van vrede en sereniteit,
leuk dat je met ons meedoet.
John, dit is Buck, Buck, dit is John.
Ze kijken dus naar een zeer gemengde aanpak.
Ze hebben een sterk gezond verstand nodig Let wel.
Ze zijn dus al opgekomen met enkele initiële thema's,
enkele van die thema's, kind, duif, vrede, sereniteit
Als je hem tegenkomt, kunnen we praten
over enkele strategieën en waar ze daarvoor komen.
Buck, dat zou ik graag willen neem hierin een beetje het voortouw
In vrede Dat zal ik zijn als ik zou vallen,
naar troebel water uit deze muur.
Oh, gapende kloof, slik mij, als ik zou vallen.
In vrede zal ik zijn.
Ik kende Sixtijnse helemaal niet
toen ik haar voor het eerst zag lezen op de bank in het park.
Hoe kan ik alles uitleggen wat ze is? geweest
in wat zes dagen waren van Sixtijnse hebben betekend.
We hebben het puurste deel ervan blootgelegd onszelf voor elkaar.
Wat er ook gebeurt in mijn toekomst zal er geen andere zijn
op wie ik terugkijk met zoveel tederheid.
Bedankt.
Hey lieverd, ik ben terug.
Ik hoop dat je een paar goede dagen hebt gehad zonder mij.
Ik heb een paar keer geprobeerd te bellen maar ik kom er niet doorheen.
Ik hoop dat het goed is. Ik heb je gebeld werk telefoon.
Kijk, ik heb nagedacht
dat de binnenplaats is zal volgeboekt zijn
maandenlang
en dus denk ik dat we dat moeten doen Neem de Ivy zolang we kunnen.
Pa zei dat hij de borg zou betalen
dus dat weten wij tenminste de receptie wordt gedeeld
met al onze vrienden.
Je moet je ook laten passen jouw smoking,
dus laat het me weten, dan regel ik het voor jou.
Oh, en de taart, kies voor een taart,
wil je, alsjeblieft.
Ik heb je er veel gestuurd foto's, dus beslis alstublieft.
Ik hou van je.
Oh, wat hou ik ervan mijn tijd bij Jean-Baptiste.
Een aantrekkelijke man, goed geschikt Ik kon voor het eerst de belichaming zien
van iemand die in de zijne regeert denken.
Maar in het lawaai van het stadsleven, Jean Baptiste was aan het zinken.
Ondanks dat alles kon ik zien minst
er was een vonk in hem, en in een tijdje,
deze man was ooit stil en teruggetrokken,
bracht mijn ziel tot leven en maakte ik glimlach.
Hij keek rond naar iets die hij niet kon vinden.
Maar het was er vóór hem allemaal de tijd.
Met vrijheid en een nieuw geboren rust,
hij vond zijn eigen waarheid.
Hoe vertrouwend en hoe lief is Hij.
Deze geestverwant, die graag mij,
troost nodig in onze wederzijds zoeken naar duidelijkheid.
Ik had je nodig, jij had mij nodig.
En toen ik je gezicht zag, rust omhulde mij.
Bedankt lieverd dat je er was.
Dank u voor uw genade.
- Ik houd van je.
- Nee, dat doe je niet.
Ik was gewoon goed voor je en jij was goed voor mij.
Wij hielpen elkaar beseffen wat belangrijk was.
Dat soms momenten van heruitvinden is een goede zaak.
Helpt je beseffen wie je werkelijk bent Zijn.
- Nee.
Liefde is als een kleurenwiel, Sixtijnse.
De manier waarop we over onze gevoelens denken familie,
de manier waarop we over onze gevoelens denken partner,
de manier waarop we lust voelen.
Eentonigheid
Passie.
Wens.
Comfort.
Vriendschap, vertrouwen.
- Voor mij is liefde niet slechts één ding.
- Verschillende liefde is als kleuren,
jij en ik hebben net die ene gevonden die op het juiste moment overeenkwam.
- In dat geval
Ik houd van je.