Gedownload van YTS.MX
Officiële YIFY-filmsite: YTS.MX
Hij draagt ​​een wijde broek.
Blijf daar staan.
En hij kauwt op kauwgom.
Ik ga niet nep zijn. Ik kom uit Venezuela.
-Er komt daar nog meer. -Oké.
-Laat de zwarte man binnen. -Ik denk dat ze ons allemaal binnen moeten laten.
Ga daar uit aan uw rechterkant, alstublieft.
Ja, laat ze binnen.
Ik ga naar binnen.
Wat denk je maakt een plek heet?
Zoals 54... Wat was het fenomeen? dat het internationaal werd?
Mensen vlogen van over naar binnen de wereld om daarheen te gaan.
Wat maakte het zo...
Ik weet het niet. Ik, uh... Weet je,
in een club draait het allemaal om een moment vastleggen.
Toen je er doorheen liep die verduisterde deuren,
je was in een andere wereld.
Iedereen die binnen mocht,
Uh, was helemaal vrij van binnen.
Steve en ik hadden geen idee wat het werkelijk zou betekenen,
of dat het zou duren slechts 33 maanden.
Net vastgelegd ieders verbeelding.
Jij zou de volgende kunnen zijn aan Elizabeth Taylor
of, uh, zo ongeveer iedereen,
en voel me geweldig en goed over jezelf.
Ik hou van het nachtleven,
en ik vind het leuk om mensen te zien heb leuke avonden.
Er is niets dat maakt mij gelukkiger
dan om de mensen te zien een leuke tijd hebben.
Iedereen die er was was een ster.
Bedankt. Dat maakt me voel me geweldig.
Dat klopt, want er is zoveel slecht
kwam eruit, je weet wel, voor Ian en mij
dat het goed is om na te denken
sommige mensen denk er zo over na.
De eigenaren van Studio 54, Ian Schrager en Steven Rubell...
Twee dozijn agenten deden een inval de chique disco vanochtend.
Het is maximaal tien jaar in de gevangenis.
Wat was jouw reactie toen je het leerde
dat uw partner gearresteerd waren?
-Ik ga gewoon? - Eh, ja, probeer dat eens.
Nou, eh,
Weet je, dat was ik Ik vraag me af waarom,
na bijna 40 jaar, je weet wel,
Ik zou me eindelijk goed voelen om over Studio te praten,
Omdat ik niet had gepraat erover, weet je, helemaal.
Nu ben ik op een punt in mijn leven
dat het niet zoveel prikt
na al die tijd zoals het vroeger prikte.
Er zijn maar twee mensen
dat had gekund vertelde dit verhaal...
Steve en ik.
Daarom ben ik blij
om eindelijk het verhaal te vertellen zoals het werkelijk is gebeurd.
Oke.
Je hebt het boek niet gezien In een paar weken,
dus we moeten kijken bij alles,
en ik moet het je vragen een paar vragen.
Ik ben nog nooit in een kamer geweest
met zoveel beroemdheden.
Het was alsof ik verdoofd was.
We hebben hier dus een foto nodig.
Deze.
Mijn vriendschap met Steve was altijd heel dichtbij,
bijna vanaf het moment dat we elkaar ontmoetten.
We ontmoetten elkaar op de universiteit.
We kwamen allebei uit Brooklyn,
middenklasse,
lagere middenklasse werkende gezinnen.
Iedereen opwaarts mobiel en ambitieus,
en iedereen wilden hun kinderen
om het beter te doen dan zij deden.
Brooklyn maakte me hongerig.
Mijn vader was een tennisprof, en ik tenniste,
en ik zou deze landgoederen bezoeken, en ik zag hoe mensen leven.
En je ziet het gewoon dit hele andere leven.
Je was heel goed op de hoogte van het verschil
tussen wat ze hadden en wat je had.
Op de een of andere manier tennis breidde het universum uit,
en dat zag je daar waren andere mogelijkheden.
Wij kozen, zo veel mogelijk,
proberen en na te streven die wegen naar succes.
Op de universiteit, Ian was erg leergierig.
Hij wilde advocaat te worden.
En Stevie was dat ook de sociale vlinder.
Als je een bepaald meisje wilde ontmoeten, je zag Steve Rubell.
Als je het moest weten welke cursussen je moet volgen,
je zag Steve Rubell.
Hij kende iedereen aan de Universiteit van Syracuse.
Steve was het meest publiek van mensen,
maar hij is feitelijk was erg privé.
Hij was nooit open over zijn seksualiteit
en het feit dat hij homo was.
Het was niet iets we spraken over.
Weet je, het maakte niet uit.
Steve was een extraverte, en ja, ik ben introvert,
maar van binnen, qua waarde, essentie-gewijs,
Weet je, we waren hetzelfde.
Nadat we afgestudeerd waren, Ik heb een baan als advocaat,
en toen was Steve aan het werk in de steakrestaurants.
Steve was erg geïnteresseerd bij het doen van steakrestaurants
op zoveel plaatsen als snel hoe hij het ook zou kunnen doen.
Hij had zich te snel uitgebreid, en het ging niet goed met ze.
Daarom trad ik op als zijn advocaat
en bewaard de crediteuren op afstand.
Dat is het moment waarop Steve en ik partners geworden.
Ik was degene die wilde gaan in de nachtclubwereld
omdat ik rook dat dat zo was een echte, weet je, kans ermee.
Die ambitie, die drive
echt vervalst een echte band tussen ons.
Steve voelde dat altijd hij had iets te bewijzen,
Zoals ik deed.
Vanaf het begin,
ze hadden dit intuïtief begrip
dat ze uitstapten
en dat gingen ze doen iets groots samen.
De Vietnamoorlog eindigde,
en Watergate eindigde,
en iedereen, plotseling,
was het beu zich zorgen te maken over krachten van buitenaf,
en ze zeiden: "Ik wil wat plezier hebben."
Ze waren moe van serieus zijn.
Dus ging iedereen naar buiten en werd wild.
We gingen naar clubs altijd in Manhattan,
en proberen erachter te komen
wat voor clubje wij wilden creëren.
♪ Makossa ♪
Homoclubs waren enkele van de eerste clubs
waar discomuziek was.
Maar disco was zwarte muziek,
en het kwam uit zwarte clubs.
♪ Makossa ♪
De prachtige modellen, de meisjes gingen naar de homoclubs
met de homo-ontwerpers en kappers en make-upmannen,
en dan de heteromannen zou de modellen willen ontmoeten,
dus ze zouden gaan aan deze clubs,
en het begon allemaal te vermengen.
Voor mij, als New Yorker,
Ik zeg het je, dit was revolutionair.
En het was de eerste keer
dat het voelde mensen waren niet oordelend.
Iedereen was in orde met de cultuur van iedereen.
In die tijd waren dat homoclubs achter gesloten deuren, verborgen.
Het was een beetje alsof ik er naartoe ging een speakeasy in de jaren '20, denk ik.
Het was subversief,
en er was een ongelooflijke energie.
Wij wilden door het losse heen tikken,
intens, zweterig, dansplezier dat gebeurde daar
en ga een stapje verder...
maken de ultieme nachtclub.
Blaas iedereen ermee weg.
Deuk het universum. Verander de wereld.
♪ Makossa ♪
Ian en ik liepen hier tegenaan oud operahuis en theater,
en Ian en ik zagen het allebei,
en we gingen allebei naar boven en ondertekende het huurcontract.
En sommige mensen zei dat we gek waren
Omdat we op 8th Avenue zaten
en 5e en 4e wanneer de West Side was niets.
In die dagen was dat niet het geval.
En burgemeester Beame zei van wel Ik ga de straten opruimen.
We wachten nog steeds. Het is erg vies.
Ik woon hier vele jaren, als ik het me herinner
toen het mooi was, en nu stinkt het.
54e en 8e was nog niet gedisneyficeerd.
Het was echt een zeer slordige buurt.
Misschien wel de smerigste wijk in de stad...
de Westkant en het Theaterdistrict.
Als je overvallen wilde worden,
dat was echt een goede plek om naartoe te gaan.
Het was verbazingwekkend dat iemand zou denken aan openstelling
een discotheek aan West54th Street.
In de jaren twintig werd het gebouwd als operahuis.
En toen was het zo een CBS-televisiestudio.
En er waren er echt een paar grote shows die er waren.
Tijd nu voor iedereen favoriete raadspel...
Eh, wat is mijn lijn?, Kapitein Kangoeroe,
De vraag van $ 64.000.
Ik bedoel, deze zijn groots televisieprogramma's.
Ze waren allemaal naar L.A. verhuisd,
en het stond leeg voor een lange tijd.
Dit is rond de 40e jubileum van Studio.
Het lijkt mij gisteren.
Nu is er een schuine vloer hier voor het theater,
zoals er was toen wij waren hier 40 jaar geleden.
Maar weet je, dat kan niet een schuine vloer en dansen.
We moesten het dus afvlakken.
En dat deden we niet genoeg tijd hebben
om een ​​bouwvergunning te krijgen om het te doen.
We moesten gewoon beginnen met werken er onmiddellijk op.
Dus wij zeiden: "Ga je gang en doe het."
We hadden een man
op een hoge ladder met een penseel...
Ja... dat was misschien 30 meter lang...
Rechts. Juist... en hij was aan het schilderen het plafond.
En iemand heeft het bewaard het verplaatsen van de ladder.
Ja, ik heb 30 uur gewerkt rechtdoor tot aan de opening.
Ja. En dat was het soort van ongebreidelde energie,
Weet je, dat heeft deze hele plaats gebouwd in zes weken.
Wij concurreerden tegen
wat waarschijnlijk het beste is nachtclubmensen ter wereld,
en wilde hebben de beste van die clubs.
Eerst gingen we voor de gebruikelijke verdachten.
Ze zeiden ze konden niet met ons samenwerken
Omdat hen werd verteld dat niet te doen door onze concurrenten.
Het was dus van dat probleem af
dat het naar Jules Fisher ging en Paul Marantz,
Tony bekroond verlichting ontwerpers.
Het theatergedeelte was er al,
en we hebben er evenveel gebruik van gemaakt als mogelijk,
wat bleek een heel goed idee zijn.
En de mensen die we hebben ingehuurd om ons te helpen kwamen vooral uit het theater,
Omdat dit allemaal met de snelheid was van een theaterproductie.
We waren aan het hameren en spijkeren, wij waren daar aan het werk,
we waren aan het bedraden, we waren aan het doen alles... ik weet het niet...
zonder vakbonden, niets, je weet wel?
Ik herinner me dat ik gelijk stond een beetje bang,
omdat het moest heb hier mensen terug.
Ze kregen $ 65,00 per nacht betaald.
Dat was veel geld,
en ik was bang het zou de marges aantasten.
En ik wilde niet om iemand hier terug te hebben.
Je weet wel, zelfs met een verlichtingsman.
Tot dat moment, geen enkele nachtclub had een verlichtingsman.
De DJ deed de lichten.
Hij speelde de muziek, en toen hij speelde met de lichten.
Er was niets vergelijkbaars. Dus, we hadden een DJ, we hadden een lichtman,
we hadden twee jongens op een vliegreel hier.
We hadden bijvoorbeeld vier mensen in dat ding.
♪ Schiet mij neer ♪
Er is nog wat oud CBS hier ook restjes spullen.
CBS heeft veel achtergelaten dat lag hier al jaren.
Wat we probeerden te doen, was het behouden in de context van een theater.
Alle verlichting... Alles is ontworpen...
De rauwheid ervan, het zien van de lichten...
Het was niet ontworpen gewoon mooi zijn,
het was ontworpen een theater zijn.
Er was gewoon een enorme hoeveelheid details
dat ging naar de bandvloer.
En natuurlijk, al het interieurontwerp.
Weet je, wij zijn gewoon... we moesten vooruit racen
en deden alles instinctief.
Het maken van de club was Ian's taak.
Steve raakte er niet bij betrokken bij dit soort dingen.
Maar ze waren allebei technisch dit hele proces
om de juiste doelgroep te bereiken in de club.
♪ Oeh, ah ♪
Ian en Steve deelden hetzelfde kantoor,
en Steve was dat altijd op de bank liggen.
Ze waren deals aan het maken en mensen bellen,
en dat waren ze limousines verzenden,
ze waren uitnodigend alle belangrijke grote namen.
Wij waren ook aan het zenden duizenden uitnodigingen.
Al die dingen hebben bijgedragen naar de vloedgolf, het geroezemoes.
♪ Oeh, ah ♪
In de verdrukking van alles dat was aan de hand,
het was onmogelijk om aan drank te komen vergunning in die periode.
En feitelijk, we waren het een beetje vergeten.
Het ging in alles verloren.
Dus we dachten dat we dat zouden doen ga naar boven en koop een serie
van horecavergunningen voor één dag.
En dus belden we ons bedrijf de Broadway Catering Corp.
Dit is het eerste artikel ooit geschreven op Studio.
Dit is Deana Winterstuk.
"'Toen zagen we dit', zei Steven Rubell,
"rondleiding geven het vergeten theater dat is,
zelfs terwijl we schrijven, wordt het New York nieuwste discotheek."
Hoeveel koste het?
400.000. Ik herinner me dat.
Nee, het was meer, omdat wij... Nee.
...we waren hem geld schuldig.
-We waren hem geld schuldig. -Hoe veel?
Waarschijnlijk een andere 350.400.000.
Ja, het was dichtbij tot 700.000.
- Weet je het zeker, Jack? Omdat ik me altijd 400 herinner.
- Eh, ja. Ja...
Aan wie was u geld schuldig?
Aan de aannemer.
En weet je, dat maakte me zenuwachtig omdat ik aan de haak zat.
Dat waren jullie niet. Wij hadden niets.
Waarom deed je dit?
Steve en Ian hadden een club,
Betoverde tuinen, daar heb ik ze ontmoet.
Wij hadden het gedaan een bar mitswa voor hem.
En ik denk dat op dat moment, het was de eerste keer
die iedereen eigenlijk had Ik heb een discotheek gedaan voor een, uh...
-Bar mitzvah. -Voor een bar mitswa.
Betoverde tuin was de eerste nachtclub
dat Steve en ik deden.
Het was een clubje voor de kinderen in Queens.
De eerste nacht, Steve ging naar de bar
om met de mensen om te gaan,
en ik ging naar de DJ-booth om met de lichten te spelen.
Het is nog niet gedaan.
Onze fantastische band van Fiorucci
ga je geven nog een paar lekkers,
en dan hopen we dat je dat ook zult doen doe mee en dans met hen.
Het was in de betoverde tuin
dat we begonnen te gooien deze extravagante feesten.
Wij hebben het vak geleerd
en kregen natte voeten in Koninginnen.
Maar we wilden het altijd al doen
een nachtclub in Manhattan, dat waren de grote competities.
Vanaf vanavond,
de discoganger wordt de uitvoerder.
Tijdens de nacht je zult zonsondergangen, zonsopgangen hebben,
mistmachines, sneeuwmachines, windmachines.
Er zal een tornado zijn 13.30 uur 's nachts om de mensen te halen...
Elke avond om 13.30 uur, er komt een tornado.
Rechts. Vanavond om 13.30 uur, er zal een tornado zijn.
Waar schuilen jullie hier in de buurt?
Oh, we verstoppen ons boven op het balkon.
Je kunt je ook terugtrekken naar het balkon
als je dat niet wilt worden een van de artiesten daar beneden.
Sterker nog, ze moedigen je aan om hierheen te komen,
of je hier komt toekijken of niet.
Ze geven je deze verrekijker.
Kristy Eerlijk, Kanaal 11 Actienieuws,
op het balkon, buiten de act, in Studio 54.
We hadden alles rijden op deze club.
Als het een mislukking was geweest, was het dat wel geweest een zeer, zeer grote mislukking.
En als het een succes was, het zou een groot succes zijn geweest.
De openingsavond, er is een maffiascène.
Het was bijna onmogelijk dicht bij de deur te komen.
We hadden het fluwelen touw niet allemaal uitgestrekt.
En dat hadden we niet voldoende beveiliging.
De rest moesten we meenemen de beveiliging die ter plaatse was
en zet ze vooraan.
En we waren bang dat ze kan de deur openbreken.
Oké, alsjeblieft, iedereen achteruit.
In eerste instantie was ik dat ook ingehuurd als beveiliging,
maar die eerste nacht,
Steve zette me buiten de voordeur,
en ik stond vooraan vanaf dag een.
En Marc Benecke werd de portier
alleen omdat hij zag er het mooist uit
van de rest van de beveiligingsmensen.
Ik had nooit gewerkt eerder in een nachtclub.
Ik, weet je, ik moest gewoon... Ik moest er gewoon een beetje op inspelen.
Het was echt meer dan gek.
Ik herinner me dat ik kreeg voorbij de portier,
en er lag een vloerbedekking...
Het leek bijna een landingsbaan.
En het was in spiegelbeeld.
De garderobe bevond zich aan de rechterkant.
Ik herinner me alleen dat ik de muziek hoorde, en ik gooide mijn jas.
De jassencheck was zo uit de hand gelopen.
ik ben net begonnen mensen kaartjes geven.
We waren jassen aan het ophangen of jassen aandoen...
Dan gooien we alleen maar jassen op de vloer.
Honderden mensen moeten dat hebben gedaan verloren die nacht hun jassen.
Het was... Het was een totaal pandemonium.
Boem Boem boem.
Het geluid van de muziek aan het eind van de gang.
Er was haast om te komen naar de dansvloer. Gewoon een haast.
De volle explosie van het geluid,
Weet je, ik kwam net over je heen in een grote golf.
♪ Je geeft me het gevoel ♪
♪ Machtig echt ♪
♪ Je geeft me het gevoel ♪
♪ Machtig echt ♪
De hoeveelheid medicijnen was diepgaand.
Je weet wel? En het waren allemaal toppers.
Niemand had een domper die nacht.
♪ Je geeft me het gevoel ♪
Het was zorgeloos. Het was heet. Het was sexy.
♪ Machtig echt ♪
♪ Zorg ervoor dat ik me enorm echt voel ♪
Daaruit is iets gebeurd openingsfeest op de eerste avond.
Het bericht is verzonden.
Het was alsof, poem, dit was de plek.
♪ Ik voel me echt ♪
Ze nodigden de mensen uit
dat iedereen wilde om mee in een kamer te zijn.
♪ Je geeft me het gevoel ♪
♪ Machtig echt ♪
♪ Je geeft me het gevoel ♪
♪ Machtig echt ♪
♪ Oh, je laat me voelen ♪
♪ Machtig echt ♪
♪ Je geeft me het gevoel ♪
Ik was absoluut geschokt.
Steve was pas 33,
ik was 29,
en we hadden een enorme hit.
Wij stonden op de voorpagina van de New York Post.
Geen enkele andere plaats ooit heb dat gekregen. Geen.
Het was als een droom voor ons.
Dan was het maar een vraag van het voeden van het monster.
Wie, ik?
Ik denk dat ze willen pakken uit de cabine.
Haal ze uit de taxi.
Oh, je bent niet geschoren.
Er is geen sprake van een miljoen jaar dat je erin komt.
-Elke... -Het maakt niet uit. Je bent niet geschoren.
-Luister, ga gewoon naar huis. -Hier!
ik zal het proberen zodra sommigen weggaan.
-Marc, kijk eens naar die kant. -Hier, op deze plaats.
Kun je de lichten plaatsen? een beetje naar beneden?
Ik kan sommige niet zien.
Dit is de scène
buiten een discotheek in New York genaamd Studio 54.
Dit is de plek waar het is met het discopubliek.
Behalve deze mensen zijn nog steeds uit.
Natuurlijk, Liza Minnelli en haar soort beroemdheden
veeg er dwars doorheen de beschermende rangen van deurwachters.
De touwen kwamen tot stand
omdat er prostituees waren op 8, 5 en 4,
en om ze buiten te houden, we hebben de touwen opgehangen.
En de touwen werden onderdeel van het spel.
Steve!
Nu alleen jij beroemdheden toelaten?
Nee nee. Wij laten iedereen toe.
Hoe kies je?
Wat zijn uw criteria voor het toelaten van iemand?
Echt vrolijk...
Wij willen mensen die rechtvaardig zijn daar om plezier te hebben
en niet zwaar worden met elkaar.
-Mensen komen daar om te ontspannen. -Je geeft de voorkeur aan koppels versus alleenstaanden?
Wij... Paren, homo's, je weet wel?
Uitgaan in die tijd,
het ging allemaal om ego.
Dit was iemands levensstijl.
Als je dat niet deed iemand zien bij Studio 54,
het betekende dat ze er niet in konden komen.
En wat betekende dat?
Pfft!
Elke avond, daar zou een gastenlijst zijn
dat zou zijn voor de voordeur.
Er zou iemands naam zijn op de gastenlijst,
dan de volgende kolom,
er zou sprake zijn van ‘betalen’ 'comp' of 'NFU'.
En 'NFU' betekende 'geen fuck-up'.
Dat betekende dat Marc moest ze binnenlaten.
We hadden 'GN', wat eigenlijk 'NG' betekende
wat 'niet goed' betekende wat betekent dat als ze niet goed waren,
je hoeft ze niet binnen te laten. Beroemdheden...
Sommige beroemdheden worden speciaal behandeling, anderen niet.
- Komen ze voor niets binnen? -De meeste doen dat, niet allemaal.
-Mick Jagger en Keith Richards, zou uiteraard binnenkomen.
Maar sommige van de andere Rolling Stones eigenlijk moest betalen.
Vrijdag- en zaterdagavond, je weet wel,
de zogenaamde brug-en-tunnelmenigte kwam vroeger binnen.
Ze kregen het niet in Studio 54.
Waarschijnlijk zijn ze wel gegaan naar New York-New York,
en Infinity, het IJspaleis,
weet je, hoera's, en andere soortgelijke clubs.
Maar dat waren ze niet komt naar Studio 54.
Steve is degene die naar voren kwam met die term 'brug-en-tunnel'.
Weet je, het was zijn manier
om dat uit te leggen we wilden geen mensen
met de polyesteroverhemden, gouden kettingen.
‘Polyester smelt onder de lampen.”
Dat was, eh... Dat was er een die we veel hoorden.
Hij zou koppels uit elkaar halen. Hij zou tegen het meisje zeggen:
"Je bent echt mooi. Je bent in,
‘Maar die van je vriend ik moet naar huis
en verandering in een katoenen overhemd."
En zou jij jezelf binnenlaten? zo'n shirt dragen?
Dit shirt? Ja, dit is het leuk om binnen te laten...
deze Hawaiiaanse overhemden. Eh, een goede. Maar, eh,
Ik weet niet of ik het had laten gebeuren mezelf toen de plaats begon.
Ik betwijfel het echt heel erg. Als iemand anders zou...
Nee eigenlijk, zo is het niet.
Het enige dat het is niet gebaseerd op geld.
Heeft iemand je ooit seks aangeboden? O ja.
- Neem je het aan? -Afhankelijk van het aanbod.
Maar ze moeten wel warm genoeg zijn eerst naar binnen gaan.
Want als ze dat niet waren, dan dat zou toch geen probleem zijn.
-Dus het maakt niet uit.
Als je naar de foto kijkt,
het is een meer enigszins hoopvolle menigte.
Zie je af en toe een handgebaar,
een kleine grijns die de aandacht probeert te trekken van Marc Benecke of Steve.
Het is net als de verdoemden op zoek naar het paradijs.
Ik weet het niet. De laatste keer dat ik hier was, Ik stapte meteen in.
Dus ik weet het niet. Ik denk dat zij dat ook niet zijn zoals je eruit ziet, of zij niet.
Als ik wist wat hun beleid was en hoe ze selecteerden
degenen die zijn toegestaan toegang tot het binnenste heiligdom,
Ik zou zelfs kunnen veranderen mijn persoonlijkheid, mijn jurk,
om de keuring te doorstaan.
Maar ze zijn blijkbaar hou het geheim.
Er was een passie om binnen te komen,
en een wrok en haat als je dat niet deed.
Het maakte ons niet uit. We wilden gewoon het succes.
Ian en Steve waren dat wel uitstekend bij de PR.
Steve hield gewoon van aan de telefoon komen,
en praten met de pers en laat het ze weten
wie was daar, wat gebeurde er?
En we kregen meer pers dan wie dan ook.
Ian belde me op en zei: "Laten we een deal sluiten."
En ik zou betaald krijgen voor het ruzie maken met de beroemdheden.
Als ik gegenereerd PR rond die persoon,
Ik zou $500 krijgen voor de cover van het Daily News.
Als ik ze op de cover krijg van de New York Post,
het zou zijn nog eens $ 500.
En als ik ze dan binnen kreeg "Pagina zes", zou ongeveer 150 zijn.
Dus elke beroemdheid die binnenkwam
kwam vrijwel op de cover terecht de New York Post of de Daily News.
Het was groot nieuws.
Alles wat daar gebeurde
stond op de omslag van de kranten,
Er zaten dubbele pagina's in.
En er waren beroemdheden daar elke avond.
Iedereen had zin daar moesten ze zijn,
of ze misten iets.
Er was een paradigmaverschuiving
weg van het lezen over misdaad- en sporthelden,
en mensen raakten gefascineerd met beroemdheden.
Het was het begin van de leeftijd van beroemdheden.
Wij waren daar op het juiste moment,
en wij reden erop voor alles wat het waard was.
De fotografen die we binnenlieten waren degenen die we konden controleren,
dat zou volgens de regels spelen die wij hebben opgezet.
Hier is de Studio 54-doos.
Hier zijn enkele foto's die ik heb genomen.
Dit is een geweldig schot van, eh, Elton John
het voelen van de borsten van Divine.
Ik heb Bianca gemist, maar ik heb het gekregen Dolly Parton kust dit paard.
In de limousine, Ik heb een geweldige foto gemaakt
van Liz Taylor in een limousine.
Ik noem het 'dikke Liz'.
Hier hebben we Truman Capote met zijn kleed.
En hij had pantoffels. Ik heb nog een kans
met zijn pantoffels... met zijn initialen op zijn pantoffels.
Er is Ian Schrager bij de podiumdeur,
op zoek naar een aankomst van een beroemdheid.
Ik weet niet welke beroemdheid hij zocht.
Maar Ian was erg aardig.
Hij was introvert.
Eigenlijk was hij zeldzaam.
Het was een zeldzame tijd Ik heb die foto.
Hij hield niet van publiciteit. Zoals, zie je,
hier is een opschepperij.
Hier is een opschepperij!
Steve Rubell!
Hier ben ik.
Kijk me aan.
Hij is daar met de sterren. Grote sterren, kleine sterren.
Hij wilde bekendheid, en hij kreeg het.
Hij kreeg veel aandacht. Hij staat op de foto's.
Wat was er eerst,
de fotografen of de beroemdheden?
Ik denk dat de kamer en omdat het een oude studio is,
een oud theater, en de lichten, en...
Dat heeft er veel mee te maken. Ik bedoel,
je moet bouwen een mooie muizenval
om de muizen aan te trekken.
Steve zorgde er echt voor van deze beroemdheden.
Hij werd erg vriendelijk met modeontwerpers als Halston.
De pers eigenlijk kwam met deze zin,
"Halston-Liza-Bianca-Andy,"
met koppeltekens tussen de namen.
Het was als een eenheid.
Zij vormden de kerngroep.
Studio kreeg zoveel publiciteit
dat het maakte al deze mensen
meer bekende namen.
- Hallo, Steven. -Hoi.
Ik doe mijn uiterste best om voor ze te zorgen, zorg ervoor dat ze zich op hun gemak voelen,
eerlijk gezegd, want Ik ga er zelf mee aan de slag.
Dit was echt zijn droom.
Zijn droom was om de beste te zijn vrienden met iedereen die hij zag
in de kranten en in tijdschriften die opgroeiden.
En dat waren ze.
Hoi Michael. Kom binnen. Je kunt meteen binnenkomen. Hallo.
-Hoi. Hoi. -Hoe is het met je?
-Ben je net binnengekomen? Hoe is het met je? -Ja, dat heb ik gedaan.
-Michael, dit is Jane Pauley. Kom hier zitten.
-Pardon. Oeps. Kan ik?
-Hoi. Prima. -Hoe gaat het met u, Michaël Jackson?
Goed om je te zien. Kom je hier veel?
Oh God, ja. Want, nou... Waarom?
Ik hou van de sfeer van Studio54.
Ik ben veel geweest van discotheken,
en ik vind ze niet leuk, eerlijk gezegd.
Wat is het verschil?
Over de hele wereld, Ik was...
Ik weet het niet. Het gevoel... Ik bedoel,
de opwinding van de rekwisieten naar beneden komen, en het balkon...
Het is gewoon spannend. Eerlijk gezegd.
Mensen let goed op van jou hier?
-Ja. Steve is erg aardig. -Hoe is Stevie?
Hij is een van mijn favoriete mensen omdat hij echt is,
en voor echt en eerlijk.
En dat is wat ik leuk vind aan mensen.
Als je de naam hoort Studio 54, wat doet dat?
Is het... je hartslag sneller, en je voeten beginnen te bewegen?
Ja, ik ben er klaar voor een goede tijd hebben.
Het is waar je komt wanneer je wilt ontsnappen.
Het is echt escapisme.
Dat is wat ik probeer te maken zijn is ook escapisme.
Met andere woorden: mensen die... welke problemen ze ook de hele dag hebben,
ze komen hier en ze kunnen het vergeten over hen. -Dat is juist.
En ze mogen hier komen en wees gewoon jezelf en dans.
Als je hier danst, je bent gewoon vrij.
Jij danst mee wie je maar wilt.
Je gaat gewoon... Ik bedoel, je wordt gewoon wild.
Die zijn er niet vele malen in het leven
waar je helemaal vrij bent.
Iedereen voelde het beschermd en veilig.
Je had het gevoel dat je op een plek was waar je kon ontspannen.
Je zag homomannen kussen voor het eerst daar.
En beroemdheden met homoseksuele mannen.
En mensen oordeelden niet.
Je zou kunnen zijn wie je bent toen jij daar was.
De verlichting en alles... Ik bedoel, het geeft je een sensueel gevoel.
Dit gebeurt allemaal en drinken
en bonk-bonk-bonk muziek
en mooie mensen overal.
Het maakt je wil je zo voelen.
ik droeg lingerie en hakken,
en ik kon ga naar de dansvloer,
en ik kon dansen met iedereen.
Ik zweefde op de dansvloer en dansen met...
Het waren allemaal mijn vrienden.
Ik bedoel, ik kende ze niet. Ze kenden mij niet.
Maar het kon ze niets schelen, en het maakte mij niet uit.
Dus zo dansten we bij Studio.
Wij dansten mee de hele club.
Disco was een toevluchtsoord
want, weet je, inclusie en acceptatie,
en dat de straat dat niet was.
Op straat,
homofobie bestond veel meer dan zelfs vandaag de dag.
Transgenders namen hun leven in hun handen
door de straat lopen in New York City.
Maar zodra ze een stap zetten in de disco waren ze veilig.
En niet alleen waren ze veilig, maar ze waren inbegrepen,
ze werden geaccepteerd, ze maakten deel uit van het toneel.
Beledigen mensen je ooit? of zijn jullie onbeleefd?
-Nee. -Nee, ze zijn versteend.
Ze denken dat we ontsnapt zijn van een Broadway-show.
Kortom, New York mensen zijn heel open
en zeer beleefd en aardig.
Nee. Nee, dat is niet waar. Alleen bij Studio.
-Wij voelen ons hier echt thuis. -Ja. Ja.
Wij betalen huur, een soort van. $14,00 is huur, denk ik, weet je?
Bij Studio 54, homo-energie was groter dan het leven.
De invloed vulde de kamer en vulde de ruimte.
Het mantra bij Studio was je was in een fantasie
en je zou iedereen kunnen zijn jij wilde zijn
voor dat moment, en mensen deden dat.
♪ Al die liefde en genegenheid ♪
Bedankt, Rollerina. Dat had ik echt nodig.
Rollerina was overdag een Wall Street-bankier,
een goede fee 's nachts.
Disco Sally was een advocaat,
en dat was ze ongeveer 78 jaar oud.
Ik was tegen Disco Sally in het begin
Omdat ik het allemaal dacht was een soort gimmick.
En Steve zegt: 'Nee, nee, je hebt het mis. Je hebt het mis.
Dit is goed voor de club. Het is goed voor de club."
Potassa, die zoiets als
de meest fantastische dragqueen
van dat hele tijdperk.
Ze had 1.75 meter zonder schoenen,
en 1,80 meter in schoenen.
En jij nooit, nooit, ooit, heb haar ooit zonder drag gezien.
En zij zou centraal staan toen ze dat wilde.
Wat echt mooi is over de Studio...
de combinatie van mensen.
Als je alleen maar de mooie mensen plaatst zo dicht bij elkaar,
dan worden ze gebruikt elkaar te zien.
Misschien zelfs wel word daar verveeld van.
Maar als je ze goed mengt,
wat het geval was van de Studio,
met alles de bizarre karakters
en de travestieten, en dat alles,
ze houden van de combinatie.
ik denk dat het ... was een heerlijke cocktail.
Die diversiteit is ontstaan deze brandbare energie.
Het was bijna een stam.
Die wilde verlatenheid,
die vrijheid maakte er allemaal deel van uit.
Het was als een volwassen pretpark.
Ze hadden er echt zin in van wat mensen wilden.
Je weet wel? Volwassenen gezocht.
♪ Ahh, het kindje van mijn baby ♪
♪ O, mijn ♪
♪ Het kindje van mijn baby ♪
In de jaren zeventig was er dit soort kans
tussen de uitvinding van de pil
en de komst van AIDS.
Dus zelfs als je waren niet promiscue
of met iemand naar bed gaan elke avond anders,
je had het gevoel dat je het kon.
Weet je, er hing liefde in de lucht.
Er hing seks in de lucht.
♪ Vlieg, roodborstje, vlieg ♪
Op de balkons is het was donker.
Mensen zouden het merken, en misschien iemand zou iemand een pijpbeurt geven.
♪ Vlieg, roodborstje, vlieg ♪
Hetzelfde in de badkamers.
♪ Omhoog, naar de hemel ♪
Er waren matrassen in de kelder.
En ik ging daarheen
en mee geslapen heel veel mensen. Veel.
Homo's hadden het voordeel
omdat niemand het kreeg zwanger. Dus eigenlijk,
je zou er gewoon heen kunnen gaan en veel plezier,
en je kon seks hebben zo veel als je wilt,
en er was geen gevolgen.
En waarom niet?
Omdat je bent zou nu moeten.
Het draait allemaal om vrijheid.
Je zou alles kunnen proberen.
Steve had een enorme jas
dat hij zou dragen vaak,
en in die jas was geld en drugs.
En het was zo Papa Warbucks.
Steve was groot in Quaaludes, om er heel eerlijk over te zijn.
Hij vond het heerlijk om de Quaaludes uit te delen. Als je zei: "Steve,
Ik wil geen quaalude, " hij zou zeggen: "Oh, neem gewoon de helft."
Ik denk het niet Jij bent een priester, toch?
Je bent te veel van een slechte jongen.
Hij wilde altijd het feest vieren naar een ander niveau gaan.
Je kunt zeggen hoger en lager,
en dat laat ik achterwege open voor interpretatie.
Kom op iedereen!
Je denkt dat dit ergens anders gebeurt in de wereld?
-Nee. -Nee, ik was over de hele wereld.
Ik ben gelukkig.
De muziek, de lichten,
soepele jonge obers gekleed in niets anders dan korte broeken,
en drankjes bij een pond vijftig per glas.
De formule heeft de eigenaar gemaakt een zeer rijke jongeman.
Hij genoot van elke avond.
Ik bedoel, Steve waarschijnlijk meer plezier gehad dan wie dan ook.
En het milieu we hebben hem toegestaan
comfortabel zijn en accepteer zijn seksualiteit,
misschien voor de eerste keer in zijn hele leven.
Hij was in zijn element.
Voor mij was het anders.
Ik wilde niet om door de menigte te lopen
en er moet gepord worden, mensen zeggen hallo.
Altijd dat Studio 54 bestond,
je zag zelden foto's van Ian of lees iets over Ian.
Ian stond achter de schermen.
Maar hij was de briljante geest
en op een bepaalde manier ontwerpen dat was nog nooit gezien.
Mensen waren gewoon geobsedeerd
met wat hij was ga het volgende doen.
Er was een theatervoorstelling kwaliteit van de plek
die ik nog nooit eerder had gezien.
Het was een ervaring.
Aanraken, zo ongeveer al je zintuigen.
Het is een diepgewortelde onderneming.
Dat heb je echt geen waarneembaar product
behalve de magie die je creëert.
Het verplaatsen van lampen en decors en het veranderen van de omgeving
van de ene seconde op de andere...
dat was nooit het geval eerder gedaan.
Ian heeft echt gecreëerd een wereld van fantasie.
Het was de transformatie van individuen
in dit soort groepsenergie
dat ontplofte absoluut.
Ian is echt een genie voor ervaringen creëren voor mensen.
We gingen helemaal tot aan de rand
in elk aspect ervan.
Bouwvoorschriften, modaliteiten, smaakniveaus, sociale murenen...
alles, tot aan de rand.
Het zou evenveel kosten als 40.000 of $ 50.000
alleen voor die ene nacht.
We wilden afbreken die barrière
tussen het publiek en de artiesten
en introduceer het idee dat er van alles kon gebeuren.
En dat gebeurde ook.
Iedereen die daar werkte wist dat we castleden waren.
We waren een show aan het opzetten,
en iedereen moest geven een ongelooflijke prestatie
en een ongelooflijke service bieden.
Ik was verslaafd aan Studio 54,
zonder enige vraag.
Ik moest er elke avond heen, en dat deden veel mensen ook.
Studio 54 is waarschijnlijk de Mount Olympus van de discowereld.
Op dit moment is het het centrum van het universum
voor degenen die dansen tot 125 slagen per minuut.
Studio 54, de ultieme discotheek hier in New York City.
Wij waren zo opgewonden, zo hoog op het succes,
dat ik het geld zou tellen 's nachts, waar ik van genoot.
Weet je, dump het geld uit de tas,
soort van regelen, en dan opsplitsen in...
Weet je, en ik zou drie stapels maken,
en breng een stapel binnen voor Steve en een stapel voor Jack.
Eén ding denk ik, als je daar rondhing,
je hebt het gemerkt was dat ze veranderden
de kassabonrol midden in de nacht.
Dat begon eruit te komen.
Mensen begonnen dat op te merken.
Het ging om de opwinding
van dit grote succes, onze levensdroom.
Wij hadden het beste publiek in de wereld.
Wij hadden de beste pers. Wij hadden de beste club.
Wij waren nummer 1.
Plotseling op de top van de wereld.
Ze leefden in een droom, praktisch.
Het werd zo leuk
dat ze het contact verloren met de werkelijkheid.
Ik was in mijn kantoor met een meisje,
en ik hoorde de muziek stoppen.
Nou, ik liep naar beneden,
en Steve was daar al.
Jij bent opgenomen in dit kleine wereld, en plotseling
de lichten gingen aan, en de politie is er,
en het leek op de realiteit stond in je gezicht,
als heilige stront.
En we stonden allebei onder arrest.
Dat hadden we nog steeds niet een drankvergunning,
dus we kregen cateringvergunningen elke avond.
Maar weet je, op een gegeven moment... ze zijn als,
'Oké, waarom komen deze jongens? elke avond voor een horecavergunning?
Ze zijn een nachtclub, en iedereen weet het."
Oké.
Roy Cohn was onze advocaat destijds.
Ik had hem gebeld, en, uh... om ons te helpen.
Hun advocaat was Roy Cohn,
en ik wist dat hij dat ook was een advocaat voor Mob-jongens
en zware mensen in Manhattan.
Dat soort leek mij logisch...
dat er een reden is ze zijn niet veel bang.
Na een paar uur,
wij werden vrijgelaten.
We waren in staat, weet je, om de plek open te houden
zes maanden zonder drank.
Dan wij eindelijk kreeg de licentie.
Ik heb een foto van mij en Steve
houder van de drankvergunning toen we het kregen.
En vanaf dat moment,
wij hadden er zin in wij hebben de wereld veroverd.
Ze dachten ze waren zo belangrijk
dat ze alles konden doen.
Maar de mensen begonnen steeds bozer te worden en bozer op Steve Rubell
en bij Studio 54 omdat ze er niet in konden komen.
-Op een dag zal ik een ster zijn. -Ze laten me niet binnen.
Dat kun je niet hebben zoveel populariteit
zonder iemand ergens
jaloers zijn of wil het wegnemen.
Ik bedoel, het is de menselijke natuur. Het is gewoon zoals het leven is.
Het Dan Dorfman-artikel,
Steve zei: "Alleen de maffia doet het beter,
maar vertel het aan niemand."
Een deel van Stevie was een opschepper, weet je?
"Kijk eens wat ik doe, Ik heb de beste tijd,
en we zijn aan het maken tonnen geld."
Daar was hij erg trots op.
Ik vond het het domste wat er was die ik ooit had gezien.
En toen ik hem belde, zei ik:
‘Je vraagt ​​het aan de belastingdienst
om gewoon te komen kloppen aan uw deur."
En hij zei: "Nee, nee, niemand zal mij lastigvallen."
Bijna twee dozijn IRS-agenten
de chique disco binnengevallen deze morgen,
gewapend met een bevelschrift zoeken en in beslag nemen
alle documenten die hiermee verband houden voor de financiën van de club.
We werden overvallen op 14 december 1978.
14 december... dat was gewoon een verschrikkelijke dag.
De zaak Studio 54 begon met een beschuldiging
van een gigantische afromen operatie,
dat er contant geld was en drugs verborgen
bij Studio54.
Eén van de schoonmaaksters belde mij en zei:
‘Er zijn hier een paar jongens, en ze hebben arrestatiebevelen."
Dus belde ik Steve.
Steve zei dat dat zo was een paar Quaaludes in de kluis,
en of ik er overheen kan rennen en kijken of ik ze eruit krijg.
Maar ik kwam de FBI tegen
terwijl ik in de kelder was,
en ze zeiden: "Ben jij de beheerder?"
Ik zei: "Ja." En ze zeiden: 'Nou, kom op, maak de kluis open.'
27-42-37, da, da, da.
Twee deze kant op, één deze kant op, één deze kant op.
Klink, plons en open.
Ze zeiden, "Is dit alles?"
En toen zei ik:
"Goed, Er zijn een paar dozen
hier ook boven."
Allereerst, Ik probeerde de deur te openen,
en iemand trok het terug
omdat ze dat waren al hier binnen.
Ja.
Dus ik heb mijn sleutel erin gedaan en probeerde het te openen.
Toen trokken ze het terug. En dan uiteindelijk,
de federale maarschalk, wat dan ook, heb het gewoon geopend.
Dit is 9.00 uur in de ochtend, Trouwens.
Federale maarschalk opende het en zei iets...
"Wil je binnenkomen, wil je niet binnenkomen?"
Dus ik kwam binnen. Ik had al mijn papieren met mij zoals ik normaal doe.
Ik legde ze op de grond, toen liep ik naar binnen.
Ian Schrager, een van de eigenaren van Studio 54,
kwam de club binnen enige tijd later,
en agenten zeggen
dat onder zijn archieven ze vonden cocaïne.
Het stond niet in mijn boeken. Het was rond mijn boeken.
En toen kwamen ze binnen. Ik legde mijn boeken op de grond.
Misschien is het overgebleven de avond ervoor. Wie weet?
De veldtestkit
toonde een positieve aanwezigheid van cocaïne.
Het was niet alleen positief,
het ding was uit de grafieken, puur.
Het leek erop dat dat zo was is meteen van de sleutel afgesneden,
zoals ze zeggen in de drugshandel.
Als je gaat het terrein op te lopen
die worden doorzocht door 50 IRS-agenten,
met cocaïne onder je armen,
loop niet binnen.
-Ik werd gearresteerd, en
mijn eerste telefoontje was naar het kantoor van Roy Cohn.
En hij kwam meteen naar beneden
en adviseerde ons
alles omverwerpen het meubilair op kantoor
en laat het lijken zoals de agent
alles gedraaid ondersteboven, als een Gestapo.
Ze zijn zelfs kapot gegaan mijn verjaardagscadeautjes.
En het pakte iedereen
nog bozer op ons
omdat het niet waar was,
en zij zeiden ze waren heel voorzichtig
om alles heel netjes te houden.
Dat soort dingen zijn begonnen
de litanie van fouten die we in dit ding hebben gemaakt
want dat maakte de voorpagina
van het Dagelijks Nieuws.
Ik denk niet dat we het beseften
de ernst
van wat we hebben wijzelf mee bezig
want we gaan weg met alles.
En ze interviewden Ian.
Ian zat op een stoel met de stoel omgedraaid,
er zo op leunen.
Zoals, uitdagend.
Een beetje zoals, met, zoals, "Fuck jij."
Je denkt dat hij bang zou zijn, maar dat was hij niet.
Hij was... Hij was boos.
Zeven uur later de inval begon,
mede-eigenaar Steve Rubell ontstond met advocaat Roy Cohn,
-die de belastingdienst heeft bekritiseerd. -...publiciteitsstunt...
Nou, vertel mij er nog een voorbeeld in de Amerikaanse geschiedenis
wanneer 23 Interne belastingagenten
in het begin van een onderzoek,
voordat ze zelfs maar naar een bedrijf gaan accountants of advocaten,
kom binnen en plunder een plaats,
scheur het in stukken, open alles wat je ziet...
Eh, als dat ooit is gebeurd eerder in Amerika, ik heb het nog nooit gezien.
Maar wat was het? Was het cocaïne?
Hoe ziet het eruit nu binnen?
Het zat niet in zijn koffertje.
Ze beweren niet het zat in zijn koffertje.
Ik heb de klacht gelezen, en dat was ook zo in de rechtbank, en jij niet.
-Steve, hoe ziet het er van binnen uit? -Wacht even.
We moeten vechten om een ​​advocaat hier te krijgen.
Ik kwam binnen via de voordeur instappen.
-De eerste keer dat ik dat had moeite met binnenkomen.
Eén stuk heb ik hem gefactureerd.
-Dat is een stuk... -Eén stuk van de rekening. Kom op...
Steve, wat is de reactie...
-Hoe zit het met de cocaïne? -Daar weet ik niets van.
Ik weet het echt niet daar iets over.
Zijn er nog andere medicijnen? op het terrein?
Ik weet niets over eventuele andere medicijnen.
Wist jij iets over drugs? deze keer op het terrein?
Nee, dat deed ik niet. Absoluut niet.
Wat was jouw reactie toen je het hoorde
dat uw partner was geweest gearresteerd voor cocaïne?
Ik-ik-ik ben dol op Ian.
We gingen samen naar de universiteit. We ontmoetten elkaar op de universiteit.
Hij is een goede kerel. En natuurlijk was ik boos.
Was colagebruik gebruikelijk bij Studio54?
Nee ik vind leuk... Wat Roy zei...
Ik wil niet echt commentaar
over alles wat ermee te maken heeft dat juridische geval ervan,
maar, eh, weet je...
-Wat?
-Steve, kijk deze kant op, alsjeblieft. Bedankt.
ik heb zin om de voorzitter vandaag.
Wij hadden gehad elke grote advocaat
voor ons werken.
Weet je, we hadden het gehad een van de advocaten
dat had vertegenwoordigd John Mitchell over Watergate.
We hadden James Neal,
die had gestuurd Jimmy Hoffa naar de gevangenis.
We hadden Arthur Liman gehad. We hadden Mitchell Rogovin gehad,
wie maakte deel uit van Arnold en Porter,
waar Abe Fortas vandaan kwam,
en dat was hij een rechter bij het Hooggerechtshof.
We waren om de wagen heen gereden,
en wij maakten ons klaar om de regering te bestrijden.
Er zijn overigens 37 advocaten
namens werken van Schrager en Rubell.
Toen ze werden overvallen,
het was echte leedvermaak hier in New York City.
Eindelijk hadden ze wat was naar hen toe komen, voelden mensen.
Ze hadden hun trouwe vrienden,
maar niemand rende rond met hun hoofd in hun handen.
"O, arme Steve Rubell, arme Ian Schrager"...
Niets van dat alles gebeurde. Mensen vonden het wel leuk.
En nu het vervolg over het Studio 54-verhaal,
is Weekendupdate correspondent Laraine Newman
buiten Studio 54.
-Laraine? -Bedankt, Bill.
Staat naast mij is Steve Rubell,
mede-eigenaar van de club.
Steve, wat was jouw reactie
toen je cocaïne leerde hier gevonden?
Ik was geschokt.
Het was meer van, weet je,
de instelling overnemen, het systeem overnemen,
wat allemaal deel uitmaakte van de Studio 54 mystiek.
En ik denk iedereen verzamelden zich rond,
en er was daarna een feestje.
De bekendheid was als een mot voor een vlam.
En iedereen kwam, en het werd nog groter.
Welke controverse, Euh, soms wel.
Veel mensen zeggen:
‘Nou, Rubell was dat wel uit zijn mond schieten
Vertel dit niet aan de belastingdienst
en vertel dat niet aan de belastingdienst."
Dat was het niet.
Deze zaak is ontstaan
strikt omdat, uh, een informant, die was
erg ongelukkig met de zijne behandeling bij Studio 54...
en wist waar de administratie werd bijgehouden.
De kelder had een verlaagd plafond.
En als je verwijdert de plafondtegels,
daar hebben we het gevonden de manilla-enveloppen
dat waren in feite de tweede set boeken.
Ook, daar in vuilniszakken...
plastic vuilniszakken... er was contant geld.
Absoluut nooit enige miljoenen dollars
in het plafond van Studio 54.
Dat is gewoon folklore.
Ze hebben zakken met contant geld meegenomen,
die bijzonder beschreven was in het huiszoekingsbevel.
Het waren er vijf combinaties, en je moest...
Het is zoiets als: "O man, dit is pijn in de nek.
De jongens zijn allemaal stervend voor kwartalen,
dus ik houd de kwartjes bovenaan."
Dat is zo simpel als het was.
Dat was het ‘geld in het plafond" verhaal.
Er was ook contant geld
in een kluis die toebehoorde aan Steve Rubell
waarvoor we een bevel hebben gekregen.
We hebben de doos geboord. We hebben daar contant geld gehaald.
Er was ook contant geld in zijn appartement.
Er waren geheime deuren achter boekenkasten.
Steve had 900.000 in contanten, 5s en 10s, gestapeld.
De FBI kwam, nam dat allemaal.
Ik was aan het rondrijden
met $ 400.000 in de kofferbak van mijn auto.
Het zou gestolen kunnen zijn. Het had weggesleept kunnen worden.
Ik bedoel, Ik parkeerde in garages.
Het was belachelijk.
Bij Studio,
Steve's moeder was de boekhouder.
En Steve had altijd een budget voor recreatieve drugs.
Hij zou ze gratis geven aan bepaalde mensen.
Steve's moeder wist het niet alles over de medicijnen
en wat de codes waren,
maar ze wist waar elke cent ging.
Als er $ 100 werd opgenomen
beroemdheid te krijgen een medicijn of wat dan ook,
het werd opgenomen als een ‘partijgunst’.
Alles zat er dus in.
Er zat één envelop bij.
Aan de buitenkant van de envelop waren drie kolommen:
'Ian', 'Steve' en 'Jack'.
En toen was er een vierde kolom,
dat was het totaalbedrag van de opname voor die avond.
En toen was er een vijfde colonne
dat het label 'skim' kreeg,
"S-K-I-M" of "SK."
Zodat je een dagrecord had
van alles dat zij binnenhaalden
en wat ze eruit haalden als schuim en heeft zich niet gemeld.
Wie heeft die boeken gemaakt?
Dat deed ik niet, omdat ik was niet de boekhouder
of het verzorgen van de boeken.
Maar een van ons deed het wel. Ik... ik...
Wie heeft dat geïnstrueerd worden die boeken gemaakt?
Weet je, ik... ik... Ik weet het niet meer...
Dat ben je zeker niet een officier van justitie hier?
Ik, eh...
Weet je, het enige wat ik weet was dat ik er voordeel uit heb gehaald,
en ik was een mede-samenzweerder,
en jij weet...
Maar weet je, de werkelijke... je weet wel, werken en zo...
Ik niet... Ik weet niet wie het heeft gedaan.
In de 33 maanden dat ze het deden,
Ik denk dat er sprake was van schroom van tweeënhalf
of drie miljoen dollar...
een astronomisch bedrag afschuimen,
wat belachelijk was.
Ik bedoel, als je gaat skimmen, weet je, 10% of twintig afromen...
Weet je, niet 80%.
Ze waren echt, weet je, varkens erover.
Nou, dit was het de Richard Nixon onder de skims.
We zijn er gewoon overheen gegaan en ver daarbuiten, weet je,
alles wat ook maar op afstand was mogelijk onopgemerkt blijven.
Steve Rubell en Ian Schrager
zijn totaal en volkomen onschuldig
van deze bewering voor extra belastingen
of welke soort dan ook van belastingontduiking.
Cohn beweert dat dat zo was slechts één partner heeft de schuld
voor de problemen van Studio 54...
dat is de man wie houdt de boeken bij.
Zijn naam is Jack Dushey.
Hij bekende in het geheim schuld
vorige week in rekening gebracht,
en hij wordt nu geconfronteerd
tot vijf jaar gevangenisstraf.
Jack Dushey was het daarmee eens samenwerken en getuigen
tegen Rubell en Schrager in de grote jury
en tijdens het proces, als dat nodig was.
Wat is er gebeurd het was niet zijn schuld.
Hij had een heel gezin. Hij zou het nooit gedaan hebben.
-Dat heb ik hem nooit gevraagd. -Nee.
Maar dat is wat ik heb, eh, altijd gevoeld.
Was jij... Jack, was je boos...
Het was erg moeilijk
teugels te zetten over het succes, weet je?
Wie ben ik? Allereerst, Ik was ouder dan zij.
En jij weet, Ik had het geld niet nodig.
Ik deed het niet voor het geld. Maar, eh,
dit was een overweldigend succes,
dus ik was er niet bij om ze te proberen te benutten.
En weet je, weet je, we hebben allemaal de prijs betaald.
Ik bedoel, maar wist je dat
wat was er aan de hand in het telhuis?
O, ik had gelijk in het midden ervan.
Ja, ik had gelijk in het midden ervan.
Ik was net zo schuldig als, je weet wel, Steve en Ian.
Maar je lijkt zo nuchter.
Waarom denk je dat laat je dat gebeuren?
O, het succes.
-Het succes steeg naar ieders hoofd. - Ja.
Ik werd toegewezen
aan de georganiseerde misdaad Aanvalskracht,
die vooral handelt met de georganiseerde misdaad.
Vooral in die tijd de Italiaanse maffia.
De Studio 54-koffer...
er was een veronderstelde verbinding
aan de georganiseerde misdaad via Ian Schrager,
wiens vader was Louis Schrager,
ook in de volksmond bekend als Max de Jood.
Ik heb het altijd gehoord al deze dingen
over mijn vader in de kranten,
en ik wist het eigenlijk niet er iets over.
Ik verafgoodde mijn vader.
Ik wist dat hij anders was dan andere vaders,
je weet wel, met zijn uren werk,
en ik was altijd bezorgd
dat dat zo zou zijn een probleem voor mij.
ik was altijd daar heel gevoelig voor.
Louis Schrager, die destijds overleden was,
was een oude Meyer Lansky-medewerker.
Maar we hebben het nooit gevonden enig bewijs
dat Studio54 had een maffialink.
Dat denk ik zeker Ian
wilde geen enkel onderdeel van het bedrijf van zijn vader
of verbindingen of wat dan ook.
Ik bedoel, zijn vader was dat wel succesvol in wat hij deed.
Zijn vader had de macht.
En ik denk dat Ian macht wilde
en succes in een ander gebied.
De drie eigenaren en de manager van discotheek Studio 54
werden vandaag aangeklaagd op beschuldiging van belastingontduiking.
Steve Rubell en Ian Schrager
werden geslagen met een aanklacht van 12 punten...
Nu Ian Schrager en Steve Rubell
riskeren een gevangenisstraf van tien jaar
en boetes tot $ 20.000.
Ze hadden een vuurbal
die niemand ter wereld had.
Ze hadden dit... dit ding
dat was wereldwijd populair
dat was gevallen in hun schoot,
en dat denk ik niet dat wilden ze kwijt.
Tijdens een van de bijeenkomsten
De advocaten bleven maar zeggen: "Nou, weet je,
je moet proberen en iets ruilen."
Het was 25 augustus.
Ik herinner me dat Steve tegen mij zei:
‘Ik hoop dat dat zo is een oorlog in Iran."
Ik zei: "Waar heb je het over?" Hij zei: "Ik weet gewoon niet...
‘Er is een verhaal dat gaat breken,
en dat doe ik gewoon niet wil dat het groot is."
Het ministerie van Justitie
onderzoekt een beschuldiging
die stafchef van het Witte Huis Hamilton Jordan gebruikte cocaïne
tijdens een bezoek aan Studio 54 in New York discotheek vorig jaar.
Het Witte Huis ontkent de beschuldigingen ronduit,
zeggen de mensen die ze maken een duidelijk belang hebben
bij het vals maken en sensationele beschuldigingen
zodat ze kunnen onderhandelen voor lichtere zinnen.
Om het Witte Huis te beschuldigen Stafchef
vragen om cocaïne te kopen
in de kelder van Studio 54...
Ik bedoel, wist Steve het niet
hij gaat het nu hebben het Witte Huis tegen hem?
Ik vond Steve beter wees heel voorzichtig.
Deze mensen zijn krachtig. Hij heeft geen enkele macht.
Hij is een nachtlevenmens. Zijn macht ligt onder beroemdheden,
het behoort niet tot de politici.
Hij heeft het zeker verprutst met de verkeerde mensen.
Die van president Carter opmerking over Jordanië was
‘Hij zal de waarheid vertellen,
zoals mijn vrouw zou doen of mijn kinderen."
Terwijl het ministerie van Justitie
normaal gesproken niet een zaak vervolgen
waarbij individueel gebruik betrokken is van het medicijn,
het is gedwongen om dat in deze zaak te doen
vanwege een nieuwe wet genaamd de Wet Ethiek in de Overheid.
Die wet groeide uit van de Watergate-schandalen.
Het vergt een onderzoek van maximaal 90 dagen door de FBI
wanneer er sprake is van strafrechtelijke beschuldigingen zijn gemaakt
tegen hooggeplaatste ambtenaren.
Eén van de advocaten, Mitchell Rogovin,
een werkelijk fatale fout gemaakt
en ons pijn gedaan.
Hij begreep het niet
hoe Watergate veranderde de wet.
Het werd heel openbaar.
De trein verliet het station en ging een eigen leven leiden.
Er was geen weg meer terug.
Je zag met je eigen ogen,
Hamilton Jordanië cocaïne gebruiken?
Ja.
-Geen vraag? -Geen vraag.
-Geen fout? -Nee.
Wij niet besef de omvang
van wat er aan de hand was.
Wij hadden dit ding van, weet je,
‘We komen er wel uit.
"Weet je, we hebben Roy daar, maar weet je,
we zullen wel een manier bedenken en een uitweg vinden."
We zijn zelfs een hoofdvak gaan doen renovatie in de club,
als een signaal voor iedereen... het zal goed komen.
Wat doe je
wanneer u wordt aangeklaagd wegens belastingontduiking
en vechten tegen Hamilton Jordan in je vrije tijd?
Nou, dat kan maak een nieuwe afbeelding...
architectonisch althans.
600 werknemers in ploegendiensten die de klok rond draaien
werken sinds de laatste keer Woensdag om alles in elkaar te zetten,
en als ze klaar zijn,
de verwachting is dat dit gaat kosten $1 1/2 miljoen...
drie keer wat het kostte
om Studio 54 te openen drie jaar geleden.
♪ Meer, meer, meer ♪
♪ Hoe vind je het, Wat vindt u er van? ♪
♪ Meer, meer, meer ♪
♪ Hoe vind je het, Wat vindt u er van? ♪
Ian had al deze magische ideeën.
Hij had Sweeney Todd gezien,
en hij kreeg dit idee een brug te maken.
Moe van het vechten op jouw manier
door de drukte dansvloer?
Nou ja, deze bewegende brug
zou moeten kunnen om dat probleem op te lossen.
Het kan een gewicht van 25 ton dragen
en zal kunnen 250 mensen verhuizen
boven de hoofden van de dansers
naar de andere kant van de Kamer
of naar het balkon
bij de snelheid van 45 voet per minuut.
Natuurlijk gaat het verhaal
dat ze moesten bedek het balkon
in rubber zodat ze dat konden was het gemakkelijker af.
Was u zich ervan bewust dat u een sekskuil aan het creëren waren?
♪...hoe ik me echt voel? ♪
♪ Haal gewoon de camera's rollen... ♪
Ja.
♪ Meer, meer, meer ♪
♪ Hoe vind je het, Wat vindt u er van? ♪
♪ Meer, meer, meer ♪
♪ Hoe vind je het, Wat vindt u er van? ♪
Ik hou zo veel van Studio 54, en ik dank je
voor het maken van al mijn avonden veel leuker.
Ach, wat kan ik zeggen?
O, zeg gewoon 'bedankt'.
Schuldig pleiten op beschuldigingen van vleierij.
Ik beken geen schuld tegen eventuele kosten.
Twee eigenaren
van het hippe Manhattan discotheek Studio 54
heeft vandaag schuld bekend van het bedriegen van de overheid
van ruim 400.000 dollar bij belastingen.
Vandaag Rubell en zijn partner Ian Schrager
werden beschuldigd van skimming $ 2 1/2 miljoen
uit de bonnen van Studio54
en erover liegen.
In totaal 12 tellen.
Ze gaven toe tot twee gevallen van belastingontduiking.
De overheid liet de rest vallen.
We wilden niet pleiten schuldig aan een misdrijf
omdat je dat niet kunt hebben een drankvergunning
als je veroordeeld wordt van een misdrijf.
Dit hele gedoe dus was om Studio te beschermen,
maar het is net gelukt uit de hand gelopen.
We waren buiten onze klasse,
en we werden gedwongen pleiten voor een misdrijf.
-Kom een ​​beetje naar beneden.
Nou, Roy, is er iets misgegaan
met de schikkingsovereenkomst?
Luister, als je dat hebt gedaan ongeveer 37 advocaten
ergens bij betrokken,
Er is altijd iets gaat mis.
-Steven... -Waarom heb je dit gedaan?
Was het hebzucht?
-Te veel geld, te snel? -Nee.
Ik heb een fout gemaakt. Heb je ooit een fout gemaakt?
Waarom heb je gemaakt zo'n fout?
Bent u en Schrager hierna nog steeds vriendelijk?
Hij is mijn beste vriend. Ik hou heel veel van hem.
Toen we in de problemen kwamen,
de pers,
Weet je, keerde zich tegen ons.
Het was de eerste keer,
weet je, in mijn leven en in Steve's leven,
wij konden niet praten onze weg eruit.
Het was als we konden het niet afschudden.
Dingen leken te zijn ons insluiten.
Wanneer je doorgaat zoiets,
Het maakt jou ook dichterbij en sterker,
of het verscheurt je.
In ons geval, het heeft ons sterker gemaakt.
Wij stonden en vielen samen.
Vandaag een federale rechter
veroordeelde Steven Rubell en Ian Schrager,
eigenaren van New York discotheek Studio 54,
tot drie en een half jaar gevangenisstraf
voor het ontwijken van bijna een half miljoen dollar aan inkomstenbelasting.
Hij heeft ook een boete opgelegd elke man $ 20.000.
Het raakte mij niet. Je weet wel?
Er was een compleet emotionele onthechting.
Ik was gevoelloos.
Ons leven was voorbij,
en wij wisten het niet eens.
Het feest, de nacht voordat ze naar de gevangenis gingen,
was waarschijnlijk net zo spannend
en evenveel plezier als openingsfeest,
-Het was misschien leuker geweest.
Andy Warhol zoals daar,
Calvin Klein.
Diana Ross zong.
Liza Minnelli zong ook.
Wat ik mij duidelijk herinner, Steve droeg zoiets als
een Frank Sinatra-hoed,
en ze speelden "Ik deed het op mijn manier."
"Op mijn manier"...
Wat betekent dat, "op mijn manier"?
Als ik er nu op terugkijk, het is zo belachelijk.
-Wat dachten we? ♪ Laat me niet zo achter ♪
♪ Ahh ​​♪
♪ Schatje ♪
♪ Mijn hart is vol liefde en verlangen naar jou ♪
♪ Kom nu naar beneden en doe wat je moet doen ♪
Die avond, de muziek was nog steeds intens,
de dans was nog steeds intens,
en het was geweldig.
♪ Kom op, stel tevreden de behoefte in mij ♪
Feesten die avond, ik herinner
het enige wat ik wilde was dansen.
En ik was zo high van de drugs,
Ik besefte het echt niet wat was er aan de hand.
Ik bedoel, ik dacht niet het feest zou eindigen.
♪ Oh, schatje ♪
Dat gevoel van onoverwinnelijkheid
doordrong het hele proces.
♪ Laat me niet zo achter ♪
♪ Laat me niet zo achter, nee ♪
♪ Verlaat mij niet op deze manier geen ♪
♪ Verlaat mij niet deze kant op, schatje ♪
♪ Verlaat mij niet ♪
♪ Verlaat mij niet deze kant op, schatje ♪
Het was een enorme ontkenning,
je weet wel, van begin tot eind.
ik weet het niet zeker Ik zou er een feestje van hebben gemaakt
om te vieren dat ik dat ben de volgende dag naar de gevangenis gaan.
Ik denk het niet ze hebben zich helemaal voorbereid,
en ik denk dat dat zo was het daadwerkelijk naar de gevangenis gaan
was gewoon geweldig schok voor hen.
Ga daar staan. Bedankt.
De eigenaren van New York
flitsende discotheek Atelier 54
overgegeven aan de federale autoriteiten vandaag.
Dat hebben ze vanochtend gemeld
bij de Federale Metropool Correctioneel Centrum.
In de tussentijd, de Staatsdrankautoriteit
heeft zeven aanklachten ingediend tegen de disco.
Hoe was die eerste nacht?
bij de Metropolitaan Huis van Correcties
hier in New York City?
Nou, de deuren gingen dicht,
en als die deuren sluiten,
het is verbazingwekkend hoe snel
jij, eh, besef het gewoon je bent je vrijheid kwijt.
Er is niets erger in de wereld.
We deelden geen cel.
We zaten in dezelfde gevangenis.
En dat is iets dat we allebei wilden, uiteraard.
Dat konden we niet garanderen.
Ik weet niet wat het zou zijn geweest als Ik had niet het voordeel dat Steve daar was.
We werden rechtvaardig behandeld net als iedereen, niet oneerlijk.
-Het maakte ze niet uit dat je bij Liza was... -Nee.
...en Bianca en al die sterren? -O, dat is een andere wereld.
Het is hoe het is. Je hoeft alleen maar te leren
om je mond te houden en niet zeggen een wereld.
Als je een woord zegt, Je bent... je bent dood.
Er was een man die leefde tegenover mij in de hal
en die iemand had vermoord met een bowlingbal.
Eh, en zo dacht ik meteen
dat was een goede kerel om bevriend mee te raken.
Ik heb een deal met hem gesloten
die we zijn vrouw zouden geven geld aan de buitenkant
en hij zou ons beschermen.
Je weet wel, het was gewoon een basisinstinct
om te overleven in... daarbinnen.
Nadat ze naar de gevangenis waren gegaan,
wij hadden er nog een enkele maanden.
Maar het was nooit hetzelfde daarna, weet je...
zonder Steve en Ian.
En toen, toen we verloren de drankvergunning,
er was niet veel we zouden kunnen doen.
Het was in de gevangenis
dat, eh, weet je, wij hebben Studio 54 verkocht.
En ik was aan het onderhandelen het contract,
en dat hield mijn gezond verstand.
Maar Studio verkopen
was het moeilijkste Ik heb het ooit moeten doen.
Het hele ding,
het was als een draaikolk van, weet je...
Het was allemaal gewoon door de buizen gaan,
en iedereen verdween gewoon terug
naar waar ze vandaan kwamen.
Je voelt echt zoals al deze mensen
gaat het echt worden je vrienden voor het leven.
Ze houden van je. En dan je komt er echt achter,
Nou, dat is echt zo niet het geval
helemaal niet, weet je?
De telefoontjes komen niet meer binnen.
De, weet je, de, uh,
de uitnodigingen naar geweldige feesten komen niet meer.
Al die dingen houden gewoon op, en dat was, eh,
dat was, eh, dat was voor mij een ruw ontwaken.
Het discotijdperk was voorbij.
Discomuziek werd een grap.
Het werd aangekondigd als Teen Night in Comiskeypark.
De hoofdattractie was een schijf sloop tussen games.
Ochtendman op de lokale radio Steve Dahl
is om te leiden het publiek zingt,
en dan afmaken door een doos op te blazen
vol discoplaten
die de fans mee zouden nemen
naar het honkbalveld.
"Disco zuigt" was bijna een tegenreactie
tegen Studio 54, in zekere zin.
Je denkt aan het economische situatie in Amerika.
Het was het ergste financiële recessie
sinds de Grote Depressie.
En jij denkt over wat Studio 54
en wat een discoleven leek op
tot iemand werkzaam in het Middenwesten
die nu hun baan verloren hadden en komt nooit meer terug.
Weet je, je geeft het de schuld op al deze mensen.
Je geeft de schuld aan homo's,
Je geeft de zwarte mensen de schuld, Je geeft de schuld aan vrouwen.
Er was dit grondzwellende wrok.
Mensen die je kent,
waren kwaad.
Wij hebben de status quo verstoord.
We kenden Rubell en Schrager zou ons kunnen helpen
en ons kon geven meer gevallen van belastingontduiking
tegen andere mensen dat ze wisten
die hetzelfde deden.
Dus hebben we het geweldige bedacht Chinees voedselscenario.
Het kantoor van de Amerikaanse procureur is op de grens van Chinatown,
en de IRS-agenten weten het alle goede plekken om te eten, geloof me.
Dus bestelden ze een hele reeks van verschillende Chinese gerechten,
en ik had Steve en Ian Over gebracht,
en ik had twee stoelen neergezet net buiten mijn kantoor
zodat de geur een beetje zweefde naar buiten in de hal.
En ze kijken ernaar, en ze zijn...
Weet je, ze hebben honger.
Wij hebben echt alles geprobeerd.
Wij waren onder allerlei soorten druk.
De overheid hadden al onze gegevens.
Het is niet zo dat, weet je, wij noemden namen,
maar dat hadden we wel gedaan moesten onszelf meineed plegen
als we de vragen niet beantwoordden over de nachtclubeigenaren
van obligaties, oneindigheid,
en New York-New York destijds.
Ze waren, zoals, soort van onze vijanden.
Weet je, wij, eh,
altijd verdacht
dat die jongens weg waren om ons toch pijn te doen,
dus het was een soort...
gemakkelijke manier om dat te rationaliseren, Ik veronderstel.
Maar mijn vader zou niet hebben, eh...
vond dit leuk. -Waarom?
Weet je, omdat gewoon dat is niet iets wat je doet.
Weet je, eh, doe je tijd als een man.
Zou niets zijn dat hij, eh,
weet je, wil... wil... wil dat ik het doe.
- En weegt dat zwaar op je? -Natuurlijk.
Ik had problemen. Ik heb nog steeds problemen,
en ik schaam me nog steeds over het.
Het is een van de dingen,
Eh, ik hoopte je zou er niet in komen.
Maar ik, weet je...
Ik, eh...
Het is maar een deel van het verhaal, denk ik.
We konden niet in de gevangenis blijven gedurende drie en een half jaar,
dus we deden wat we moesten doen
en kreeg strafvermindering.
Toen we uit de gevangenis kwamen in 1981,
het was een hele andere wereld.
Gouverneur Reagan, we wilden het je gewoon laten zien
waar de kaart van is de Verenigde Staten eruit ziet
vanaf vanavond 20.00 uur.
-Hoi! -Allemaal van jou!
Jij had een andere bestuur begin jaren ’80,
en opeens was het zo alles over geld verdienen.
Het ging niet om overgave, het ging niet om egalisatie,
het ging om massaal, duidelijk succes,
en een dollar über alles.
Het centrum werd meer centrum.
De Modderclub echt dominant geworden
uit protest tegen de yuppies en de regering-Reagan.
Uit de gevangenis komen,
we waren allebei echt, echt heel gevoelig,
beiden onzeker over onszelf.
Weet je, dat is een verwoesting dat is moeilijk uit te leggen.
Je verliest alles.
Je weet wel, Ik ben mijn rechtenlicentie kwijtgeraakt.
Ik kon niet stemmen.
Zelfs een rijbewijs uw creditcard...
Ik ben dus rechteloos.
Het is... Weet je, je beseft het niet,
totdat je het niet meer kunt, wat het voor jou betekent.
En de schaamte ervan. Dat was het echte werk.
Een van de dingen, denk ik, dat is een beetje hinderlijk
is dat er geen stigma is
gehecht aan het feit dat je gevangenisstraf hebt uitgezeten.
Oh, maar er is een st... Er gaat geen dag voorbij
als ik er niet aan denk.
-Oké. Een emotioneel stigma.
Het is emotioneel. Tot ongeveer een jaar geleden,
Ik droomde dat ik op een eiland was en ik kon niet wegkomen.
En de nachtmerries... Ik zou doorweekt wakker worden.
-En het is iets je komt er niet overheen.
-Redelijk.
Steve was nogal voorzichtig, omdat hij het niet wist
zoals mensen dat zouden doen op hem reageren.
Alleen dat ze het niet wisten
als ze hem konden vertrouwen
na de Hamilton Jordan en alles.
Ja, de prijs van het zijn een succes, weet je, uh...
weet je, het is gemakkelijk.
De prijs van een mislukking is moeilijk.
Ik heb beide meegemaakt.
Dat was waarschijnlijk het geval
het moeilijkste moment van hun leven,
benieuwd of ze ooit zou ontstaan.
In zekere zin hadden ze dat ook niets te verliezen in een vroeg stadium.
Ze hadden niets.
Alles was een verbetering.
Het was prima.
Terugkomen, dat was moed.
Ian geeft niet op.
Stevie, op zijn eigen manier, gaat niet opgeven.
Ze hadden allebei hetzelfde DNA
toen ze naar binnen gingen en toen ze eruit kwamen.
Ze zullen het aanpakken elke uitdaging.
-En dat deden ze. -Ik bedoel, ik geloof
ze waren aan het plannen een comeback in de gevangenis.
Natuurlijk. De dag dat ze binnenkwamen,
ze dachten na over wat wat we gaan doen als we vrijkomen.
Ondanks de plannen van Rubell,
realiteit na de gevangenis was hard.
Het duurde drie jaar
voordat de twee dat konden vind de hoofdstad
financieren hun volgende onderneming.
Een reeks luxe hotels dat verzorgen
naar dezelfde soort eclectisch publiek
dat vroeger rondhing bij Studio54.
Ze begonnen meteen
het kanaliseren van hun inspanningen
in de inkoop eersteklas onroerend goed in Manhattan,
mede-eigenaar worden in verschillende chique hotels,
inclusief de Royalton
en Morgan's Hotel aan Madison Avenue.
Wij wilden erbij zijn het hotelwezen.
Maar we moesten het bewijzen naar de banken
dat we konden lenen $14 miljoen en betaal het terug.
Dus dat was de reden
waarom we open gingen Nachtclub Palladium.
De kale, de dappere,
en het mooie kwam vanavond uit
voor de opening van het Palladium.
Het is iets ongelooflijks dat met Steve en Ian
niet meer in beeld voor zes of zeven jaar,
echt niets
kom langs om ze te vervangen.
En nu zijn ze terug
en groter en beter dan ooit.
Ik had aarzelingen over alles wat ik deed
omdat ik een fout had gemaakt,
en ik had het niet gevoeld zo geweldig over mezelf
voor een poosje.
Ik kreeg een tweede kans,
en dat kon je niet vraag om iets meer.
Toen we het Palladium deden,
dit was de eerste persstuk dat we kregen,
genaamd 'De Comeback Kids',
waar ik uitkwam uit de schaduwen.
Het verhaal was, eh... evenzeer op mij
zoals het bij Steve was.
Steve was een beetje boos erover,
en het verhaal verstoorde dat evenwicht
dat bestond tussen Steve en ik al die jaren
in termen van hem daarbuiten zijn
alles krijgen... alle aandacht
en ik op de achtergrond en krijg er geen.
Het was een nieuwe dynamiek.
Ik herinner me dat het hem kostte een poosje
om... om... er overheen te komen.
Wij moeten erop wijzen, in voor-en tegenspoed,
Studio 54 bestaat niet meer.
Ja. Ik las in de krant de andere dag
het was net gesloten, maar...
-Wat vond je daarvan? - Eh, ik...
Je weet wel, Ik ben bijna een beetje...
Het is iets uit het verleden,
en dat wil ik zo niet om bij het verleden stil te staan.
-Zeker. -Het goede of het slechte.
Ik ben altijd futuristisch in wat ik verder kan doen
en welke kansen we kunnen...
Weet je, dat Ian en ik kan bedenken, en...
Je weet wel, het leven is zo spannend.
Dus hoe ben je erachter gekomen
dat Steve HIV had opgelopen?
Ik heb een bloedtest gedaan.
Had u het vermoeden dat hij werd daar ziek van?
Hij had enkele symptomen.
Niet van HIV, maar daar waren vage symptomen.
En ik was degene die hem vertelde dat hij AIDS had, ja.
Je moet onthouden, Aids, destijds...
het was geen ziekte.
Het was een veroordeling.
En dus liet hij mij niet toe vertel het aan onze ouders.
Hij hield het bij elkaar en...
Ik weet zeker dat hij het niet vasthield samen nadat ik vertrok,
maar hij hield het bij elkaar.
Iedereen werd ziek.
Het was beangstigend, en...
als ik nog steeds emotioneel ben erdoor getroffen,
het verlies was groot.
Al deze jonge jongens waren gewoon aan het verdwijnen.
De helft van de barmannen...
je weet wel, de helft van de mensen dat deden de sets...
de kinderen die schilderden,
ze zijn niet bij ons meer.
Het was verwoestend.
De impact die deze mensen hebben gehad op de gemeenschap,
over de cultuur, over New York City...
zo'n ongelooflijk verlies.
Cultureel, het veranderde alles.
Steve was zo iemand dat, weet je,
als hij iets deed de avond ervoor
dat kan het geweest zijn een beetje gênant,
je zou hem zien de volgende ochtend,
en hij zou handelen alsof er niets is gebeurd,
en ermee wegkomen, en zo zou het einde zijn,
terwijl iemand zou de kamer binnen kunnen komen
met hun staart tussen hun benen,
vreselijk beschaamd.
Steve kon het dus altijd om ermee weg te komen.
Dit ene ding hij kwam er niet mee weg.
Steve Rubell veranderde het uiterlijk, het gevoel,
en het tempo van het nachtleven van New York
toen hij Studio 54 opende een paar jaar geleden.
Rubell is vanochtend overleden hier in Manhattan
van complicaties van hepatitis.
Steve Rubell overleden aan complicaties
als gevolg van hepatitis en septische shock.
Steve Rubell,
die gisteren overleed van leverfalen...
Er waren geruchten dat Rubell aan AIDS bezweek,
maar het officiële woord is dat hij stierf
van hepatitis en septische shock.
Hij wilde de pers niet
in het overlijdensbericht te plaatsen
dat hij stierf van complicaties van AIDS.
Dat werd buitengehouden.
Ik wilde, Weet je, zorg ervoor
iedereen kwam naar de begrafenis
want dat is wat Steve zou het gewild hebben
was een groot afscheid.
Dus ik was aan de telefoon telefoneren
om iedereen zeker te stellen zou, weet je, zou komen.
De begrafenis voor die mensenmens
bleek chic van de New Yorkse samenleving.
Van Calvin Klein aan Bianca Jagger
aan zijn partner Ian Schrager,
die er soms geschokt uitzag.
Steve verliezen was zoiets als een familielid verliezen.
Zo was het een hele moeilijke dag,
en een heel moeilijke tijd. Ik denk dat het raak is...
Iedereen van onze Studio-familie
die hem kende voelde hetzelfde.
Na de korte dienst,
sommige uit Rubells verleden zeiden dat ze zijn dood hadden gezien
als emblematisch van het verstrijken van een tijdperk.
Hij gaf een magie naar de stad,
en de stad heeft altijd magie nodig.
En het vindt altijd het is een markering,
en Steve was het al heel veel jaren.
Steve Rubell dood
op 45.
Ann... Mevrouw Rubell... zei tegen mij,
‘Waarom niet Steve ooit trouwen?"
En ik besefte het toen dat ik het niet zeker weet
dat ze het echt wist dat hij homo was.
Dat was een deel van die tijd,
die tijd van misschien je moeder
was de laatste die het wist.
Steve's dood en zijn ziekte
had een enorme impact op Ian.
Hun liefde voor elkaar en hun band was zo sterk,
Ehm, dat ik denk dat...
het maakte indruk geruime tijd.
Ik ontmoette Steve... Ik denk dat ik 18 of 19 was...
en de vriendschap bloeide meteen op,
en ik was bevriend met hem
voor al die tijd tot en met 1989.
Ik heb geluk dat ik dat had een van die vriendschappen.
Niet veel mensen, weet je, doen.
Steve en ik kocht dit huis in 1985.
Heeft veel geschiedenis, dit huis.
Het is als een familiestuk.
Daarom, het is heel mooi.
Hoe deed het overlijden van uw partner,
je beste vriend, invloed op je?
Het was verwoestend. Het was een persoonlijk verlies.
Steve en ik waren het echt zoals man en vrouw.
ik weet het niet zeker
welke was de echtgenoot en welke was de vrouw.
We zijn samen op vakantie geweest.
Wij deelden een huis samen op Long Island.
Wij werkten samen. Wij...
Hij was de laatste persoon Ik heb gesproken
toen ik ging slapen.
En dus was het een persoonlijk verlies,
uh uh uh, meer dan wat dan ook.
Aan de zakelijke kant ervan, dezelfde passie
dat dreef mij terwijl Steve nog leefde reed mij nog steeds.
Ik had dezelfde honger.
ik heb nog diezelfde honger nu.
En dus gingen we gewoon verder.
Het is niet zo leuk. Het is niet zo opwindend.
Ik heb niemand om het mee te delen.
Maar wij... weet je, ga maar door.
Heb je ooit getwijfeld dat je het zou kunnen?
Natuurlijk. Ik twijfel er nog steeds aan. Ik denk dat dat is wat mij drijft.
Het is voor mij geen verrassing
dat door al die jaren,
Ian is geëvolueerd
en zichzelf opnieuw uitvond
en die kern genomen van wie hij is
naar waar hij nu is.
Ik probeerde vast te leggen energie in de hotels
op dezelfde manier je zou energie kunnen opvangen
in de straten van een stad.
Weet je, er is een energie
dat alles opheft,
een vloed die binnenkomt.
Dat was hetzelfde met Studio.
Studio bedoelde het gewoon alles voor ons,
wat we waren gegaan samen door.
We zijn allebei ingeburgerd
met dat verlangen succesvol zijn.
Ik heb het als advocaat niet begrepen,
en hij kreeg het niet als steakrestaurant,
maar we hebben het allebei begrepen samen met Studio.
Wat ze hebben gecreëerd,
niemand is in de buurt gekomen Vanaf dat moment.
Je weet wel, er zat een beknoptheid in.
Er was een gevoel van iets verloren.
Verloren paradijs.
Ik denk niet dat ze die hadden idee wat het zou worden,
dat het zou worden deze wereldberoemde,
dat het zo zou zijn belangrijk in onze cultuur
en de geschiedenis van New York-stad
en misschien wel aanzienlijk in de geschiedenis
van wat er aan de hand was over de hele wereld.
Studio was geen nachtclub.
Het was als een soort van sociaal experiment.
En daarom is het nooit zo opnieuw hebben kunnen creëren.
Het was leuk... volhouden tot een bliksemschicht.
♪ Wat heeft het voor zin om te delen? dit enige echte leven ♪
♪ Eindigt gewoon weer een ander verloren en eenzame vrouw ♪
♪ Je telt de jaren op ♪
♪ En dat zullen ze ook zijn gevuld met tranen ♪
♪ Liefde breekt alleen maar uit om opnieuw te beginnen ♪
♪ Jij krijgt de baby's, maar je zult je man niet hebben ♪
♪ Terwijl hij bezig is met liefhebben elke vrouw die hij kan ♪
♪ Uh-huh ♪
♪ Zeg dat ik wegga honderd keer per dag ♪
♪ Het is gemakkelijker gezegd dan gedaan ♪
♪ Wanneer je gewoon kan niet loskomen ♪
♪ Oh, jonge harten lopen vrij ♪
♪ Ze zullen nooit worden opgehangen ♪
♪ Opgehangen zoals mijn man en ik ♪
♪ Mijn man en ik ♪
♪ Ooh, jonge harten ♪
♪ Wees trouw aan jezelf ♪
♪ Wees niet dwaas als je liefhebt hou echt niet van je ♪
♪ Ik hou niet van je ♪
♪ Het is nu de hoogste tijd, slechts één scheur in het leven ♪
♪ Wie wil het leven? in moeilijkheden en strijd? ♪
♪ Mijn geest moet vrij zijn ♪
♪ Om alles te leren wat ik kan over mij ♪
♪ Mm-hmm ♪
♪ Ik ga van mezelf houden voor de rest van mijn dagen ♪
♪ Moedig de baby's aan elke keer dat ze ♪ zeggen
♪ Zelfbehoud is wat er is het gaat echt door vandaag ♪
♪ Zeg dat ik los ga duizend keer per dag ♪
♪ Maar hoe kan ik loskomen ♪
♪ Als ik het gewoon niet kan losbreken? ♪
♪ Toen ik net kan niet loskomen ♪
♪ Oh, jonge harten lopen vrij ♪
♪ Ze zullen nooit worden opgehangen ♪
♪ Opgehangen zoals mijn man en ik ♪
♪ Jij en ik ♪
♪ Ohhh ♪
♪ Ooh, jonge harten ♪
♪ Wees trouw aan jezelf ♪
♪ Wees niet dwaas als je liefhebt hou echt niet van je ♪
♪ Ik hou niet van je ♪
♪ Ohhh ♪
♪ Jonge harten lopen vrij ♪
♪ Ze zullen nooit worden opgehangen ♪
♪ Opgehangen zoals mijn man en ik ♪
♪ Mijn man en ik ♪
♪ Oh Oh, jonge harten ♪
♪ Wees trouw aan jezelf ♪
♪ Wees niet dwaas als je liefhebt hou echt niet van je ♪
♪ Het houdt niet van je ♪
♪ Ohhh ♪
♪ Ooh, jonge harten lopen vrij ♪
♪ Ze zullen nooit worden opgehangen ♪
♪ Opgehangen zoals mijn man en ik ♪
♪ Mijn man en ik ♪
♪ Ohhh ♪
♪ Oh, jonge harten ♪
♪ Wees trouw aan jezelf ♪
♪ Wees niet dwaas als je liefhebt hou echt niet van je ♪
♪ Ik hou niet van je ♪