Zomer in de poolgebieden
en de zon gaat nooit onder.
Stel je een enkele dag voor dat duurt maanden.
Sommige pooldieren staat voor grote uitdagingen
terwijl hun ijswereld om hen heen verdwijnt.
Anderen moeten gebruiken deze speciale tijd wijselijk,
want de rijkdommen van de zomer zullen niet blijven bestaan.
De zomer is net begonnen en de toenemende kracht van de zon
creëert een spectaculair nieuw landschap.
Deze smeltende ijskap in het noordpoolgebied is 150 mijl lang
met duizend watervallen.
Uitgestrekte ijsvlakten die waren? eens steen-nog steeds tot leven zijn gekomen.
De wereld van de ijsbeer smelt weg onder de constante zomerzon.
Naarmate het seizoen vordert,
het bevroren oppervlak van de oceaan desintegreert.
Binnenkort, het ijs hier zal helemaal verdwenen zijn.
De ijsberenfamilie moet zich aanpassen naar hun snel veranderende woning.
Voor de twee welpen, dit is een hele nieuwe waterige wereld.
Het is de eerste keer dat ze hebben gezien het zee-ijs breekt.
Ze zijn pas zes maanden oud
en zullen afhankelijk zijn van hun moeder nog twee jaar.
Ze hebben veel te leren.
Hun eerste zwemles,
en ze weten niet zeker of ze het willen.
Voor hun moeder, zwemmen is een tweede natuur.
Maar de welpen geven nog steeds de voorkeur aan ijs onder hun voeten wanneer ze kunnen.
Binnenkort is het onmogelijk het water te vermijden.
Deze eenzame man heeft het overleefd een dozijn zomers
en is perfect thuis in de zee.
Hij kan tot 50 mijl per dag zwemmen.
Hij heeft honger en hij is aan het zoeken dit ijsdoolhof voor zeehonden.
Maar hier overheen reizen steeds kwetsbaarder ijslandschap
is hard werken voor een dier met een gewicht van meer dan een halve ton.
Het is ook moeilijker om te jagen als je moet zwemmen.
Op open water, de kansen zijn in het voordeel van de zeehonden.
Magere maanden liggen in het verschiet voor de ijsberen.
Ze zullen nieuwe moeten adopteren jachtstrategieën of risico op verhongering.
Het noordelijke deel van de aarde kantelt nu naar de zon
en rondom het noordpoolgebied het zee-ijs zet zijn terugtocht voort.
De laatste overblijfselen van de ijswereld meedrijven met de wind en de getijden.
De hitte van de zon kan zacht zijn op deze breedtegraden,
maar het is continu voor 24 uur per dag
en het snijdt het ijs in magische vormen.
Degenen die ijs nodig hebben, moeten bezoeken de gletsjerfronten om het te vinden.
Een comfortabel bed is moeilijk te vinden.
De vacht van een ijsbeer is zo dicht dat water laat zich gemakkelijk afschudden.
En ijs absorbeert water als een handdoek.
Dat is beter!
Er is nu weinig kans van het vangen van zeehonden
en deze beer mag niet meer eten tot het einde van de zomer.
Het is beter om energie te besparen en dutten in de zon.
De warmte van de zonnestralen is nu de Arctische landen weer tot leven brengen.
Rode phalaropen.
Ze zijn helemaal gevlogen uit de tropen
om zich te voeden in deze rijke Arctische wateren.
Ze wakkeren de kleine wezens aan die hier nu bloeien
met een speciale spindans.
Allemaal uitstekende brandstof, want ze haasten zich om de volgende generatie groot te brengen.
De Noordse sterns hebben een nog langere reis om hier te broeden.
Ze hebben 11.000 mijl gevlogen van Antarctica.
Hun pas uitgekomen kuikens zal snel moeten groeien
als ze hun ouders willen vergezellen
wanneer ze terugkeren naar het zuiden in slechts zes weken tijd.
Een eidereend heeft ervoor gekozen om te nestelen in het centrum van de sternkolonie,
nauwelijks een rustige plek om je jongen groot te brengen.
Maar de luidruchtige buren een pittige levenshouding hebben
en dat kan heel waardevol zijn.
Een hongerige beer op zoek naar een maaltijd
kan honderden nesten vernietigen in een enkele overval.
Defensieve squadrons van sterns meteen opstijgen.
Scherpe snavels steken van bovenaf naar beneden.
De beer heeft niets in zijn arsenaal die dit aan kan.
De sterns hebben bloed getrokken uit zijn snuit.
Hij vertrekt, op zoek naar een gemakkelijkere maaltijd.
De eidereenden overleven dankzij hun burenkeuze.
En de eendjes beginnen hun sprint naar volwassenheid.
Vissen gaat de klok rond
terwijl de sterns racen om hun jongen groot te brengen voor de terugkeer van de bevriezing.
Dus de rijke wateren van de zomer voeden het fokken van al deze bezoekers
en hen in staat te stellen op te bouwen de reserves die ze nodig hebben
voor de lange terugreis naar het zuiden.
In het binnenland is de wintersneeuw verdwenen, het onthullen van een uitgestrekte, boomloze wildernis.
De mannelijke sneeuwuil is aan het zoeken genoeg lemmingen om naar zijn maat te brengen.
Maar ze zijn niet alleen voor haar.
Ze broedt op hun nogal slordig jong.
Ze verscheurt de maaltijd in snavelgrote stukjes
dat de uiltjes heel kunnen doorslikken.
Elk van hen kan twee lemmingen per dag eten.
Het mannetje heeft geen tijd om te rusten.
In de loop van de zomer, hij zal voor zijn gezin moeten zorgen
met meer dan duizend lemmingen.
De hongerige uiltjes houden de volwassenen de klok rond werken.
De poolzomer kan kort zijn maar de dagen zijn lang.
Iedereen moet profiteren van het 24-uurs daglicht,
niemand meer dan de kleine buren van de uilen,
de Laplandse gorzen.
Beide ouders voeden hun groeiende gezin doorlopend.
Slechts 10 dagen na het uitkomen
en ze zullen allemaal vertrokken zijn in recordtijd.
De laatste heeft wat aanmoediging nodig.
Ook de uiltjes hebben hun nest verlaten
en veranderde in pluisjes ter grootte van een voetbal.
Maar ze zijn nog steeds afhankelijk van hun ouders voor voedsel en bescherming.
Een jager.
De klauwen van hun moeder zijn haar beste wapens.
De uiltjes worden gevaarlijk blootgesteld op de toendra,
dus ze moeten zich haasten om te veranderen van pluizenbolletjes
tot volledig bevederde volwassenen.
En daarvoor hebben ze meer lemmingen nodig.
Een lemming duurt tegenwoordig niet lang meer.
De tijden zijn moeilijker voor de wolven hier in het hoge Noordpoolgebied.
De welpen zijn nu zes weken oud en steeds hongeriger.
De volwassenen moeten worstelen om hun groeiende gezin te voeden.
Ergens op deze uitgestrekte uitgestrektheid van toendra
er moet een grotere prooi zijn.
Muskusossen zijn in beweging.
Ze gaan de valleien in, waar de korte zomerregens
vers gras zal produceren.
Dit is een kans dat moet in beslag worden genomen,
zelfs als het reizen betekent 80 mijl op een dag.
Hun taak is een formidabele.
Muskusossen zijn enorm krachtig
en hun scherpe horens kunnen doden.
Een zwaar gepantserde stier zou een onverstandige keuze zijn.
Zelfs twee wolven zouden het vinden een strijd om het neer te halen.
Een kalf.
Veel makkelijker.
De twee wolven werken samen om te splitsen de kudde en isoleer hun slachtoffer.
Het lijkt erop dat de wolvenwelpen zal eindelijk goed eten.
Maar de kudde hergroepeert zich.
De cavalerie komt te hulp.
De hele kudde omringt het kalf met een beschermende muur van hoorns.
Voor de muskusossen, het is allemaal voor één en één voor allen.
Voor de wolven, nog een aanval niet alleen zinloos, maar ook gevaarlijk zou zijn.
Ze hebben veel energie gestoken
en niets hebben ervoor te laten zien.
Hun falen zal worden gevoeld het meest enthousiast terug in de studeerkamer.
Ze hebben niets terug te nemen aan de familie.
Het peloton wordt gedwongen om verder te gaan op zoek naar betere jacht.
Ze moeten snel iets vinden
in deze uitgestrekte wildernis om hun groeiende gezin te voeden.
De korte Arctische zomer is bijna voorbij.
Aan de zuidkant van de planeet, de lange zomerdagen veranderen het leven,
net als in het noorden, maar de cast is hier heel anders.
Koning pinguïns.
Een ouder die terugkomt met eten, moet de roep van zijn kuiken herkennen
onder een koor van 400.000 vogels.
Enorme kolonies zoals deze
zijn te vinden langs de hele noordkust van Zuid-Georgië.
Koningspinguïns zijn actief gedurende de lange zomerdagen,
dus ze hebben te maken met een onkarakteristiek polair probleem.
Tegen de middag kan de temperatuur oplopen tot een zinderende 17 graden Celsius.
Elke inspanning kan leiden tot oververhitting.
Het is het beste om jezelf niet te veel in te spannen.
De zwaar geïsoleerde pinguïns uitrekken
dus hun blote voeten kan afkoelen in de wind.
Hun gigantische buren een andere aanpak gebruiken.
Nat zand verkoelt de rug van deze zeeolifanten
en werkt ook als een zonnescherm.
De kuikens, in hun donzige jassen die hen de hele winter warm hebben gehouden,
zijn in nog groter gevaar van oververhitting.
Het wordt twee maanden voordat ze goed kunnen zwemmen,
maar een duik in de ondiepe rivier brengt een beetje opluchting.
Er is echter een andere manier om het bloed te koelen.
Dit troebele zwembad is geworden een pinguïn-kuuroord.
Het is een geweldige manier om de voeten te koelen, maar er is geen reden om daar te stoppen.
Je kunt jezelf verwennen met de volledige behandeling.
Modder, heerlijke modder!
Voor de volledig bevederde volwassenen,
er is een schoonmaker, meer verkwikkende optie.
De verkwikkende wateren van de Zuidelijke Oceaan.
Het 100 mijl lange eiland van Zuid-Georgië
ligt aan de noordrand van Antartica.
Het hele jaar ijsvrij, zijn rijke kustwateren
maak er een populaire broedbestemming van voor alle strandliefhebbers.
In de zomer, 95% van de wereldbevolking van Antarctische pelsrobben komen hier.
Dicht op elkaar gepakt,
ze vormen een van de dichtste bijeenkomsten van zeezoogdieren op aarde.
De stranden van het eiland lopen snel vol en zal snel volgepropt zijn
met vijf miljoen van deze zomerbezoekers.
Ruimte is kostbaar, zoals elke vrouw heeft een droog stukje zand nodig
de grootte van een strandlaken voor haarzelf.
En met een goede reden.
Vrijwel allemaal bevallen ze binnen slechts 10 dagen.
Het is cruciaal om vast te stellen een sterke band met je baby
in zo'n overvolle kolonie.
De pups groeien snel op rijk, magere melk.
Na de bevalling, de vrouwtjes zijn klaar om te paren,
dus elk mannetje bewaakt er maximaal 15 op zijn kleine stukje strand.
Een stier mag alleen een territorium hebben voor één seizoen in zijn hele leven.
Dus, wanneer een uitdager arriveert, hij zal alles riskeren om het te behouden.
Hun scherpe tanden vreselijke verwondingen toebrengen.
Veel stieren sterven van uitputting na deze gevechten.
In het heetst van de strijd, de pups zijn ook in echt gevaar.
De verslagen stier maakt zijn ontsnapping,
maar de kolonie lijdt nog steeds van de bijwerkingen van de strijd.
Veel van de pups verdwalen in het geweld en de verwarring.
Deze keer is er een happy end.
Naarmate de zomer vordert,
nog meer van de Zuidelijke Oceaan gaat stilaan open.
De zomer smelt, terwijl het naar het zuiden gaat,
komt eerst aan op het Antarctisch Schiereiland,
het meest noordelijke puntje van het continent.
Terwijl het ijs zich terugtrekt, een dramatische 500 mijl lange kustlijn
wordt voor het eerst onthuld over zeven maanden.
Dit nieuwe zeegezicht is de thuisbasis van een van de meest talrijke zoogdieren op de planeet.
Crabeater zeehonden,
meer dan 15 miljoen wonen hier tussen de drijvende ijsschotsen.
Ze danken hun bestaan ​​hier aan levende organismen zo klein
je merkt ze misschien nauwelijks op.
De onderkant van het zee-ijs wordt gekleurd door algen.
Deze microscopisch kleine planten
steun de belangrijkste Antarctische wezens van allemaal.
krill.
Ze zijn aan het grazen de algenlaag gedurende de winter.
Naarmate het ijs smelt, meer van de algen worden losgelaten in het water.
Zowel algen als krill floreren in de zomerzon.
De krill verzamelt de algen in de zeefachtige mand
gevormd door de in elkaar grijpende haren tussen hun voorpoten.
Er is 300 miljoen ton krill in de Zuidelijke Oceaan,
met een groter gecombineerd gewicht dan dat van elk ander dier op de planeet.
Bijna alle dieren van Antarctica afhankelijk van krill,
inclusief zijn reuzen.
Bultrugwalvissen.
Ze drijven het krill naar de oppervlakte
en zeef het dan uit het water met de baleinzeven in hun mond.
Bultruggen voeden zich vaak in teams, dus de overloop van één grote mond
kan worden verzameld door een ander net achter.
De overvloed aan krill trekt andere bezoekers aan
in de zomer naar het schiereiland.
Antarctische dwergvinvissen.
Hun puntige koppen en korte rug vinnen geven ze snelheid en uithoudingsvermogen.
En ze hebben beide nodig.
Er zijn hier ook andere walvissen.
moordenaars!
Dit is een uitgebreide familie van moeders en hun jongen.
En een mannetje met een enorme rugvin bijna twee meter hoog.
Een eenzame dwergvinvis.
Het is precies wat deze groep van orka's naar op zoek zijn.
Werken als een team, zoals ze dat al tientallen jaren doen,
ze waaieren uit over de zeestraat op zoek naar hun prooi.
En ze hebben het gevonden.
De dwerg rent weg, achtervolgd door buitenstaanders op elke flank.
Doodsbang, de minke koerst naar de kust.
Het is zo wanhopig om te ontsnappen het strandt bijna zelf.
Het maakt een wanhopige pauze voor vrijheid.
Twee uur en 20 mijl later,
de dwerg leeft nog en sterk zwemmen.
De enige echte verdediging is zijn uithoudingsvermogen.
Maar de moordenaars werken als een team,
met nieuwe vervangen de voorrijders in estafettes.
En als de minke banden, het mishandelen en het bijten begint.
Zeevogels worden aangetrokken door de geur van vers bloed dat uit het water opstijgt.
De moordenaars proberen de minke om te draaien.
Als ze het kunnen volhouden zijn blaasgat onder water,
het zal verdrinken.
Men forceert het hele lichaam van de dwerg beneden onder het oppervlak.
En dan de laatste slag.
Het team sleept de minke onder voor de laatste keer
en de jagers kunnen eindelijk eten.
Naarmate de zomer vordert, de meest zuidelijke stukken
van de Antarctische Oceaan worden losgemaakt van het ijs.
Adéliepinguïns zijn geweest eten in de open oceaan.
De meest zuidelijke van alle pinguïns,
ze komen terug naar het Antarctische continent
met magen vol krill.
Het zee-ijs is eindelijk teruggetrokken helemaal terug naar het strand,
dus de wandeling terug naar de kolonie is zo kort als het ooit zal zijn,
cruciaal voor het half miljoen pinguïns hier
die zich haasten om hun kuikens groot te brengen voordat de bevriezing terugkeert.
De meeste paren hebben twee kuikens geven om.
Elk kuiken heeft bijna 30 kilogram nodig van voedsel voordat het volgroeid is.
Het grootste deel van hun vangst is krill
en Adéliepinguïns consumeren een duizelingwekkende
anderhalf miljoen ton ervan een jaar.
Er zijn geen roofdieren op het land op Antartica.
De dreiging hier komt uit de lucht.
Een Zuidpooljager.
Een onbewaakt kuiken is een gemakkelijke vangst.
Niets kan het kuiken nu redden.
Maar nu kunnen de ouders zich concentreren al hun aandacht op de tweede.
Slechts de helft van deze kuikens zal overleven tot in de volwassenheid.
Maar er zijn duizenden meer ouders met jongen in deze enorme kolonie.
Ouders die niet kunnen rusten,
want hun jongen moeten fit en sterk zijn
als ze de gevaren willen overleven die de herfst zal brengen.
In de zomer smelten de bevroren oceanen
en de pooldieren verspreiden zich te eten tussen het gebroken ijs.
Dus, zelfs om ze te vinden in deze uitgestrekte zee
en drijvende ijsschotsen zou niet gemakkelijk zijn.
In het noordpoolgebied was het doel om: kom dicht bij een ijsberenfamilie
en film ze hierin snel smeltende wereld.
Ten eerste moest het team een ​​schip gebruiken in staat om door het pakijs te breken
rond de 2000 mijl lange kustlijn van Spitsbergen.
Producent Miles Barton en cameraman Ted Giffords
zijn fjorden aan het bekijken waarvan bekend is dat ze door beren worden bezocht.
We hebben net een beer gezien dat was rondlopen
voor een gletsjer daar.
We zijn net aangekomen, dus dit is een soort test meer dan wat dan ook,
maar we gaan kijken als we het kunnen filmen.
We zien hoe vlot we kunnen deze operatie laten werken.
Blijf op kanaal zes. Kun je geef me de routebeschrijving naar de beer, alsjeblieft?
Het plan is dat de gestabiliseerde luchtcamera van het team,
nu gemonteerd op de speedboot,
geeft perfect stabiele opnamen van de beer die zwemt.
Draai dit rond of we verliezen het.
Die kerel is hier, ja?
- Ik heb hem, ja. - Ik kan niet strakker worden.
Schiet je erop?
Wauw!
- Dat is mooi. - Mooie schittering, mooie vloeibare look.
- Ik ga hem laten gaan. - Oké, knippen.
Na hun aanvankelijke succes,
het weer slaat om.
We zijn gewend aan de Baja.
Vijf dagen lang zijn er geen ijsberen meer te vinden.
De kapitein besluit een pauze te nemen en parkeert in het pakijs.
Maar na al dat vruchteloze zoeken door de bemanning, een beer bezoekt hen.
Een groot en nieuwsgierig volwassen mannetje.
Dus besluit het team hem te volgen.
Het open water tussen boot en beer
betekent dat de crew veilig kan filmen van verrassend dichtbij
zonder hem te storen.
Dat is mooi. Oeps.
De beer is zo relaxed
hij begint zelfs te jagen vlak naast hen.
Hij zoekt binnenin een zegel.
Maar hij negeert ons gewoon volledig.
Houd het daar maar vast. Houd het daar maar een minuutje.
Hij gaat naar boven klimmen. Klaar?
Dat is een grote beer.
Dat is best goed, best goed.
Het dichtstbijzijnde we zijn geweest tot nu toe een ijsbeer.
Ondanks dit opmerkelijk nauwe ontmoeting,
het team wil nog steeds filmen een familie van beren.
Deze vrouw en twee welpen naar stuurboord.
Ze is om twee uur...
Er is goed nieuws op de radio.
- Oh, er is een welp. - Ja, ik heb de welpen gezien.
Ze kijken recht naar ons. Moet je zien. Dat is geweldig.
Zoals de moeder kijkt duidelijk hongerig,
ze zullen minimaal 15 voet moeten houden van open water tussen haar en de boot.
Kijk eens goed naar ons.
O, kijk naar hen, kijk naar de welpen.
- Ja.
Jason, ga gewoon wanneer je moet.
O, daar komt ze. Verdomde hel.
Moederberen zijn altijd wanhopig op zoek naar voedsel voor hun welpen,
zodat de bemanning het perfecte avondmaal zou kunnen zijn.
Ze stapt in.
O mijn God, ze gaat daar het water in.
De 15-voetspleet was net genoeg.
Dat was geweldig.
Handen zijn ijskoud.
- We moeten gaan. - Oké.
Wil je krijgen dicht bij de welpen?
Nog steeds aan het rollen. Ja, dat is schattig.
Ze gaat het water in, oké.
En water en dan... Blijf bij de welpen.
Oké, de welpen voor een lekkere plons.
Vooruit, welpen. Ja! Hoera! Goed gedaan, goed gedaan.
Goed spul.
Ze zag eruit zoals ze wilde om een ​​of twee keer in de boot te stappen.
Soms is het best schokkend om echt op te kijken van de monitor
en besef dat ze over zijn 15 meter van je af.
Maar een leuke familiegroep.
De op een boot gebaseerde camera heeft geholpen om opmerkelijk close shots te maken
van de berenfamilie.
Maar hoe zou het gaan? in de meer extreme omstandigheden
van de Zuidelijke Oceaan?
Een ander Frozen Planet-team ging naar het zuiden.
Het plan is om dezelfde camera te gebruiken systeem om de jachtstrategie te filmen
van de meest spectaculaire mariene roofdieren op Antarctica.
Orka's.
Het team riep de hulp in van wetenschappers Bob Pitman en John Durban.
Ze hadden satelliettags geplaatst op de walvissen
en kon ze zo lokaliseren voor het camerateam.
Doug Allan bedient de camera-installatie vanuit de stuurhut,
terwijl Doug Anderson vanaf het deck filmt.
- Ja, daar. Het zien? - Het kwam precies bij hen naar boven.
Oké, er is een orka om 11 uur,
ongeveer 200 meter, richting die twee zeehonden op de ijsschots.
- Goed. - Dit kan heel goed zijn.
Eindelijk, na te hebben gevolgd de groep voor meerdere dagen,
de walvissen zien eruit alsof ze staan ​​op het punt te gaan jagen.
Ja, ze gaan ervoor.
Daar gaat het!
Vier walvissen hier.
Um, twee volwassen vrouwtjes, een juveniel en een groot volwassen mannetje.
Zwemmen in formatie,
de moordenaars creëren een golf om de zeehond van de ijsschots te wassen.
Het is allemaal best heftig.
Oh, nog een golf.
- Ja we hebben... - Golf.
- Wauw! - Ja, hij is in het water.
Met succes hebben meerdere jachten gefilmd
met de op de boot gebaseerde camera's van bovenaf,
het team wil graag zien wat er onder water gebeurt.
Er is maar één manier om erachter te komen!
Tijd om de dinghy te lanceren.
Doug Anderson nadert de zeehond en de moordenaars
met een onderwatercamera gemonteerd op een paal.
Voor het eerst kan het team zien hoe de walvissen creëren de moordenaarsgolf.
Daar is het.
De onderwatercamera onthult ook
verrassend voorzichtig gedrag door de walvissen.
Ze lijken op hun hoede om gebeten te worden door de veel kleinere zeehond.
En ze blazen zelfs bellen om het te verwarren.
Ze zijn zo voorzichtig met de zegels.
Weet je, aan het eind van de dag, de zeehond heeft een grote mond vol tanden
en deze walvissen nemen gewoon geen risico's.
Na het zegel te hebben behandeld,
de walvissen richten hun aandacht naar de bijboot.
Eerst komen ze heel dichtbij om Doug beter te bekijken.
Vervolgens gaan ze in de rij staan ​​om te creëren het soort golf
die de zeehond van de ijsschots spoelde.
Oh!
Even krijgt de bemanning een onaangenaam dichtbij zeehondenperspectief
van deze opmerkelijke jachtstrategie.
Kijk daar eens naar, kijk.
Zie je dat, Bob? De juvies maken furore.
Het is een geweldig gevoel om te zijn daar, zo dicht bij het gedrag,
eigenlijk het water hebben in de boot komen.
Vanuit ons oogpunt, weet je,
het draait allemaal om het gevoel proberen te krijgen om bij deze walvissen te zijn,
en met deze walvissen is er geen probleem daarmee omdat ze zo zelfverzekerd zijn.
Ze willen gewoon overal om je heen zijn en je controleren.
Ik bedoel, ik kan het me niet voorstellen die ik ga hebben
weer zo'n ervaring in mijn carrière, weet je.
Deze komen zelden langs,
en je voelt je gewoon gelukkig en gelukkig wanneer ze komen.
Je snapt het gewoon niet betere dagen dan dat.