schat.
Rook alsjeblieft niet. Het zal je gehemelte doden.
Dan sterft mijn gehemelte gelukkig.
Hoi.
Margot, vanavond is enorm, oké?
De smaakprofielen, het is allemaal super delicaat.
Als je rookt, verpest je je vermogen om ze te kunnen waarderen.
Oh kom op!
Alstublieft. Alstublieft.
Prima. Jezus.
Bedankt.
Oh! Godzijdank.
Past dat bij iedereen?
Ja, gemakkelijk. Twaalf klanten in totaal.
Een nacht?
Hoe maken ze winst?
$ 1.250 per persoon. Dat is hoe.
Je maakt een grapje, toch?
Wat, eten we een Rolex?
Kom op, laten we dit niet verpesten door over de prijs te praten, ja?
Ga gewoon met de stroom mee.
Laat het magisch zijn.
- Hé, het is jouw dubbeltje. - Mmm.
- Niet slecht! - Oh, bedankt, man.
Je verdient dit, schat.
Weet je wie dit geweldig gaat vinden? Bettie!
Het is gewoon een "fuck you" voor Accounts.
Het is niet eens een klantendiner.
Neuken. We zijn lullen, hè?
Super goed. Een powerproeverij.
Ze zullen worden verspild door de amuse.
Hallo jongens. DAVE: Per boot.
Hoe dacht je dat we waren ga op de...
Kijk je eens op een loopplank op hakken.
Neuken.
Heilige verdomde shit.
Lillian Bloom. O mijn God.
Wie is Lillian Bloom?
Voedselrecensent voor Saveur.
Ze ontdekte in feite Slowik.
Oké, nou, het is officieel.
Vanavond wordt waanzin.
Allemaal aan boord voor Hawthorn!
Meidoorn! Iedereen aan boord!
Wauw.
Dames en heren,
Maak het uzelf gemakkelijk voor onze korte reis naar Hawthorn Island.
- Bedankt. - Ahoy!
En avast, hartelijke groeten!
Laten we hopen dat ze zeewaardig is, hè?
Ja meneer. Ja.
Boot... Boot grappen.
- Jaaa Jaaa. - Boot, ja.
- We zitten op een boot. - Ja. We zitten op een boot.
Hé, we hebben een beroemd persoon aan boord, huh?
FP in huis.
Nauwelijks F meer, hoewel. Het is geen 1998.
Hij is een P en hij is F.
O mijn God. Bekijken.
Hé, moet je niet om interferentie voor mij te hebben?
Zorgen dat mensen me dan niet lastig vallen?
God, we weten allebei dat het je niet stoorde.
Ik heb al zijn films gezien toen ik een kind was.
He, luister.
Blijkbaar is hij een grote fijnproever. Weet je, denkt dat hij dat is.
Chef Slowik heet u graag welkom
met een rauwe lokale oester in een mignonette-emulsie,
met citroenkaviaar en een oesterblad. Genieten van.
- Mooi. Bedankt. - Bedankt.
Het is een van zijn klassiekers. Mmm-mmm.
De citroenparels zijn gemaakt met alginaat.
Alginaat, zoals in, eh...
Zoals in algen. Kom op.
Juist, ja.
- Vijverschuim. - Het is niet...
Verrukkelijk.
O mijn God.
Het is lachwekkend.
Het is eigenlijk verdomd lachwekkend goed.
- Het is goed. - Mmm.
Ik denk echter dat ik de voorkeur geef aan alleen de oester. Houd van oesters.
Nee. Nee. Het is de balans van de producten.
Je hebt het mondgevoel van de mignonette nodig.
Zeg alsjeblieft geen 'mondgevoel'.
Te laat. Mondgevoel.
Hoi.
Bedankt.
Jezus, dit is net een bal.
Ja? Ik ging nooit naar het bal.
Echt? Waarom niet?
Want geen van de coole meiden zoals je zei, "Ja."
Ach, arme schat.
Nou, neuk die teven.
-Bryce. - Welkom.
Welkom, meneer Lorimer.
- Hallo. Felicity Lynn. - Hallo. Goedenavond.
- En Damien Garcia. - En meneer George Diaz.
- Meneer Diaz. Welkom. Heb je mijn echte naam gegeven?
Natuurlijk heb ik ze je echte naam gegeven.
Hoe zit het met de paparazzi? - Het is een genoegen om je te hebben.
Paparazzi? We zitten op een eiland.
Natuurlijk heb ik ze je echte naam gegeven.
Welkom bij Hawthorn.
Meneer Ledford en juffrouw Westervelt?
Oh nee. Eh...
Het spijt me, ja, nee. Dat was, eh...
Dat is niet mevrouw... Ze had een verandering van plannen,
dus juffrouw Westervelt kon niet... Dit is juffrouw...
Ik ben Margot.
Hoi. Aangenaam.
Margot. Welkom.
We zullen ons best doen om uw avond te maken zo aangenaam mogelijk.
- Bedankt. - Deze kant op.
Bedankt.
O mijn God. Het spijt me zeer.
Dat was echt lastig. Mijn excuses. Dat was niet...
Nee nee. Prima.
Maak je geen zorgen.
Sorry.
Meneer Leibrandt. mevrouw Leibrandt. Welkom.
We gaan gewoon rechtdoor naar het restaurant, als je het niet erg vindt.
We hebben de rondleiding gezien vele, vele malen.
Ja, ja, dat heb je.
Mijn gewaardeerde gasten kunnen hun gesprek op deze manier voortzetten.
Bedankt. Volg me alsjeblieft.
Waar ben je nu mee bezig?
Bedankt voor het vragen. Kijk, mensen kennen me nog steeds.
Ik verhuis naar de presentatorfase van mijn carrière.
Je weet wel? Doe mij.
Meidoorn eiland bestaat uit 12 hectare bos en weiland.
We hebben de premie van de zee die ons omringt.
Oh, ja, juist.
Daarbuiten, nu, we zijn sint-jakobsschelpen aan het oogsten.
Je eet ze vanavond op.
- Nee, ga weg. O, schiet! - Ja.
Hoi!
Hé, oogst harder, kerel!
We verhongeren!
Oh mijn god.
Ik hou van de zin ervan een soort bioom van culinaire ideeën zijn.
Rechts. Zoals, het functioneert als een levensgenieter salon.
Nee, ik vind biome leuker denk ik.
Biome is beter. Jaaa Jaaa. Ik bedoel, dat is... Ja.
We hebben bereikt het basiskamp van Mount Bullshit.
Dit is krankzinnig.
Ruik dat.
Mmm.
We zullen honger hebben.
Ja, ik ben een enorme gênante fijnproever.
Ik hou van dit spul.
En ik ben dichtbij, persoonlijk vrienden met de chef-kok.
Oké, speler.
Onze rokerij is in de Scandinavische traditie.
We gebruiken alleen het vlees van melkkoeien,
die we maar liefst 152 dagen verouderen om de eiwitstrengen te ontspannen.
- Ach, ja. Ja. - Kunnen we hier binnenkomen?
- Kerel, ik heb er online over gelezen. - O ja? Kan ik het bekijken?
- Koreaanse barbecue. - Ja.
Maar raak alsjeblieft onze eiwitten niet aan. Ze zijn onvolwassen.
Dus, wat gebeurt er als serveer je het op de 153e dag?
Breekt de hel los, of...
Nou, ik denk de bacteriën zou zich voorstellen
in de bloedbaan van de consument en zich verspreiden in hun ruggenmergmembranen,
waarna hij of zij arbeidsongeschikt zou worden
en kort daarna verlopen.
Dus ja, de hel zou losbreken.
Gelukkig zijn we profs, ja?
Ik wil graag voor haar werken.
Ja. DAVE: Koel.
Dit is waar we wonen.
Ja? Wat, woon je hier eigenlijk? Jullie allemaal?
Wij allemaal.
Behalve chef-kok.
- Ja, nou... - Oef.
Esprit de corps. Nee?
Nee, meneer Feldman. Het is veel meer dan dat.
Hier zijn we familie.
Elke dag begint om 6:00 uur, met vijf uur voorbereidend werk.
Wij oogsten. Wij fermenteren.
Wij slachten. Wij marineren.
Wij vloeibaar maken. Wij sferificeren.
Wij geleren.
- Ze, um... Ze "gelen?" - Ja.
Wij geleren.
Diner is typisch vier uur en 25 minuten.
Elke dag eindigt bij ver voorbij 2:00 in de ochtend.
Dus ja, het is het beste dat we hier allemaal wonen.
Worden jullie wel eens opgebrand, of...
- "Opgebrand?" - Ja, het spijt me, het spijt me.
Zoals, moe van hetzelfde doen?
Chef-kok houdt zichzelf vast volgens de hoogste standaard, en wij ook.
We verbranden nooit iets tenzij met opzet, lekker maken.
Nu, wie heeft er honger?
Er is eten aan het einde hiervan, toch?
Boot eten aan tafel.
Elsa.
Neem me niet kwalijk.
Elsa. Elsa, hoi.
Euh, wie woont daar?
Chef.
O, kunnen we dat zien?
Zelfs wij mogen niet in Chef's cottage, meneer Ledford.
Kom op.
We mogen niet storen de Lord High Emperor of Sustenance.
Ja oke.
Is de GEIT niet de grootste van toch altijd?
Nee nee nee. Vroeger...
Denk je dat hij die grote jongen zou kiezen?
Dus ik denk dat misschien we zullen gewoon de post timen.
O ja? Je naar de beste plekjes brengen?
Ja, nou, Ik boek de beste plekjes.
- Dus jij vertelt het mij. - Met mijn naam.
Nou, ik...
Hoi, alweer.
Heren, parfait?
Oh! Kijk naar dat uitzicht.
Wil je een foto maken?
Waar gaan we heen, chef?
Hier. Wissel met mij van stoel.
- Mevrouw... - Molens.
mevrouw molens. Je gaat zitten op de stoel van juffrouw Westervelt.
Alleen maar... Je zou het betere zicht moeten hebben.
Nou, ik niet...
Ik heb geen beter uitzicht nodig.
Nee, Ik ga naar de keuken kijken.
- Bedankt! - De rosé, die nemen wij als eerste.
Genieten van.
Observeer gerust de koks terwijl ze innoveren.
Maar fotografeer alstublieft onze gerechten niet.
Chef voelt dat sterk de schoonheid in zijn creaties
ligt in hun vluchtige aard.
Hier, kom op. Dit mogen we niet missen.
Oh. Eh...
Maak je dat met een Pacojet?
- Precies goed, meneer. - Mmm.
Weet je, een Pacojet kan produceren een gepoederde, uh, sneeuwachtige textuur.
- Koel. - Ja. Ik heb er een.
U weet echt waar u het over heeft, meneer Ledford.
Je weet mijn naam?
Oh, we willen het graag weten iedereen die bij ons dineert.
En Chef, is hij hier ergens? Ik zou graag met hem praten.
Waarom ga je niet zitten?
We gaan bijna serveren.
Juist. Ja goed. Bedankt.
- Wauw. - Nog meer Lambrusco, mevrouw?
Wel de aandacht tot in detail, het is als, fuck!
En hij kende mijn naam, schat!
Ja. Ik zag dat je niet naar zijn naam vroeg.
Ja, nou, weet je.
Daar is hij.
Neuk mij. Kijkt hij naar mij?
- Flauw? Noem je dat flauw? - Nou, het is flauw.
Je houdt van de winter, nietwaar?
- Ik eigenlijk niet... - Verdomde gek.
Hier hebben we een gecomprimeerde en ingelegde komkommermeloen,
melksneeuw en verkoold kant.
- Bedankt. - Genieten van.
Oh! Deze voortdurende obsessie met sneeuw.
Het is officieel een plaag, en niemand is immuun.
Kun je een kleine geit proeven?
Helemaal aan het einde. Een klein kind.
Ze zei melk.
Ik vraag me af.
- Ze zei niet van welke soort. - Zij deed het niet.
ik wil horen je pitch voor de show,
maar eerst wil ik "dankjewel" zeggen
voor de laatste twee jaar.
Deze kans is geweest, eh...
Het beste van je leven?
Laten we er nog veel, veel, veel meer hebben.
Kom op. Ik probeer een afscheidstoast uit te brengen. Kun je me dat alsjeblieft gewoon laten doen?
- Nee, dat is het niet. Nee, dat is het niet. - Ja dat is zo.
- Ik begin in een nieuwe functie. - O mijn God!
Mijn moeder bezorgde me een baan bij Sony.
Ik heb je dit twee weken geleden verteld.
Hier is mijn werktelefoon.
Hier is de productie de creditcard van het bedrijf.
Wat ben je aan het doen'? Niet overdraagbaar.
En hier is de sleutel van je huis in LA...
- Ik heb geen zakken. - ...je appartement in New York
en je andere appartement in New York waar je vrouw niets van weet.
Hoe gaat het met Amanda?
Neem het omdat Maandag ben ik er niet.
Doen we dit?
Het "praten over ons leven" ding?
- Is dat het? Waren dichtbij? - Hé, dat wil ik ook niet.
- Maar zouden we dat niet moeten doen? - Wel, moeten we?
Nou, niet goed, Bryce. Oké?
Ik en Amanda zijn niet goed. Het is niet goed.
Bent u in gebreke?
Nee, het was haar schuld. Ze liet me haar collega sms'en.
Ja, verdomme natuurlijk het is mijn schuld, maat.
Ik ben een klootzak.
Nou ja, we hebben tenminste werk.
- En geld. - Om te werken en geld.
- Ja, schat. - Ja, schat.
We zijn zielig, nietwaar?
Oh, mijn God, kerel. Iemand, schiet ons neer.
Nee, ik ga niet...
Jezus Christus. ik wil leven binnen dit ding.
Mmm. Dus het is oké dat ik hier niet zo mee bezig ben als jij?
Oh nee nee. Het is goed.
Ik zit hier met het coolste meisje.
Oké, dus wat is er met dat eten?
Ik weet het niet. Het is als, je weet hoe mensen verafgoden,
weet je, atleten en muzikanten,
- en schilders, en zo? - Mmm-hmm.
Ja, die mensen zijn idioten. Wat ze doen, maakt niet uit.
Ze spelen met opblaasbare ballen en ukeleles en zo.
koks,
ze spelen met de grondstoffen van het leven zelf.
En de dood zelf. Zijn...
Ik bedoel, ik heb elke verdomde aflevering gezien van Chef's Table twee of drie keer.
Ik heb Slowik's 20 keer bekeken.
Ik heb hem het exacte moment zien uitleggen een groene aardbei is volkomen onrijp.
Ik heb hem een ​​rauwe sint-jakobsschelp zien opdienen
tijdens zijn laatste stervende spiercontractie.
Het is kunst aan de rand van de afgrond,
dat is ook waar God werkt. Het is hetzelfde.
Dat was prachtig verwoord, Tyler.
- Hou op. Niet doen. Nee. - Nee! Ik ben serieus.
Ik denk dat ik het begin te snappen.
- Echt? - Ja. Een beetje.
Oké.
Ja, chef-kok.
Goedenavond.
- Goedenavond. Hallo. - Hallo.
Welkom bij Hawthorn.
Ik ben Julian Slowik,
en vanavond zal het zijn ons een genoegen om u te voeden.
Het gordijn gaat omhoog.
De komende uren je zult vet binnenkrijgen,
zout, suiker, eiwit,
bacteriën, schimmels,
verschillende planten en dieren,
en soms hele ecosystemen.
Maar ik moet je één ding smeken.
Het is er maar één.
Niet eten.
Is hij serieus?
Smaak.
Genieten.
Relish.
Overweeg elke hap die je in je mond stopt.
Wees bedachtzaam.
Maar eet niet.
Ons menu is te kostbaar daarom.
En kijk om je heen.
Hier zijn we op dit eiland.
Aanvaarden.
Accepteer alles.
En vergeef.
En op dat punt,
eten!
Jaaa Jaaa. Breng het, breng het.
Hier komen ze.
Oh wow. Het is als een fanfare.
Onze eerste cursus wordt "Het Eiland" genoemd.
Op je bord staan ​​planten van over het hele eiland,
geplaatst op rotsen vanaf de kust,
bedekt met nauwelijks bevroren, gefilterd zeewater
die het gerecht op smaak zal brengen terwijl het smelt.
Weet je, dit is wat de man was eerder aan het vissen...
Sorry?
Eh...
Het spijt me, chef-kok.
Het is helemaal in orde. Ja, het zijn dezelfde sint-jakobsschelpen.
Nu, hier is wat je moet doen onthoud over dit gerecht.
Wij, de mensen op dit eiland, zijn niet belangrijk.
Het eiland en de voedingsstoffen die het levert bestaan ​​in hun meest perfecte staat
zonder dat we ze verzamelen of ze manipuleren of verteren.
Wat gebeurt er in deze kamer is zinloos
vergeleken met wat er gebeurt buiten in de natuur,
in de grond, in het water,
in de lucht.
We zijn slechts een bange nanoseconde.
De natuur is tijdloos.
Genieten van.
Dat is een vrolijke gedachte.
Huil je?
Ik vind het alleen allemaal erg ontroerend.
Het is allemaal zo mooi. ik...
Het is bijna te mooi om op te eten.
Je weet wel,
het leukste restaurant in mijn geboorteplaats was...
Je denkt toch niet dat Chef boos op me is?
Voor het sint-jakobsschelpding?
Je hoeft hem niet 'Chef' te noemen, Tyler.
Ik ben er vrij zeker van dat hij het niet eens weet over je bestaan.
Ik wil eigenlijk dat hij...
- Zoals jij? - Ja. Nogal.
Tyler, jij bent de klant.
Je betaalt hem om jou te dienen.
Het maakt niet echt uit of hij je leuk vindt of niet.
Rechts. Wacht. Wat betekent dat?
Mmm. Niets.
Kom tot rust. Eet gewoon je steen op.
En om te koppelen, van onze vrienden bij Caroline Morey,
een Chassagne Montrachet
premier cru uit 2014.
Niet zomaar een enkele wijngaard.
Een enkele rij wijnstokken.
- Wauw. Perfect. - Het is magisch.
Gedachten? Ik heb echt het gevoel dat dit nogal...
Het is half geweldig. Het is er in enkele ogenblikken.
Daar in enkele ogenblikken.
Er is behoeftigheid naar de beplating, weet je.
Ik bedoel, het is gepincet om te neuken.
Maar de smaken zijn er. Het is erg schoon.
Het is heel, eh, thalassisch.
- "Thalassisch?" - Oceanisch.
Thalassa was de oer geest van de zee.
Oh, Thalassa en Pontus.
- Ja ja ja. - Corrigeren. Dus we zijn...
We eten de oceaan op.
- Ja. - Ja.
- Hoe gaat het? - Mmm.
Het is goed.
Je kunt niet gewoon "goed" zeggen voor de show. Je moet...
Je moet verfraaien.
O mijn God. In godsnaam. Het is geen hersenoperatie, oké?
- Het is een verdomde reis-food show. - Ik weet. Oké, dus dan, doe het.
Jaaa Jaaa. Dus leg het aan mij voor.
- Oké, dus we gaan naar Italië, toch? - Mmm-hmm.
We schieten me in een capribroek op een pastelgroene Vespa,
rondrijden om te komen naar een boerderij van Giuseppe met kaas.
Ik eet de kaas, en dan...
Er is een close-up van mij.
En ik sluit mijn ogen, en ik doe alsof ik een orgasme heb, en dan naar Zuid-Afrika,
en dan, ik misschien... Ik praat over hoe racisme niet zo cool is,
en bingo bongo, Emmy tijd.
- Dat is het? - Oké? Mag ik nu eten?
Dat is wat je gaat pitchen naar drie streamingdiensten op maandag?
Ja. Ongeveer. Dat is dat.
Ja. Jezus Christus. Dat is een ramp.
Ik denk niet dat je kunt gaan naar Zuid-Afrika met een DUI.
- Jij vindt dit leuk? - Het ottervoer?
Ja. Het is solide.
Ik bedoel, Ik heb schelpdieren net zo goed gehad
met mijn chef-kok thuis, Ricardo. Je kent Ricardo. Hij is geweldig.
- Ongelooflijk. - Wat dan ook.
Dat kunnen we tenminste zeggen we zijn hier geweest, toch?
Mijn vader zei altijd dat je de ervaring koopt.
Ik bedoel, dit lijkt erop een voorstedelijk landschap.
Wat de fuck?
Ik zag Perry laatst bij DeLaurenti's.
Oh?
Hoe gaat het met hem?
Je weet wel...
Perry.
Bedankt.
Ik wil beplating in vijf!
Ja, chef-kok!
Blijft hij dat doen?
Brood heeft in een of andere vorm bestaan gedurende meer dan 12.000 jaar,
vooral onder de armen.
Meel en water.
Wat is er eenvoudiger?
Tot op de dag van vandaag staat graan voor 65% van alle landbouw.
Groenten en fruit slechts 6%.
Oude Griekse boeren doopten hun muffe, miezerig brood in wijn als ontbijt.
En hoe leerde Jezus ons bidden
- zo niet om te bedelen voor ons dagelijks brood? - Smeek om ons dagelijks brood.
Het is en is altijd geweest het eten van de gewone man.
Maar jullie, mijn lieve gasten, zijn niet de gewone man.
En dus vanavond...
... krijg je geen brood.
- Hij maakt vast een grapje. - Hij maakt een grapje.
- Dit is het volgende niveau. - Hoe ga je niet...
Wauw, hij maakt geen grapje.
Ik ga geen brood serveren in een restaurant bekend om hun brood. Dat is lief.
- Wat? - Bedankt.
Het is geen fake-out, toch?
- Wat? - Nee.
Het moet een beetje zijn.
Ben je verdomme serieus?
In deze geest,
geniet ervan de niet-begeleide begeleidingen.
"Het brood je eet vanavond niet
"is gemaakt van een erfgoedtarwe genaamd rode fife,
"gemaakt met onze partners bij het Tehachapi Grain Project
"toegewijd aan het behoud van erfgoedgranen."
- Dit is krankzinnig. - Mmm!
Ik moet zeggen dat de shit rond de totale afwezigheid van het brood
is echt heel goed.
Ik bedoel, het is een beetje schandalig, is het niet?
Het is echt duivels.
Ik bedoel, hij is altijd scherp op de hoogte geweest van eten als een geschiedenis van klasse...
Ik bedoel, net als ik.
Zeker.
Hoewel ik zal zeggen dat deze emulsie ziet er enigszins gespleten uit.
Ja.
Ik bedoel, ik ging niets zeggen. Ik merkte het zodra het naar beneden kwam.
Het is kapot. Het is kapot.
Ja, dat is echt... Ik bedoel, je echt...
Dat moet je er echt niet in zien een restaurant van deze kwaliteit. Daar is het.
- Nou, daar is het. - Ja.
O mijn God. Ik bedoel, het is badassery van het volgende niveau.
De manier waarop hij weeft historische allegorieën.
Ik bedoel, het spel probeert te raden wat het overkoepelende thema
van de hele maaltijd zal zijn.
Je weet het pas op het einde.
Wacht. Jij... vind je dit leuk?
Mmm-hmm. O ja.
Hij beledigt je eigenlijk.
Nee nee nee. Je snapt het niet.
Het is een begrip.
Ik weet wat een concept is, Tyler.
Geloof me. Hij vertelt een verhaal.
Dat maakt zijn eten zo spannend.
Hij is niet zomaar een chef-kok. Hij is een verhalenverteller.
En hij geeft geen fuck over de regels.
Noem me het buurmeisje, maar misschien zijn er regels
waar je een fuck om moet geven, zoals, ik weet het niet,
eten geven aan mensen in een restaurant.
Liefste, dat zou niemand ooit doen noem je het buurmeisje.
Ik maak mijn eigen brood.
- Je doet? Dat wist ik niet. - Ja.
O ja. Ik bedoel, het is heel rustiek.
Het is boerenstijl. Gistachtig.
Wat voor gist gebruik je?
Oh, ik maak het zelf van appels.
Nou, natuurlijk maak je je eigen gist van appels.
Jij boosaardig ding.
- Mevrouw Bloom? - Mmm?
Hier is nog een gebroken emulsie.
Met dank aan Chef Slowik.
Hallo. BRYCE: Excuseer me.
Is alles naar wens, meneer?
Nou, eigenlijk niet. Bedankt voor het vragen.
Uh, ik bedoel, kijk, het eten is geweldig
en wij helemaal krijg alle conceptuele dingen.
Maar kunnen we alsjeblieft wat brood krijgen?
Je weet wel, en wat glutenvrij ook voor mijn vriend?
Nee.
"Nee?"
Nee.
Oké.
Dit is allemaal heel slim, en ik wilde deze kaart niet trekken,
maar je weet wie we zijn, toch?
Ja.
Je doet? Weet je wie we zijn?
Ik weet wie je bent.
Mmm-hmm. Dan weet je het we werken met Doug Verrick, toch?
Nee, u werkt voor meneer Verrick.
- Precies. - Oh, verdomme.
En dus weet je, we spelen allemaal in hetzelfde team.
Geef ons dus gewoon wat brood.
- Alstublieft. - We vertellen het aan niemand, dame.
- Ik beloof het, oké? - Nee.
Zei je, "Nee?"
Ik zei nee." Ja.
- Oké. - Oké.
- Wauw. - Oké.
Dat zal echter alles zijn. Bedankt.
Mag ik?
Je hoeft niet te doen... Oké.
Je zult eten minder dan je wenst
en meer dan je verdient.
Het is een genoegen u van dienst te zijn.
Nou, ik blijf in ketose, dus dat is goed nieuws.
Zonder het brood het focust je echt.
Het is zo verdomd goed. Balsem me hierin.
- Ga je het niet proberen? - Nee.
- Nee? - Nee.
Dit is geweldig spul.
- Ik neem het en eet het op. - Ja, ga ervoor.
Dat was een totaal ongeluk.
Het overkomt de beste van ons.
Ik ben...
Mijn excuses. Dat was...
Nee, het spijt me zo.
Je hebt je eten niet aangeraakt.
Daar...
Er is geen eten.
Welnee. Dit is eten.
Dus, eh, er komt nog veel meer eten aan.
- Ik wil niet tanken. - Dat zou niet mogelijk zijn.
Ik heb precies ontworpen de gedeelten om daar rekening mee te houden.
Je gaat dus niet tanken.
Eet alstublieft.
Het menu heeft alleen zin als je eet.
Maar je zei dat we niet mochten eten.
Dat bedoelde ik niet, mevrouw. En jij weet het.
Nou, bedankt voor je bezorgdheid,
maar ik ben perfect in staat beslissen wanneer ik eet en wat.
Bedankt.
Christus, dat was vernederend.
- "Vernederend?" - Ja.
Tyler, die vent is een eikel.
Alsjeblieft niet.
Je moet niet zo verdomd onbeleefd zijn.
- Wat? - Hij vroeg je te eten.
- Ik vind het niet leuk. - Probeer het gewoon.
Alstublieft.
Plateren in drie, mijn vrienden!
Ja, chef-kok!
Dat is een 2013 Pinot Noir van Ross Cobb.
We hebben het hypergedecanteerd met een staafmixer
om hem uit zijn slaap te wekken.
Slavische eik, rijke kers en tabaksnoten,
en een zwak gevoel van verlangen en spijt.
- Ja. Genieten van. - Verlangen en spijt.
Mijn favoriet.
Ze staart weer.
Waar kennen we haar van?
Wij niet.
Nou, ze lijkt echt op Claire.
Waarom blijf je dat zeggen? Dat doet ze niet.
Denk je van niet?
Ze lijkt helemaal niet op onze Claire.
Datzelfde verre gezicht.
Kunnen we niet obsederen? Alstublieft?
Ik weet. Hypothetisch, als je zou vertrekken...
- Rechts. - ...wat jij niet bent...
- Mmm-hmm. - ...waarvoor zou je vertrekken?
Medewerker ontwikkeling co-executive.
En wat is dat in vredesnaam?
Het is in ontwikkeling, dus ik zou ontwikkelen of helpen dingen te ontwikkelen...
Waarom zou dat beter zijn dan voor mij werken?
Nou, omdat daar een toekomst is.
- Het is een zakelijke... - Rechts. Rechts.
Een ander soort toekomst. Slaat dat ergens op?
Bij het bedrijf...
Godzijdank is het alles toch maar hypothetisch.
De volgende cursus heet 'Geheugen'.
En dat is wat het moet oproepen.
Een herinnering.
Dus, laat me je een herinnering van mij vertellen.
Toen ik opgroeide, een kind in Waterloo, Iowa,
Dinsdag was taco-avond.
O ja!
Taco dinsdag!
Ja!
En dit, hier, deze dame hier.
Dit is mijn moeder.
Zoals je kunt zien, is ze nogal dronken.
Dit is niet ongebruikelijk.
Toen ik zeven jaar oud was,
op een dinsdag, mijn vader kwam behoorlijk dronken thuis.
Echt dronken.
Ook niet ongewoon.
Mijn moeder werd boos en schreeuwde tegen hem:
op welk punt, hij ging verder met het wikkelen van een telefoonsnoer
om haar nek en trek het strak aan.
Ik huilde.
Ik schreeuwde, ik smeekte hem om te stoppen.
Om hem te laten stoppen,
Uiteindelijk moest ik hem in zijn dij steken met keukenschaar.
Herinnert u zich dat, moeder, nietwaar?
Nu, ik denk dat ik had moeten doen stak hem die avond in de keel.
Maar we zijn niet zo slim als we jong zijn.
Het was, zoals je je kunt voorstellen,
als een zeer gedenkwaardige taco-avond.
- Godzijdank deed hij dat niet. - Ik bedoel, wat was dat verdomme?
- Theatraal. - Vond je dat leuk?
Ja, het is een achtergrondverhaal van wat maakt hem een ​​chef-kok.
Kerel, die vent heeft wat echt donker gevoel voor humor, bro.
Hij is zo'n intense kerel.
Dus, hier heb je
huisgerookte Bresse kippendij al pastoor
en onze eigen tortilla's gemaakt met erfstuk masa,
- een van de kenmerkende gerechten van Hawthorn. - Bedankt.
We veranderen ons menu constant, maar, zoals mevrouw Bloom weet,
dit is een nietje sinds de eerste dag.
Het is wat je ooit zei...
Zet je op de kaart.
Zet mij op de kaart.
Welke kaart zou dat precies zijn...
Ik vraag me af.
Hoe dan ook, omdat we altijd aan het innoveren zijn, en we vrezen irrelevantie,
een update van een klassieker.
De afbeeldingen op de tortilla's zijn gemaakt met behulp van een lasergraveermachine.
Het is de eerste keer dat we het gebruiken.
We hopen dat deze taco-avond oproept sterke herinneringen voor ons allemaal.
Genieten van.
Natuurlijk moest hij een taco maken.
Hier ben je.
Wat zijn dat, Lil?
Het zijn restaurants.
Eh...
Dat ik dat allemaal gesloten heb beoordeeld.
Oh!
Als een grap dan?
Ik denk het wel.
Richard, wat zijn dit?
Taco dingen. Voor de taco's.
Nee, de foto's. Ze zijn van ons allemaal.
Deze is nadat je het melanoom had verwijderd van je voorhoofd.
Daar is het verband.
Is dat niet leuk? Ze herinnerden ons.
Tyler, ben jij dat?
Ja. Ze zijn allemaal van mij van vanavond verdomde foto's maken.
Jezus Christus, wat is er met deze man?
Ik wist het. Hij heeft een hekel aan me.
Godverdomme. Ik dacht niet dat hij het erg zou vinden.
Moet ik me verontschuldigen? - Excuses voor wat?
- Oh... - Wat?
Dokter Sunshine bellen.
O mijn God. ik ben het vergeten over die ene.
Stomme deel. Slecht script.
Leuke opname wel.
Hm. Misschien is het een grap omdat jullie vrienden zijn, toch?
Ja, ja, weet je, vrienden.
Ik bedoel, weet je, heb ik vrienden?
Wacht. Eh...
Hé, jongens, wat de fuck?
Zijn dit...
Hoe zijn ze aan deze gekomen?
Het is niet goed.
Excuseer me.
Kan ik u helpen meneer?
Ja. Wat...
Wat zijn dit in vredesnaam?
Dit zijn tortilla's.
Ja, en wat zijn dit?
Dit zijn tortilla's
die de belastinggegevens van EchoBrite bevatten en andere documenten,
laten zien hoe uw bedrijf heeft facturen gemaakt met valse afschrijvingen.
Hoe heb je deze gekregen?
Het spijt me, maar chef-kok onthult nooit zijn recepten.
Weet je hoe geneukt je bent?
We zullen deze plaats laten sluiten tegen de ochtend. Begrijp je?
Oh nee, dat zal niet nodig zijn.
Genieten van.
En dit ben jij en...
Wie is die vrouw?
Eh...
Nou, hoe in hemelsnaam moet ik het weten? Het is vervalst.
Het is een soort flauwe grap.
Het is een verdomde taco, oké? Het kan je geen kwaad doen.
Ja, een verdomde taco dat houdt misschien stand in de rechtbank.
We hebben plausibele ontkenning, en als ze ons proberen aan te geven...
Rechts!
Als ze ons aangeven, ze zouden Verrick aangeven.
En dan zouden ze zijn net zo gestoord als wij.
Rechts? Dus het gaat goed met ons.
Rechts?
- Ja, we zijn goed. - Het gaat goed met ons. Ja, verdomme.
Ze kunnen je foto niet maken zonder uw toestemming. Dit is krankzinnig.
Stop met praten en laat me nadenken, oké?
Ik moet dit op de een of andere manier goedmaken. Ik moet.
Nou, ik zal je vertellen hoe je het goed maakt.
Je stuurt deze shit terug. Neem me niet kwalijk.
- Neem me niet kwalijk! Mijnheer, hoi. - Hoi. Margot! Margot!
Snauwde je net naar me?
Weet je hoe lang ik al ben probeer je hier een reservering te krijgen?
Nee, en het kan me ook niet echt schelen.
Je stuurt geen stront terug naar deze keuken, jij kind.
Je bedankt ze voor laat je zelfs binnen.
Hoe noemde je me net? - Ik noemde je een kind
omdat je je verdomme zo gedraagt.
Tyler, je moet je excuses aanbieden nu voor mij.
Zo kun je niet tegen me praten.
Eigenlijk kan ik omdat, ding dong, ik ben degene die betaalt.
Dus misschien, hou je mond en eet.
Mmm. O mijn God.
O mijn God.
Dit is ongelofelijk. Je moet dit proberen.
Nee bedankt. Laat me niet onderbreken.
mevrouw Molens?
Hoe kan ik je helpen?
Ik zoek alleen het damestoilet.
Deze kant op.
Bedankt.
Wat zit er achter die zilveren deur?
Iets heel bijzonders.
Nee, je kunt niet...
Je zou hier niet moeten zijn.
Ik zou graag specifiek willen weten wat het was
over de laatste cursus dat je niet genoten hebt.
Je hebt het eten amper gegeten.
Waarom?
Ik moet weten. Waarom eet je niet?
Wat maakt jou dat uit?
Ik neem mijn werk heel serieus, en je eet niet.
En dat verwondt mij.
Ik denk dat ik gewoon niet erg hongerig ben.
Ik heb je verteld wie ik ben.
Ik ben Julian Slowik en ik ben hier de chef.
Nu, wie ben jij?
Ik zal het nog eens vragen. Wie ben je?
Ik ben Margot Mills.
Waar kom je vandaan, Margot?
Ik kom uit Grand Island, Nebraska.
Voel je je daardoor beter?
Je wilt het adres van mama woonwagenkamp, ​​klootzak?
Nee, het is niet wie je me wilt te denken dat je bent.
Wie ben je?
Ik ben Margot.
Je zou hier vanavond niet moeten zijn.
Ga alsjeblieft verdomme uit mijn weg.
Nog steeds erg theatraal, maar minimalistisch,
zoals de Japanners, de "minimirasuto"-stijl.
Maar hij was speels, toch?
Ja.
Ik bedoel, laten we het hebben over de taco's.
Het is een dialoog. Het is speels.
Ik ben opgewonden.
We zijn klaar voor onze volgende cursus,
- waarvan ik denk dat je zult vinden... - Neem me niet kwalijk.
Maar wat is hier in hemelsnaam aan de hand?
Wil je me alsjeblieft laten uitpraten? Dat is goed?
Bedankt.
Dames en heren, maak kennis met souschef Jeremy Louden.
Jeremy creëerde het volgende gerecht.
Het heet 'The Mess'.
Oorspronkelijk afkomstig uit Sparks, Nevada,
Jeremy studeerde aan het Culinair Instituut in Hydepark.
Jeremy's doel, zoals hij schreef in een hartelijke brief,
was om hier bij Hawthorn voor mij te werken.
Is dat niet zo, Jeremy?
Ja, chef-kok.
Jeremy is getalenteerd.
Hij is goed.
Hij is erg goed.
Maar hij is niet geweldig.
Hij zal nooit geweldig zijn.
Hij wil wanhopig mijn prestige, mijn baan, mijn talent.
Hij streeft naar grootsheid, maar hij zal het nooit bereiken.
Juist, Jeremy?
Ja, chef-kok.
Net als ik op zijn leeftijd,
Jeremy heeft alles opgegeven om zijn doelen te bereiken.
Net als het mijne staat zijn leven onder druk.
Druk om uit te zetten het beste eten ter wereld.
En zelfs als alles goed gaat, en het eten is perfect,
en de klanten zijn tevreden, en de critici zijn ook
er is geen manier om de puinhoop te vermijden.
De puinhoop die je van je leven maakt,
van je lichaam, van je gezond verstand,
door alles te geven wat je hebt om mensen te plezieren die je nooit zult kennen.
Jeremy...
... hou je van dit leven?
Dit leven waar je van droomde?
- Nee, chef-kok. - Mmm-hmm.
En wil je mijn leven?
Niet mijn positie, noch mijn talent.
Mijn leven.
Nee, chef-kok.
Dames en heren, uw vierde gang,
souschef Jeremy's The Mess.
Neuken!
Oh God!
Wat doe je?
Wat is er mis met je?
Is dat verdomme?
Dat was een schok. Dat zag ik niet aankomen.
Wat de fuck, man?
Alstublieft. Zitten. Zitten.
- Alles is in orde. - Alsjeblieft, het is allemaal goed.
- Wat er is gebeurd? - Het is maar een deel van het menu.
- Het is onderdeel van de show. - Is het een voorstelling?
Dat is een voorstelling? Dat is niet...
Dit is waar je voor betaalt.
Dat is een stunt? Wat was dat?
Dit is een exclusieve ervaring.
- Alsjeblieft, gewoon... - Wat de fuck, man?
...ga terug naar uw stoelen.
Ontzettend bedankt.
Is hij dood?
Het is zeker een squib of een ingepakte...
- Blijf daar. - Mag ik je uitnodigen
- gaan zitten, alstublieft? - Ik heb ze gezien
- gebruik het eerder. - Het is niet grappig.
Wat de fuck?
- Is dit echt? - Wat gebeurt er?
- Het ziet er zo verdomd echt uit. - Nee nee nee.
Dit is toch gewoon theater?
Wat de fuck heb je het over, dame?
Hij heeft zichzelf verdomme neergeschoten, oké?
Het zag er heel echt uit, Lillian. Heel echt.
Dit is... Dit is gewoon theater. Het is toneelkunst.
Is het echt?
Ja. Dit is wat hij doet.
Het maakt deel uit van het menu.
Eten!
Genieten van.
Vijfde gang op bestelling.
Ja, chef-kok!
Tyler, wat is er aan de hand?
En hier hebben we een biodynamische Cabernet Franc
van onze vrienden van Domaine Breton.
Het heeft geen toegevoegde sulfieten, een beetje boerenerf-funk,
en gewoon een geweldige wedstrijd met geroosterde eiwitten. Genieten van.
- We vertrekken. Nutsvoorzieningen. - Maar ik moet mijn omslagdoek halen.
- Vergeet je omslagdoek. Sta op. - Maar ik...
Meneer Leibrandt?
- We vertrekken. - Is er iets mis?
We vertrekken.
Er is geen boot om op te vertrekken.
Dan bel ik een helikopter.
Dat zou heel moeilijk zijn zonder telefoonservice.
Verdomde beweging.
Jezus. Doe gewoon wat ze zeggen, In godsnaam!
Ik regel dit.
- Laat mij dit maar afhandelen. - Met welke hand, meneer Leibrandt?
Wat?
Met welke hand ga je ga hier mee om? Links of rechts?
Wat zeg je verdomme?
Zullen we kiezen?
Kies wat?
Zeer goed. Linkerhand.
Ringvinger.
Laat me eruit! Laat me eruit!
Nee!
Kom op. Kom op.
- Laat de man met rust. - Wat ben je verdomme aan het doen?
Kom op. Eenvoudig. Eenvoudig! Laat hem alleen!
Laat die oude man met rust!
Meneer Leibrandt, houdt u alstublieft stil.
Wat ben je verdomme aan het doen?
Richard!
Blijf alstublieft zitten.
Wat de...
Wat is er aan de hand? Haal een dokter voor hem.
Heeft u hulp nodig bij het vinden van uw zitplaats?
Er is een vinger. De vinger. Daar zit een vinger.
De man schreeuwt van de pijn!
Gaat u zitten.
Meneer?
Het is niet grappig, dame! Jezus Christus!
Het maakt allemaal deel uit van het menu.
O mijn God!
Dit is echt, nietwaar? Ik kan het niet.
- Ik kan geen gijzeling doen. Ik kan het niet. Waarom ga je dan niet met hem praten?
Ga met hem praten! Omdat je hem kent, toch?
Dat heb ik verzonnen.
Waarom?
Omdat ik een hoer ben die namen laat vallen. Daarom, oké?
De ring van uw man, mevrouw.
- Bedankt. - Graag gedaan.
Ted. Ted!
Ik denk eerlijk gezegd dat dit hele ding is alleen voor ons voordeel.
Ik bedoel, wij.
Daarom sms'te hij me. En dit is ongelooflijk. Rechts?
Het acteerwerk is verbluffend.
Waar heb je het verdomme over?
Chef Slowik zou graag willen om je in de keuken te zien.
- Mag ik ook komen? - Nee.
Nee, nee, het spijt me, maar jullie hebben het helemaal mis.
Waarom doe je dit?
Je hebt gewoon gewoon ongelijk.
Waar heb je het over?
Wie ben je?
Margot.
Mijn naam is Margot.
Ik heb veel Margots gediend. Je bent geen Margot.
- Nee. - Wat maakt het verdomme uit?
Het is belangrijk omdat dit menu, deze gastenlijst,
deze hele avond is nauwgezet gepland.
En jij maakte geen deel uit van dat plan.
En het bederft alles.
Om verder te kunnen gaan, Ik moet weten waar ik je moet plaatsen.
Bij ons of bij hen?
Het is echt... Het is heel belangrijk.
En dan laat je me leven?
Laat je leven? Nee!
Natuurlijk niet.
Kun je dat niet zien dat zou het menu verpesten?
We gaan allemaal dood vanavond.
Is dat niet juist?
Ja, chef-kok!
Dus de vraag is,
wil je sterven met degenen die geven, of met degenen die nemen?
Maar ik sterf hoe dan ook?
Het is willekeurig.
Nee, het is niet willekeurig. Niets in deze keuken is willekeurig.
Kies aub.
Deze beslissingen zijn belangrijk, en, uh,
ons menu is strikt getimed.
Over 15 minuten,
Ik neem een ​​pauze tussen de gangen door, en dat is hoe lang je moet beslissen.
Het is onze kant of die van hen.
Ondertussen, ga alsjeblieft terug naar je plaats.
Het volgende gerecht is voortreffelijk.
- Plateren in vijf! - Ja, chef-kok!
- Ik hou van jullie allemaal. - Wij houden ook van jou, Chef!
Neuken! Heeft hij je een keukencursus aangeboden?
Oké, wat was het? Eiwitten of groenten?
Eiwitten of groenten? Hm?
Godverdomme. Het is verdomme niet eerlijk.
Waarom volg je een keukencursus?
Je rookt de hele dag. Ik kan het verdomme niet eens proeven.
We zijn in het nauw gedreven. Laten we ons concentreren.
Wacht, wat is hier aan de hand? Wat zijn onze mogelijkheden?
De deur wordt bewaakt, maar het zou een toneelstuk kunnen zijn.
Ja.
Heeft iemand gezien in de gang als we kunnen...
Hallo jongens. We moeten iets doen, en we kunnen geen lafaards zijn.
Dit werkte in een film Ik heb The Assault. gebeld
Als ze hun messen en vorken brengen, we bestormen gewoon hun keuken, oké?
Je denkt dat we dat hebben betere mesvaardigheden dan zij?
Welke andere keuze hebben we?
Ik weet het verdomme niet, man.
Dus wat dan? We...
Verdomme. Ik ga breken dit verdomde raam.
Ja! Ga ervoor! Ga ervoor!
Neuken!
Laat me je alsjeblieft terug naar je tafel helpen.
Neuken.
Het spijt me, kerel.
- God. - Neuken.
Er is een gezegde.
"Soms heb je alles nodig is een goede kop thee."
Dat heb ik geleerd toen ik opgroeide in Bratislava.
Ik heb ontdekt dat niet alleen reinigt thee het gehemelte,
maar het biedt een rustgevende balsem bij het onder ogen zien van een aantal harde huiselijke waarheden.
Maar voordat we verder gaan,
zijn er nog vragen over mij of Hawthorn?
Nog vragen?
Is dit bergamot die ik krijg, chef?
Ja dat is zo.
- Chef-kok? - Ja?
Ik denk dat ik voor iedereen hier spreek als ik dat zeg, eh...
Ik wil weten... ik bedoel, we willen weten...
Waarom gebeurt dit verdomme, man?
Nou, ik zal het je vertellen. Zie jezelf als ingrediënten
in een degustatieconcept.
- Wat? - Een proefconcept.
Figuurlijk spreken.
Ik denk dat dat de beste manier is om het te beschrijven.
Maar niets van dit zou moeten zijn een verrassing voor de meesten van jullie.
mevrouw Bloom.
Lillian, als ik mag, mijn geliefde vroege pleitbezorger
kent de schade die ze heeft aangericht naar zoveel levensonderhoud.
Nee nee nee. Wacht even, chef-kok.
Nee nee nee. Nee, je praat niet.
Het spijt me, chef-kok.
Je hebt je aangemeld voor een interview
- met Lillian Bloom. - Wat? Wat?
En dat gesprek creëerde dit restaurant.
Je maakt haar vuiligheid mogelijk. Je maakt haar vuiligheid mogelijk.
Jij steunt.
Jij vertroetelt.
Nog meer gebroken emulsie, mevrouw.
Je vond het leuk dat ik je sms'te een uitnodiging voor deze avond.
Ik verlang naar uw aanwezigheid.
Je ego werd gevoed. Maar dat is te verwachten.
En nee, je hebt mijn ego ook gevoed.
Tien minuten, mevrouw Mills.
Alstublieft. Mijn... Mijn man moet naar het ziekenhuis.
Het gaat goed met me. Laat mijn vrouw maar gaan.
Mijn trouwe stamgasten.
Hoe vaak heb je hier gegeten in de afgelopen vijf jaar?
Ik weet het niet. Zes of zeven?
- Ik denk dat het meer is dan dat, Dick. - Elf. Elf keer.
De meeste mensen beschouwen zichzelf als gezegend als ze hier maar één keer eten.
Meneer Leibrandt, noem een ​​gerecht dat je hebt gegeten
de laatste keer dat je hier was.
Elf keer ga je hier met de boot op uit
waar we elk gerecht introduceren elke keer.
We vertellen het je precies wat we je te eten geven.
Vertel me alsjeblieft één gerecht dat je hebt gegeten de laatste keer dat je hier was.
Of de tijd ervoor.
Een. Alstublieft.
- Kabeljauw. - Wat?
Kabeljauw.
Het was geen kabeljauw, jij ezel.
Het was heilbot.
Zeldzame gevlekte heilbot.
Wat maakt het uit?
Het is belangrijk voor de heilbot, mevrouw Leibrandt.
En aan de kunstenaar wiens werk verandert in stront in je buik.
Ik heb mijn werk toegestaan om de prijs te bereiken
waar alleen de klasse van mensen in deze kamer heeft er toegang toe.
En ik ben voor de gek gehouden proberen te bevredigen
mensen die nooit tevreden konden zijn.
Te beginnen bij haar.
Maar dat is onze cultuur, nietwaar?
En mijn restaurant is een deel van het probleem.
Je zegt dat het jouw restaurant is.
Maar als we allemaal gewoon zijn eerlijk vanavond, dat is het niet.
Je hebt gelijk. Doug Verrick is mijn angel investor.
Hij bezit dit eiland en dit restaurant.
En aangezien Meidoorn mijn hele leven is,
zou ik moeten zeggen dat Doug Verrick mij bezit.
Behalve nu dingen zijn iets ingewikkelder,
en ik bezit Doug Verrick.
- Oh Jezus. - O mijn God.
Heilige shit.
Hoi hoi. Hoe stoppen we dit, man?
- Nee. - Oké? Laat het alsjeblieft stoppen.
Vertel ons gewoon hoe we dit moeten stoppen. We stoppen ermee, oké?
- Je kunt het niet stoppen. - We hebben duidelijk geld.
Zeg maar hoeveel en die geven we je!
Zeg gewoon een verdomd nummer, man!
Nee. Ik heb je geld niet nodig.
Hij hield je open door COVID, klootzak!
Ja dat deed hij. En hij trok mijn menu in twijfel.
Hij zou zelfs vervangingen vragen ondanks het feit dat
er zijn geen wissels bij Hawthorn!
Gevallen engel, alsjeblieft.
Nee! Nee nee!
Wel verdomme?
Nee. SLOWIK: Luister.
- Dit is verdomme... - Ik zei: "Luister."
Nee! Juliaans!
- Dit is krankzinnig. - Ik zei: "Luister."
Nee...
- Luisteren. - Nee nee. Dit is krankzinnig.
Nee, ik zei: "Luister!"
Luister gewoon!
Ja.
Hoor je?
En...
...onder gaat hij, en...
...rustig.
Hoor je het?
Hoor je die stilte? Luister, hoor je het?
Die stilte betekent...
Ik ben beschikbaar.
De tijd is om, mevrouw Mills.
Chef zal nu met je praten in zijn kantoor.
Kom binnen.
Je hebt je beslissing genomen?
- Ik heb. - En wat heb je besloten?
Dat je gelijk had.
Ik zou hier niet moeten zijn.
En ik zeg dit met respect,
want ik weet het zeker dat je behoorlijk briljant bent,
maar dit is allemaal niet voor mij bedoeld.
Je weet niet zeker of ik briljant ben, dus zeg het niet. Het is fout.
Prima.
Ik weet niet zeker of je briljant bent.
O, ik had meer verwacht.
Neuk je!
Ik denk dat ik het moet maken jouw beslissing voor jou.
Je hoort hier bij je eigen ras.
En welk ras is dat?
Met de strontscheppers.
Dacht je dat ik het niet kon zeggen?
Oh, ik ken een kerel dienstverlenende werknemer als ik er een zie.
Meneer Leibrandt. Hoe ken je hem?
Je hebt hem de hele avond in de gaten gehouden.
- Nou, ik denk dat je het weet. - Nee, dat doe ik niet.
Dus hij betaalde voor een ervaring.
En ik kan zeggen, als de ene leverancier van ervaringen aan de andere,
dat je niet snel rammelt.
Hoe heeft hij je gerammeld?
- Hij rammelde niet... - Margot.
Hij zei me ermee in te stemmen met alles wat hij zei
en ga door met oogcontact terwijl hij zich aftrok.
Wauw. Specifiek.
Niet echt.
Vrij onorigineel.
Wat viel me tegen
is dat hij me vertelde om hem te vertellen dat hij een goede man was,
en dat ik zijn dochter was,
en dat hij van me hield, en ik hield van hem en...
En dus is hij een romanticus.
Nee, ik heb geen details nodig.
Je weet ik... Ik weet wat een slechte klant is.
Ja.
Vind je het leuk om je diensten te verlenen?
Ja.
Of ik... Vroeger wel.
Vind je het leuk om die van jou te geven?
O, dat deed ik vroeger,
maar ik heb geen zin om te koken voor iemand in leeftijden.
En dat gevoel mist men wel.
Kom met mij mee.
Iedereen is zo down!
Dames en heren, voor onze volgende cursus,
laten we de avondlucht inademen!
Kom op! Buiten!
- Alstublieft meneer. - Kom op. Buiten, iedereen.
Als we een boot kunnen vinden, we kunnen er even tussenuit.
- Vaste klanten ook. Kom op. - Volg Chef.
Chef, ik wil graag met je praten heel snel, chef.
- Kom op! - Na jou, alsjeblieft.
Gasten voorop.
Richard.
Volg mij.
In de rustige nachtlucht.
Wees niet bang. Niets om bang voor te zijn.
Dus misschien is er ergens een reserveboot en we kunnen hier weg.
Naar wat?
- Wat? - Waarvoor wegwezen?
Waar heb je het verdomme over, broer?
- Wij zijn dood. - Het is oke.
Nee. We gaan vanavond dood.
- Ja we zijn. Ja. - Ja.
Onze volgende cursus wordt gepresenteerd door souschef, Katherine Keller.
Goedenavond iedereen.
Drie jaar geleden,
Julian Slowik probeerde me te neuken.
Ik weigerde zijn avances.
Een week later probeerde hij het opnieuw.
En nogmaals, ik weigerde.
Maar hij heeft me niet ontslagen.
Nee.
Hij hield me in zijn keuken,
en weigerde me in de ogen te kijken of spreek me acht maanden lang rechtstreeks aan.
Hij kan dat.
Omdat hij de ster is.
Hij is de man.
Onze volgende cursus heet 'Man's Folly'.
Mijn excuses.
Neuken.
Aan onze mannelijke diners, we bieden je nu de kans om te ontsnappen.
Je krijgt een voorsprong van 45 seconden,
op welk moment leden van mijn staf zal proberen je te vangen.
Als ze toch vangen...
Oké.
Vijfenveertig seconden begint nu.
- Houd dit vast. - Wat?
Mijn excuses. Kom op. Je weet dat ik vreselijk ben.
Je bent een geweldige criticus.
Ik zal... Ik zal om hulp sturen. Ten eerste.
Jij ook.
Ik zal je er aan overlaten.
Zin om met me mee naar binnen te gaan?
Het wordt fris.
Het is precies deze kant op.
Oké.
Op deze manier.
Gaan!
- Bedankt. - Bedankt.
Mmm.
Dit is fantastisch.
De zuurheid van de umeboshi en de golven van gisting.
Het is rijk en toch schoon.
Het is heerlijk.
Ja, nou, er was een tijd
dat zou hebben betekend veel voor mij, mevrouw Bloom.
Mmm.
Het is zo goed.
- Ja, het is echt goed. - Mmm-hmm.
Weet je, het is de emoji voor mij.
- Umeboshi. - Hm?
- Umeboshi. - Umeboshi.
Dit is zo goed.
- Je bent erg getalenteerd. - Bedankt.
Houd meestal niet van schuim, maar...
Ren verdomme niet naast me, maat!
Nee, je rent naast me!
Het is een groot verdomd bos! Rot op!
- Ga weg! - Rot op, maat!
Neuken.
O mijn God.
Ja.
Dus...
Je kent mijn man.
Eh...
Ja.
Ik doe.
Rechts.
U kunt het ons vertellen.
Gaan we vanavond echt allemaal dood?
Het werkt niet als je leeft.
- Wat werkt niet? - Het menu.
Waarom niet?
Het heeft een einde nodig...
Dat verbindt alles met elkaar conceptueel.
Anders smaakt het gewoon goed, en wie kan het schelen.
Ik meen het echt, je zou je eigen plek moeten hebben.
Rechts? En daar zou ik je mee kunnen helpen.
- Ik weet zeker dat u dat kunt, mevrouw Bloom. - Ik zou kunnen. Ik zou kunnen.
We zouden gewoon hebben te praten over...
...het stervende ding.
Oh, iedereen die doodging was eigenlijk mijn pitch.
Ik ben er supertrots op.
Wil iemand wijn? - Ja graag.
Verdomme.
Bedankt.
Ik hoorde een plop.
Neuken!
Een bijzondere hap voor de laatste gast die gepakt wordt.
Een beetje spelen met het Passard-ei met crème fraîche en ahorn.
- Genieten van. - Bedankt.
Niet dat jullie geef een enkele, vliegende neukbeurt,
maar mijn naam is niet Margot.
Het is Erin.
En ik kom uit Brockton, Massachusetts...
Dus daar is dat.
Het feest is voorbij.
Kom, heren.
- Welkom terug. - Wat heb je gekregen?
Meneer? Alstublieft.
Neem me niet kwalijk. Mijn excuses. Ik neem dat. Bedankt.
mevrouw Bloom. Alstublieft.
Sta me toe. Nee, het is goed zo. Het is goed.
Hier.
Oh God.
Hoe ging het daarbuiten?
Ik deed het geweldig. Ik heb het vermoord.
Ik ben de enige die ontsnapt is.
Mijn excuses. Ik ben een verdomde mislukking.
Het is oke.
Ik heb geld van je gestolen.
Ik weet.
Ik weet dat je het weet.
Ik schreef een negatieve aanbeveling aan Sony.
Ik weet. Je hebt me erop geccd.
mensen,
Ik ben bang dat ons menu kan niet doorgaan zoals gepland
totdat we te maken hebben met een onopgeloste kwestie.
U.
Mij?
Mmm-hmm.
U.
Vertel me waarom je hier bent.
Weet je, omdat ik wilde...
Eerst slikken.
Ik wilde je eten ervaren, chef.
En wat werd je verteld?
Wat is je van tevoren verteld?
Je vertelde me dat het zo zou zijn het beste menu ooit gemaakt.
Rechts. En? En?
En dat iedereen zou sterven.
"Iedereen zou sterven."
Je had een date.
Ik meen me te herinneren dat je een date had.
Niet de jonge vrouw hier vanavond,
dus wat is er met haar gebeurd? Jouw datum?
Ze heeft het uitgemaakt, Chef.
Dus je hebt Margot meegenomen.
Mmm-hmm. SLOWIK: Mmm-hmm.
Waarom?
Omdat je geen zitplaatsen voor één aanbiedt.
Dus je huurde haar in, wetende dat ze zou sterven.
- Ja. - Rechtvaardig stuk stront!
Ik ga je vermoorden, Tyler!
Rustig aan.
Je kunt het haar toch niet kwalijk nemen?
Voor de acht maanden Ik heb met je gecorrespondeerd,
Ik heb je gegeven, Tyler, toegang tot onze wereld, hmm.
En ik heb je tot geheimhouding gezworen.
Waarom denk je dat ik dit zou doen?
- Je wilde me hier omdat... - Waarom? Waarom?
...je zei dat ik veel weet over eten.
Dat klopt. Je bent niet zoals de anderen, hè?
Ik bedoel, je weet wat een Pacojet is.
- Ja. - Je wist wat de bergamot was.
- Ja. Ik kon het proeven. - Ja, dat zou kunnen.
Ja, dat weet ik, maar je identificeerde het.
- Ik heb het uitgezocht. - Mmm-hmm. Rechts.
Dat maakte indruk op mij.
- Echt? - Jaaa Jaaa.
- Ik bedoel, je bent een kok. - Oh!
Koks horen in de keuken.
Rechts?
Ja, chef-kok!
Ja.
- Kom met mij mee. - Echt?
Mij? Echt?
Ja, ja, ja. Ik heb iets voor je.
Oké.
Kom hier. Elsa heeft het.
Ah, het is een koksbuis.
Met dank aan Hawthorn.
Wauw. SLOWIK: Mmm-hmm.
Ah!
- Leuk. - Bedankt.
Je ziet er geweldig uit. Ziet hij er niet geweldig uit, Margot?
- Ziet hij er niet goed uit? - Ja, chef-kok!
Meneer Knappe Jongen.
Ik ga de jas personaliseren.
Bedankt. Bedankt.
- Ik ben trots op je. - Dank u, chef-kok.
Tyler, kook nu.
- Wat? - Kok.
- Je bent een kok. Dus kook. - Oh, ik weet niet of ik hier kan koken.
- Kok. Kok. - Nutsvoorzieningen? Ik niet...
Kok! Vooruit, nu.
Wat heb je nodig?
- We hebben alles. - Sta op om te observeren
- de demonstratie. - Wees niet bang.
- Wat wil je... Eh... - Gelieve op te staan ​​om de demonstratie te observeren.
Iedereen, kom alsjeblieft langs.
Alstublieft. Tyler gaat demonstreren zijn culinaire expertise.
Sta alstublieft op om de demonstratie te observeren.
Iedereen, alsjeblieft. Kom langs. Kom dichterbij.
Wat heb je nodig?
- Uh... Prei. - Geef de kok wat prei.
Prei. Dit is jouw station hier. Wat nog meer?
Eh... sst... ah...
O... Verdorie? Wil je wat stront?
Nee. Eh...
Sjalotten.
Sjalotten voor de grote fijnproever!
De fenomenale Mr. Food zelf!
Sorry het spijt me.
Iedereen verzamelt zich rond. We moeten leren van Tyler.
Dit is een nieuwe snijmethode waarvan we jammerlijk onwetend zijn geweest.
Wat nu?
Eh... Boter.
Boter? Boter. Prei en sjalotjes gebakken in boter.
Ik ben getuige van een revolutie in de keuken.
Wil je een proteïne?
- Eh... Lam. - Lam!
Oh!
O ja. Ik denk dat het klaar is, chef.
Denk je dat het klaar is? Je bent er zeker van?
- Mmm-hmm. - Jij wil...
Misschien wil je hem in de Pacojet stoppen.
Nee.
Mmm.
Wauw.
Het is eigenlijk nogal...
...slechte.
Jij bent waarom het mysterie is uit onze kunst verdwenen.
Dat zie je nu toch?
Het spijt me, chef-kok.
Kom hier, zoon. Komen.
Kom hier.
Ja, chef-kok.
En nu ben jij ook vrij.
Uhm, dames en heren, Ik wil mijn excuses aanbieden aan jullie allemaal.
Wat je net zag, was oorspronkelijk niet onderdeel van het menu van vanavond.
Wij streven naar perfectie,
die natuurlijk niet bestaat
en dat is een harde waarheid voor mij om te accepteren, dus vergeef me alsjeblieft.
Kom met mij mee.
En daarmee is onze demonstratie afgelopen.
Ga alsjeblieft terug naar je stoelen.
Luister naar me.
Er is er nog maar één hartige gang links in ons menu.
Dat betekent dat we ons moeten voorbereiden op het toetje.
Dessert vereist een groot vat
dat hoort zo te zijn daar in de hoek.
Zie je een vat?
- Nee. Nee, dat doe ik niet. - Ik ook niet.
Dat is omdat mijn nalatige collega, Elsa,
vergeten iemand aan te wijzen om het te brengen.
Dus, Margot, in plaats daarvan haal je het vat.
- Mij? - Ja.
Herinner je je de rokerij nog? Hm?
Misschien... ik niet...
Chef, misschien moet een van ons...
Margot is nu een van ons, Elsa.
Juist, Margot?
- Ja. - Ja wat?
Ja, chef-kok.
Elsa, geef haar de sleutel van de rokerij.
Ja, chef-kok.
Gaan.
Gaan!
Eh...
Neem me niet kwalijk. Eh...
Het spijt me, chef-kok.
Meneer... Meneer Slowik. Eh...
Hoi.
Hoe gaat het?
Oh... Nou, kijk...
Wat ik echt... Ik wilde alleen maar zeggen omdat, eh...
Kijk, ik probeer niet te klinken, zoals, wat dan ook hier of zoiets,
maar ik vind het gewoon niet eerlijk.
Kan zijn.
Indien...
Wil je weten waarom word je gestraft?
Zeker.
Ik heb de film Calling Doctor Sunshine gezien en ik vond het niet leuk.
Wacht, sorry?
Het was een zondag.
Mijn enige vrije dag in maanden.
De kostbaarste dag.
De dag waarop ik mocht leven.
En ik zag de film Calling Doctor Sunshine alleen in de bioscoop.
Maar kijk, ik heb het niet geregisseerd. Ik heb er gewoon in geacteerd.
De herinnering aan je gezicht in die film,
en jou nu weer zien achtervolgt me.
Maakt me.
Wat gebeurt er met een artiest als hij zijn doel verliest?
Het is zielig.
Nee, je hebt gelijk.
En hoe zit het met haar?
Naar welke school ging je?
Bruin.
Studiefinanciering?
Nee.
Mijn excuses. Je gaat dood.
Klootzak.
Echt?
Niemand is toegestaan in het huis van de chef.
Denk je dat je speciaal bent?
Je hebt deze regel overtreden.
Ik zorg voor de klanten zodat Chef het menu kan verzorgen.
Je bent vervelend geweest sinds je bent aangekomen.
Mijn excuses.
Als je het niet erg vindt dat ik het vraag,
waarom zou je voor hem sterven?
Je gaat me niet vervangen.
- Jou vervangen? - Geloof me, ik heb geen...
Nee nee. Nee!
Hou op! Genoeg!
Hij heeft me niets verteld over de loop.
Ik ben het niet vergeten.
O mijn God!
O mijn God.
Eh...
Hallo?
Gefeliciteerd met je verjaardag, beste Bryce
Gefeliciteerd met je verjaardag
Je hebt ze verteld dat het mijn verjaardag was?
Leek grappig ongeveer drie uur geleden.
Bedankt.
Nou, laat het daar en ga zitten.
ik wil dat je iets begrijpen, Margot.
Ik ben een monster.
Nee, was een monster.
En een hoer.
Maar vanavond is alles wat ik doe puur.
egoloos.
En eindelijk is de pijn bijna weg.
De handen van de chef.
Asbest handen.
Ik kan een gietijzer uit een hete oven dragen naar uw tafel zonder bescherming.
Ik kan niet langer gekwetst worden, Margot.
Zoals Dr. King zei: "We weten door pijnlijke ervaring
"die vrijheid is nooit vrijwillig gegeven door de onderdrukker.
"Het moet worden geëist door de onderdrukten."
Citeerde hij zojuist Martin Luther King?
- Ja. - Ja dat deed hij.
Wat?
Ik zie dat je onze radio hebt gevonden.
Maak de eetkamer onmiddellijk leeg!
Het is een boot!
Heb je iemand gebeld?
- Het is een boot. - Het is een boot.
Wat? Wat doe je?
Eenvoudig! Makkelijk, daar!
Doe je die man verdomme aan?
Broer, makkelijk daarmee!
Strak, strak, strak.
Goed.
Je zult in de verleiding komen om hem om hulp te vragen.
- Om te pleiten, zelfs. - Nee nee nee.
Dit zou onverstandig zijn. Hij kan je niet helpen.
Vraag jezelf twee dingen af.
Ten eerste, als je echt verantwoordelijk wilt zijn voor de dood van een onschuldige man.
En twee, vraag jezelf af, deze hele avond,
waarom hebben jullie niet allemaal harder geprobeerd terugvechten?
Om hier weg te komen?
Eerlijk gezegd, dat zou je waarschijnlijk kunnen hebben.
Iets om over na te denken.
Goedenavond, agent. Hoe kunnen wij u helpen?
Ik kreeg een melding van een storing.
Eh, hier?
Wat voor storing?
Een gewelddadige.
- Ben jij de eigenaar? - Ik ben de chef-kok.
Eigendom is onlangs van eigenaar veranderd, maar dat is een ander verhaal.
Nu wil ik niet onbeleefd zijn, maar zoals je kunt zien,
we zitten midden in de dienst.
Heeft iemand hier in nood gebeld? over de kortegolf vanavond?
We zijn niet in de gewoonte onze gasten te bedienen
kortegolfradio's bij hun maaltijden.
Hoi.
Eh... Ben jij...
Ja ja ja. Ik ben.
Wauw. Ik ben een grote fan.
Bedankt.
Wil je zijn handtekening?
Eh...
Ik wil je niet lastig vallen.
Nee nee nee. Het zou geen probleem zijn.
Ik heb alleen geen...
Nee, we hebben een pen. Laten we het doen.
Ja.
Bedankt.
- Wat is je naam? - Dal.
- Dal. Wat is er, Dale? - Hoi.
Je bent geweldig.
Mijn vrouw en ik vonden dat geweldig, eh...
Hoe heet het? Die waarin je de chirurg speelt?
Ja. Dokter Sunshine bellen.
- Ja! Ja, geweldig spul. - Alsjeblieft.
Ontzettend bedankt.
Oké. Eh...
Nou, nogmaals sorry voor het lastigvallen van jullie mensen. Euh, ik ga nu weg.
Voor alles wat je doet, man, altijd.
Nou, bedankt voor je service.
Handen op je hoofd! Iedereen! Nutsvoorzieningen!
Nee nee. Je maakt een grapje.
Je maakt een grapje.
Ik maak geen grapje, meneer.
Kom op. Duidelijk, er is een misverstand.
Help ons!
- Ja! Ja! - Hij wil ons allemaal vermoorden!
Terug naar uw stoelen! Iedereen! Terug naar uw stoel nu!
Hij is verdomd gek!
Nu terug in uw stoel.
Stilte! Iedereen, terug naar waar je was.
Ga zitten. Nutsvoorzieningen!
Rustig!
- Hij is het! Hij is het! - Hem!
- Iedereen! - Hij wil ons allemaal vermoorden!
Praat niet!
U.
Op je knieën met je handen over je hoofd. Nutsvoorzieningen.
Ja! ANNIE: Dankjewel!
- Je bent de lul! - Ja! Ja! Ja!
O mijn God!
Al die andere klootzakken zijn ook bij hen, mijnheer. Kijk uit.
- Rustig aan! - Neuk je!
- Blijf kalm. - Neuk je!
Niemand beweegt totdat ik het zeg. Niemand beweegt!
- Nee nee! - Wat doe jij?
Hoi hoi hoi.
Hij, hem, hem! GEORGE: Nee!
Dank je wel, Dale. Bedankt.
Goed gedaan.
Dus in een keuken werken we allemaal samen, of helemaal niets werkt.
We werken als een team.
U...
Margot uit Nebraska.
Jij... Je hebt verraden onze heilige vertrouwensband.
En je hebt je vak laten zien onzorgvuldig zijn.
Ik had het fout. Je bent een eter. Je bent een nemer.
Net als de rest.
Laatste cursus! Plateren in vijf!
Ja, chef-kok!
Ik hou niet van je eten.
Wat zei je?
Ik zei dat ik je eten niet lekker vind, en ik wil hem graag terugsturen.
Het spijt me dat te horen.
Wat vind je van mijn eten?
Voor starters,
je hebt het plezier uit eten gehaald.
Elk gerecht dat je vanavond hebt geserveerd is een intellectuele exercitie geweest
in plaats van iets wat je wilt zitten en genieten.
Als ik je eten eet, het smaakt alsof het zonder liefde is gemaakt.
Dit is belachelijk. Wij koken altijd met liefde.
- Nietwaar? - Ja, chef-kok!
Iedereen kent liefde is het belangrijkste ingrediënt.
Dan hou je jezelf voor de gek.
Kom op, chef-kok. dacht ik vanavond was een nacht van harde huiselijke waarheden.
Dit is er een van.
Je kookt met obsessie, niet met liefde.
Zelfs je warme gerechten zijn koud.
Je bent een chef-kok.
Jouw enige doel op deze aarde is om mensen eten te serveren
die ze misschien leuk vinden, en je hebt gefaald.
Je hebt gefaald.
En je verveelt me.
En het ergste is Ik heb nog steeds verdomde honger.
Je hebt... Heb je nog steeds honger?
Ja dat ben ik.
Hoe hongerig?
Uitgehongerd.
Nou, waar heb je honger naar?
Wat heb je?
Alles.
Weet je wat ik echt leuk zou vinden? - Vertel het me.
Een cheeseburger.
Ja, we kunnen een cheeseburger maken.
Een echte cheeseburger.
Geen fancy, gedeconstrueerde avant-bullshit.
Een echte cheeseburger.
Nou, ik zal je een heel goede, zeer traditionele cheeseburger.
Ik denk niet dat je dat kunt.
Ik zal je het gevoel geven dat je aan het eten bent de eerste cheeseburger die je ooit hebt gegeten.
De goedkope je ouders kon zich amper veroorloven.
- Laat het mij eens zien. - Hoe vind je het?
Medium. Amerikaanse kaas.
Amerikaanse kaas is de beste kaas voor een cheeseburger,
omdat het smelt zonder te splijten.
Hoeveel zal dat me terugbrengen?
$ 9,95.
Komt dat met frietjes?
- Niels. - Ja, chef?
- Staat de friteuse nog aan? - Ja, chef-kok.
Crinkle-cut of julienne?
Hm.
Mmm.
Dat...
...is een cheeseburger.
Ja.
Dat is een cheeseburger.
Helaas denk ik mijn ogen waren iets groter dan mijn buik.
Nou begrijp ik het.
Kan ik de rest laten gaan?
Een ogenblik alstublieft.
Nog één cheeseburger te gaan.
En een cadeauzakje.
Bedankt voor het eten bij Hawthorn.
Bedankt...
...forum...
Voor alles.
Voor onze laatste cursus, daar is de kwestie van de rekening.
We hebben een systeem zonder fooien, dus fooi is inbegrepen.
En geniet alsjeblieft van je cadeauzakjes.
Um... Er zit wat lekkers in.
Een boekje van onze lokale leveranciers,
wat huisgemaakte granola,
een van de vingers van Doug Verrick, en een kopie van het menu van vanavond.
Oh! Nee nee.
Het staat in het tijdschrift.
Ik zei toch dat je niet wegging.
Dus nogmaals, bedankt dat je vanavond bij ons hebt gegeten.
Jij vertegenwoordigt de ondergang van mijn kunst
en mijn leven,
en nu maak jij er deel van uit.
Een deel van wat naar ik hoop mijn meesterwerk is.
En nu, onze laatste dessertcursus
is een speelse twist op een comfort food klassieker.
De s'more.
De meest offensieve aanval op het menselijk gehemelte ooit bedacht.
Onethisch geproduceerde chocolade en gegelatineerd suikerwater
gevangen gezet door industriële kwaliteit Graham cracker.
Het is alles mis met ons, en toch associëren we het met onschuld.
Met jeugd.
Mama en papa.
Maar wat transformeert dit verdomde wangedrocht is vuur.
Oh God.
De zuiverende vlam.
Het voedt ons, verwarmt ons,
vindt ons opnieuw uit, smeedt en vernietigt ons.
We moeten de vlam omarmen.
Jezus Christus! Alstublieft.
We moeten gereinigd worden.
Schoon gemaakt.
Zoals martelaren
of ketters.
We kunnen worden ondergedompeld...
...en opnieuw gemaakt.
Bedankt.
Ik hou van jullie allemaal!
We houden van je, chef-kok!